ฮวาเสี่่ยวซี จอมป่วน (จบ)

ไป๋หลิงย่างสามขุมเข้ามาใกล้ฮวาเสี่ยวซีดวงตาของเขาฉายแววอำมหิต ราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งกลิ่นสาบสางที่ติดตัวเขายิ่งทำให้บรรยากาศภายในถ้ำน่าอึดอัดฮวาเสี่ยวซีพยายามเบี่ยงตัวหลบสายตาคู่นั้นแต่ร่างกายที่ถูกมัดอย่างแน่นหนากลับจำกัดการเคลื่อนไหวของนาง

"เจ้ายังกล้าต่อต้านข้าอีกหรือ"ไป๋หลิงกล่าวเสียงต่ำ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความไม่พอใจเขาเดินวนรอบกายของฮวาเสี่ยวซีช้าๆ คล้ายจะเย้ยหยัน "สตรีเช่นเจ้า...ที่คิดจะต่อกรกับข้า... ช่างไม่เจียมตัว"

ฮวาเสี่ยวซีไม่ตอบโต้ด้วยคำพูดแต่นางจ้องมองไป๋หลิงด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวไม่มีความหวาดกลัวปรากฏให้เห็นแม้แต่น้อย สิ่งนี้ยิ่งทำให้ไป๋หลิงไม่พอใจเขาก้มตัวลงประชิดใบหน้าของฮวาเสี่ยวซี

"เจ้าคิดว่าบุรุษพวกนั้นจะมาช่วยเจ้าได้ทันหรือ?หึ! พวกมันกำลังวิ่งวนอยู่ในเขาวงกตที่ข้าสร้างขึ้นไม่มีทางที่จะตามรอยข้าได้ทันหรอก!" ไป๋หลิงหัวเราะเสียงดังอย่างบ้าคลั่งความสะใจฉายชัดในแววตา "เจ้าจะต้องเป็นของข้า... ไม่ช้าก็เร็ว"

ฮวาเสี่ยวซีรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีในขณะที่ไป๋หลิงเผลอเธอถ่มน้ำลายใส่ใบหน้าของเขาอย่างแรง!

เพี๊ยะ!

ไป๋หลิงสะบัดหน้าหลบไม่ทันน้ำลายกระเด็นเปื้อนใบหน้าของเขาสีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธเกรี้ยวราวกับปีศาจเขายกมือขึ้นตบใบหน้าของฮวาเสี่ยวซีอย่างแรงจนเสียงดังสนั่นลิ้นของนางกัดเข้ากับกระพุ้งแก้มจนเลือดซิบๆ ความเจ็บปวดแล่นแปลบไปทั่วใบหน้าแต่ฮวาเสี่ยวซีกลับไม่หลั่งน้ำตาออกมาแม้แต่หยดเดียว

"เจ้า...สตรีชั้นต่ำ!" ไป๋หลิงคำรามเสียงต่ำ ดวงตาแดงก่ำด้วยโทสะเขาไม่เคยถูกผู้ใดดูหมิ่นถึงเพียงนี้

ฮวาเสี่ยวซีเงยหน้าขึ้นมองเขาดวงตาแข็งกร้าวราวกับจะแผดเผาทุกสิ่ง "เจ้าต่างหาก...ที่เป็นแค่สัตว์เดรัจฉาน!"

คำพูดของฮวาเสี่ยวซีดุจเชื้อเพลิงที่สาดใส่กองไฟแห่งความโกรธของไป๋หลิงเขาจับคางของนางบีบแน่นจนรู้สึกเจ็บไปถึงกระดูกเสียงขบกรามแน่นของไป๋หลิงบ่งบอกถึงความเดือดดาลที่ยากจะควบคุม

"ดี! ดีมาก!ในเมื่อเจ้าอยากลองดีกับข้า... ข้าก็จะทำให้เจ้าได้รู้ซึ้งถึงคำว่า 'นรก'!" ไป๋หลิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียมเขาปล่อยคางของฮวาเสี่ยวซีพลางเดินไปหยิบมีดเล่มหนึ่งที่คมกริบราวกับจะตัดสายลมได้

ฮวาเสี่ยวซีมองการกระทำของไป๋หลิงด้วยความนิ่งสงบเธอรู้ว่าชะตากรรมที่เลวร้ายกำลังจะมาถึงแต่ในใจกลับไม่มีความหวาดกลัวหลงเหลืออีกต่อไป มีเพียงความมุ่งมั่นที่จะไม่ยอมแพ้และความปรารถนาที่จะปกป้องศักดิ์ศรีของตนเองไว้จนลมหายใจสุดท้าย หากเธอต้องตายเธอก็จะตายอย่างสมศักดิ์ศรี!

