ณ กระท่อมหลัง ภายในที่พัก หวังเหยากำลังรวบรวมพลังฟ้าดินที่ไหลหลากเข้ามา ภายในห่วงดวงจิตรจุดตันเถียร หวังเหยาสังเกตุเห็นผลึกไสไร้รูปสี ที่กำลังก่อตัวขึ้น
"เปี๊ยะ...เสียงกระดูกและเส้นเอ็นปริแตก ในขั้นตอนทะลวงพลังเวทย์ที่ระดับชำนาญเวทย์ขึ้นไป ผู้ใช้เวทย์ทุกคนต้องพบเจอกับความเ็ปทรมาน ที่กระดูกและเส้นเอ็นจะต้องผ่านกระบวนการพลัดของเก่าทิ้งแล้วเริ่มก่อตัวของใหม่ที่แข็งแกร่งขึ้น
หวังเหยากัดฟันแน่นในห่วงดวงจิตร "ข้าจะต้องผ่านไปให้ได้..หวังเหยาพูดกับตัวเอง
ภายในจุดตันเถียรของเขาตอนนี้ ผลึกที่สามก่อตัวสำเร็จแล้ว จุดตันเถียรของเขาตอนนี้มีผลึกเวทย์อยู่สามก้อน ไฟ น้ำ แสง ทั้งสามโคจรรอบจุดตันเถียร เป็บ่อเกิดแห่งขุมพลังเวทย์
บัดนี้กระดูกและเส้นเอ็น ก็ผ่านการวิวัฒนาการ กระดูกของเขาแข็งแกร่งขึ้น และโปร่งใสขึ้น "ตูมมมม.....เสียงปลดปล่อยกลิ่นอายที่หวังเหยาปล่อยออกมาโดยมิได้ควบคุม
กลิ่นอาย ร้อนแผดเผาและหนาวเยือกเย็น แต่แฝงไว้ซึ่งพลังเวทย์หนิงหวง (แสงสว่าง) ตูมมม....เสียงระเบิ่ดพลังเวทย์ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ทั่วทั้งหุบเขาเร้นลับในรัสมีหนึ่งพันลี้ บัดนี้ปลกคุมไปด้วยกลิ่นอายของหวังเหยา
หวังเหยาลืมตาขึ้นแล้วขยับลุกขึ้นยืน เขากำมือเบาๆ หวังเหยารู้สึกได้ ถึงพลังเวทย์ที่ไหลเวียนไปทั่วร่าง ให้ความรู้สึกที่มีอำนาจแก่หวังเหยา
"นี่นะหรือ...พลังอำนาจที่ผู้ใช้เวทย์ต่างก็ใฝ่หา..หวังเหยาพูดกับตัวเอง พูดจบ เขาย่อตัวลงเล็กน้อย จากนั้นะโถีบพื้นทะยานขึ้นไปบนฟ้า เหนือกระท่อมที่พัก
หวังเหยาวาดมือออกไปเบาๆโดยไร้ท่าร่าง พลังเวทย์ที่ร้อนแผดเผาก่อตัวขึ้น จากนั้นเขาชี้ไปยังต้นไม้ที่อยู่ตรงยอดเขาเบื้องหน้า
ฟุ๊บบ..พลังเวทย์พุ่งไปใส่ต้นไม้ ตูมมม...เสียงะเิกึกก้องที่ยอดเขา ต้นไม้ถูกเผาไหม้ขาดสะบั้น จากนั้นหวังเหยาวาดมืออีกที พลังเวทย์เยือกแข็งก่อรูปขึ้นเบื้องหน้า
หวังเหยาชี้ไปยังต้นไม้ต้นแรกอีกครั้งหนึ่ง แคร๊กก...พลังเวทย์ที่แผดเผาอยู่ กลับถูกแช่แข็งด้วยพลังธาตุน้ำของหวังเหยา หลังจากที่หวังเหยาเห็นเช่นนั้น
เขาวาดมือขึ้นอีกคราหนึ่ง พลังเวทย์ที่แผ่ออกมาสว่างดุจดวงสุริยันต์ ให้ความรู้สึกที่อบอุ่น หวังเหยาชี้ไปยังต้นไม้ที่แช่แข็ง
พึบ..น้ำแข็งค่อยๆละลาย แต่ที่น่าแปลกใจไปกว่านั้น ต้นไม้ที่ถูกแผดเผาและถูกแช่แข็งจนขาดสะบั้นเป็สองท่อน
บัดนี้เหมือนกับว่า เวลาได้ย้อนกลับไป ต้นไม้ค่อยๆประติประต่อเป็รูปเดิม แผลที่เคยถูกเผาและแช่เเข็ง กลับกำลังฟื้นฟู
ไป๋หลานที่มองดูอยู่ก็เบิกตากว้าง เวทย์แสงที่นางใช้ ไม่เห็นจะมีคุณสมบัติฟื้นฟูพลังชีวิตได้ แต่หวังเหยากลับทำให้ธาตุแสงมีคุณสมบัตินี้
หวังเหยากำลังมองดูสิ่งที่ตนได้กระทำลงไป เขาหารู้ไม่ว่าการกระทำทั้งหมด ล้วนถูกจับตามองด้วยคนจำนวนมากที่มารอชมระดับชำนาญเวทย์ที่เพิ่งทะลวงหมาดๆ
ฟึบบ...ไป๋หลานหายตัวมาอยู่เบื้องหน้าหวังเหยา ทั้งสองต่างสบตา และไป๋หลานยิ้มอ่อนหวานให้เขา
