--เมืองโอลิเวอร์—
ณ ลานกว้างปราสาท
วิกตอเรีย เมเบล(มาร์ควิสเมืองมิลาด้า):“มันหยุดแล้ว?”
เอิร์ลโอซามุ: “ไม่ใช่...มันกำลังจะเริ่มต่างหาก...”
“อ๊ากกกกก!!!”
กิ่งไม้ของต้นไม้สะบัดเหวี่ยงไปมาทำให้โดนกำแพงปราสาทบางส่วน อิฐปราสาทบางส่วนได้ถล่มลง กิ่งไม้บางส่วนก็ฟาดโดนทหารผู้คนที่อยู่นอกปราสาทเห็นก็ได้หวาดกลัวและวิ่งหนีออกจากจากที่นั้น กษัตริย์เดอร์ริคเห็นท่าไม่ดีจึงสั่งให้พวกทหารไปคุ้มกันผู้คนให้ปลอยภัย
“พวกเ้าไปคุ้มกันผู้คนให้หมด อย่าให้ใครสักคนตายเด็ดขาด!!”
“ครับ!!”
เอลลิสใช้หอกเทพสีทองยาวไล่ฟันกิ่งไม้ั์ที่ไล่ฟาดพวกเค้าอยู่ รวมถึงคนอื่นๆได้รุมโจมตีต้นไม้ชีวิตที่อาละวาดอยู่
จอห์นใช้ลมและดินสู้
ครูสใช้ลมและสายฟ้า
อีธานใช้สายฟ้าและไฟ
เดอร์ริคใช้ไฟและดินเพื่อพยายามเข้าไปโจมตีใกล้ๆเพราะแปลือกของต้นไม้แข็งมาก
โอซามุนั่งคุกเข่าหนึ่งข้างและนำมือข้างขวาแตะที่พื้นดิน(อีกข้างถือไม้เท้าอยู่)
โอซามุ: “ธรณีจงฟังข้า ข้าขอมอบพลังให้แก่เ้า จงเป็หนึ่งเดียวกับพลังของข้า ”
(มือที่แบอยู่ที่พื้นเปลี่ยนเป็กำมือ,ชูนิ้วก้อย,เก็บนิ้วก้อยชูนิ้วโป้งชี้ กลางพร้อมกัน)
โอซามุยกมือขึ้นมาเล็กน้อยและไฟก็ติดอยู่ที่มือข้างที่ยกขึ้นพร้อมพูดต่อ
“เฟฮู!!”
โอซามุนำมือที่ติดไฟฟาดลงที่พื้นดินอีกครั้ง พื้นดินรอบตัวโอซามุสั่นะเื มีมือขนาดใหญ่สร้างจากดินโผล่ขึ้นมาจากพื้นและค่อยๆก่อตัวกลายเป็โกเลมั์4ตัวทั่วร่างกายของโกเลมมีรอยแตกยาวไปทั่วร่างกายและในรอยนั้นเต็มไปด้วยไฟลาวา
โอซามุสร้างความสูงโกเลมออกมาแค่ครึ่งนึงของต้นไม้ชีวิตเท่านั้น โอซามุลุกขึ้นยืนพร้อมสั่งเหล่าโกเลม
“ไปซะ…จัดการเด็ดกิ่งของมันให้หมด”
(ชูนิ้วโป้ง ชี้ กลางทั้ง2ข้างประกบกัน,ชูนิ้วโป้ง ก้อยประกบกัน)
อาแจ็กซ์: “ธอนอันซู”
อาแจ๊กซ์สร้างพายุไฟขนาดั์เท่าต้นไม้พุ่งใส่ต้นไม้
“ตู้ม!!”
ไฟเผาแปลือกภายนอกของต้นไม้ได้บางส่วนแต่ต้นไม้มีแปลือกหลายชั้น
อาแจ๊กซ์: “แปลือกมันแข็งเกินไป”
ต้นไม้ชีวิตเริ่มอาละวาดรุนแรงขึ้น มันเพิ่มความเร็วของตัวเอง ต้นไม้ชีวิตง้างกิ่งสูงขึ้นพร้อมจะฟาดขั้นรุนแรง มันเล็งไปที่เอิร์ลเอลลิสที่กำลังไล่ฟันกิ่งของมันอยู่กิ่งไม้ั์พุ่งลงมาเร็วมาก
“ฟี้ววว”
อีธาน:“คุณแอมเมอร์รี่ระวัง!!”
