ที่ห้องอาบน้ำของกรมตำรวจเมืองเทียนฉาง จางถงจะต้องมาอาบน้ำที่นี่หลังเลิกงานทุกวัน หล่อนทำแบบนี้มานานหลายปีจนติดเป็นิสัย จริงๆ แล้วเหตุผลก็มีเพียงอย่างเดียวคือหล่อนไม่อยากพากลิ่นอายความตายกลับบ้านของตัวเองที่แตกเป็เสี่ยงๆ มากไปกว่านี้อีกแล้ว
หลังจากส่งพ่อแม่ของผู้ตายกลับไปแล้ว สภาพจิตใจของจางถงย่ำแย่จนถึงขีดสุด หล่อนไม่มีกะจิตกะใจทำงานตลอดทั้งวัน พอหยุดงานในมือลง ภาพเหตุการณ์ตอนที่ตามแม่ไปรับศพพ่อที่ะโตึกฆ่าตัวตายตอนนั้นก็ผุดขึ้นมาทันที สภาพพ่อที่ยับเยินและแม่ที่เ็ปเจียนตายนั้นได้ฝังลึกอยู่ในความทรงจำของจางถงอย่างไม่มีทางลบเลือนไปตลอดกาล
จางถงรู้ดีว่าฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนมาตลอดหลายปีนั้นมีความเกี่ยวข้องอย่างมากกับอาชีพของตนเอง มันเป็ปฏิกิริยาตอบสนองปกติสำหรับคนที่ต้องเผชิญหน้ากับความตายทุกวัน มีหลายครั้งที่จางถงรู้สึกว่าตัวเองใกล้จะทนต่อไปไม่ไหว คิดอยากจะเปลี่ยนอาชีพอยู่หลายครั้ง แต่ทุกครั้งที่เห็นน้ำตาของญาติผู้เคราะห์ร้าย ใจของจางถงจะมีความกล้าผุดขึ้นมา จะต้องช่วยทำคดีอย่างสุดความสามารถ และเอาคนร้ายมาให้กฎหมายลงโทษให้ได้
ตอนเลิกงาน จางถงถือเสื้อผ้าที่จะใช้เปลี่ยนเดินเข้าไปในห้องอาบน้ำ
เพราะมัวแต่วุ่นกับการจัดการตัวอย่างเนื้อเยื่อ วันนี้เลยมาค่อนข้างสาย คุณป้าที่เฝ้าหน้าประตูเงยหน้าขึ้นมายิ้มทักทาย “คุณหมอจาง ดูท่าวันนี้คุณหมอจะเป็คนสุดท้าย” จางถงยิ้มใจลอย พยักหน้าแล้วรับรองเท้าแตะกับแผ่นป้ายเดินเข้าห้องน้ำไป
ห้องอาบน้ำเงียบสงัด ไม่มีคน ภายใต้แสงไฟสีเหลือง มีเพียงเสียงน้ำหยดติ๋งๆ จากก๊อกและไอน้ำหนาทึบเท่านั้น จางถงถอดเสื้อผ้า รู้สึกว่าลมหายใจตัวเองถี่กระชั้นขึ้น หล่อนเงยหน้ามองตัวเองในกระจก หน้าตาหล่อนดูอ่อนเพลียมาก
ไอน้ำดูเหมือนจะหนาขึ้นเรื่อยๆ ความรู้สึกหวาดกลัวที่คุ้นเคยค่อยๆ ปกคลุมไปทั่วร่าง หล่อนขมวดคิ้ว แล้วสะบัดศีรษะ ต้องเป็เพราะวันนี้ทำงานจนเหนื่อยเกินไปเลยรู้สึกเครียดแน่ๆ ดังนั้นจิตใจจึงไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
จางถงสูดหายใจเข้าลึกๆ สวมรองเท้าแตะ หยิบอุปกรณ์อาบน้ำแล้วเดินต่อเข้าไปด้านใน
ห้องอาบน้ำหญิงมีขนาดประมาณแปดสิบตารางเมตร ด้านซ้ายขวาทั้งสองด้านกั้นเป็ห้องสำหรับอาบน้ำ ตรงกลางเป็มีม้านั่งยาวเรียงเป็แถว
ในเวลานี้ห้องอาบน้ำว่างเปล่า นอกจากจางถงแล้วก็ไม่มีใครอีก หล่อนเลือกห้องแรกซ้ายมือ พอเปิดฝักบัวและปรับอุณหภูมิน้ำเสร็จ หล่อนก็เข้าไปยืนอยู่ภายใต้สายน้ำอันอบอุ่น ให้สายน้ำชำระล้างร่างกาย หล่อนปิดตาทั้งสองข้าง พยายามทำให้ตัวเองรู้สึกผ่อนคลายมากที่สุด
