แอบรัก

กีฬาสัมพันธ์

 พิชชา

หลังจากที่คัดตัวผ่านในวันนั้นก็ทำให้ฉันได้เป็๲ตัวแทนคณะเข้าแข่งขันในกีฬามหาวิทยาลัยในวันนี้ฉันลงวิ่งสองรายการคือ วิ่งผลัดและวิ่ง 100*100ม. ฉันเป็๲นักกีฬาวิ่งมา๻ั้๹แ๻่เด็ก และล่าสุดเป็๲นักกีฬาโรงเรียนฉันเกือบจะได้ไปคัดตัวเป็๲นักวิ่งระดับภาคแล้วแต่เพราะคุณย่าไม่อนุญาตจึงทำให้ความฝันที่จะเป็๲นักกีฬาต้องพับเก็บไป

ฉันชอบกีฬาประเภทนี้เพราะรู้สึกว่ามันได้ปลดปล่อยฉันใส่พละกำลังทั้งหมดที่มีให้ลงไปอยู่ที่ขา เวลาที่ฉันไม่สบายใจฉันจะวิ่งออกกำลังกายเพื่อปลดปล่อยความเครียดที่มี...มันช่วยผ่อนคลายลงได้เยอะเชียวล่ะ

ฉันใช้เวลาหลังเลิกเรียนซ้อมวิ่งโดยมีรุ่นพี่ปีสามเป็๲โค้ชให้พี่เขาเป็๲นักกีฬาวิ่งมหาวิทยาลัยแถมยังเป็๲ถึงนักกีฬาวิ่งระดับภาคอีกฉะนั้นการวิ่งครั้งนี้คณะเราจะเสียชื่อไม่ได้

หลังจากที่ซุ่มซ้อมมานานแรมเดือนวันนี้ฉันต้องชนะให้ได้ ฉันตื่นแต่เช้าเพื่อมาเตรียมตัวและเตรียมร่างกาย

" พิชๆ..มีคนโทรมา จะรับมั้ย ? " เอมี่เพื่อนสาวที่เป็๲ทั้งผู้ดูแลและผู้จัดการ๻ะโ๠๲ขึ้นถามฉันเสียงดัง

ผู้จัดการอะไร?

ก็จัดการคอยกันไม่ให้หนุ่มๆเข้าใกล้ฉันได้หน่ะสิ

มันเป็๞คำสั่งของพี่ก้องและพี่โอมพวกเขาจะสั่งเอมี่ไว้ว่าห้ามให้ผู้ชายเข้าใกล้ฉันเด็ดขาดเพราะการที่ฉันเป็๞ผู้หญิงคนเดียวในสายรหัสทำให้พี่รุ่นปู่ๆสั่งลงมาอีกทีว่าห้ามใครมาจีบฉัน ฉันจะต้องอยู่เป็๞โสดไปก่อนเพื่อดูแลพี่ๆเขา..ดูเอากะความคิดสิ

" ใครโทรมา ? " ฉันถามเอมี่

" ชมพู..ให้ชั้นกดรับเลยมั้ย " เอมี่ถาม

" อืม..รับเลย.." ฉัน๻ะโ๠๲ออกไปพลางวิ่งไปหาเอมีเพื่อรับสายของชมพู

" ว่าไง..เข้ามหาลัยรึยัง " ฉันถามปลายสาย

( มาแล้ว..กินข้าวกะพวกนี้อยู่ แกกินไรรึยัง )

" กินแต่เช้าแล้ว..ไม่งั้นเวลาวิ่งจะจุก "

( แล้วแข่งกี่โมง )

" น่าจะเดินสวนสนามเสร็จนี่แหละ ลงรายการแรกเลยนี่ก็วอร์มร่างกายอยู่ "

( เคๆ..เดี๋ยวพวกชั้นเชียร์แกอยู่บนสแตนด์นะแต่นั่งบนสแตนด์ของคณะวิศวฯ คงเชียร์เสียงดังไม่ได้อ่ะ..)ชมพูพูดมาพร้อมกับเสียงหัวเราะร่า....

" จ้า...ส่งกำลังใจมาก็พอ " ฉันตอบ

( สู้ๆนะพิช/ สู้ๆ / สู้นะ) ฉันได้ยินเสียงของนิวหมอกและปลาวาฬดังเข้ามาในสาย ทำไม? ไม่มีเสียงของเค้ากันนะ

" อ้าวๆ..ทุกคนเตรียมพร้อมนะ..หลังจากเดินขบวนเสร็จนี่..จะเป็๞วิ่งรายการแรกเลยนะ...พิชใช่มั้ยลงแข่ง? " พี่โค้ชเรียกพวกเรารวมตัวและถามฉัน

" ค่ะพี่.."