เอลลิส แอมเมอร์รี่ได้ยินอีธานะโบอกจึงหันขึ้นไปมอง้า เอลลิสจะะโออกจากตรงนั้นแต่รากต้นไม้ก็ได้พุ่งขึ้นมารัดขาและป่วนการหลบของเขาอีธานที่มองและกำลังจะไปช่วยเอลลิสแต่ก็ติดพวกกิ่งไม้ที่ขัดขวางอยู่
“ฟิ้ววว!!!”
“เปรี้ยง!!...ตู้ม!!”
สายฟ้าขนาดใหญ่ผ่าเข้าที่กิ่งไม้ั์นั้นจนไหม้และขาดเป็เศษเล็กด้วยเวทย์ลมทุกคนอึ้งกันหมดว่าใครเป็คนทำ ทุกคนจึงมองขึ้นไปบนด้าดฟ้าปราสาทและเห็นชาย2คนยืนอยู่
อีธาน: “นั่น...ใครหน่ะ...”
เฟนโน่ แกเบรียล(มาร์ควิสโอลิเวอร์): “ท่านอัลเจอร์หรอ..แล้วก็อชท่านอีวาน...”
กษัตริย์เดอร์ริค: “...อัลเจอร์ อีวาน...”
--ก่อนหน้านี้—
อัลเจอร์ที่กำลังยืนดูและหาวิธีจัดการเ้าต้นไม้อยู่
“นั่นมันคืออะไรน่ะ”
อัลเจอร์ได้ยินเสียงจากข้างหลังจึงหันไปมอง
“หือ...เอ๋...อีวานน!!ฉันบอกให้แกลงไปหาท่านแม่ไม่ได้ยินรึไงฟ่ะ!!”
“ฮ่าๆ...ก็ผมอยากรู้นี่นา แล้วอีกอย่างจะให้ผมทิ้งท่านพี่ไว้คนเดียวได้ไงเล่าฮ่าๆๆ”
อัจเจอร์พูดกับอีวานด้วยถ้อยคำที่อ่อนโยนเพื่อสอน.
“อีวานที่นี่มันอันตรายเกินไป…ฉันไม่อยากให้น้องชายสุดที่รักของฉันเป็อะไรถ้าน้องชายสุดที่รักของฉันเป็อะไรไป ฉันต้องโกรธตัวเองมากแน่ๆ…(พร้อมทำท่าเสียใจ)เพราะฉะนั้น ตอนนี้ฉันอยากให้นายไปดูแลท่านแม่และพี่สาวของนายเข้าใจไหม.”
“ไม่.”
“โอ้ยยย!!!....โถ่โว้ยยย!!...”
อัลเจอร์เอามือกุมหัวพร้อมเดินไปเดินมาและกระทืบที่พื้น
“ทำ..ไม..แก..ถึง..ไม่..ยอม..ฟัง…ฉัน!!(พร้อมกระทืบพื้น)”
“ไม่เอาน่าท่านพี่”
อีวานเดินมาข้างๆอัจเจอร์พร้อมพูดต่อ
“ผมไม่ใช่เด็กๆแล้วนาา…อีกอย่างเวลาแบบนี้สิ่งสำคัญคือต้องปกป้องประเทศไม่ใช่หรอ…เราเป็อิศวินนะ…อีกอย่างท่านพี่ห้ามยังไงผมก็ไม่ฟังหรอก ฮ่าๆๆ”
อัลเจอร์ถอนหายใจกับความดื้อรั้นของอีวานและหันหน้าไปทางต้นไม้ชีวิตอีกครั้ง
“เห้อ…อ่า...เข้าใจแล้ว”
อีวานที่ได้รับคำยินยอมของพี่จนยิ้มหุบไม่อยู่
“จริงหรอ!!..แจ๋ววว…งั้น..แผนว่าไงท่านพี่”
“จากที่ดูเห็นได้ชัดเลยว่าต้องจัดการจากด้านในเพราะพวกเอิร์ลพยายามที่จะเจาะเข้าไปในแกนของต้นไม้เพื่อทำลายจากข้างในแต่ดูเหมือนไม่ใช่เื่ง่าย”
“แม้แต่เอิร์ลก็ยังทำอะไรไม่ได้เลยหรอนี่ย”
“มันเป็ต้นไม้โบราณน่ะ...มีแต่เทพเท่านั้นที่รู้”
“งั้นก็ยากแล้วสิ”
อัจเจอร์สังเกตเห็นอะไรบางอย่างบนต้นไม้
“ห่ะ...นั่นมัน..!!”