ขณะที่น้ำไหลเสียงดังซู่ๆ อยู่ๆ หล่อนคล้ายกับว่าได้ยินเสียงเด็กผู้หญิงร้องไห้สะอื้นดังขึ้นข้างหู เสียงนั้นแหบพร่า ฟังแล้วเศร้าอาดรู เหมือนเสียงดิ้นรนขอความช่วยเหลืออย่างเอาเป็เอาตายของเด็กผู้หญิงที่ถูกปิดปากอยู่ เสียงนั้นฟังแล้วคุ้นเคยมาก หล่อนเบิกตาโพลง ตรงหน้าหล่อนยังคงเป็ประตูไม้สีเหลืองอ่อนของห้องอาบน้ำ แต่เสียงร้องไห้ของเด็กผู้หญิงยังคงวนเวียนอยู่ข้างหู หล่อนรีบปิดฝักบัว คว้าผ้าเช็ดตัวคลุมร่างกาย แล้วเปิดประตูไม้ยื่นหน้าออกไปดู อยู่ๆ เสียงร้องไห้ก็เงียบลง ภายในห้องอาบน้ำขนาดใหญ่ไม่มีความเคลื่อนไหว นอกจากเสียงน้ำหยดติ๋งๆ จากฝักบัว
“ใคร ใครอยู่ตรงนั้นน่ะ มีคนอยู่ไหม” เสียงจางถงสั่นเล็กน้อย
ไม่มีเสียงตอบรับ ความหวาดกลัวของจางถงเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ หล่อนรู้สึกได้ว่าหัวใจเต้นดังตุบตุบ ลมหายใจเริ่มติดขัดขึ้นมา ไม่ต้องลังเลอีกต่อไป รีบเก็บข้าวของ เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วออกจากห้องอาบน้ำทันที
ดึกแล้วแต่จางถงยังคงนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ จ้องจอคอมพิวเตอร์ด้วยความกังวล คำศัพท์ที่คุ้นเคยผ่านตาไปทีละตัวไม่หยุด “ประสาทหลอน หูแว่ว เห็นภาพหลอน...” สีหน้าของจางถงแย่ลงเรื่อยๆ ในที่สุดมือของหล่อนหมดแรงร่วงออกจากแป้นพิมพ์ หล่อนเอนหลังพิงเก้าอี้ หลับตา แล้วถอนหายใจออกมา
จางถงตระหนักด้วยความเศร้าว่าความทรงจำที่หลบซ่อนอยู่มายี่สิบกว่าปีของตนเองกำลังจะถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาอย่างไร้ความปรานี
หล่อนไม่รู้ว่านี่เป็ลางดีหรือลางร้ายกันแน่ แม้บางครั้งจะอยากหวังให้ตัวเองมีความกล้าพอที่จะเผชิญหน้ากับความทรงจำสีดำนี้ เพราะอย่างน้อยความทรงจำอันนี้ก็สามารถช่วยปลดปล่อยหล่อนให้พ้นจากปริศนาที่รุมเร้ามายาวนานได้ แต่หล่อนก็รู้สึกกลัวขึ้นมาอีก ราวกับว่าความทรงจำนี้เป็กล่องแพนโดร่า ที่ถ้าเปิดออกอย่างไม่ระวัง อาจจะทำให้ตัวเองถูกหมอกดำที่ออกมาจากกล่องกลืนกินไปตลอดกาล
จางถงยอมรับว่าตนเองไม่ได้เป็คนเข้มแข็ง
ที่ห้องควบคุมกล้องวงจรปิดชั้นสามของกรมตำรวจเมืองเทียนฉาง หวังย่าหนานกำลังจ้องดูภาพจากกล้องวงจรปิดตรงหน้าอย่างเคร่งเครียด หล่อนอยู่ในห้องนี้มายี่สิบสี่ชั่วโมงเต็ม นอกจากดวงตาที่บวมและล้า ขาทั้งสองก็ชาจนแทบจะไร้ความรู้สึก แต่สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่เื่ใหญ่อะไรสำหรับหล่อน เมื่อเทียบกับบันทึกเบาะแสบนกระดานไวท์บอร์ดด้านหลังที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ นอกจากความตื่นเต้นที่เข้าใกล้ความจริงขึ้นเรื่อยๆ แล้ว หล่อนก็ไม่รู้สึกอะไรอีก
เส้นทางการเดินทางของหวังย่าจิงผู้ตายที่หายตัวไปในคืนนั้นคล้ายกับจิกซอว์ที่กำลังถูกต่อให้เป็รูปร่าง ม่านลึกลับค่อยๆ ถูกคลี่ออก
เวลาหกโมงสามสิบสองนาที ผู้ตายสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงยีนสีน้ำเงิน เดินออกจากตึกหอพักหญิงหมายเลขสามของวิทยาลัยตงซาน เสื้อผ้าสวมใส่เหมือนกับเสื้อผ้าที่พบในที่เกิดเหตุทุกประการ
