รุ่งอรุณกำลังใกล้เข้ามาแสงสีส้มอ่อนๆ เริ่มปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า เหนือยอดไม้ของป่าจันทรา แต่ภายในป่าความมืดยังคงปกคลุมราวกับผ้าห่มสีดำสนิท มีเพียงแสงสีฟ้าจางๆจากต้นคริสตัลที่ส่องสว่างเป็ระยะ
โนวายืนอยู่หน้าถ้ำของชาโดว์เซอร์เพนท์ แอบซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้ หัวใจเต้นแรง มือเย็นเฉียบเหงื่อไหลซึมออกมาตามไรผม
เขาลูบสร้อยคอที่ทำจากหินแห่งการเอาใจใส่ที่เขาขโมยมาจากศพของผู้ถูกอัญเชิญคนหนึ่ง ผิวหินเย็นสบาย ช่วยลดความตึงเครียด
โนวาสูดหายใจลึกสงบสติอารมณ์ ห้ามประมาท เขาเตือนตัวเอง หลังจากนี้ทุกอย่างต้องเป็ไปตามแผนเขาไม่สามารถควบคุมทุกอย่างได้ แต่เขาต้องเตรียมพร้อมสำหรับทุกสถานการณ์
เขามองไปที่ปากถ้ำมืดมิด น่ากลัว ราวกับปากของอสุรกายที่รอกลืนกินทุกสิ่ง
โนวาค่อยๆย่องเข้าไปใกล้หน้าถ้ำ เคลื่อนไหวเงียบเชียบราวกับเงา เขาก้าวเท้าอย่างระมัดระวังหลบเลี่ยงกิ่งไม้และใบไม้แห้งที่อาจส่งเสียงดัง
ปากถ้ำมีขนาดเล็กแคบ โนวาต้องก้มตัวต่ำ มุดเข้าไป
ภายในถ้ำมืดมิดอับชื้น ราวกับหลุมดำขนาดั์ อากาศเย็นะเืแทรกซึมผ่านเสื้อผ้าโนวารู้สึกหนาว ขนลุก
เขาััได้ถึงความเย็นที่แผ่ออกมาจากผนังถ้ำรวมถึงกลิ่นคาวเืจางๆ และกลิ่นสาบคล้ายกลิ่นดินผสมกับกลิ่นซากสัตว์
เขากลั้นหายใจขมวดคิ้ว
‘ที่นี่น่าขยะแขยงชะมัด’
โนวาเงยหน้ามองท้องฟ้าผ่านช่องว่างของต้นไม้คริสตัล
‘ฟ้าเริ่มสว่างแล้ว’
‘ฉันมีเวลาไม่มาก’
โนวาค่อยๆเดินไปที่ปากถ้ำ มือข้างหนึ่งกำดาบเหล็กเอาไว้แน่นอีกข้างหนึ่งล้วงเข้าไปในถุงหนังสัตว์ ััใบมิ้นต์ป่าและดอกไม้มรณะที่เขาเตรียมเอาไว้
“ต้องล่อมันออกมา”เขากวาดสายตามองไปรอบๆ หาตำแหน่งที่เหมาะสม
เขาเลือกจุดที่อยู่ห่างจากปากถ้ำประมาณ5 เมตร เป็พื้นที่โล่ง มีต้นคริสตัลขนาดใหญ่ขึ้นอยู่
โนวาค่อยๆวางซากแขนของศพที่เขาเก็บมาลงบนพื้น เบื้องหน้าถ้ำ
ซากแขนเริ่มเน่าเปื่อยส่งกลิ่นคาวเืคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ
‘น่าจะพอ…’เขามองซากแขนที่เริ่มเน่าและส่งกลิ่นคาวเือย่างพึงพอใจ
เขาถอยห่างออกมามองหาเศษหินที่สามารถนำมาใช้ก่อไฟได้
สายตาของเขาไปสะดุดกับก้อนหินแบนๆ2 ก้อน วางอยู่ไม่ไกล ใต้ต้นคริสตัล
เขาเดินไปหยิบหินทั้งสองก้อนมามันหนักกว่าที่คิด
โนวาค่อยๆวางหินทั้งสองก้อนลงบนพื้น ประกบกันเป็เหมือนเตา
จากนั้นเขาก็หยิบ “ดอกไม้มรณะ” ที่เขาเก็บมาออกมาจากถุงหนังสัตว์ กลิ่นฉุนของดอกไม้ทำให้เขารู้สึกวิงเวียนเล็กน้อย
เขาค่อยๆวางดอกไม้ลงไปตรงกลางระหว่างหิน
โนวาหยิบไม้ขีดไฟที่เขาเก็บมาจากศพครูฝึกออกมา
“แกร๊ก!”