“มีอะไรงั้นหรอท่านพี่”
“มองทะลุใบไม้พวกนั้นสิ!!”
“นั่น…โพรงมันอยู่กลางต้นไม้งั้นหรอ!!”
ทั้ง2มองทะลุกิ่งไม้และใบไม้และได้เห็นโพรงขนาดใหญ่อยู่ตรงกลางของต้นไม้
“ต้องบอกให้พวกท่านพ่อรู้…แค่พวกเราคงยากแน่”
“ท่านพี่!!..ดูนั้นสิ”
“ห่ะ!!...(มันจะทำอะไรหน่ะ)”
ทั้ง2หันไปเห็นต้นไม้กำลังง้างกิ่งตัวเองเพื่อฟาดไปที่เอลลิส
“มันเล็งข้างล่าง!!...อีวานนายใช้สายฟ้าผ่าไปที่กิ่งไม้นั่นแล้วฉันจะใช้ลมตัดมันเป็ชิ้นๆ...พวกเราต้องคอยซัพพอร์ตคนข้างล่าง”
อีวาน: “(เอาหล่ะนี่คือภารกิจแรกของฉัน ขอโชว์ให้เต็มที่ล่ะนะ!!)”
(ชูนิ้วโป้ง ชี้ ก้อย ทั้งสองข้างพร้อมนำมาผสานกัน)
อีวาน: “เนดิศเทวิส”
สายฟ้าขนาดใหญ่ได้ผ่าลงมาจากเมฆดำบนท้องฟ้า กิ่งไม้หยุดชะงักพร้อมกิ่งได้ไหม้ดำไปหมด
(ชูนิ้วโป้ง ก้อยทั้งสองข้างพร้อมผสานกัน)
อัลเจอร์: “อันซูเรโด้”
อัลเจอร์สร้างลมที่มีความคมคล้ายๆพายุขนาดใหญ่ฟันกิ่งไม้กลายเป็ชิ้นๆ
(กิ้งไม้และรากความหนาจะบางกว่าลำต้น)
“ลีวานฉันจะส่งนายลงไปข้างล่าง!..ไปบอกทุกคนเื่นี้!!”
“ครับ!!”
--ด้านล่าง--
อีธานชูมือไปด้านหน้าทางเอลลิสเพื่อวาร์ปเอลลิสออกจากตรงนั้นมายังข้างๆตนเอง
“อิกซ์”(วาร์ป)
“ขอบใจเ้าหนู”
“ขืนเป็งี้ต่อไปไม่จบแน่”
เอลลิส: “กษัตริย์เดอร์ริคคุมมันไม่ได้หรอ มันมีชีวิตนิ”
ฟินน์ อีเมอร์สัน: “ไม่ได้…จากที่ฉันเห็นมันมีพลังงานบางอย่างห่อหุ้มมันอยู่ เป็สิ่งที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน...ยากที่จะเจาะเข้าสมองมัน”
อีธาน: “ไม่ใช่ต้นไม้อยู่ได้ด้วยรากหรอ..”
เอิร์ลครูช: “แต่นี่มันต้นไม้ปีศาตไงเ้าหนู!!”
“อ่อ จริงด้วย…แฮ่ๆๆๆ”
อัลเจอร์ใช้เวทย์ลมทำให้อีวานค่อยๆลอยลงมาข้างล่าง อีวานได้วิ่งไปหากษัตริย์เดอร์ริคเหล่าเอิร์ลก็ได้เดินมาหาเช่นกัน
“ท่านพ่อ!!”
“หือ…อีวาน ลูกมาทำอะไรตรงนี้มันอันตรายเกินไปสำหรับเ้า”
“(คำนี้อีกละ…เห้อ..) มีโพรงอยู่้า”
“โพรงหรอ?!”