หกโมงสี่สิบนาที หล่อนเดินออกมาจากประตูใหญ่วิทยาลัยตงซาน แล้วเลี้ยวขวาเข้าถนนไห่เทียน
หกโมงห้าสิบหกนาที หล่อนเดินตัดเข้าถนนจ้าผู่ แล้วมุ่งหน้าต่อ หล่อนหยุดรับโทรศัพท์ระหว่างทาง เวลาในตอนนั้นคือหกโมงห้าสิบเก้านาทีเจ็ดวินาที หล่อนคุยโทรศัพท์แค่สิบสามวินาทีก็วางสาย เวลาที่ใช้อย่างมากก็พูดได้แค่ประโยคเดียวแค่นั้น ถ้าอนุมานตามเบาะแสที่รูมเมทผู้ตายแจ้งมา คนที่คุยโทรศัพท์กับหวังย่าจิงจะต้องกำลังสอบถามเส้นทางของหล่อนในขณะนั้น
โทรศัพท์มือถือ? ที่หอพักของหวังย่าจิงไม่เจอเบาะแสใดๆ ที่เกี่ยวข้องกับโทรศัพท์มือถืออย่างพวกสายชาร์ตโทรศัพท์ รูมเมทของหล่อนก็ไม่มีใครเคยเห็นโทรศัพท์มือถือของหล่อนเลย กระทั่งคนในครอบครัวก็ปฏิเสธว่าลูกสาวตัวเองมีโทรศัพท์มือถือ ให้เหตุผลว่าฐานะทางบ้านไม่ค่อยดี ปกติให้ลูกสาวไว้แค่ค่าใช้จ่ายรายเดือนเดือนละสามร้อยหยวนเท่านั้น แถมหวังย่าจิงยังเป็คนมัธยัสถ์ ถ้าเช่นนั้นโทรศัพท์มือถือมาจากไหนกัน เพื่อนลึกลับคนนั้นให้มาอย่างนั้นหรือ ที่สำคัญที่สุดคือตอนนี้โทรศัพท์มือถืออยู่ที่ไหน
พอนึกถึงตรงนี้ หวังย่าหนานคิ้วขมวด หล่อนใช้ปากกาแดงวาดเครื่องหมายคำถามหนาๆ สะดุดตาตรงคำว่า “มือถือ” บนกระดานไวท์บอร์ด
ถ้าใช้โทรศัพท์มือถือ ก็จะต้องเติมเงินค่าโทรศัพท์ เติมเงิน? เติมเงิน? สองคำนี้แล่นอยู่ในสมองของหวังย่าหนานไม่หยุด ทันใดนั้นอยู่ๆ คำพูดที่ชายแก่พูดขึ้นมาลอยๆ ก็แวบขึ้นมา หวังย่าหนานพุ่งกลับมาหน้าโต๊ะทำงานทันที แล้วรีบโทรศัพท์ไปหาจ้าวหยุน “นายยังอยู่ที่วิทยาลัยตงซานใช่ไหม”
หลังจากได้รับคำตอบที่แน่นอนแล้ว หวังย่าหนานออกคำสั่งทันที “นายรีบไปที่แผงขายนิตยสารตรงหน้าประตู ไปหาเ้าของแผง...ใช่! ชายแก่ที่เราเจอวันแจ้งความนั่นแหละ ให้เขานึกย้อนไปถึงวันที่ผู้ตายมาเติมเงินค่าโทรศัพท์ ถ้าหาเบอร์โทรมาได้ยิ่งดี ฉันจำได้ว่าแผงหนังสือเขาใช้เครื่องเติมเงินแบบแมนนวล น่าจะมีบันทึกของแต่ละเดือนไว้ รีบไปเดี๋ยวนี้เลย! เดี๋ยวฉันตามไป!”
พอวางสายลง หวังย่าหนานรีบคว้าเสื้อคลุม ขณะกำลังจะออกจากห้องควบคุมในสมองก็มีอะไรแวบเข้ามา หล่อนรีบเรียกเพื่อนร่วมงานที่ก้มหน้าวุ่นอยู่กับการตรวจสอบเทปวีดีโอ
“ช่วยฉันย้อนเทปถอยหลังั้แ่วันที่ผู้ตายหายตัวไป พยายามหาเวลาที่แน่ชัดที่ผู้ตายปรากฎตัวขึ้นที่แผงขายหนังสือ ฉัน้าเวลาที่แน่ชัด ฉันจะไปวิทยาลัยตงซานหาเบาะแส ถ้าได้เื่ยังไงโทรหาฉันทันที!”
ระหว่างทางไปวิทยาลัยตงซาน หวังย่าหนานกัดริมฝีปากแน่น ดวงตาทั้งสองจ้องเขม็งไปยังถนนตรงหน้า รถแล่นด้วยความเร็ว หล่อนรู้ดีว่าขอแค่ได้เบอร์โทรศัพท์มาแล้วตรวจสอบบันทึกการโทร ตัวเองก็จะเข้าใกล้ฆาตกรไปอีกหนึ่งก้าว!
ผู้ตายเป็เด็กผู้หญิงเรียบร้อย เก็บความลับเก่ง ดูเหมือนหล่อนจะปิดบังผู้คนรอบตัวว่าเพื่อนลึกลับคนนี้คือใคร รวมถึงเื่โทรศัพท์มือถืออีกด้วย ดูท่าว่าโทรศัพท์เครื่องนี้จะเป็กุญแจดอกแรกที่จะใช้ไขเขาวงกตเก้าชั้นนี้
214