เสียงจุดไฟดังขึ้นประกายไฟเล็กๆ ปรากฏขึ้น
“ฟู่!”
ดอกไม้มรณะ ติดไฟควันสีม่วงพวยพุ่งขึ้นมา กลิ่นฉุนรุนแรงของดอกไม้มรณะลอยไปตามลม
โนวารีบหยิบกองใบไม้แห้งมาปิดหน้าถ้ำ
“รมควันมันซะ”เขาพึมพำ
โนวาหลบหลังต้นคริสตัลขนาดใหญ่ ทรุดตัวลงพิงลำต้น เขาเงียบ นิ่ง รอคอย
“ใจเย็นๆ”เขาพยายามควบคุมลมหายใจ
“ทุกอย่างต้องเป็ไปตามแผน”
ไม่นาน เสียงขู่ฟ่อดังออกมาจากข้างในถ้ำ
ภายในถ้ำ ชาโดว์เซอร์เพนท์ขยับตัวอย่างหงุดหงิด มันตื่นจากการหลับใหลด้วยกลิ่นฉุนแสบจมูกจึงเลื้อยออกมาจากรัง พยายามหาที่มาของกลิ่น
เงาดำทะมึนพุ่งออกมาจากถ้ำ
พื้นดินสั่นะเืเล็กน้อย
“ครืดดด ครืดดด”
มันเลื้อยมาจนถึงปากถ้ำดันกองใบไม้ออกไป กลิ่นฉุนของควันแทรกเข้ามาในโพรงจมูก ทำให้มันแสบตาดวงตาสีแดงเพลิงจ้องมองไปรอบๆ
ชาโดว์ เซอร์เพนท์ขนาดใหญ่เลื้อยออกมาอย่างเชื่องช้า เกล็ดสีดำของมันวาววับสะท้อนกับแสงไฟดวงตาสีแดงเพลิงจ้องมองออกไปที่หน้าถ้ำ ลิ้นสองแฉกเลียอากาศ รับรู้กลิ่น
ทันใดนั้นมันก็เห็น… ซากแขนของมนุษย์ วางอยู่ไม่ไกล
ชาโดว์เซอร์เพนท์เลื้อยเข้าหาเหยื่ออย่างเชื่องช้า ลิ้นสองแฉกเลียอากาศรับรู้กลิ่นคาวเื
‘หิว…’ มันค่อยๆเลื้อยตามซากศพที่โนวา วางเอาไว้
โนวามอง ชาโดว์เซอร์เพนท์เลื้อยออกไป
“ไปไกลๆ เลยนะ”เขาพึมพำ
โนวายืนรออย่างใจจดใจจ่อหลังต้นไม้เขามองเงาดำทะมึนของชาโดว์ เซอร์เพนท์ที่ค่อยๆ เลื้อยหายไปในความมืด
“ห้ามพลาด” เขาพึมพำกับตัวเอง
ทันทีที่เงาของงูหายลับไปกับความมืดของป่าโนวาก็รีบวิ่งไปที่ปากถ้ำอย่างรวดเร็ว เขากลั้นหายใจแล้วค่อยๆ ย่องเข้าไปในถ้ำ
เขามุดตัวผ่านปากถ้ำที่แคบทันทีที่เข้ามาในถ้ำ โนวาก็ััได้ถึงกลิ่นควันพิษจากดอกไม้มรณะที่ยังคงอบอวลอยู่ภายในถึงแม้เขาจะเอากองใบไม้ที่ปิดไว้ออก แต่ควันก็ยังคงลอยอยู่ภายในถ้ำ
เขาจำเป็ต้องกลั้นหายใจเอาไว้เพื่อไม่ให้สูดดมควันพิษเข้าไป
ภายในถ้ำมืดมิดอับชื้น‘มันเพิ่งออกไป…’ โนวามองไปรอบๆ
ภายในถ้ำกว้างขวางกว่าที่เขาคิดเขาสามารถยืนตัวตรงได้สบายๆ พื้นดินเต็มไปด้วยกองใบไม้แห้ง
แสงสลัวๆ จากปากถ้ำส่องสว่างรังขนาดใหญ่ที่อยู่ด้านใน
มันทำจากกิ่งไม้ใบไม้และเถาวัลย์ สานกันอย่างลวกๆ มีขนาดใหญ่ราวกับเตียงนอน
