ตอนที่ 2 พบกัน
@ห้างสรรพสินค้ากลางใจเมือง
่บ่ายของวันรุ่งขึ้นขวัญเอยออกมาเดินเล่นที่ห้างสรรพสินค้าตากแอร์เย็นๆเนื่องจากอากาศที่เมืองไทยร้อนอบอ้าวเหลือเกิน ไม่รู้จะไปไหนดี เธอจึงเลือกมาเดินเล่นที่นี่เปิดหูเปิดตาไปเรื่อยๆ
ในขณะนี้เอง ปกป้องก็มาเดินซื้อของใช้เหมือนกันสายตาของเขาดันสะดุดเข้ากับผู้หญิงคนหนึ่งรู้สึกคุ้นหน้าคุณตาเหลือเกินแต่ก็ยังไม่ค่อยมั่นใจมากนัก
เธอเดินเข้ามาตรงทางที่เขากำลังยืนอยู่พอดีขาเรียวขาวกับรองเท้าส้นสูงก้าวเท้าเข้ามาเรื่อยๆ ใกล้เข้ามาทีละนิดโดยที่เธอนั้นไม่รู้ตัวเลยว่ามีใครบางคนยืนแอบมองเธออยู่นานแล้ว
เมื่อเธอคนนั้นเดินเข้ามาใกล้ๆเขาจึงเริ่มมั่นใจว่าเธอคือเพื่อนร่วมห้องในสมัยเรียนตอนอยู่มัธยมปลายเธอชื่อขวัญเอยเขาจำเธอได้
เมื่อเขาเห็นว่ามีจังหวะ ที่จะได้ทักทายเธอในขณะที่เธอกำลังเดินก้มหน้าก้มตาหาอะไรสักอย่างในกระเป๋าของเธออยู่นั้น
"ปัก!" เสียงคนเดินชนกันวงแขนแข็งแรงรีบประคองรั้งเอวบางของเธอเอาไว้ไม่ให้ล้มลงไปทันที
"อุ๊ย! ขอโทษค่ะ" ขวัญเอยรีบเอ่ยขอโทษทันทีเธอเดินไม่ดีเอง ส่วนคนเ้าเล่ห์ตั้งใจเดินชนเธอเต็มร้อย
"ขอโทษครับ"ปกป้องแกล้งทำทีเป็ว่าการเดินชนกันในครั้งนี้เป็อุบัติเหตุขวัญเอยเงยหน้ามองหน้าคนตัวสูงนิ่งๆ รู้สึกคุ้นหน้าเขาเหลือเกินเหมือนว่ามีรอยยิ้มบางๆอยู่บนใบหน้าของเขาด้วย
"ปกป้อง!!" เธอจำเขาได้เธอเอ่ยเรียกชื่อเขาเสียงดัง ด้วยความดีใจที่ได้เจอเพื่อนเก่า
"เอย..." ปกป้องก็จำเธอได้เช่นกันเขายอมปล่อยแขนออกจากเอวให้เธอ ขวัญเอยไม่ได้คิดอะไรแต่กลับรู้สึกดีใจที่ได้เจอเพื่อนเก่าในวันนี้
"อือ...เราเอง ไม่ได้เจอกันนานเลยนะนายสบายดีมั้ย" รอยยิ้มหวานๆบนใบหน้าสวยเอ่ยทักทายอย่างเป็กันเอง
"เราสบายดี เธอล่ะ สบายดีมั้ย"เมื่อก่อนขวัญเอยเป็ผู้หญิงในห้องเรียนที่เขาเคยแอบชอบ แต่ไม่เคยบอกให้เธอรู้
"เราสบายดี" เธอพูดพร้อมกับส่งยิ้มหวานไปให้เขาสำหรับเขาเธอยังคงสวยและน่ารักเหมือนเดิมเลย
"ตอนนั้นเราได้ข่าวว่าเธอไปอยู่ที่ต่างประเทศใช่มั้ย"ปกป้องชวนคุย
"ใช่ ตอนนี้เราก็ยังอยู่ที่นั่นเรากลับมาเที่ยวน่ะ"
"มากับใคร..." อยากจะถามว่ามีครอบครัวหรือยังแต่ไม่กล้า!