“ใช่แล้ว อยู่ตรงกลางเลย ใหญ่มากเลยท่านพ่อ”
เอิร์ลจอห์น ฮัดสัน: “ต้นไม้ชีวิตมีจุดอ่อนชัดขนาดนี้เลยหรอเนี่ย”
กษัตริย์เดอร์ริค: “ดูจากขนาดของมันแล้วน่าจะยังโตไม่ต็มที่ เซลล์ต้นไม้น่าจะพึ่งถูกฝังลงในร่างกายคน เลยดูดพลังชีวิตได้ไม่มากพอ”
เอิร์ลจอห์น: “นี่ขนาดยังโตไม่เต็มที่นะเนี่ย”
เอิร์ลโอซามุ: “ทุกท่านดูเหมือนมันจะสนใจเรามากกว่านะ”
ขณะที่เอิร์ลและกษัตริย์ได้ปรึกษากันอยู่เหล่าผู้ติดตามก็ได้ยันไว้ให้ แต่มันดันสนใจเหล่าเอิร์ลมากกว่า
กษัตริย์เดอร์ริค: “เอาหล่ะ…ระหว่างที่ฉันเข้าไปข้างในนั้น พวกนายถ่วงเวลาไว้ก่อนมันต้องทำทุกวิถีทางเพื่อที่จะไล่ฉันออกมาแน่”
“ครับ!!”(ทุกคน)
“อีธาน…พาฉันขึ้นไปที”
“รับทราบ”
“ตู้มม!!”
พื้นดินสั่นไว้ดินเริ่มแตกหัก รากไม้ลามไปทั่วหวังจะสูบพลังชีวิตและได้ปล่อยหนามขนาดเกือบเท่าตัวคนออกมาโจมตี เอิร์ลอาแจ๊กซ์ทำแขนเป็รูปตัวX เพื่อร่ายเวทย์ลมให้ชะลอความเร็วของหนามที่กำลังพุ่งมาและเอิร์ลครูชยื่นมือข้างขวาออกมาเพื่อร่ายเวทย์แรงโน้มถ่วงเพื่อกดหนามที่พุ้งเข้ามาใส่ทุกคน
(ชูนิ้วโป้ง นิ้วก้อยทั้งสองข้าง)
“เกโบเอล”
เอิร์ลอาแจ๊กซ์สร้างลมจากอาศเพื่อผลักหนามที่กำลังพุ่งมาชะลอความเร็วลง
(ชูนิ้วทุกนิ้วติดกันยกเว้นนิ้วโป้งพับเก็บ)
“โซ”
อีวาน: “สุดยอด…”
หนามที่ลดความเร็วลงแล้วเอิร์ลครูชจึงใช้เวทย์แรงโน้มถ่วง กดหนามให้หล่นลงพื้นกษัตริย์เห็นทุกคนโอเคแล้วจึงมุ่งหน้าไปโพรงบนต้นไม้นั้นต่อ
“อีธาน!!เอาเลย”
อีธานจับที่ไหล่เดอร์ริคพร้อมจ้องไปยังจุดที่จะวาร์ปและร่ายเวทย์
“ไรโดอิกซ์”
ทั้งสองได้วาร์ปหายไปและไปยังกิ่งไม่ใกล้ๆโพรง ต้นไม้ชีวิตรู้สึกว่ามีบางอย่างเข้าใกล้จุดสำคัญของตัวเองจึงพยายามเหวี่ยงกิ่งไม้ไปมาและทำตัวเองให้ส่ายไปส่ายมา
“อ๊ากกกก!!!”
อัจเจอร์ที่มองเห็นพ่อตัวเองอยู่บนต้นไม้
“หะ...อยู่ตรงนี้ตังแต่เมื่อไหร่…เอิร์ลอีธานงั้นหรอ…”
ระหว่างที่เดอร์ริกหันไปเห็นอัลเจอร์ที่ยืนอยู่บนดาดฟ้าปราสาทและหันกลับไปที่โพรง รากที่เดอร์ริคและอีธานยืนอยู่ มีรากไม้เล็กๆโผล่ขึ้นมาพร้อมหนามแหลมหวังที่จะทำให้ยืนไม่ได้ทั้งสองจึงะโไปยังกิ่งไม้อื่นแต่รากและหนามก็พยายามตามทั้งคู่ไป
อีธาน: “โถ่โว้ยย!! จะตามอะไรขนาดนั้น”
“ชักจะหมดความอดทนแล้วนะ…นายลงไปได้แล้วที่เหลือฉันจัดการเอง”
“ไม่เป็ไรท่านแอรอน…เดี๋ยวผมคิยกำจัดรากแล้วหนามพวกนี้ให้”
เดอร์ริคที่เริ่มหมดความอดทนกับต้นไม้นี่และอยากกำจัดให้มันเสร็จๆ จึงมองอีธานและใช้เวทย์ควบคุมสั่งให้อีธานลงไป
“ลงไป!!”
