ทองคำอสูร

     ป่าโอ๊ค

     รูนที่รอนานๆก็เริ่มเบื่อขึ้นมา

     ทำไมพวกมันถึงยังไม่ออกมาสักที เธอบ่นในขณะที่ค้นของในกระเป๋า

     " มีของกินติดตัวบ้างไหมหิวแล้วเนี่ย "

     เธอค้นไปค้นมาจนมาสะดุดกับผิวที่เคย๼ั๬๶ั๼มาก่อน

     " นะ-นี่มัน....รึว่า! "

     เมื่อดึงออกมาจากกระเป๋าได้ ตัวของมันก็ได้ปรากฏต่อหน้ารูน

     " ใช่ผลบีทเบลจริงๆด้วย! " เธอพูดอย่างดีใจพร้อมโชว์ขึ้นสูงเหมือนกับจะถวายให้กับเทพ

     ผลบีทเบลลูกนี้มีสีแดงสดและลายบนตัวมีสีเหลืองคล้ายลายของแตงโม มันช่างน่ากินและน่าหลงใหลเมื่อได้มอง แม้กระทั่งสัตว์อสูรอย่างซิลเวอร์

     " ผลบีทเบลลูกนั้นน่ากินจังเลย... " เขาออกอาการอย่างเปิดเผยโดยเก็บอารมณ์ไม่อยู่ จึงทำให้เขาเดินออกมาจากที่ซ่อนโดยไม่รู้ตัว

     " แฮะๆ น่ากิน น่ากิน น่ากินจังเลย "

     รูนได้ยินเสียงเท้าเดินจึงหันไปมอง " หือ? เ๽้าหมาบ้า! ออกมาจากที่ซ่อนทำไม? "

     " ผลไม้นั่น ขอ...ขอข้าได้ไหม " เขายื่นมือออกไปด้านหน้าด้วยอาการสั่นไม่หยุด

     " นี่หรอ....ไม่ได้ๆนี่มันเป็๲ของข้า "

     " ข้าขอร้องล่ะ ขอนิดหน่อยก็ยังดี "

     " ก็บอกว่าไม่ได้ยังไงล่ะ! " รูนพูดเสียงดุดันจนทำให้เขากลัวขึ้นมา

     " เข้าใจแล้วครับ " เมื่อไม่ได้อย่างที่หวังเขาจึงเดินคอตกออกไป

     ตัวเกะกะก็ไม่อยู่แล้วรีบกินซะตอนนี้เลยดีกว่า ขณะที่รูนจะอ้าปากงับผลบีทเบลอยู่นั้น ความคิดอย่างหนึ่งก็แล่นขึ้นมา

     " อะไรกันล่ะเนี่ย ทำไมอยู่ๆข้าเกิดเปลี่ยนใจขึ้นมา "