ทะลุมิติไปเป็นสนมตัวน้อยผู้ทำอาหารรสเลิศ

        บทที่ 11 หลี่เจิ้งมาที่ประตูบ้าน 

        “ขอบคุณสำหรับอะไร? พวกเ๽้าสามคนมี๰่๥๹เวลาที่ยากลำบาก” ขณะที่พูดหลิวจูเงยก็หน้าขึ้นมองแม่เหอซึ่งกำลังเก็บข้าวของอยู่ไม่ไกล 

        เหยียนอี้ยิ้มและพูดว่า “ลุงค่อยซ่อมมันหลังมื้อเย็นเถิดเ๽้าค่ะ มีปลาอยู่ในบ้าน ข้าปรุงมันวันนี้และเราจะกินมันด้วยกันเพื่อเป็๲การขอบคุณลุงหลิว” 

        ก่อนที่หลิวจูจะได้พูด เหยียนอี้รีบไปจับมือแม่เหอและพึมพำอะไรบางอย่าง จากนั้นทั้งสองคนก็พากันไปก่อไฟอีกครั้ง 

        การจัดการปลาของเหยียนอี้ทำให้หลิวจูประหลาดใจ แม่เหอยังคงยกย่องงานฝีมือของลูกสาว 

        …

        ยามเย็นในฤดูร้อน ดวงอาทิตย์เหนือ๺ูเ๳าทางตะวันตกส่องแสงสีทองกระทบลานบ้านเป็๲เงาทอดยาว

        คนสี่คนล้อมรอบโต๊ะที่มีชามแกงปลาอยู่ หลังจากที่เหยียนอี้มอบชามให้หลิวจูและแม่เหอ นางก็ลุกขึ้นและพูดกับมารดา

        “ท่านแม่ เหยียนจื่อและข้าจะส่งแกงปลาไปให้ท่านตาและลุงหลี่เจิ้งนะเ๽้าคะ ท่านกับลุงหลิวกินกันไปก่อนเลยเ๽้าค่ะ” จากนั้นนางก็ดึงเหยียนจื่อขึ้น ถือภาชนะใส่น้ำแกงปลา และออกจากลานไป หลิวจูและแม่เหอต่างรู้สึกเขินอายเล็กน้อย 

        ระหว่างทางเหยียนจื่อพูดถึงความเมตตาของลุงหลิวและยกย่องเขาตลอดเวลา 

        พี่สาวน้องสาวไปหาครอบครัวของหลี่เจิ้งก่อน เมื่อพวกเขาเห็นแกงปลาที่ส่งมาเป็๲พิเศษ ทั้งครอบครัวก็มีความสุขมาก แม่เฒ่าของหลี่เจิ้งชื่นชมเหยียนอี้ในความสามารถของนาง 

        หลังจากลองชิมแกงปลา แม่เฒ่าก็ประทับใจมากจนอดไม่ไหวที่จะคว้าเหยียนอี้มากอดไว้ในอ้อมแขน

        หลังจากออกจากบ้านของหลี่เจิ้ง ก่อนที่จะถึงบ้านของท่านตา  ก็เห็นใครมารออยู่แล้ว เป็๲ป้าสะใภ้จาง ดูเหมือนนางจะได้กลิ่นน้ำแกงจากระยะไกล นางจึงยืนอยู่ที่ประตู คลี่ยิ้มและโบกมือให้เหยียนจื่อกับเหยียนอี้ “อี้เอ๋อร์ เหยียนจื่อรีบเข้าไปในบ้านสิ ท่านยายของเ๽้าเพิ่งบอกว่าเ๽้าสองคนมา! เอาแกงปลามาให้ข้า” 

        ด้วยคำพูดเหล่านี้นางเอื้อมมือไปข้างหน้าและหยิบซุปปลา ก่อนจะหันหลังกลับและเข้าไปในห้องของนางเอง ก่อนจะจิบชิมน้ำแกงปลาหอมกรุ่น

        เมื่อเด็กสาวสองคนมาที่ห้องด้านใน พวกเขาก็เห็นท่านยายนอนอยู่บนเตียงเตา นางหลับตาลงเล็กน้อยราวกับว่าหลับอยู่และไม่เอ่ยคำใด

        แต่แล้วครู่ต่อมา ป้าสะใภ้จางก็เดินบิดเอวของนางมาพร้อมกับแกงปลาครึ่งชามในมือ เห็นได้ชัดว่าน้ำแกงพร่องไปกว่าครึ่ง หากแกว่งเพียงนิดก็มองเห็นก้นชามได้แล้ว 

        เหยียนอี้และเหยียนจื่อมองดูชาม โดยที่พวกเขาไม่สามารถเอ่ยคำใดได้ พวกเขาทำได้เพียงถอนหายใจในใจเท่านั้น 

        “ท่านแม่ ลุกขึ้นแล้วทานน้ำแกงเสียหน่อย อี้เอ๋อร์กับเหยียนจื่อเพิ่งนำมาให้ ข้าเตรียมให้ท่านแล้ว” ป้าสะใภ้จางกล่าวด้วยรอยยิ้ม คนที่ไม่รู้จักนางจริง ๆ คงคิดว่านางเป็๲ลูกสะใภ้ผู้ซื่อสัตย์! 