โนวามองเห็นไข่ชาโดว์เซอร์เพนท์ สีขาวขุ่น ขนาดเท่ากำปั้น วางอยู่กลางรัง 1 ฟอง
‘นั่นไง’ เขาคิด หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้น
เขาก้าวเท้าเข้าไปใกล้พื้นดินนุ่มที่มีเศษกิ่งไม้และขนนกกระจัดกระจาย
‘ต้องระวัง’ เขาเตือนตัวเอง‘อย่าส่งเสียงดัง’
โนวาสังเกตเห็นไข่ชาโดว์เซอร์เพนท์ 1 ฟอง วางอยู่บนกองใบไม้แห้ง ห่างออกไปจากรัง
‘คงกลิ้งออกมา’
เขาค่อยๆ ย่อตัวลง หยิบไข่งูทั้ง2 ฟอง ออกมาจากรัง
ไข่งูเย็นและลื่น ผิวััเหมือนกับหินขัดมัน
เขาหยิบใบมิ้นต์ป่า ออกมาจากถุงหนังสัตว์ค่อยๆ ห่อไข่งูเอาไว้ อย่างระมัดระวัง
‘อย่าให้มีกลิ่นติดตัว…’
เขารีบเก็บไข่งูที่ห่อแล้วใส่ลงไปในถุงหนังสัตว์
“ครืดดด”
โนวาชะงักเขาได้ยิน… เสียงเลื้อยของชาโดว์ เซอร์เพนท์ที่กำลังกลับมา
เสียงนั้นใกล้มาก
“บัดซบ!” เขาสบถ “มันกลับมาเร็วเกินไป!”
เหงื่อเริ่มไหลลงจากหน้าผากของเขาโนวารู้สึกถึงควันพิษ ที่เริ่มทำให้เขาหายใจไม่ออก
‘ต้องรีบออกไป!’
โนวายกมือขึ้นปิดปากพยายามกลั้นหายใจ เขายืนตัวแข็งทื่อหลังผนังถ้ำ ใกล้กับปากถ้ำ มองเห็นเงาของชาโดว์เซอร์เพนท์ปากถ้ำ
‘ต้องรีบออกไป’เขาคิด ‘ก่อนที่มันจะกลับมา’
โนวาค่อยๆย่องออกมาทางเดิม ก้าวเท้าเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้เขาพยายามไม่เหยียบกิ่งไม้หรือใบไม้แห้ง สายตาจับจ้องไปที่ปากถ้ำ
“ฟู่ววววววววววววววววววววววววววว”
เสียงขู่ฟ่อดังขึ้นที่ปากถ้ำเสียงนั้นดังและน่ากลัว ราวกับเสียงคำรามของปีศาจ
หัวใจของโนวาเต้นรัวราวกับกลองรบเืสูบฉีดไปทั่วร่างกาย
‘มันกลับมาแล้ว!’
เขารู้สึกถึงความเย็นะเืและกลิ่นคาวเืที่รุนแรงขึ้น กลิ่นฉุนของดอกไม้มรณะยังคงอบอวลอยู่
โนวามองหาที่หลบซ่อน
สายตาของเขาไปสะดุดกับหินก้อนใหญ่ที่อยู่ใกล้ๆ มันมีขนาดใหญ่พอที่จะบดบังร่างกายของเขาได้
โนวารีบวิ่งไปหลบหลังหินหมอบลงกับพื้น พยายามสงบสติอารมณ์
‘ฉันต้องกลั้นหายใจต่อไปอีก...’เขากัดฟันแน่น ‘แต่ถ้ามันได้กลิ่นขึ้นมา ฉันตายแน่’
เขาซ่อนตัวหลังหินขนาดใหญ่และลมหายใจของเขาที่กลั้นเอาไว้ั้แ่เข้ามาในถ้ำ กำลังจะหมด
หน้าอกของเขาเริ่มหนักอึ้งปอดแสบร้อน
‘บ้าเอ๊ย! นี่ฉันจะสำลักควันตายก่อนที่จะโดนงูกัด รึไงเนี่ย!’
