" ป...ปีศาจ "
ชิงหลงที่ได้ยินก็ลืมตาขึ้นช้า ๆ ดวงตาของเขาจ้องมองไปที่ชายชราด้วยความประหลาดใจก่อนที่จะเริ่มสำรวจร่างกายของตนเองด้วยความตื่นเต้น
" ฮี่ฮี่ ท่านอาจารย์ศิษย์ทำสำเร็จใช่หรือไม่ "
" ฮ่าฮ่าฮ่า อัจฉริยะ !! อัจฉริยะไร้เปรียบ...์ช่างมีตา ท่านได้ส่งผู้สืบทอดมาให้กับข้าแล้ว ฮ่าฮ่าฮ่า "
ชายชราหัวเราะลั่นชิงหลงทำได้เพียงเกาหัวตัวเองเบา ๆ หลังจากหัวเราะได้ไม่นานชายชราก็หยุดลงใบหน้าของชายชรากลายเป็จริงจังเขาเดินมาตรงหน้าชิงหลง
" ศิษย์รักของข้า จากนี้ไปข้าจะถ่ายทอด ' ทักษะศักดิ์สิทธิ์สังหารั ' ที่ทรงพลังที่สุดของข้าให้แก่เ้า เ้าต้องฝึกฝนให้หนัก เข้าใจหรือไม่ "
" ขอรับ "
" เ้ารู้หรือไม่ว่าเส้นชีพจรลมปราณบนโลกใบนี้มีกี่ระดับ "
" เอ่อ... เส้นชีพจรทั่วไป เส้นชีพจรระดับสูง เส้นชีพจรราชันย์ เส้นชีพจร์ ข้าเคยอ่านมามีแค่นี้ขอรับ "
" ใช่นั่นคือพื้นฐานของโลกมนุษย์ใบนี้ แต่มันยังมีอีก เส้นชีพจรศักดิ์สิทธิ์ และ เส้นชีพจรา นี่คืออีก 2 ระดับที่สูงที่สุด "
" การที่จะสามารถฝึกฝน ' ทักษะศักดิ์สิทธิ์สังหารั ' ได้นั้นเ้าต้องมีเส้นชีพจรเทพอสูร หรือไม่ก็มีสายเืัอยู่ในร่างกาย "
" บนโลกใบนี้คนที่จะมีเส้นชีพจรเทพอสูรนั้นหายากอย่างมาก บางทีอาจจะมีเพียงแค่เ้ากับข้าเท่านั้นที่มีเส้นชีพจรเทพอสูรนี้ "
" มันพิเศษขนาดนั้นงั้นรึขอรับ "
" ใช่เส้นชีพจรทั่วไปนั้น ไม่สามารถฝึกฝนทักษะบางอย่างได้ เช่นทักษะมาร และ ทักษะั แต่เส้นชีพจรเทพอสูรนั้นสามารถฝึกฝนได้ทุกทักษะบนโลกใบนี้แถมมันยังแข็งแกร่งอย่างมาก อาจารย์ของเ้านั้นมีเส้นชีพจรเทพอสูร์ แต่เ้ากลับมี เส้นชีพจรเทพอสูรา ซึ่งมันไม่เคยมีมาก่อน ตัวเ้านั้นในอนาคตตัวเ้าย่อมเหนือกว่าข้า "
" เอาล่ะ ' ทักษะศักดิ์สิทธิ์สังหารั ' เป็ทักษะที่ถูกแยกออกเป็ส่วน ๆ ซึ่งมีทั้งหมด 4 ส่วน
ส่วนที่ 1 ปราณั ส่วนที่ 2 อำนาจั ส่วนที่ 3 กายาั และ ส่วนที่ 4 ถูกเรียกว่าแข็งแกร่งที่สุด เคล็ดั ' ทักษะศักดิ์สิทธิ์สังหารั ' นี้ถูกสร้างขึ้นโดยัตนหนึ่งเมื่อนานแสนนานมาแล้วโดยัตนนั้นมอบทักษะทั้ง 4 ส่วนให้กับมนุษย์ "
" แต่ด้วยความโลภที่ไม่รู้จักพอของมนุษย์ พวกเขาต่างฆ่ากันเพื่อที่จะได้ทักษะทั้งหมดจนเกิดเป็าขนาดใหญ่ของมนุษย์ และทักษะทั้ง 4 ก็กระจายหายไปไม่มีใครพบอีก "
" ท่านอาจารย์เป็คนเดียวที่ถือครองทักษะส่วนหนึ่งของ ' ทักษะศักดิ์สิทธิ์สังหารั ' งั่นรึขอรับ "
" ฮึฮึ ศิษย์รัก อาจารย์ของเ้าคนนี้ถึงสองส่วนด้วยกัน "
" สุดยอด~~"