"เรามาคนเดียว"
"จะไปไหนต่อหรือเปล่า"อยากชวนไปต่อ...ถ้าเป็ผู้หญิงคนอื่นคงน่าจะรู้ว่าคำถามของผู้ชายแบบนี้้าอะไรแต่สำหรับเธอคนนี้เขาไม่ค่อยมั่นใจ
"ยังไม่รู้เลย มาเดินเล่น เบื่อแล้วค่อยกลับ"
"ไปดูหนังกันมั้ย" ปกป้องเริ่มชวน
"เอาสิ เราไม่มีเพื่อนเจอนายที่นี่ก็ดีเหมือนกัน" เพื่อน!
เดินมาซื้อตั๋วสองใบแต่ตอนนี้ยังไม่ได้เวลาเข้า
"ต้องรออีกนานเลย เราไปหาอะไรกินกันก่อนดีมั้ย"
"ไปก็ไป..." ทั้งสองเลือกที่นั่งเป็ร้านกาแฟสั่งเค้กมาคนละหนึ่งชิ้น น้ำปั่นคนละหนึ่งแก้วนั่งคุยกันตามประสาเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันมานาน
"แฟนไม่มาด้วยเหรอ"อยู่ๆปกป้องก็เอ่ยถามคำถามที่เขาอยากรู้
"สาธุ!"ฝ่ามือเรียวเล็กทั้งสองข้างพนมยกขึ้นสาธุท้วมหัว กิริยาของเธอทำให้เขาถึงกลับงุนงง
"อะไรของเธอ..."
"มีที่ไหนล่ะ อย่าว่าแต่แฟนเลยคนคุยสักคนยังไม่มีเลย" น้ำเสียงของเธอฟังดูเหมือนคนหงุดหงิดนิดหน่อยแต่คนฟังกลับรู้สึกยิ้มเยาะในใจ
".........." ปกป้องมองใบหน้าของเธอด้วยใบหน้าอมยิ้มเล็กน้อย สายตาของเขามองไปสบตากับเธอ อย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เธอพูดจะเป็ไปได้ยังไง ก็ในเมื่อเธอสวยขนาดนี้
"มองอะไร..." เขากำลังคิดว่าคลอลาเจนยังไม่หมดอีกเหรอวะ ทำไมแก้มใสจัง ผิวก็สวยใส
"เธอก็สวยอยู่นะ อะไรๆก็มี"สายตาของปกป้องมองต่ำลงไปที่หน้าอกของเธออย่างไม่คิดที่จะปิดบังนั่นแหละเขาหมายถึงหน้าอกของเธอต่อให้มันมีฟองน้ำอยู่บ้างแต่ยังไงก็ไม่น่าจะแบนเกินไปเพราะเขาจำสรีระของเธอตอนอยู่มัธยมปลายได้
"นี่! หยุดมองเราด้วยสายตาแบบนี้เดี๋ยวนี้นะ"ปกป้องเลื่อนสายตาขึ้นไปมองใบหน้าของเธอแล้วขำออกมาเบาๆ
"ได้ข่าวว่านายสาวเยอะนี่"
"เฮ้ย...อยู่เยอรมันไม่ใช่เหรอ รู้ได้ยังไง"เขาพูดขึ้นขำๆ ปกติผู้หญิงที่เขาคุยด้วยจะไม่ใช่เพื่อนแต่ผู้หญิงตรงหน้าเขาตอนนี้เธอคือเพื่อนจริงๆ
"ลูกชายคนเล็กของคุณณภัทรเ้าของบริษัทเครื่องประดับรายใหญ่ในไทย ควงสาวไม่ซ้ำหน้าเนื้อหอมยิ่งกว่าแมลงวันตอม..." เธอยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกเขาพูดแทรกขึ้นมาซะก่อน
"พอเลย!"
