๒.ซ่อนกลายใต้กลีบลั่นทมสวยงาม
*เนื้อหาบรรยายยาวมากครับขอให้ค่อยๆอ่านนะครับรีดเดอร์
ทางออฟและเพื่อนๆใเมื่อได้ยินเสียงร้องจากข้างนอกรถที่เป็เสียงของน้องลั่นทมดังลั่นมันทำให้เสียงร้องครางควรญของจั๋นหยุดทันทีในชั่วพริบตา
แล้วออฟก็ได้ไตร่ถามพูดคุยกับน้องของลั่นทมและขอร้องให้ช่วยจั๋นน้องของลั่นทมรับปากบอกจะช่วยแล้วก็พาออฟและเพื่อนๆไปที่บ้านของตนเพื่อจะพามาพักผ่อน
พอทั้งเจ็ดคนเข้ามาในงานก็แปลกตาแปลกใจอย่างมากโดยเฉพาะออฟที่ทั้งใทั้งแปลกใจมากกว่าเพื่อนเอาจนเพื่อนคนอื่นๆต้องเอ่ยปากถามว่าออฟเป็อะไรไปถึงได้ใขนาดนี้
ออฟอยู่ในอาการค้างซักพักเพราะใกับสิ่งที่ได้เห็น ตอนที่ออฟลงมาเรียกอยู่หน้าบ้านกลับไม่มีคนอยู่แต่พอเข้ามาในบ้านกลับมีคนอยู่และไม่ใช่น้อยๆด้วยที่อยู่ในบ้าน
ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปหมด ทั้งเสียงสะล้อเสียงดนตรีไทยก็ไม่มีมันกลับหายไป ทั้งลมหนาววาบวูบมันก็หายกลายเป็อากาศร้อนอบอ้าวปกติ
"ออฟมึงเป็อะไรวะ"
เพื่อนๆก็เอ่ยปากถามออฟด้วยความเป็ห่วงเป็ใย
"... กูว่ามันแปลกๆว่ะ"
เพื่อนๆในกลุ่มทำสีหน้างงงวย
"มันแปลกยังไงวะ"
ทุกคนต่างพูดเป็เสียงเดียวกันมันต่างจากที่ออฟพูดขึ้นมาโดยสิ้นเชิง
"พี่ๆ รีบขึ้นไปบนเรือนก่อนเถอะค่ะ กว่าจะมาถึงที่นี่ก็ดึกกันพอดี หนูจัดห้องให้พี่ๆแล้วล่ะค่ะเชิญพี่ๆพักผ่อนตามสบายเลยนะคะ"
".. ครับ... "
น้องสาวของลั่นทมบอกให้ทั้งเจ็ดคนขึ้นไปพักผ่อนบนเรือน
" น้องโซ่... แล้วเพื่อนพี่จะรักษาตอนไหนล่ะครับ"
แล้วกิ่งที่กำลังแยกจั๋นก็เอ่ยถามโซ่ไปทันที
"ออ... ตามหนูมาเลยค่ะ"
"ครับ"
ก่อนที่ทุกคนจะแยกกันไปออฟก็ขออาสาจะไปเป็เพื่อนกิ่งเพราะกลัวจั๋นจะเป็อะไรไปและกลัวกิ่งไม่มีเพื่อน
"ออฟ มึงจะไปทำไมวะให้ไอ้กิ่งไปกับน้องเขาเถอะเดี๋ยวก็รักษาหายเองแหละ"
นนท์พูดขึ้นมาเมื่อเห็นออฟกำลังจะตามกิ่งไป
"อะไรก็กูเป็ห่วงจั๋นไง"
"เออๆ"
ด้วยความที่ออฟเป็ห่วงจั๋นจึงพูดขึ้นมาเพื่อให้นนท์ได้เข้าใจในสิ่งที่จะต้องไป
"..."
นนท์เงียบแล้วเดินขึ้นบรรไดไปอย่างช้าๆ
"เพื่อนห่วงเพื่อนก็ไม่น่าจะแปลกนี่"
โจเห็นสีหน้าของนนท์ดูกลุ้มใจเลยพูดนอบน้อมนนท์
"อือ..."

๒๑:๓๕
เวลาล่วงเลยไปเรื่อยๆจั๋นก็ยังไม่หายจากอาการสลบ น้องของลั่นทมจึงได้ไปเรียกคุณยายมาช่วยดูอาการ
"ยายเ้า! จ่วยมาผ่ออาการปี่เขากำเลาะ"//"ยายคะ ช่วยมาดูอาการพี่เขาหน่อยค่ะ"
ในขณะที่ยายกำลังยุ่งอยู่กับงานศพที่จะต้องรับแขกอยู่ข้างหน้าบ้าน มันทำใก้ยายไม่ว่างที่จะไปดูอาการของจั๋นแม้แต่นิด
"... ยายบ่ว่างเตื่ออี่หล้ายายผ่อแขกตางนอกบ้านอยู่" //"ยายไม่ว่างอ่ะหนูยายดูแขกข้างนอกบ้านอยู่"
เมื่อยายไม่ว่างก็ต้องทำในสิ่งที่รู้มาเท่านั้นเพราะทำยังไงจั๋นก็ไม่ฟื้นขึ้นมาสักที
"คุณยายไม่อยู่หรอ"
"อืม... ยายแกยุ่งกับงานศพของพี่ค่ะ"
"ทำไมไม่โทรเรียกรถพยาบาลเลยล่ะ มัวรอแบบนี้ไม่ทำอะไรเพื่อนพี่จะฟื้นหรอ"
ออฟเริ่มจะหัวร้อนเพราะทำยังไงจั๋นก็ยังไม่มีสติกลับคืนซักที จึงต้องบอกแนวแก้ทางทำไมไม่โทรเรียกรถพยาบาล
"..."