เขาลืมตาขึ้นมองเห็นเงาดำทะมึนเลื้อยผ่านไปอย่างรวดเร็ว
“ครืดดดด ครืดดดด”
เงาดำทะมึนค่อยๆเลื้อยเข้าไปในถ้ำ
“รอดตัวไป”
เขารอจนกระทั่งแน่ใจว่าปลอดภัยจึงค่อยๆ คลานออกมาจากถ้ำ
โนวาลุกขึ้นยืน ขาข้างที่าเ็ส่งความเ็ปแต่เขาไม่สนใจ
เขาสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดไอออกมา 2-3 ครั้ง
“แฮกๆ ๆ”
เขายังคงรู้สึกวิงเวียนเล็กน้อยจากควันพิษ
โนวามองไปที่ปากถ้ำ ััได้ถึงพลังอารมณ์ที่โกรธแค้นแผ่ออกมาจากถ้ำ
“มันรู้ตัวแล้วว่าไข่หายไป”
โนวารีบวิ่งไปตามเส้นทางที่เขาเตรียมไว้รอยแผลที่ขาเจ็บแปลบ แต่เขาไม่สนใจ
ไม่นาน เขาก็ได้ยินเสียงคำรามดังลั่นออกมาจากถ้ำ
“ฟู่ววว”
ชาโดว์ เซอร์เพนท์ที่กลับเข้าไปในรังรู้ตัวแล้วว่าไข่ของมันถูกขโมยไป
มันพุ่งออกมาจากถ้ำ ร่างขนาดใหญ่เลื้อยไปมาอย่างบ้าคลั่ง
“แผนสำเร็จ” โนวาพึมพำพลางมองชาโดว์ เซอร์เพนท์ที่กำลังอาละวาดไปทั่วป่าจันทรา
โนวามองชาโดว์เซอร์เพนท์เลื้อยหายไปในดงหนามโลหิตหนามแหลมคมสีแดงเข้ม ดูน่ากลัวราวกับกรงเล็บของปีศาจ
เขาสูดหายใจลึก พยายามสงบสติอารมณ์มือข้างหนึ่งกุมไข่ชาโดว์ เซอร์เพนท์ที่ซ่อนอยู่ในถุงหนังสัตว์
‘ขั้นตอนต่อไป... ล่ออารากอส’
เขาหลับตาลง พยายามนึกถึงเส้นทางในป่าจันทราที่เขาจดจำเอาไว้
‘ถ้ำแยกอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้...ใช่ไหมนะ?’
‘ใกล้กับรังของชาโดว์เซอร์เพนท์และเขตแดนของกลูมฮาวด์’
‘ใช่ ที่นั่นแหละ’
โนวาลืมตาขึ้นมองไปรอบๆ
“ระบบ แสดงความคิดเห็น”
“ผู้ดำเนินเื่ราวกำลังเสี่ยงอันตราย สถานะ: ไม่แนะนำ”
“ฉันรู้ดีน่า” โนวาพึมพำ
เขาเริ่มวิ่ง มุ่งหน้าไปยังเขตชายแดนของป่าจันทรา
โนวา ทำทีว่ากำลังจะหนีออกจากป่าเขาปล่อยกลิ่นของดอกไม้จันทราออกไป เพื่อล่อให้อารากอสออกมา
‘ขอให้มันได้ผล’
เขาวิ่งไปตามเส้นทางที่เขาจดจำเอาไว้หลบหลีกต้นไม้ ก้อนหิน และกับดัก
หัวใจของเขาเต้นแรง
‘ใกล้แล้ว...’
ทันใดนั้น
“ครืนนนน!!!”
พื้นดินสั่นะเื ราวกับแผ่นดินไหว
โนวาชะงักฝีเท้า หันกลับไปมอง
เงาดำทะมึน พุ่งออกมาจากพุ่มไม้
“อารากอส!”
ร่างของอารากอส พุ่งออกมาจากพุ่มไม้เปลวไฟสีดำลุกโชนรอบตัว ดวงตาสีแดงเพลิงจ้องมองโนวา
“โผล่ออกมาจากหลุมแล้วเหรอ!?”เขาคำราม “ไอหนู!?”
“คุณ?” โนวาแสร้งทำเป็ใ
“จะ จะทำอะไร!?”
“หึหึ” อารากอส แสยะยิ้ม“แกคิดว่าจะหนีข้าพ้นเป็ครั้งที่ 2 งั้นเหรอ?”
“ไม่นะ! อย่าฆ่าฉัน!”โนวาหันหลัง วิ่งหนีเข้าไปในป่าอย่างสุดกำลัง
เขาวิ่ง วิ่ง และวิ่ง
‘ต้องไปให้ถึงถ้ำแยก!’
โนวาวิ่งสุดชีวิต หัวใจของเขาเต้นรัวราวกับกลองรบขาข้างที่าเ็เริ่มส่งความเ็ป แต่เขาไม่สนใจ เขากัดฟันแน่นพยายามวิ่งต่อไป
‘ต้องไปให้ถึงถ้ำแยก’
เขามองเห็นทางเข้าถ้ำแยกอยู่ไม่ไกลปากถ้ำมืดมิด
‘ใกล้แล้ว อีกนิดเดียว...’