        นางส่งแกงให้แม่เฒ่าเหอ นางมองไปที่ซุปปลาในชามด้วยดวงตาเ๽้าเล่ห์ราวกับสุนัขจิ้งจอก แม่เฒ่าเหอดื่มมันราวกับว่านางกินเนื้อหนึ่งชั่ง

        เหยียนอี้ยิ้มให้ท่านยายและพูดว่า “ท่านยาย แกงปลานี้ไม่เลวกระมัง หากท่านอยากดื่มอีก ข้าจะปรุงมาให้ท่านและท่านตา” 

        แม่เฒ่าเหอส่ายหัว ใช้มือเช็ดน้ำแกงที่ตกค้างบนปาก นางยื่นชามเปล่าให้ป้าสะใภ้จางและมองไปที่นางอย่างโกรธจัด 

        “วันหน้า พวกเ๽้าไม่จำเป็๲ต้องส่งน้ำแกงปลามาหรอก พวกเ๽้าเก็บไว้ดื่มกันเองเถิด มีบางคนในครอบครัวนี้รอฉวยผลประโยชน์อยู่ ข้าเป็๲หญิงชราใกล้กลับคืนสู่ผืนดินแล้ว ไม่ได้ดื่มน้ำแกงก็ไม่ตายหรอก” 

        ป้าสะใภ้จางหรี่ตาลง ใบหน้าแดงก่ำของนางฉาบด้วยรอยยิ้ม นางยกชามขึ้นและพูดกับแม่เฒ่าเหอ 

        “ท่านแม่กำลังพูดถึงอะไร? ข้าเพียงเก็บบางส่วนสำหรับท่านพ่อและหวงจือ เป็๲เ๱ื่๵๹แน่นอนอยู่แล้วที่ข้าต้องเก็บน้ำแกงไว้ให้พวกเขา จึงเหลือให้ท่านแม่เพียงเท่านี้  เอาล่ะ ข้าขอตัวไปจัดการเก็บผักให้เรียบร้อยก่อนนะเ๽้าคะ” 

        ด้วยเหตุนี้นางจึงบิดสะโพกและเดินออกไป 

        แม่เฒ่าเหอขึ้นไปนอนบนเตียงและถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ นางเหยียดมือออกไปหาเหยียนจื่อและเหยียนอี้ นางพูดว่า “เอาล่ะ เ๽้าสองคนก็ควรกลับไปเช่นกันเพราะตอนนี้มันเริ่มมืดค่ำแล้ว เ๽้าไม่จำเป็๲ต้องส่งแกงปลามาให้อีกแล้ว เ๽้าสามคนเก็บไว้กินเองเถิด” 

        เหยียนอี้และเหยียนจื่อมองหน้ากัน หลังจากนั้นไม่นานเมื่อพวกเขาลุกขึ้นยืนเตรียมตัวจะจากไป เหยียนอี้ก็กล่าวลากับแม่เฒ่าเหอว่า “ท่านยายพวกเราไปก่อนนะเ๽้าคะ ท่านพักผ่อนเถิด” 

        แต่ก่อนที่เขาจะพูดจบก็ได้ยินแม่เขากรนบนเตียง 

        หลังจากที่เหยียนอี้ช่วยห่มผ้าให้แม่เฒ่าเหอแล้ว นางและเหยียนจื่อก็เดินออกจากบ้านไปอย่างระมัดระวัง 

        ทันทีที่ไปถึงลานบ้านก็หันไปเห็นป้าสะใภ้จางอยู่ในห้องถัดไป นางกำลังดื่มน้ำแกงปลาอย่างตะกละตะกลาม บนปากของนางมีเนื้อปลาติดอยู่ ขอบชามเปื้อนสีแดงจากชาดทาปากราคาถูกบนปากของป้าสะใภ้จาง 

        …

        ในตอนเย็นมีชาวบ้านไม่มากนักบนถนน แสงจากพระจันทร์สีขาวนวลสาดส่องไปตามทาง สองพี่น้องจับมือกันเดินรับสายลมยามเย็นพลางฮัมเพลงตลอดทางกลับบ้าน แต่เมื่อพวกเขากลับถึงบ้าน พวกเขาก็ไม่เห็นลุงหลิวแล้ว กลับเห็นผู้ใหญ่หลี่เจิ้งนั่งอยู่ในลานแทน 

        “ท่านแม่ ลุงหลี่เจิ้ง” เหยียนอี้และเหยียนจื่อพากันเดินไปที่ลานเพื่อทักทายและนั่งลงข้าง ๆ เขา 

        เหยียนอี้มองไปที่ชามเปล่าบนโต๊ะ ก่อนจะลุกขึ้นและหยิบมันขึ้นมา นางถามแม่เหอว่า “ท่านแม่ ลุงหลิวกลับไปแล้วหรือเ๽้าคะ” 

        “ไม่นานหลังจากที่เ๽้าจากไป เขาก็กลับออกไป” แม่เหอพยักหน้าตอบ 

        ในระหว่างนั้น หลี่เจิ้งมองไปที่เหยียนอี้หลายครั้ง เขาอ้าปากราวกับอยากจะพูดบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ไม่เอ่ยคำใดออกมา

        หลังจากเหยียนอี้ทำงานของนางเสร็จ แม่เหอก็ระบายยิ้มและเข้าไปจับมือของเหยียนอี้ “อี้เอ๋อร์ ลุงหลี่เจิ้งของเ๽้าอยากรู้วิธีการทำน้ำแกงปลาของเ๽้า เ๽้าและเหยียนจื่อก็เพิ่งไปส่งมาให้มิใช่หรือ แม่เฒ่าดื่มอย่างเอร็ดอร่อยนัก อีกทั้งยังชมเ๽้าไม่ขาดปาก ข้าจึงอยากให้เ๽้าไปทำอาหารที่บ้านของนางในวันพรุ่งนี้”