"ศิษย์พี่สือมีธุระอันใดกับศิษย์น้องหรือขอรับ?" น้ำเสียงของเจี้ยนหลิน (剑林 - Jiàn Lín) พยายามจะให้ราบเรียบที่สุด แต่ภายในใจนั้นเริ่มเตรียมพร้อมสำหรับ "การกระทบกระทั่ง" ครั้งใหม่ที่ดูเหมือนจะหลีกเลี่ยงไม่ได้ และครั้งนี้...ดูเหมือนว่าศัตรูจะแข็งแกร่งกว่าเดิมมากนัก
สือจิ้ง (石劲 - Shí Jìn) ผู้มีรอยแผลเป็บนใบหน้า แค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบของมันหรี่ลงเล็กน้อย มองสำรวจเจี้ยนหลินั้แ่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างไม่ปิดบังความดูแคลน "ธุระรึ? ก็อาจจะเรียกเช่นนั้นได้กระมัง" มันกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แฝงความโอหัง "ข้าได้ยิน 'ข่าวลือ' ที่น่าสนใจเกี่ยวกับเ้ามาบ้าง...เกี่ยวกับ 'ความสามารถพิเศษ' ที่ทำให้พวกจางป้า (张霸 - Zhāng Bà) ต้อง 'ล่าถอย' ไปอย่างไม่เป็ท่าเมื่อหลายวันก่อน"
คำว่า "ความสามารถพิเศษ" และ "ล่าถอย" ถูกเน้นเสียงอย่างจงใจ ให้ความรู้สึกเหมือนเป็การเยาะเย้ยมากกว่าจะเป็คำชม
เจี้ยนหลินขมวดคิ้วเล็กน้อย 'ข่าวแพร่ไปเร็วกว่าที่คิด แต่ดูเหมือนจะถูกบิดเบือนไปไม่น้อยเลยทีเดียว' เขาคิดในใจ "ศิษย์พี่สือคงจะเข้าใจผิดแล้วขอรับ" เขากล่าว "ศิษย์น้องเป็เพียงศิษย์นอกผู้มีพลังปราณ (灵气 - Língqì) อ่อนด้อย จะมีปัญญาไปทำอะไรศิษย์พี่จางป้าได้ เพียงแต่ในวันนั้นเกิดความเข้าใจผิดกันเล็กน้อย และพวกเขาก็มีเมตตาไม่ถือสาหาความเท่านั้นเอง"
"ความเมตตารึ?" สือจิ้งเลิกคิ้ว แววตาฉายประกายเย็นเยียบ "ในสำนักกระบี่เมฆาพิสุทธิ์ (云清剑宗 - Yún Qīng Jiàn Zōng) แห่งนี้ คำว่า 'เมตตา' มักจะเป็ข้ออ้างของผู้ที่อ่อนแอเท่านั้นแหละเ้าหนู" มันก้าวเข้ามาใกล้เจี้ยนหลินอีกหนึ่งก้าว ไอพลังกดดันที่มองไม่เห็นแผ่ออกมาจากร่างของมัน ทำให้เจี้ยนหลินรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก "เอาเถอะ...ข้าไม่สนใจว่าเ้าจะใช้ 'ลูกไม้' อะไรกับพวกนั้น แต่ข้าสนใจ 'บางสิ่ง' ที่เ้าอาจจะมี...หรือ 'บางที่' ที่เ้าอาจจะรู้"
"ศิษย์น้องไม่เข้าใจที่ศิษย์พี่พูดขอรับ" เจี้ยนหลินยังคงยืนกราน แม้ว่าเหงื่อเย็นๆ จะเริ่มผุดขึ้นที่ฝ่ามือ
"ไม่ต้องมาตีหน้าซื่อกับข้า!" สือจิ้งตวาดเสียงดังขึ้นเล็กน้อย ทำให้ศิษย์นอกคนอื่นๆ ที่เดินผ่านไปมาแถวนั้นรีบเบี่ยงตัวหลบไปด้วยความหวาดกลัว "ข้าได้ยินมาว่าเ้ามักจะใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในป่ารอบนอกทางทิศเหนือ...บริเวณ 'ป่าเงียบสนิท' (寂静森林 - Jìjìng Sēnlín) ใช่หรือไม่?"