โนวาเหลือบมองอารากอสที่กำลังวิ่งตามมาติดๆ เปลวไฟสีดำ ลุกโชนรอบตัว ส่องสว่างภายในป่า
‘เขาเร็วมาก’โนวาคิด ‘ต้องรีบเข้าไปในถ้ำ ก่อนที่เขาจะใช้พลัง’เขารู้ดีว่าถ้าอารากอสใช้พลัง เขาจะไม่มีทางหนีรอด
โนวาพุ่งตัวเข้าไปในถ้ำแยกภายในถ้ำมืดและอับชื้น เขารู้สึกถึงความเย็นะเื และกลิ่นอับของดิน
เขาคว้าถุงหนังสัตว์หยิบไข่ชาโดว์ เซอร์เพนท์ออกมา ค่อยๆ แกะใบมิ้นต์ป่าออก
กลิ่นคาวของไข่งูเริ่มฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ“อืม” โนวาขมวดคิ้ว “กลิ่นแรงชะมัด”
“กลิ่นน่ารังเกียจ สถานะ:ไม่ชอบ”
โนวาเมินข้อความที่ปรากฏบนหน้าต่างของระบบเขารีบเก็บไข่ไว้ในถุง แล้วลุกขึ้นยืน
โนวาวิ่งลึกเข้าไปในถ้ำ
เขาวิ่งไปตามทางเดินแคบๆ พื้นดินขรุขระ เต็มไปด้วยหิน
‘ใกล้ถึงทางแยกแล้ว’
โนวาหยุดวิ่ง หันหลังกลับไปมอง
อารากอสกำลังวิ่งเข้ามาใกล้
“เ้าหนู แกคิดว่าจะหนีข้าพ้นรึไง?”
โนวายิ้มออกมา “เดี๋ยวแกก็รู้…”
เสียงคำราม ดังมาจากทางเข้าถ้ำ
“กรรจ์”
ฝูงกลูมฮาวด์เริ่มตื่นตัว
พวกมันได้กลิ่นจางๆ ที่น่าอร่อยจนแทบคลั่ง
ดวงตาสีแดงเพลิงของพวกมันจ้องมองมาที่อารากอส
“พวกมันได้กลิ่นไข่แล้ว”โนวาคิด
แต่อารากอสก็ไม่สนใจเขามุ่งแต่จะฆ่าโนวา
อารากอสพุ่งเข้าใส่โนวาเปลวไฟสีดำลุกโชน
“ต้องหาโอกาสทำลายไข่”โนวาคิด
“ส่วนที่ยากที่สุด...ของแผนการ”
ถ้ำแยกมืด อับชื้น อากาศเย็นะเืโนวาวิ่งลึกเข้าไปในถ้ำจนถึงทางแยก หยุดหันหลังมองอารากอสที่กำลังวิ่งตามมา หัวใจของเขาเต้นรัวราวกับกลองรบ
‘ต้องถ่วงเวลา…’ เขาพึมพำสายตามองไปรอบๆ ถ้ำ
เขาไปนั่งหลบอยู่บนพื้นหลังก้อนหินขนาดใหญ่
โนวา รีบคว้าเห็ดหมอกออกมาจากถุงหนังสัตว์แล้วขว้างลงบนพื้น ใกล้กับตำแหน่งที่อารากอสกำลังวิ่งเข้ามา
“ปุ!”
หมอกสีขาว หนาแน่น พวยพุ่งออกมาปกคลุมพื้นที่ ภายในถ้ำ
“ระบบ แสดงความคิดเห็นหมอก… น่ารำคาญ สถานะ: ไม่ชอบ”
โนวายิ้มออกมา “ฉันก็ไม่ชอบเหมือนกัน”
เขามองอารากอสที่กำลังวิ่งเข้ามา
“แต่มันจำเป็”
อารากอส พุ่งเข้าใส่เปลวไฟสีดำ ลุกโชน ส่องสว่างภายในถ้ำ เผาผลาญหมอก
โนวา หลบหลังหินขนาดใหญ่ก้อนหินเย็นเฉียบ
“หนามโลหิตอาบยาพิษ…”เขาคว้าหนามออกมาจากถุง 3 ดอก
“หวังว่าจะได้ผล”
เขาขว้างหนามใส่อารากอสเล็งไปที่ขา ลำตัว และหัว
“ฉึก! ฉึก! ฉึก!”