" พร้อมมั้ย "

" พร้อมค่ะ"

:

:

:

เสียงเพลงเชียร์กีฬาดังขึ้น..พร้อมกับพาเหรดของคณะต่างๆนำโดยดาวและเดือนของมหาลัยที่เชิญถ้วยรางวัลของการแข่งขันเข้ามาในสนามตามด้วยผู้ถือธงของคณะต่างๆ

" เขาอยู่นี่ นี่เองถึงว่าเมื่อกี้ไม่ได้ยินเสียงของเขา "ฉันมองตามร่างสูงที่เป็๞คนถือธงของคณะวิศวฯ วันนี้เขาดูดีมากทีเดียว เสื้อสีขาวกางเกงสีดำ เนคไทสีดำ ผมที่ถูกเซ็ตให้เป็๞ระเบียบนั่นทำให้ฉันมองเขาตาแทบไม่กระพริบเลยทีเดียว

" หล่อจัง...คิดถึงอ่ะ...ไม่ได้คุยกันหลายวันแล้วนะ " ฉันพูดพึมพำออกไปคนเดียว

" พิช..แกว่าอะไรนะ "เสียงเอมี่เอ่ยถามฉันขึ้น

"หะ..ห๊ะ..แกว่าอะไร ?" ฉันพูดตะกุกตะกัก

" ป่าว..ฉันได้ยินแกพูด แต่ไม่ชัด แกว่าอะไร" เอมี่พูด

" ป่าวๆ..ฉันว่า ฉันตื่นเต้นหน่ะ "ฉันตอบพลางยิ้มๆให้เอมี่

" เฮ้ยยย...แกดูเบียร์ดิ..วันนี้มาหล่อเลยว่ะ" เอมี่พูดพลางชี้มือไปที่เบียร์

ใช่...เบียร์ที่หน้าตาดีอยู่แล้วมาวันนี้แต่งชุดนักศึกษาเต็มยศ แถมทรงผมที่ถูกแต่งมาอย่างดีทำให้วันนี้คณะของเราที่นำทีมโดยผู้ถือธงคือเบียร์นั้นไม่น้อยหน้าคณะไหนเลย

หลังจากที่ขบวนสวนสนามของเหล่าคณะต่างๆ เสร็จสิ้นนักศึกษาปีหนึ่งที่ไม่ได้เป็๞นักกีฬาหรือมีหน้าที่อย่างอื่นต้องขึ้นสแตนด์เชียร์โดยมีเหล่าพี่ว๊ากของแต่ละคณะคอยจัดการ

เสียงประกาศเรียกตัวนักกีฬาวิ่งดังขึ้น เริ่มแล้วสินะสู้ๆนะพิชนะ..ชัยชนะจะต้องเป็๲ของคณะบริหาร ฉันตั้งสมาธิและบอกตัวเอง

" เข้าที่...ระวังงงง...ปี๊ดดดดด "เสียงนกหวีดดังขึ้นทำให้ขาของฉันก้าวออกไปอย่างอัตโนมัติ

สู้ๆๆๆๆ สู้ๆๆๆๆ

เสียงของเหล่าบรรดากองเชียร์ดังก้องเข้ามาในหูของฉันในขณะที่วิ่งอยู่ฉันใส่กำลังแรงทั้งหมดที่มีให้ไปรวมตัวกันที่ขา...ฉันต้องสู้เพื่อชัยชนะของคณะของฉัน...เมื่อรวบรวมสมาธิไม่ให้วอกแวกจากเสียงที่ดังเข้ามาในหูได้..ใจของฉันก็อยู่ที่ลู่วิ่งเพียงอย่างเดียว

ปี๊ดดดด....เย้!!!.....

" ชนะแล้วๆ...เย้..." เสียงเชียร์และเสียงร้องดังมาจากฝั่งของคณะบริหาร

ฉันยกมือชูขึ้นโบกไปยังฝั่งสแตนด์ของคณะตัวเองเสียงโห่ร้องด้วยความดีใจถูกส่งกลับมาให้ฉันและนี่ก็เป็๲สาเหตุที่ทำให้ฉันชอบการเป็๲นักกีฬาฉันได้รอยยิ้มจากผู้อื่นไม่ว่าฉันจะแพ้หรือชนะ

" เก่งมาก / โห..สมกับที่เป็๞น้องสาวของพี่จริงๆ"พี่ที่เป็๞โค้ชและพี่โอมพี่รหัสเดินเข้ามาหาฉัน

".อ่ะ "และที่ขาดไม่ได้คงเป็๲พี่ก้องลุงรหัสของฉันที่เดินเข้ามาพร้อมกับยื่นผ้าเช็ดหน้าให้

" ดูแลดี...เดี๋ยวเถอะ..เดี๋ยวตัวจริงเค้าจะน้อยใจเอา" พี่โอมหันไปว่าพี่ก้อง ซึ่งก็ทำให้พี่ก้องหันไปยังพี่แพรคนสวยที่กำลังมองมาที่พวกเรา

" จริง..หนูก็ว่างั้น...ใช้น้องบังหน้า "ฉันว่าพลางทำตาค้อนใส่พี่ก้อง

" ไร้สาระหน่ะเรา.."พี่ก้องว่าพลางขยี้ผมของฉัน

" หึ้ยยย..ผมเสียทรงแล้วเนี้ย.."ฉันใช้มือตีที่แขนของพี่ก้องเบาๆ

" ไงล่ะ...ว่าผมไร้สาระ..โน่น..เดินไปโน่นแล้ว" พี่โอมพูดพร้อมกับพยักเพยิดหน้าไปทางพี่แพรที่กำลังเดินเข้าหลังสแตนด์ไป

" ไปๆๆๆๆ..ไปง้อเร็ว "ฉันว่าพร้อมกับดันหลังพี่ก้องให้เดินตามพี่แพรไป

" เอ้า..ไปนั่งก่อนเดี๋ยวรอวิ่งอีกรายการ "รุ่นพี่อีกคนเดินเข้ามาบอก

พี่โอมพาฉันเดินกลับไปยังสแตนด์ของคณะตัวเองและยกเก้าอี้มาให้ฉันนั่งเพื่อคอยเวลาที่จะวิ่งในรายการต่อไป....