เจี้ยนหลินใจหายวาบ! ป่าเงียบสนิทคือที่ที่เขาอ้างถึง "หญ้าเกล็ดัพิษ" (毒龙鳞草 - Dú Lóng Lín Cǎo) เพื่อขู่พวกจางป้า และมันก็เป็ความจริงที่เขาคุ้นเคยกับป่าบริเวณนั้นมากกว่าที่อื่นเพราะต้องเข้าไปเก็บสมุนไพรอยู่บ่อยครั้ง แต่การที่สือจิ้งรู้เื่นี้...แสดงว่ามันต้องสืบเื่ของเขามาพอสมควร
"ศิษย์น้องเพียงแค่ไปเก็บสมุนไพรตามหน้าที่ขอรับ"
"สมุนไพรธรรมดาน่ะรึ?" สือจิ้งยิ้มเยาะ "หรือว่าจะเป็ 'สมบัติ' บางอย่างที่เ้าบังเอิญไปพบเจอเข้า แล้วเก็บงำไว้คนเดียว?" มันก้าวเข้ามาประชิดตัวเจี้ยนหลิน กลิ่นอับชื้นจากลมหายใจของมันแทบจะรดใบหน้าของเด็กหนุ่ม "ข้าให้โอกาสเ้าพูดความจริง...หากมีสิ่งใดที่ 'น่าสนใจ' แล้วเ้าเต็มใจจะ 'แบ่งปัน' ให้กับพวกข้า บางที...การ 'ทำความรู้จัก' ของเราในวันนี้อาจจะจบลงด้วยดีก็ได้"
นี่คือการข่มขู่กรรโชกอย่างชัดเจน! เจี้ยนหลินกำหมัดแน่น ความรู้สึกอัปยศอดสูที่ถูกบีบคั้นเช่นนี้มันช่างน่ารังเกียจยิ่งนัก แต่เขาก็รู้ดีว่าหากปะทะโดยตรง มีแต่จะเสียเปรียบ เขาต้องหาทาง "พลิกสถานการณ์" อีกครั้ง แต่ครั้งนี้...ศัตรูดูจะฉลาดและมีพลังมากกว่าเดิม
'สมบัติรึ? ข้าผู้ยากจนข้นแค้นเช่นนี้จะมีปัญญาไปพบเจอสมบัติอะไรกัน' เจี้ยนหลินคิดอย่างเหน็บแนม 'นอกจากตำราโบราณที่ไม่มีใครอ่านออก กับ "กระบี่ไม้" (木剑 - Mù Jiàn) ที่ข้าค่อยๆ พัฒนาขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อของตนเองแล้ว ข้าก็ไม่มีอะไรที่มีค่าพอจะให้พวกเ้ามา 'สนใจ' ได้หรอก'
เขากวาดตามองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว พยายามจะหา "บางสิ่ง" ที่พอจะใช้เป็ประโยชน์ได้ บริเวณที่พวกเขายืนอยู่ไม่ไกลจากชายป่ามากนัก มีพุ่มไม้หนามเตี้ยๆ และเถาวัลย์เลื้อยพันอยู่ตามพื้นดินที่ค่อนข้างชื้นแฉะจากฝนที่เพิ่งตกไปเมื่อคืนก่อน
ทันใดนั้น ความรู้บางอย่างจากตำรา "สรรพคุณเร้นลับแห่งพฤกษาา" (太古草木秘谱 - Tàigǔ Cǎomù Mì Pǔ) ก็ผุดขึ้นในใจของเขา – "เถาวัลย์หนามอสรพิษ" (蛇棘藤 - Shé Jí Téng) เถาวัลย์ชนิดนี้แม้จะดูธรรมดา แต่หนามของมันเมื่อถูกััหรือหัก จะปล่อยยางเหนียวที่มีกลิ่นฉุนรุนแรงและทำให้เกิดอาการคันอย่างรุนแรงได้หากััิัโดยตรง มันไม่ใช่พิษร้ายแรงถึงชีวิต แต่ก็สร้างความรำคาญและความเ็ปได้ไม่น้อยเลยทีเดียว
'บางที...อาจจะลองดู' เจี้ยนหลินตัดสินใจในเสี้ยววินาที
"ศิษย์พี่สือ..." เจี้ยนหลินเงยหน้าขึ้นสบตากับสือจิ้งโดยตรง แววตาของเขาดูสงบนิ่งผิดปกติ "ศิษย์น้องไม่มี 'สมบัติ' ใดๆ ที่จะมอบให้ท่านได้จริงๆ ขอรับ แต่หากท่านสนใจ 'ข้อมูล' บางอย่างที่ศิษย์น้องบังเอิญไปล่วงรู้มาเกี่ยวกับ 'ป่าเงียบสนิท' และ 'สมุนไพริญญา' (灵草 - Líng Cǎo) บางชนิดที่อาจจะซ่อนอยู่ในนั้น บางที...มันอาจจะมีประโยชน์กับพวกท่านบ้างก็ได้"
สือจิ้งหรี่ตามองอย่างไม่ไว้ใจ "ข้อมูลอะไรรึ? อย่าคิดจะมาเล่นลิ้นกับข้า!"