หนาม 3 ดอก พุ่งเข้าหาอารากอส ด้วยความเร็ว
อารากอสเบี่ยงตัวหลบหนาม2 ดอกแรกอย่างง่ายดาย ส่วนหนามดอกสุดท้ายเฉียดแขนของเขาไปทิ้งไว้เพียงรอยขีดข่วนเล็กๆ
“แค่าแเล็กน้อย”อารากอสเหลือบมองรอยขีดข่วน
“เ้าหนู แกคิดว่าของพรรค์นี้จะทำอะไรข้าได้งั้นเหรอ?”
เขาพุ่งเข้าใส่โนวาอีกครั้งดาบเพลิง ฟาดฟันใส่
โนวาะโหลบได้อย่างหวุดหวิด
ดาบเพลิงเฉียดเสื้อของเขา
“ร้อน!” โนวารู้สึกถึงความร้อนจากเปลวไฟ
เขากลิ้งตัวหลบไปอีกทาง
อารากอสเหวี่ยงดาบใส่หินที่โนวาหลบอยู่
“ครืดดด!”
หินแตกกระจาย
โนวากลิ้งตัวหลบเศษหินที่บาดแขนของเขา
“อึก!”
“ต้องหาจังหวะ…”
เขามองไข่ของชาโดว์เซอร์เพนท์ที่อยู่ในถุง
โนวาหลบอยู่หลังหินก้อนใหญ่อีกก้อน
อารากอส พุ่งเข้ามาใกล้
“ใกล้มากพอแล้ว!”
โนวา คว้าไข่ชาโดว์เซอร์เพนท์ขว้างใส่อารากอส
“พลั่ก!”
ไข่แตกกระจายบนหน้าอกของอารากอส
“อะไรกัน?” อารากอสมองไข่ที่แตก กลิ่นคาวของไข่งูฟุ้งไปทั่วถ้ำ
อารากอสชะงักไปครู่นึงมองไข่ที่แตกกระจายอยู่บนเสื้อผ้าของเขา “ไข่ของชาโดว์เซอร์เพนท์สินะ”
“หึ!” เขาแสยะยิ้ม ราวกับรู้ทันแผนการของโนวาแต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา
“มาสู้กันต่อเถอะ” อารากอสพูดเสียงเรียบพลางยกดาบเพลิงขึ้น
“เ้าหนู...” ดวงตาสีแดงเพลิงจ้องมองโนวา
อารากอสเริ่มเข้ามาฟันใส่โนวาต่อดาบเพลิง ฟาดฟัน โนวายกดาบขึ้นป้องกัน
“ฉิ้ง!” เสียงโลหะกระทบกัน
“คราวนี้ แกไม่รอดแน่!”อารากอสแสยะยิ้มออกมา”ข้าจะค่อยๆ เล่นงานแกให้สาสมกับที่กล้าท้าทายข้า”
อารากอสกำลังเล่นสนุกกับโนวาเขากำลังกดดันโนวาให้ถึงที่สุด อาจเป็เพราะเขาถูกใจโนวาที่เคยหนีรอดจากเขาไปได้ครั้งนึง
เขาสะบัดดาบเพลิงใส่โนวาโนวารีบกลิ้งตัวหลบอย่างหวุดหวิด เปลวไฟร้อนลวกผิว
“เ้าหนู แกเริ่มหมดแรงแล้วรึไง!?”
โนวากัดฟันแน่น พยายามลุกขึ้นยืนหัวใจของเขาเต้นรัว ขาข้างที่าเ็ทำให้เขาเสียจังหวะ
เขาต้องตั้งสติ ต้องรีบหาทางหนี
“เริ่มจะรับมือไม่ไหวแล้ว!”
ในที่สุดโนวาก็พลาด เขาเสียจังหวะเพราะขาข้างที่าเ็ก่อนหน้าเกิดเจ็บขึ้นมาอีกครั้งจนล้มลงกับพื้น
อารากอสเหวี่ยงดาบเข้าใส่โนวาอีกครั้ง
โนวายกแขนขึ้นมาป้องกัน
“ฉึก!”
ดาบของอารากอส ฟันเข้าที่แขนซ้ายของโนวา
“อ๊ากกกกกกกกกก!!!”