ไป๋หลิงก้าวกลับมาหานาง สายตาคมกริบสะท้อนแสงไฟสลัวๆวูบวาบในมือ มันคิดจะใช้มือของตนเองดึงทึ่ง... เสื้อผ้าของนาง... เพื่อเป็นการลงโทษความอุกอาจและแสดงอำนาจเหนือชีวิตของเธอ!

ฮวาเสี่ยวซีเห็นแววตาอำมหิตของไป๋หลิงนางกัดฟันกรอด ไม่ยอมให้ตัวเองตกเป็นเหยื่อง่ายๆ นางรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีพลิกตัวหลบคมมีดที่เฉือนผ่านอากาศไปหวุดหวิด วิชาวิ่งเร็วและตัวเบาที่เป็นเลิศของนางแม้จะถูกจำกัดด้วยพื้นที่แคบของถ้ำและสภาพร่างกายที่อ่อนล้าจากการถูกพันธนาการมานานแต่สัญชาตญาณกลับบอกให้นางต้องเคลื่อนไหว!

ไป๋หลิงแสยะยิ้มเขามั่นใจในวิทยายุทธ์ที่เหนือกว่า พุ่งเข้าหานางอีกครั้งฮวาเสี่ยวซีหลบหลีกอย่างสุดกำลัง เคลื่อนที่ไปรอบๆ ตัวเองราวกับสายลมพยายามใช้ผนังถ้ำเป็นที่พยุงตัวและสร้างระยะห่างแต่ไป๋หลิงเร็วกว่าและรุนแรงกว่ามาก

การต่อสู้ที่ไม่สมศักดิ์ศรีดำเนินไปอย่างดุเดือดฮวาเสี่ยวซีหลบแล้วหลบอีก หลีกแล้วหลีกเลี่ยง เธอรู้ว่าสู้ไม่ได้ แต่ก็ไม่ยอมหยุดยิ่งหลบหลีก ร่างกายก็ยิ่งอ่อนล้าลงทุกขณะ หยาดเหงื่อไหลซึมตามไรผมผสมกับเลือดที่มุมปาก

เพล้ง!

ในจังหวะที่นางหันตัวหลบอีกครั้งหนึ่งในขาที่เคยถูกมัดแต่ตอนนี้คลายลงได้บ้าง เคลื่อนไหวช้ากว่าที่คิดฮวาเสี่ยวซีพลาดท่า ร่างกายปะทะเข้ากับผนังถ้ำอย่างแรงแรงกระแทกทำให้เกิดอาการมึนงงชั่วขณะ เพียงเสี้ยววินาทีนั้นไป๋หลิงก็พุ่งเข้ามาถึงตัวอย่างรวดเร็ว เขากระชากร่างของนางเข้าหาตัวอย่างแรง แล้วบิดข้อมือของฮวาเสี่ยวซีไพล่หลังไว้อย่างแน่นหนาด้วยเชือกอีกครั้งแววตาของเขาเต็มไปด้วยความสะใจที่ได้เห็นนางตกอยู่ในกำมืออย่างสมบูรณ์

ฮวาเสี่ยวซีถูกตรึงแน่นใบหน้าเงยขึ้นมองไป๋หลิงด้วยความโกรธเกรี้ยว ปราศจากความหวาดกลัวแม้แต่น้อย

"ในที่สุดก็อยู่ในกำมือข้าแล้วสินะ...พระชายาผู้สูงศักดิ์" ไป๋หลิงแสยะยิ้มมุมปาก มือของเขาเลื่อนขึ้นสัมผัส...

ไป๋หลิงขยับเข้าใกล้นาง มือหยาบกร้านที่เคยจับกระบี่บัดนี้กำลังเอื้อมเข้ามาใกล้เพียงเอื้อมดวงตาของเขาสะท้อนเจตนาอันสกปรกโสมมฮวาเสี่ยวซีมองใบหน้าปีศาจของมันอย่างเด็ดเดี่ยวนางไม่เหลือทางให้รอดจากเงื้อมมือของเจ้ามารร้ายผู้นี้อีกแล้ว

ไป๋หลิงแสยะยิ้มมันเอื้อมมือไปยังเสื้อผ้าของนางช้าๆ ด้วยแววตาที่จ้องมองอย่างหิวโหย ฮวาเสี่ยวซีหลับตาลงแน่นพลางรวบรวมเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย เตรียมพร้อมรับชะตากรรมอันเลวร้ายที่กำลังจะมาถึงแต่ในใจของนางกลับลุกโชนด้วยไฟแห่งการต่อต้าน แม้ร่างกายจะพ่ายแพ้แต่นางจะไม่มีวันยอมให้จิตวิญญาณถูกย่ำยี!

