จอมนางสยบจอมมาร(จบ)

การผจญภัยของสามแสบ11

“เฮ้อ หลงนึกดีใจว่าจะมีอะไรที่ต้องออกแรงมากกว่านี้เสียอีก” เสียงหวานเอ่ยขึ้นจากนั้นไม่นานฝุ่นควันก็เริ่มจางลง พร้อมกับร่างของเด็กสาวที่ยืนใช้มือจับงวงช้างเอาไว้
“แย่แล้ว” ซิวเสี่ยวซือเอ่ยเมื่อเห็นว่าซิวเสี่ยวฮวากลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว ซวยแล้ว งานนี้พวกผู้ชายต้องมาเกาะแกะน้องสาวของเขาเป็นแน่
“ใครละนั้น” ชายหนุ่มที่หยิบมือถือขึ้นจากพื้นก็เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่ามีเด็กสาวยืนอยู่ตรงที่ซิวเสี่ยวฮวา
“ไม่รู้นางฟ้าล่ะมั้ง” ชายหนุ่มเอ่ยตอบเพื่อนของตัวเองไปด้วยพลางมองไปยังเด็กสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้า ให้ความรู้สึกว่าทรงอำนาจอย่างไรก็ไม่รู้
“คิดว่าจะสนุกกว่านี้สักหน่อย” ซิวเสี่ยวฮวาเอ่ยขึ้นพลางเหวี่ยงช้างตัวใหญ่ลงกับพื้นจนแตกเป็นหลุมลึกชนิดที่ฝังร่างของช้างตัวใหญ่ได้ไปเลย
ตู้ม!!!
“สะ สุดยอด!” ผู้คนรอบๆ ต่างพากันตะโกนขึ้นเพราะไม่คิดว่าจะมีใครสามารถจัดการช้างปีศาจนั้นไปได้
ครืน!!
จัดการฝังศพช้างไปได้ไม่ทันไร แผนดินไหวก็มาอีกรอบ ทำให้ซิวเสี่ยวฮวาจ้องไปยังประตูที่จะส่งอะไรออกมา
“คราวนี้ตัวอะไรอีกเนี่ย” อาจารย์หนุ่มเอ่ยขึ้นเมื่อได้ยินเสียงของการเคลื่อนไหวในตัวโบราณสถาน
โฮก!!
ตึก ตึก
“ไอ้หัวหน้านายว่าน้องสาวคนนั้นหน้าตาคุ้นๆ มั้ยวะ” ชายหนุ่มหันไปเอ่ยเพื่อนตัวเองที่กำลังมองไปยังประตูโบราณสถาน
“อืม เหมือน” ชายหนุ่มเอ่ยพลางจ้องยังเด็กสาวที่ยืนอยู่อย่างเด็ดเดียว ไม่มีท่าทีเกรงกลัว ว่าแต่เขาไม่เคยเห็นเด็กผู้หญิงแบบนี้ไหนโรงเรียนมาก่อนเลยนะ ถ้าคนเก่งๆ แบบนี้เขาต้องรู้จักสิ จะว่าเป็นซิวเสี่ยวฮวาก็ไม่น่าจะใช่ เพราะเด็กนั้นเป็นเด็กผู้ชายไม่ใช่เด็กผู้หญิง
โฮก!!!
“กอริลลายักษ์”
ตุ้บ!!
กอริลลายักษ์สูงสามเมตรออกมาจากประตูโบราณสถานหลังนั้นมันก็ทุบอกของตัวเองทันทีเพื่อแสดงท่าทีข่มขู่ผู้คนตรงหน้า
ตู้ม!!
หลังจากทุบอดตัวเองเสร็จเจ้ากอริลลาก็ใช้หมัดทุบกับพื้นจนเป็นหลุมลึกลงไปอีก พอทุบจนพอใจมันก็ส่งเสียงร้องก่อนจะพุ่งเข้าหาเด็กสาวที่ยืนอยู่ด้านหน้า
“ตัวอะไรเนี่ยทำไมน่าเกลียดจัง” ซิวเสี่ยวฮวาเอ่ยขึ้นพลางกระโดดตัวขึ้นไปด้านบนเมื่อเจ้ากอริลลาสี่แขนพุ่งมาหานาง ซิวเสี่ยวฮวาหมุนตัวกลางอากาศก่อนจะพุ่งตัวลงไปด้านล่างทันที
ซิวเสี่ยวฮวาใช้เท้าของตัวเองพุ่งไปเหยียบที่หัวของเจ้ากอริลลาจนจมดินทันที มันรุนแรงชนิดที่ว่าหัวของกอริลลาแตกกระจายเป็นเศษเนื้อ
โฮก!!
ตึ้ง!!
“มันมาอีกแล้ว คราวนี้หลายตัวเลย” ซิวเสี่ยวซือเอ่ยขึ้นพร้อมกับมองสัตว์อสูรมดแดงตัวใหญ่สองเมตรวิ่งถือหอกออกมาเป็นฝูง
“งานนี้เราต้องลุยแล้วละพี่ชาย” ซิวเสี่ยวซานเอ่ยบอกก่อนจะไปสมทบกับน้องสาวของเขาที่ยืนทำหน้าหงุดหงิด สงสัยยังไม่หายโมโหแหะ
“พวกเราตายกันหมดแน่” เสียงร้องของพวกเด็กนักเรียนร้องขึ้นเมื่อเห็นฝูงมดแดงตัวใหญ่ถือหอกวิ่งออกมาจากประตูโบราณสถาน