"ศิษย์น้องมิกล้าขอรับ" เจี้ยนหลินกล่าว "เพียงแต่เมื่อหลายวันก่อน ศิษย์น้องได้เข้าไปเก็บสมุนไพรในเขตป่าเงียบสนิท และบังเอิญไปพบกับบริเวณที่มี 'ดอกเหมยอัคคี' (火梅花 - Huǒ Méihuā) ซึ่งเป็สมุนไพรธาตุไฟหายาก กำลังจะผลิบานอยู่หลายต้นขอรับ แต่บริเวณนั้นมีเถาวัลย์หนามชนิดหนึ่งขึ้นปกคลุมหนาแน่นมาก และมีกลิ่นฉุนรุนแรงจนศิษย์น้องไม่กล้าเข้าไปใกล้ ศิษย์น้องคิดว่าหากศิษย์พี่สือและสหายมีความสามารถสูงส่ง ก็น่าจะสามารถเข้าไปเก็บดอกเหมยอัคคีเ่าั้ได้อย่างปลอดภัย"
เขาจงใจไม่กล่าวถึง "เถาวัลย์หนามอสรพิษ" โดยตรง แต่บรรยายลักษณะของมันให้ใกล้เคียงที่สุด "ดอกเหมยอัคคี" นั้นเป็สมุนไพรที่มีค่าจริง และมักจะเติบโตในที่ที่มีพลังงานธาตุไฟเข้มข้น ซึ่งอาจจะเป็ที่ที่พวกสือจิ้งสนใจ
คำพูดของเจี้ยนหลินทำให้สือจิ้งและพรรคพวกมีสีหน้าตื่นเต้นขึ้นมาทันที "ดอกเหมยอัคคีรึ? เ้าแน่ใจนะ?" สือจิ้งทวนคำ ดวงตาของมันเป็ประกายละโมบ
"ขอรับ" เจี้ยนหลินยืนยัน "แต่ศิษย์น้องเตือนไว้ก่อนนะขอรับว่าเถาวัลย์หนามบริเวณนั้นมีกลิ่นฉุนและอาจจะทำให้ระคายเคืองิัได้ หากศิษย์พี่สือและสหายไม่รังเกียจที่จะเสี่ยงสักเล็กน้อย ก็น่าจะได้ผลตอบแทนที่คุ้มค่า" เขากล่าวพลางเหลือบมองไปยังทิศทางที่เขาอ้างถึง ซึ่งเป็ป่าทึบที่ดูมืดครึ้มและน่าสะพรึงกลัวกว่าบริเวณที่พวกเขายืนอยู่มากนัก
สือจิ้งมองหน้าลูกน้องทั้งสองคน แววตาของพวกมันฉายประกายลังเลแต่ก็มีความโลภซ่อนอยู่ "เถาวัลย์หนามมีกลิ่นฉุนรึ? ก็แค่เถาวัลย์ธรรมดาเท่านั้นแหละน่า!" ลูกน้องคนหนึ่งพูดขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ
"ดี! นำทางไป!" สือจิ้งตัดสินใจในที่สุด "แต่ถ้าเ้าคิดจะตุกติกหรือหลอกลวงพวกข้าล่ะก็...เ้าจะได้รู้ว่านรกมีจริง!"
เจี้ยนหลินก้มหน้าลงเล็กน้อยเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่แทบจะควบคุมไว้ไม่อยู่ "ขอรับศิษย์พี่สือ...เชิญตามศิษย์น้องมาได้เลยขอรับ"
เด็กหนุ่มเริ่มออกเดินนำกลุ่มของสือจิ้งมุ่งหน้าไปยังส่วนที่ลึกและรกทึบที่สุดของป่าเงียบสนิท ในใจนั้นกำลังภาวนาให้ "โชค" ยังคงเข้าข้างเขาอีกครั้ง และให้พวกสือจิ้งได้พบกับ "ความประหลาดใจ" ที่เขาได้ "เตรียม" ไว้ให้...แม้ว่าความประหลาดใจนั้นจะมาจากความรู้ที่เขาเพิ่งจะได้มา และความโง่เขลาของพวกมันเองก็ตาม
(จบตอน 16)
2K