สองขาของนางถูกจับแยกออกจากกันมันใช้มืออันน่ารังเกียจกระชากกระโปรงของนางออกจากร่างกายอย่างป่าเถื่อนพร้อมกับที่มัน ตวาดชายผ้าคลุมของตนเองออก ปลดกางเกงของตนเองลง เผยให้เห็นสิ่งที่น่าเกลียดที่มันตื่นเพื่อการอันชั่วร้ายไป๋หลิงแสยะยิ้ม รอยยิ้มนั้นบิดเบี้ยว ด้วยความมักมากทางอารมณ์และดวงตาของเขาลุกโชนไปด้วยประกายแห่งความวิปริต มันหัวเราะอย่างได้ใจเสียงหัวเราะแหบพร่าดังก้องในถ้ำ "ฮ่า ๆ ๆ ๆ...ในที่สุดเจ้าก็เป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียวแล้วสินะ... พระชายาผู้เลอโฉม!" มันเอื้อมมือไปยังเสื้อผ้าของนางช้าๆด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหิวโหยและหวังที่จะครอบครอง ฮวาเสี่ยวซีหลับตาลงแน่นพลางรวบรวมเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย เตรียมพร้อมรับชะตากรรมอันเลวร้ายที่กำลังจะมาถึงแต่ในใจของนางกลับลุกโชนด้วยไฟแห่งการต่อต้าน แม้ร่างกายจะพ่ายแพ้แต่นางจะไม่มีวันยอมให้จิตวิญญาณถูกย่ำยี!

มันจับทำเสียงซีดซ๊าดออกจากปาก"อืม...อ่า พระชายาผู้สูงศักดิ์เจ้าทำให้ข้าคลั่งเจียนตายเจ้าไม่รู้หรอกว่ายามเจ้าร่วมรักกับสามีของเจ้าทั้งสามข้าต้องอดทนอดกลั้นไม่รู้เท่าไหร่ต่อเท่าไหร่ ข้าอยากเข้าร่วมกับพวกเจ้าด้วย แต่ว่านี้ไม่เป็นไร มีแค่เราสองคนก็พอ"มันพูดจบ คิดจะดึงกางเกงของนางลง

แต่ในเสี้ยววินาทีที่มือของไป๋หลิงกำลังจะสัมผัสกายของฮวาเสี่ยวซี!

โครมมมมมมม!

เสียงก้อนหินขนาดมหึมาที่ปิดปากถ้ำอยู่พลันพังทลายลง!เศษหินและฝุ่นผงฟุ้งกระจายไปทั่ว แรงกระแทกสั่นสะเทือนไปทั้งถ้ำ

ร่างของไป๋หลิงถูกแรงระเบิดของหินกระแทกอย่างแรงจนเซถลาไปด้านข้างสายตาของเขามีแววตกใจระคนไม่เชื่อ

จากม่านฝุ่นที่ยังไม่จางหายไปปรากฏเงาร่างสามร่างที่ทะยานเข้ามาอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าฟาด!

"ไป๋หลิง!บังอาจนัก!" เสียงคำรามของ อี้หานเฟิง ดังสนั่นไปทั่วถ้ำเขาพุ่งเข้ามาเป็นคนแรก ร่างกายเต็มไปด้วยรังสีสังหารใบหน้าคมเข้มบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว

ตามมาด้วยเงาร่างที่ทะยานเข้ามาอย่างรวดเร็วไม่แพ้กันอี้เฟยหลง พุ่งเข้าใส่ไป๋หลิงจากอีกด้านหนึ่งกระบี่ในมือของเขาสะท้อนแสงวับวาวราวกับประกายแห่งความยุติธรรม

และสุดท้าย ฮ่องเต้อี้จงเหวินก้าวเข้ามาในถ้ำด้วยพระพักตร์ที่เคร่งขรึมแววตาของพระองค์ฉายประกายเย็นยะเยือกดุจน้ำแข็งแต่ลุกโชนด้วยเพลิงแห่งโทสะเมื่อได้เห็นสภาพของฮวาเสี่ยวซีที่ถูกมัดและใบหน้าอันเปรอะเปื้อนเลือด

ฮวาเสี่ยวซีมองภาพตรงหน้าด้วยดวงตาที่พร่ามัวแต่ภาพของบุรุษทั้งสามที่มาถึงอย่างทันท่วงทีก็ทำให้หัวใจของนางเต้นระรัวด้วยความหวังนางปลอดภัยแล้ว!

ไป๋หลิงถูกล้อมไว้อย่างรวดเร็วเขามองบุรุษทั้งสามด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้นเคือง "พวกเจ้า...มาได้อย่างไร!"

อี้หานเฟิง อี้เฟยหลงอี้จงเหวินไม่ตอบคำถาม สามพระองค์ชี้ไปยังไป๋หลิงด้วยนิ้วที่สั่นเทาเล็กน้อย"บังอาจนักที่บังอาจทำร้ายภรรยาและบุตรชายของข้า! วันนี้...เจ้าจะต้องชดใช้!"