น้องของลั่นทมเงียบไม่พูดอะไร เพราะถ้าพูดไปกลัวออฟจะหงุดหงิดกว่าเดิม
"มึง! ใจเย็นๆก่อนดิวะ เดี๋ยวอาการมันก็ดีขึ้น"
กิ่งก็พยายามช่วยพูดให้ออฟใจเย็นลง มันได้ผลออฟเงียบทันทีเมื่อกิ่งพูดขึ้น แต่น้องของลั่นทมก็ยังคงไม่พูดอะไร
"หนูขอโทษค่ะพี่ๆ"
สีหน้าตอนน้องของลั่นทมขอโทษเธอตีหน้าเศร้าเป็อย่างมากเหมือนเธอจะ้าขอโทษจากใจจริง
" เป็อะไรไปน้องโซ่"
กิ่งเอ่ยถามทันทีเมื่อน้องของลั่นทมตีหน้าเศร้าจะขอโทษ
"หนูอยากจะบอกพี่ๆว่ายายของหนูเลี้ยงผีไว้ค่ะ... ผีอาจจะสิงห์ร่างของพี่จั๋นอยู่ก็ได้ค่ะ"
นํ้าเสียงที่น้องของลั่นทมเอ่ยออกมานั้นมันดูเก็งมากทั้งสั่นกลอนไปตามสีหน้า ออฟกับจั๋นเมื่อรู้ว่าคุณยายเลี้ยงผีก็ทำสีหน้าใเป็อย่างมาก
"มิน่าล่ะถึงมีอะไรแปลกๆ"
"แปลกยังไงวะ"
กิ่งถามออฟด้วยความสงใสว่าแปลกยังไง
" มึงแล้วก็ไอ้พวกนั้นอ่ะมัวแต่นอนอยู่ได้ กูเรียกเท่าไหร่ก็ไม่ตื่น ร้องดังแค่ไหนก็ไม่ตื่น มีกูกับจั๋นแค่สองคนลงมาดูหน้าบ้าน แล้วแม่งก็เจอเื่แปลกๆทั้งนั้น กูเลยงงและสงใสอยู่นี่ไง"
กิ่งเงียบไม่พูดอะไรเพราะว่าถ้าพูดไปจะทำให้ออฟหัวเสียกว่าเดิมจึงได้เอ่ยขอโทษ
"ออฟกูขอโทษนะเพื่อนอย่าว่ากูเลยนะกูอยากรู้เฉยๆ..."
"เออ"
ออฟตอบเพียงคำว่าเออคำเดียวจั๋นแอบยิ้มนิดหน่อย
"ยิ้มอะไรมึง กูหัวร้อน"
เเต่เหมือนจะทำให้จั๋นหัวร้อนมากกว่าเดิม ทันใดนั้นน้องของลั่นทมก็พูดขึ้นมา
"พวกพี่ใจเย็นๆก่อนนะคะ... อย่าพึ่งทะเลาะกันนะ หนูผิดเองค่ะเื่นี้ที่หนูไม่ได้บอกพวกพี่ั้แ่แรก หนูขอโทษนะคะ..."
"....."
น้องของลั่นทมนํ้าตาคลอเบ้า
"อืม... ไม่เป็ไร แต่ต้องช่วยรักษาเพื่อนพี่นะ"
ออฟหายจากอาการหัวร้อนกลับมาดีอีกครั้งและพูดอ่อนหวานกับน้องของลั่นทม
" เดี๋ยวหนูจะรีบไปตามยายอีกรอบให้มาดูอาการของพี่จั๋นเลยนะคะ"
"อืม... ฝากด้วยล่ะ"
" ค่ะ"
น้องของลั่นทมไม่รีรอรีบลงไปเรียกคุณยายทันที แต่เหมือนว่าแขกยังกลับบ้านไม่หมด ยายเมื่อรู้ว่าผีที่เลี้ยงไปสิงร่างของจั๋นยายก็ใทันทีทำไมถึงเกิดอะไรแบบนี้ขึ้น
"ห่ะ! อี่หล้าว่าแต่กะนี่"//"ห่ะหนูพูดจริงหรอเนี่ย"
"เ้า"//" ค่ะ"
เมื่อยายรู้เื่ที่เกิดขึ้นก็ฉุกคิดขึ้นได้ว่าตนลืมถวายของให้ผีกะนั่นก็คือไข่ดิบ วันนี้คุณยายไม่ได้ให้ของผีกะ ผีกะจึงได้ไปสิงร่างของจั๋นได้
*ความเชื่อของคนภาคเหนือคนที่เลี้ยงผีกะจะต้องเซ่นไหว้ไข่ดิบทุกวันวันละหนึ่งฟองเพื่อจะทำให้ผีกะไม่หิวกระหายและไม่ไปเข้าสิงร่างคนอื่นได้ง่าย
*ขอโทษนะครับรีดเดอร์ในความลงตอนช้างานพู่กันฟูเยอะมากเลยToTแต่สัญญาจะพยายามต่อให้จบนะ>-<
โปรดติดตามตอนต่อไป
517