“อึกๆ”(เสียงสมองโดนสั่งการ)
อีธานได้วาร์ปตัวเองลงมาที่พื้นดิน
“ห่ะ…เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นและฉันมาอยู่ข้างล่างได้ไง…?”
“ฟิ้ววว!!”
“ฟิงงง!!”
เอลลิสที่เห็นอีธานยืนเหม่ออยู่จึงรีบมาช่วยโดยการฟันหนามที่กำลังพุ่งมา
“มาง่วงอะไรตอนนี้ เ้าหนู..”
“เอ๋...ทำไมผมถึงมาอยู่นี้ได้หล่ะ”
“ห๊าๆๆ...พูดอะไรของนายเนี่ย”
เอิร์ลจอห์น: “หึ ดูเหมือนจะโดนท่านแอนรอนสั่งให้ลงมาสินะ”
เอิร์ลอีธาน: “สั่งงั้นหรอ..?”
เอิร์ลเอลลิส: “หึ”
เดอร์ริค: “ไอ้ต้นไม้คลั่งใครก็ตามที่ส่งแกมา ฉันจะตามไปฆ่าถึงที่แน่”
เดอร์ริคะโลงไปในโพรง ในโพรงนั้นเต็มไปด้วยหนามรอบๆและหนามนั้นได้พุ่งออกมาหวังแทงเดอร์ริค แต่หนามพวกนั้นเมื่อัักับิัเดอร์ริคก็ได้แตกหักจนหมดเพราะร่างกายของเดอร์ริคนั้นแข็งกว่าหนามพวกนั้น ระหว่างที่กำลังร่วงหล่นลงไปในโพรงลึกมืดดำสนิท.
“เอาหล่ะ...ตอนนี้หล่ะ”
สูดหายใจเพร่งสมาธิ ยกมือขวา มือซ้ายจับแขนขวา
“โฮดิด!!”
เดอร์ริคเข้าไปในสมองต้นไม้ชีวิต แทรกซึมทุกส่วนเซลล์การรับรู้ทุกอย่างทุกปิดสนิท ยกเว้นแต่เสียงของเดอร์ริค.
“ตายไปซะ!!…”
“อ๊ากกก!!!”
ต้นไม้บิดหักกิ่งตัวเองจนหมดและหักลำตัวตัวเองจนแตกหักสมองฉีกขาดจุดจบสุดท้ายคือ ตาย
อีธาน: “มันทำอะไรหน่ะ..!!”
อาแจ๊กซ์: “ท่านแอรอนสั่งให้มันฆ่าตัวตาย”
อีธานสะดุ้งหลังได้ยินเสียงพูดมาจากด้านหลัง
“อึ่ยย!!....นายมาตอนไหนเนี่ยย!!”
อีวาน: “สุดยอดด..”
เอเจอร์: “จบแล้วสินะ...ท่านพ่อ”
ต้นไม้ชีวิตพังถล่มลงจนควันฟุ้งทั่วไปหมดควันค่อยๆหายไปเริ่มเห็นเงาของเดอร์ริคที่ยืนหันหลังอยู่หลังจากควันหายจนหมดทุกคนจึงเดินไปหาเดอร์ริค
“สำเร็จแล้วสินะท่านพ่อ”
เดอร์ริคหันมาหาอีวานพร้อมกล่าวต่อด้วยใบหน้าที่เข้มครึม
“ไม่ใช่...นี่มันพึ่งเริ่มต่างหาก.”
58K
![[Step Fire] Autumn Love...ปฏิบัติการสืบรัก](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/da7a979506bad60dfdec3ea6d67b90e7.webp)
