หลายวันผ่านไป เชิดใช้ชีวิตเหมือนชายหนุ่มปกติในหมู่บ้าน แต่แท้จริงแล้วเขาคอยจับตามองทุกการเคลื่อนไหวของครอบครัวกำนัน โดยเฉพาะคุณแป้ง
ทุกครั้งที่เธอไปตลาด เชิดมักจะบังเอิญเจอและเข้าช่วยเหลือไม่ว่าจะช่วยถือของ บังแดด หรือพูดคุยเล็กน้อยด้วยท่าทีเป็มิตร
ความสุภาพและสายตาจริงใจที่เชิดสร้างขึ้น ค่อย ๆ เจาะทะลุกำแพงระวังใจของเธอ คืนหนึ่งหลังจากกลับจากตลาด คุณแป้งวางของในครัว เสียงฝนเริ่มโปรยลงมาเบา ๆ เชิดซึ่งมาช่วยเธอขนของ รีบยกฟืนเข้ามาหลบในเรือนครัว
ทั้งคู่ยืนใกล้กันท่ามกลางสายฝนที่กระทบหลังคาไม้ เสียงดังกลบความเงียบ เชิดสบตาเธอเพียงครู่ รอยยิ้มอ่อนโยนฉายชัดบนใบหน้า
เขายื่นผ้าขาวม้าไปให้
“คุณแป้ง…เปียกแล้ว เดี๋ยวไม่สบายหรอกครับ”
คุณแป้งลังเล แต่ก็ยื่นมือมารับ หัวใจเธอเต้นแรงอย่างไม่เข้าใจตัวเอง เชิดซึ่งอายุเพียงยี่สิบสองย่างยี่สิบสาม กับเธอซึ่งอายุเข้าเลขสามไปแล้ว ระหว่างที่ความคิดในหัวของเธอยังสับสนและไม่เป็ตัวเอง สายตาของเชิดยังคงอ่อนโยน แต่ลึก ๆ แฝงแรงดึงดูดที่เธอเริ่มรับรู้
เมื่อฝนซา เชิดจงใจยืนเคียงใกล้กว่าปกติ กลิ่นกายอุ่น ๆ ของเขาแ่เบาจนคุณแป้งเผลอสูดลึกโดยไม่ตั้งใจ ริมฝีปากเธอสั่นเล็กน้อย แต่พยายามรักษามาดให้นิ่ง
“ขอบใจนะเชิด…ที่ช่วยฉันหลายครั้ง”
“ไม่เป็ไรหรอกครับ…ผมเต็มใจช่วยคุณแป้งเสมอ” เสียง “เสมอ” ของเชิดลากยาว แฝงความหมายลึกซึ้งคุณแป้งหลบสายตา แต่หัวใจกลับสะท้าน
คืนนั้น เชิดกลับมานั่งที่ห้อง เขียนบันทึกต่อ “คุณแป้ง…เริ่มอ่อนไหว เธอรับรู้แรงดึงดูด แต่ยังพยายามปฏิเสธตัวเอง…อีกไม่นานประตูใจจะเปิดกว้างกว่านี้”
เขาปิดสมุด แล้วจ้องไปยังบ้านกำนันที่สว่างไฟอยู่ไกล ๆ ไฟแค้นในดวงตาเขาไม่เคยดับ นี่ไม่ใช่การจีบ แต่คือการวางยาอย่างแยบยลทีละหยด
600