เืสีแดงสด พุ่งกระฉูดดาบฟันลึกเกือบเข้าไปถึงกระดูก
แต่ในตอนนั้นเอง
“ฟู่วววว”
ชาโดว์ เซอร์เพนท์ ขนาดใหญ่พุ่งเข้ามาในถ้ำ
มันเลื้อยเข้ามาอย่างรวดเร็วดวงตาสีแดงเพลิงจ้องมองอารากอส ลิ้นสองแฉก เลียอากาศ รับรู้กลิ่นไข่ของมัน
“กรรรรรจ์”
เสียงคำรามดังขึ้น ฝูงกลูมฮาวด์จำนวนมากพุ่งเข้ามาในถ้ำ
พวกมันกระโจนใส่อารากอสเขี้ยวแหลมคม พร้อมที่จะฉีกกระชาก
“มาแล้วเรอะ!?”อารากอสคำราม สะบัดชาโดว์ เซอร์เพนท์กระเด็น
“เป็แค่เดรัจฉาน! กล้าดียังไง!”
แต่…สัตว์ร้ายไม่สนใจ
ชาโดว์ เซอร์เพนท์ พุ่งเข้ามารัดแขนของอารากอสและฝังเขี้ยวพิษของมันลงไป
ฝูงกลูมฮาวด์กระโจนใส่รุมกัดใส่ส่วนที่ไข่แตกลงบนตัวอารากอส
“อ๊ากก!!!”
โนวามองเห็นช่องบนเพดานถ้ำที่เขาเคยสังเกตเอาไว้ เขาไม่รอช้า ปีนขึ้นไปให้เร็วที่สุด
“ต้องรีบหนีแล้ว!”
เขาคว้าะเิคริสตัลที่เอามาจากหนึ่งในศพครูฝึกออกมาจากถุงหนังสัตว์ “ขอให้มันได้ผล!”
โนวาโยนะเิคริสตัลลงไปที่พื้น
“บูม!!!”
เสียงะเิดังสนั่นะเืไปทั่วถ้ำ
เศษหิน ฝุ่นควัน และเปลวไฟพุ่งกระจาย
โนวามองภาพเบื้องล่าง
“ลาขาดล่ะ… อารากอส”
เขาปีนขึ้นไปจนถึงปล่องถ้ำและหายไปในความมืด
โนวาโผล่ออกมาจากปล่องถ้ำแสงยามเช้าส่องสว่างจ้า สาดส่องลงมาบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยเหงื่อและคราบเื
“อากาศบริสุทธิ์” เขาสูดหายใจเข้าลึกปล่อยลมหายใจออกมาอย่างช้าๆ อากาศเย็นสดชื่น ต่างจากอากาศอับชื้นภายในถ้ำ
“ฉัน…รอดแล้ว” เขารู้สึกถึงความโล่งอก
โนวามองไปรอบๆ เขาอยู่บนยอดเขาเล็กๆมองเห็นป่าจันทรา ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ต้นไม้คริสตัล เปล่งประกายระยิบระยับ ตัดกับท้องฟ้าสีครามสดใส
“สวย…” เขาพึมพำ
แต่… โนวาไม่มีเวลาชื่นชมความงาม
“ต้องรีบออกไปจากที่นี่”
เขารีบปีนไต่ลงผาหินอย่างทุลักทุเลมือ เท้า ัักับหินแหลมคม เศษหิน และมอสส์
“อึก!” เขากัดฟันแน่นข่มความเ็ป
ขาข้างที่าเ็ส่งความเ็ปแผลเริ่มฉีกขาด เืไหลซึม แขนข้างที่โดนฟันก็ปวดจนชา แต่เขาไม่ยอมแพ้
เขาต้องรอด!
โนวาวิ่งไปเรื่อยๆอย่างทุลักทุเล จนมองเห็นแสง ที่ปลายทางของป่าจันทรา
“ทางออก! อีกนิดเดียว!”
เขาเร่งความเร็ว วิ่งลงเขาไปอย่างรวดเร็ว
“ฉันจะต้อง…รอด!”
เขาจะไม่หันกลับไปมอง
ไม่สนใจเสียงคำราม ที่ดังมาจากด้านหลัง
ไม่สนใจความเ็ป
ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น
เขามุ่งหน้าไปข้างหน้า
สู่…อิสรภาพ
“อีกนิดเดียว...!”โนวามองเห็นแสงสว่างที่ปลายทางของป่า ต้นไม้เริ่มเบาบางลง เขาััได้ถึงแสงแดดอุ่นๆที่ส่องลงมาบนผิว
เขากำลังจะก้าวเท้าออกจากป่า…ก้าวสู่อิสรภาพ…
“บูมมมม!!!”