"ศิษย์น้อง..ยินดีด้วย ที่เ้าทะลวงเข้าสู่ระดับชำนาญเวทย์ได้แล้ว พูดจบไป๋หลานก็โดดกอดคอหวังเหยาเข้าสู่อ้อมอก โดยไม่ละอายสายตาคนอื่นมอง (อันที่จริงนางดีใจจนลืมตัว)
ส่วนหยางชิวที่เห็นไป๋หลานกอดชายอื่นที่ไม่ใช่เขา ดวงตาก็เต็มไปด้วยแรงอาฆาต
ฟึบบ..ลู่เซียนหายตัวมาอยู่ตรงหน้าพวกเขาทั้งสอง เมื่อไป๋หลานและหวังเหยาััได้ ไป๋หลานก็พละออกจากหวังเหยา
"คารวะท่านอาจารย์..หวังเหยากล่าวขึ้น.. ลู่เซียนไม่ได้กล่าวตอบรับ เพียงแต่ยกมือขึ้น เป็สัญญาณบอกว่า ให้หวังเหยาทำตัวตามสบายไม่ต้องมากพิธี จากนั้นนางก็พูดขึ้น
"คิดไม่ถึง..การที่นำเ้ากลับมาด้วย จะก่อให้เกิดผลที่ตามมาเช่นนี้ได้ หวังเหยาศิษย์ข้าเอ้ย..ความสามารถในการทะลวงขั้นของเ้าช่างพิศดารยิ่ง เพียงเริ่มฝึกไม่นาน เ้ากลับเป็ผู้ชำนาญเวทย์ชะแล้ว...ลู่เซียนผู้เป็อาจารย์กล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"ั้แ่ข้าพาเ้ากลับมา..จนถึงบัดนี้ก็ยังไม่ได้สอนสั่งอะไรเ้าเลยทิ้งให้ศิษย์พี่ของเ้าเป็คนดูแลแทน..ใน่สามสี่เดือนที่ผ่านมา ลำบากเ้าแล้ว..เห้ออ....
ลู่เซียนผู้เป็อาจารย์กล่าวจบประโยคแล้วถอนหายใจออกมาด้วยความละอายใจ ที่ตนเป็อาจารย์ แต่กลับไม่ได้สอนสั่งศิษย์ของตน..
"ท่านอาจารย์...ข้าหาได้รับความลำบากไม่ เดิมทีั้แ่เด็กศิษย์เป็เพียงคนรับใช้กระจอกๆ ที่ไร้ญาติมิตรคนหนึ่งเท่านั้น..จวบจนได้มาพบเจอท่าน..ชีวิตของข้าก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็หลังมือ บุญคุณของท่านอาจารย์ที่รับคนกระจอกคนนี้มาเป็ศิษย์..ศิษย์ลึกซึ้งในน้ำใจของท่านยิ่งนัก...หวังเหยากล่าวตอบลู่เซียนผู้เป็อาจารย์ด้วยความรู้สึกขอบพระคุณลู่เซียนจากใจ
อันที่จริง ลู่เซียนวางหมากไว้ทั้งหมดแล้ว ั้แ่พากลับมา แล้วทิ้งให้อยู่กันตามลำพังกับไป๋หลาน นางรู้อยู่แล้วว่า ร่างกายของหวังเหยานั้นพิเศษ..
"เอาเถอะๆ...จากนี้ต่อไป อาจารย์จะเป็คนถ่ายทอดและแนะนำวิชาเวทย์ให้แก่เ้าเอง
"เ้าพึ่งจะทะลวงระดับชำนาญเวทย์ พลังยังไม่มั่นคง เ้ากลับไปพักผ่อนเถอะ.. อีกหนึ่งเดือนต่อจากนี้ ให้เ้ามาพบข้าที่ใจกลางหุบเขา.. พูดจบนางก็หายตัวไปทันที
"น้อมส่งท่านอาจารย์..ทั้งหวังเหยาและไป๋หลานกล่าวส่งลู่เซียน จากนั้นทั้งสองก็กลับเข้ามาในกระท่อมที่พัก..
ด้านนอกเหนือหุบเขา มีศิษย์และาุโมากมาย ต่างก็มาร่วมชมการทะลวงระดับขั้นชำนาญเวทย์ในครั้งนี้
"นี่นะหรือศิษย์คนที่สองของเ้าหุบเขา...ผู้าุโคนหนึ่งกล่าวขึ้น
"ใช่..เขาชื่อหวังเหยา
ตามที่ข้าได้ข่าวมา หวังเหยาผู้นี้เป็เพียงคนรับใช้คนหนึ่งเท่านั้น เพิ่งจะเริ่มฝึกใช้เวทย์เมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมานี่เอง..แต่ศักยภาพในการทะลวงขั้นของเขา พูดได้ว่าเป็ปีศาจในร่างคน..ทั้งยังสามารถใช้พลังธาตุได้ถึงสามธาตุ บุคคลเช่นนี้หาได้ ยากมีเพียงหนึ่งในล้านคนเท่านั้น ที่จะมีความสามารถนี้
ได้ หึหึหึ.. าุโอีกคนกล่าวตอบ
70K