"ถึงเราจะไม่ได้อยู่ที่นี่แต่เราก็ติดตามข่าวที่เมืองไทยอยู่นะ"
"ถ้าอย่างนั้น...จากเพื่อนเก่าเราลองมาเปลี่ยนสถานะเป็อย่างอื่นกันดูดีมั้ยล่ะ" ชวนกันหน้าด้านๆนี่แหละ
"เป็อะไร..." แบบว่า...ฟังไม่ค่อยเข้าใจไม่คิดว่าเพื่อนจะกล้าพูดกับเพื่อนแบบนี้
"เธออยากเป็อะไรล่ะ เด็กเสี่ย กิ๊ก แฟน ได้หมดยกเว้นเมีย แต่ถ้าถูกใจเดี๋ยวเราเลื่อนสถานะให้" ก่อนที่เขาจะพูดประโยคนี้เขาได้เตรียมหน้าด้านๆเอาไว้ให้เธอตบแล้วเรียบร้อย
"เพื่อนนอน รูมเมท"แต่สิ่งที่เธอตอบกลับมาทำให้ปกป้องอึ้งไปชั่วขณะ เขาไม่คิดว่าเธอจะกล้าอันที่จริงเขาก็พูดจริงๆนั่นแหละ แต่ไม่ได้คาดหวังในเมื่อเธอเสนอมาเขาก็ต้องสนองให้อยู่แล้ว
"เธอหมายความว่ายังไง"เขาขอถามให้แน่ใจอีกสักครั้ง
"พูดแล้วรู้สึกอ๊ายอายว่ะ" เธอพูดขึ้นยิ้มๆไปอยู่ต่างประเทศมาก็นาน คนที่โน่นเขาพูดคุยเื่แบบนี้กันเหมือนพูดคุยเื่ธรรมดาแต่เธอไม่เลย เธอยังคงมีความเขินอายอยู่พอสมควร
"พูดมาเถอะ เอาจริงๆนะ ประโยคที่เราถามเธอเมื่อสักครู่เราเตรียมหน้าด้านๆของเราไว้ให้เธอตบแล้ว"
"เรา...เรา...เรายังไม่เคยอยากจะลองดูสักครั้ง...นายช่วยสอนเราหน่อยได้มั้ย" จบประโยคนี้ของเธอ ขวัญเอยหลบตาใบหน้าแดงก่ำปกป้องเองก็รู้สึกเขินเธออยู่มากเหมือนกันในใจไม่ค่อยอยากจะเชื่อในสิ่งที่เธอพูดสักเท่าไหร่...ก็มันเชื่อยากนี่!
"เงื่อนไขล่ะ" เขาหรี่ตามองเธออย่างไม่ไว้ใจหวังว่าเธอคงไม่ได้มีอะไรแอบแฝง แต่่ที่เจอกัน เขาเป็คนเข้าหาเธอก่อน
"แล้วแต่นาย้าเลย เราไม่ได้้าอะไรกลับมาไทยครั้งนี้ เราแค่มาเที่ยวเดี๋ยวก็ต้องกลับไปทำงานเหมือนเดิมแล้ว"สายตาของปกป้องกำลังมองใบหน้าของเธออย่างจับผิด ถึงเขาจะเป็เสือผู้หญิงก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่เคยถูกผู้หญิงหลอก
"ขอชัดๆอีกครั้ง อยากเรียนรู้หรือว่าแค่อยากโดนเฉยๆ"เขาถามเธอตรงๆ ด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่บ่งบอกว่าไม่ได้พูดเล่น
"ถ้าเราตอบว่าอยากเรียนรู้ล่ะ นายจะสอนเราเหรอ"
"เธอจะไม่เสียใจทีหลังใช่มั้ย"
"อายุจะสามสิบแล้ว เสียใจ...คงไม่แล้วมั้ง"นี่คือความคิดของเธอตอนนี้