ได้ฟังเื่ราวของทักษะไปเรื่อย ๆ ชิงหลงก็ยิงรู้สึกหลงไหลในทักษะนี้ขึ้นเรื่อย ๆ มันช่างน่าเกรงขามอะไรเช่นนี้
" และบนโลกใบนี้ยังมีคนอีกกลุ่มหนึ่ง ทักษะส่วนหนึ่งเช่นเดียวกับอาจารย์ "
" อีกกลุ่ม...ใครงั้นรึขอรับ "
" ตระกูลเหลียง ผู้ปกครองทวีปัฟ้า พวกเขาทักษะปราณั "
" เหลียงงั้นรึ...อาจารย์ท่านก็แซ่เหลียง "
" ใช้แล้วศิษย์รัก อย่างที่เ้าคิดข้าคือคนตระกูลเหลียง "
เมื่อพูดถึงตระกูลเหลียงชายชราค่อย ๆ ปล่อยจิตสังหารที่น่าหวาดกลัวออกมาทำให้ชิงหลงรู้สึกขนลุกไปหมดทั่งตัวจิตสังหารนั่นทั้งน่าหวาดกลัวและน่าขยะแขยง
" เมื่อนานมาแล้วข้าเป็คนตระกูลเหลียงจึงได้รับสืบทอดทักษะปราณัมาจากตระกูล แต่วันหนึ่งข้าได้ไปพบกับเคล็ดัเข้า ตระกูลเหลียงที่รู้เื่จึงส่งคนมาสังหารข้าเพื่อที่จะชิงเคล็ดัไปเป็ของตน ทั้ง ๆ ที่ข้าก็จะมอบมันให้กับตระกูลแต่พวกมันกลับจะสังหารข้า "
พูดมาถึงตรงนี้จิตสังหารของชายชราก็พวยพุ่งถึง์ ชิงหลงถึงกับต้องคุกเข่าลงหนึ่งข้างเพราะจิตสังหารนี้
" ศิษย์รักของข้า "
" ขอรับ "
ชายชราสลายจิตสังหารไปจนหมดสิ้นและพยุงชิงหลงขึ้นแววตาของชายชราเต็มไปด้วยความเอ็นดู
" เ้าจะต้องฝึกฝนให้หนัก ในสักวันเ้าจะต้องทำลายตระกูลเหลียงให้พินาศ "
" ขอรับ "
" เอาล่ะหลังจากนี้ข้าจะถ่ายทอด เคล็ดั และ ทักษะปราณั ให้กับเ้า "
หนึ่งชายชราและชายหนุ่มภายในโลกที่กว้างใหญ่ เหลียงเวิ่นเทียนถ่ายทอดวิชาความรู้จากความทรงจำทั้งหมดของเขาให้กับชิงหลงโดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยอีกทั้งเขายังจริงจังเป็อย่างมาก
3 เดือนผ่านไปอย่างรวดเร็วในตอนนี้ชิงหลงสลักวิชาทั้งหมดที่ได้รับสืบทอดมาจากอาจารย์ของตนลงบนจิตวิญาณเรียบร้อยแล้วชิงหลงร่างกายของชายหนุ่มตอนนี้เต็มไปด้วยออร่าความแข็งแกร่งพลังที่ถูกปลดปล่อยออกมาจากร่างกายคือ ลมปราณนักรบ ขั้น 4 ซึ่งการพัฒนาอย่างรวดเร็วนี้แม้แต่เหลียงเวิ่นเทียนยังใ เพราะเส้นชีพจรยิ่งระดับสูงยิ่งพัฒนาได้ยาก และชิงหลงที่มีเส้นชีพจรเทพอสูรานั้น แม้จะแข็งแกร่งกว่าเส้นชีพจรทั่วไปหลายร้อยเท่า แต่ตัวเขาก็สมควรที่จะพัฒนาได้ช้ากว่าคนทั่วไป แต่ความก้าวหน้าของชิงหลงมันยิ่งกว่าอัจฉริยะหลายขุม
" เอาล่ะเ้าหนู อยากออกจากที่นี่รึยัง "
ชายชรากำลังพูดกับชายหนุ่มรูปงามสมชายชาตรีชิงหลงนั้นเปลี่ยนไปจนแทบจะเป็คนละคนเลยตัวเขาให้บรรยากาศที่สงบนิ่งและเยือกเย็นแปลกไปจาก 3 เดือนก่อนอย่างเห็นได้ชัด ชิงหลงหันไปยิ้มให้กับชายชราอย่างช้า ๆ
" ขอรับ...ข้ารู้สึกว่าอยู่ที่นี่นานเริ่มเบื่อซะแล้วสิ ไปหาอะไรเล่นสักหน่อยดีกว่า "
โปรดติดตามตอนต่อไป