“ถ้าไม่สู้ก็ตาย ถ้าอยากรอดก็ต้องสู้” เสียงร้องตะโกนบอกก่อนที่เด็กบ้างคนจะเรียกอาวุธของตัวเองออกมาเพื่อที่จะลองสู้ดูบ้าง
“พวกเราจัดการมัน!!” เสียงร้องบอกพร้อมกับพวกนักเรียนพากันพุ่งเข้าหาพวกมดแดงแต่ยังไม่ทันเข้าไปถึงตัวของพวกมดแดงดี ร่างของพวกมดแดงก็ขาดครึ่งทันที
“บ้าไปแล้ว เด็กสามคนนั้นทำได้ยังไงกัน” ชายหนุ่มที่เล่นเกมเอ่ยขึ้นอย่างตกใจ เขาเห็นเด็กพวกนั้นแกว่งกระบี่ไปมาเองนะ ไม่คิดว่าแกร่งกระบี่เบาๆ แบบนั้นจะสามารถจัดการฝูงมดแดงร้อยตัวไปได้อย่างง่ายดาย
กี้!!
เสียงร้องชวนสยองดังขึ้นพาลทำให้ผู้คนขนลุกอย่างอดไม่ได้ และไม่นานตัวที่ส่งเสียงร้องก็ปรากฏตัวออกมามันคือแมงมุมที่มีหัวเหมือนหน้าคน ขนาดตัวของมันสูงสองเมตรตัวดีม่วง มันไม่ได้มาแค่ตัวเดียว มันพาเพื่อนมาอีกด้วย
“ฉันเกลียดแมงมุม”
“ขยะแขยง”
“กรี้ด ไม่นะ ฉันสู้กับแมงมุมไม่ได้จริงๆ”
“โวยวายน่ารำคาญ” ชายหนุ่มที่เป็นหัวหน้าชมรมต่อสู้พูดขึ้นด้วยสีหน้ารำคาญ พวกนี้อะไรนิดอะไรหน่อยก็ร้องโวยวาย
“หัวหน้าผมไม่ถูกกับแมงมุมเหมือนกันนะครับ” ชายหนุ่มที่เป็นคนไปชวนสามแสบเข้าชมรมเอ่ยบอกด้วยใบหน้าขยะแขยงตัวสั่นอย่างห้ามไม่อยู่
“หัวหน้า ผมว่ามองไปมองมาน้องสาวคนนั้นก็เหมือนน้องฮวาอยู่นะครับ” ชายหนุ่มที่ชอบเล่นเกม พูดบอกเมื่อสังเกตอยู่ตั้งนาน เรื่องแบบนี้เขาปล่อยไปไม่ได้เมื่อสงสัยแล้วต้องหาคำตอบ
“อาจจะเป็นน้องสาวคนเล็กก็ได้” ชายหนุ่มอีกคนเอ่ยบอกเพราะมีความเป็นไปได้มากกว่า แต่ว่าซิวเสี่ยวฮวาหายไปไหนกันนะ
“อย่าเพิ่งสนใจเรื่องนั้นเลย มาสนใจแมงมุมตรงหน้าดีกว่า” ชายหนุ่มผู้เป็นหัวหน้าเอ่ยบอกพลางตวัดดาบออกไปเมื่อมีแมงมุมหลุดออกมาทางพวกเขา
“หัวหน้าช่วยผมด้วย” ชายหนุ่มร้องบอกพลางกระโดดหนีแมงมุมไปด้วย ทำไมไม่เป็นสัตว์อย่างอื่นนะ
“นายก็หนีมันสิ ตอนนี้ฉันยุ่งอยู่” ชายหนุ่มผู้เป็นหัวหน้าร้องบอกลูกน้องของตัวเองที่พยายามหนีแมงมุมที่กำลังถูกพ้นใยใส่
“หนีแล้วครับ แต่มันตามผมไม่เลิกเลย” ชายหนุ่มร้องบอก
“ดูเหมือนมันจะรักนายมากนะ” ชายหนุ่มอีกคนร้องแซวเพื่อนตัวเองพลางใส่หอกพุ่งใส่หน้าท้องแมงมุมยักษ์ไปด้วย
“รักกับผีนะสิ” ชายหนุ่มร้องบอกก่อนจะกระโดดไปหาเพื่อนของตัวเอง
“นายออกจะมาดแมนนะเพื่อน” ชายหนุ่มอีกคนที่เอ่ยขึ้นอย่างอดไม่ได้
“สิ่งที่เรากลัวมันเปลี่ยนกันได้” ชายหนุ่มร้องบอกก่อนจะตาโตอย่างตกใจพลางชี้นิ้วไปยังด้านหลังของเพื่อนตัวเองไปด้วย
“ขะ…ข้างหลัง”
“อะไร…เวรแล้ว”
แมงมุมตัวใหญ่ยักษ์อยู่ตรงหน้าของคนทั้งสองขาของมันเตรียมจะโจมตีอีกฝ่ายไปด้วย ตรงหัวของมันที่เพชรเม็ดใหญ่สีส้ม
พรึบ!!
“เวรแล้วเพื่อน เหมือนมันจะปล่อยแสงเลเซอร์เลย” ชายหนุ่มที่กลัวแมงมุมเอ่ยขึ้นพลางถอยหลังไปเรื่อยๆ
ตู้ม!!

มาแล้วจร้าาา

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

การผจญภัยของสามแสบ11

คล้ายกับเรื่องจอมนางสยบจอมมาร(จบ) ที่คุณอ่าน

จอมนางสยบจอมมาร(จบ)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

การผจญภัยของสามแสบ11

คล้ายกับเรื่องจอมนางสยบจอมมาร(จบ) ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้