"ขอเหตุผลด้วย เพราะอะไรถึงได้ตัดสินใจแบบนี้"เขารู้สึกไม่เข้าใจเธอเลยจริงๆ รู้จักกับผู้หญิงมาก็มากไม่เคยมีใครพูดแบบนี้กับเขานี่ถ้าเป็น้องเป็นุ่งเขาคงต้องอบรมสั่งสอนเธอสักหน่อย
"ผู้ชายที่โน่นไม่ชอบผู้หญิงเอเชียที่ยังเวอร์จิ้นอยู่น่ะเราถูกปฏิเสธมาจนเบื่อ บางคนยังไม่ทันได้คบกันเลยด้วยซ้ำ"ประโยคนี้ของเธอเขาพอเข้าใจแล้ว เขาแอบอมยิ้มบางๆ อย่างพอใจ
"..........." เธอเดินเข้ามาง่ายแต่ตอนเดินออกไปอาจจะไม่ง่ายเหมือนตอนเดินเข้ามา เพราะคนเ้าเล่ห์อย่างเขาคงต้องเล่นเกมนี้กับเธอสักหน่อย
"วันมะรืนเราต้องไปทำงานที่ภูเก็ต ถ้าเธอไปกับเราได้ เราจะสอนให้"
"วันมะรืน...นายไปทำงานเหรอเราจะไปรบกวนนายหรือเปล่า"
"ไม่หรอก เรามีบ้านพักส่วนตัว กลางวันเราไปทำงานส่วนเธอออกเที่ยวได้ตามสบาย คิดซะว่าไปพักผ่อนชายทะเลตกค่ำค่อยมาว่าเื่นี้กัน"
".........." ขวัญเอยมองหน้าเพื่อนนิ่งๆเธอกำลังใช้ความคิดว่าจะไปดีหรือไม่ไปดี แต่ถ้าเธอพลาดครั้งนี้ก็เท่ากับว่าเธอปฏิเสธสิ่งที่เธออยากรู้ อยากลอง...สักครั้งในชีวิตก็ยังดี
"ว่ายังไงล่ะ ตกลงหรือไม่ตกลง"เขาเร่งให้เธอรีบตัดสินใจ ในใจภาวนาอยากให้เธอตกลงแต่ก็เก็บอาการเอาไว้ได้เป็อย่างดี
"ตกลง...เราไป" เธอตั้งใจมาเที่ยวที่เมืองไทยอยู่แล้วได้เห็นทะเลสวยๆก็เป็เื่ที่น่ายินดี ส่วนเื่นั้นเธอไม่เสียดายเที่ยวเสร็จเธอก็คงต้องกลับไปทำงานของเธอเหมือนเดิม
"เธอตกลงแล้วนะ ขอเบอร์ด้วยครับ"เขายื่นมือถือส่งให้เธอ กดหมายเลขสิบหลัก ทั้งสองแลกเบอร์แลกไลน์กันแล้วเรียบร้อย
"สายตานายน่ากลัวจังเลย"
"ไม่หรอก เธอคิดมากไปเอง"
"ใช้เวลาเรียนรู้นานมั้ย"
"ไม่รู้สิ ขึ้นอยู่กับเธอ"
"ได้เวลาดูหนังหรือยัง"ปกป้องยกนาฬิกาเรือนหรูที่ข้อมือขึ้นดู ปรากฏว่าใกล้ได้เวลาแล้ว
"อือป่ะ...คุยเพลินเกือบลืมแน่ะ"ทั้งสองพากันเดินเข้าโรงหนัง แต่ก่อนที่จะเข้าไปปกป้องได้แวะซื้อน้ำซื้อขนมติดไม้ติดมือเอาเข้าไปนั่งทานเล่นกันในนั้นด้วย
1.13M
![ตื๊อรักแพทย์หญิง ฉบับท่านอ๋อง [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1778577158_75890405.webp)