เสียงะเิดังสนั่นหวั่นไหวราวกับแผ่นดินไหว พื้นดินสั่นะเืรุนแรง โนวาเซล้มลง ใบหน้าของเขากระแทกกับพื้นหญ้า
“อึก!” เขากัดฟันแน่นพยายามลุกขึ้นยืน
“เกิดอะไรขึ้น!?”
ความกลัวแล่นริ้วไปทั่วร่างกาย
เขามองกลับไป ด้วยความหวาดกลัว
แสงสว่างสีแดงเจิดจ้าพุ่งออกมาจากปากถ้ำ ราวกับูเาไฟะเิ กลุ่มควันสีดำพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าบดบังแสงอาทิตย์
โนวารู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลอารมณ์รุนแรงแผ่ซ่านออกมา ราวกับคลื่นความร้อน
‘พลังระดับนี้…’
เขากลืนน้ำลาย มือเย็นเฉียบ
กลุ่มควันสีดำ ค่อย ๆจางหายไป เผยให้เห็นเงาร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่
อารากอส ยืนอยู่ตรงหน้า
เขาเดินออกมาจากกลุ่มควันอย่างเชื่องช้า ราวกับจอมราชันย์ที่กำลังเสด็จลงจากบัลลังก์
ร่างกายปกคลุมด้วยเปลวไฟสีดำรุนแรงกว่าเดิมราวกับอสูรที่หลุดออกมาจากขุมนรก
ดวงตาสีแดงก่ำ จ้องมองโนวา
“พลังเส้นทางโลหิตอัคคี...ขั้นที่ 4!!!” โนวาเบิกตากว้าง
“บ้าไปแล้ว เขาซ่อนมันมาตลอด...”
“เ้าหนู” อารากอสคำรามเสียงแหบพร่า“แกคิดว่าแผนการแค่นั้นจะเพียงพองั้นเหรอ?”
“ถึงจะน่าชื่นชม แต่ว่ามันยังไม่พอ!”
อารากอสแสยะยิ้ม เผยเขี้ยวแหลมคม
โนวามองอารากอสที่ยืนอยู่ตรงหน้า ร่างไททันออร์คลอร์ดสูงใหญ่ บึกบึน น่าเกรงขามกว่าเดิมเปลวไฟสีดำลุกโชนรอบตัว ‘นี่สินะ พลังที่แท้จริงของเส้นทางโลหิตอัคคีขั้นที่ 4’
เขามองเห็นรอยขีดข่วนและ าแเล็กๆ บนร่างกายของอารากอส ผลจากหนามโลหิตอาบยาพิษ และการโจมตีของชาโดว์เซอร์เพนท์กับกลูมฮาวด์
‘อย่างน้อย แผนของฉันก็ได้ผล’โนวาคิด แต่ก็อดเสียดายไม่ได้ที่ทำได้แค่นั้น
เขาเงยหน้าขึ้นมองอารากอสด้วยแววตาสงบนิ่ง ไม่มีความกลัว ไม่มีความสิ้นหวัง
เขาเรียนรู้มาแล้วจากความผิดพลาด
โนวากำดาบเหล็กแน่น ดาบเล่มนี้เขาเก็บได้จากศพของผู้ถูกอัญเชิญคนหนึ่ง
มันหนัก เย็น และแข็งแกร่ง
โนวาไม่มีทางหนี
อารากอสรวดเร็วเกินไปพลังของเขารุนแรงเกินไป
‘อย่างน้อย...’ เขาคิด‘ฉันก็ได้พยายามแล้ว’
เขาไม่เสียใจกับการตัดสินใจของตัวเอง
“ถึงเวลาเผชิญหน้า”
โนวายกดาบขึ้น ดวงตาสีฟ้ามุ่งมั่นมองไปที่อารากอส”งั้นก็สู้!”
“สู้ให้ตายกันไปข้าง!”
บทที่7 “สู้ให้ตายกันไปข้าง”
ค่าความชอบปัจจุบัน: 0
*หมายเหตุ: ค่าความชอบคือค่าที่ส่งผลต่อการดำเนินเื่ การตัดสินใจของผู้ดำเนินเื่ราว
ค่าความชอบจะถูกคำนวณผ่านการมีส่วนร่วมของนักอ่านทั้งการแสดงความคิดเห็น การกดหัวใจ การให้กำลังใจ และอื่นๆ ทุกการมีส่วนร่วมจะถูกนำมาคำนวณและมอบให้กับผู้ดำเนินเื่ราวค่าความชอบจะถูกคำนวณในเวลา 12:00 น.ของวันถัดไป และ 1 บท จะถูกคำนวณได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น
14
