ภูเขาเทพเซียน

"วัสดุนั้นข้ามีแล้ว มันคือสิ่งนี้…."กล่าวจบหยางตงเทียนก็นำก้อนหยกสีขาวนวลที่แผ่ไอเย็นออกมาจางๆ ออกมาจากกำไลมิติ เขาวางมันลงบนโต๊ะด้านหน้าของเฒ่าแก่จาง

"หยกเหมันต์เยือกแข็ง! นี่คือหยกเหมันต์เยือกแข็งจริงๆ!"เมื่อเห็นก้อนหยกสีขาวนวลที่แผ่ไอเย็นออกมาจางๆ วางอยู่ตรงหน้า

เฒ่าแก่จางก็อุทานขึ้นมาด้วยความตกใจ จากนั้นเขาก็หยิบหยกเหมันต์เยือกแข็งขึ้นมาสำรวจดูใกล้ๆ เพื่อพิสูจน์ว่าใช่หยกเหมันต์เยือกแข็งจริงๆหรือไม่?

"ใช่ มันคือหยกเหมันต์เยือกแข็งจริงๆ เฒ่าแก่จาง ท่านสามารถทำแผ่นป้ายแสดงตัวตนจากหยกชนิดนี้ให้กับข้าได้หรือไม่!?" เมื่อเห็นเฒ่าแก่จางมีท่าทางเช่นนั้น หยางตงเทียนก็กล่าวขึ้นอีกครั้ง เพื่อย้ำว่าคำกล่าวของเฒ่าแก่จางนั้นถูกต้องแล้ว 

"ได้! ข้าทำได้แน่นอน! แต่ว่าท่านได้หยกเหมันต์เยือกแข็งก้อนนี้มาจากที่ไหนหรือ!?..."เฒ่าแก่จากกล่าวตอบกลับมาด้วยความตื่นเต้น จากนั้นก็ถามถึงที่มาของหยกก้อนนี้

"อึก!!"

เพียงแค่กล่าวจบ ก็มีแรงกดดันมหาศาลกดตัวเขาลงกับพื้น จากนั้นก็มีเสียงกล่าวเย็นยะเยือกของบุรุษผู้หนึ่งตามมา ทำให้เขาตัวสั่นงกๆด้วยความหวาดกลัว 

"เรื่องบางเรื่องหากรู้มากไป มันจะทำให้เจ้าไม่มีโอกาสได้เห็นดวงตะวันของวันรุ่งขึ้นได้อีก สิ่งใดไม่ควรถามก็อย่าถาม ไม่เช่นนั้นมันจะนำเภทภัยมาสู่ตัวเจ้าเองและคนรอบข้างของเจ้า!"

"อึก! ขะ ขะ! ขออภัยขอรับ!! นายท่านโปรดไว้ชีวิตด้วยๆ!!"เมื่อรู้ว่าตนกล่าวถามในสิ่งที่ไม่ควรถาม ชายชราจึงรีบกล่าวขออภัยออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ 

"ผู้อาวุโสใหญ่พอได้แล้ว เดียวเฒ่าแก่จางก็ตกใจกลัวหมดหรอก" เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่ค่อยดี หยางตงเทียนจึงกล่าวออกมา เพื่อห้ามปรามตงฟางหยู

เขารู้ดีว่าที่ตงฟางหยูทำเช่นนี้เพราะอะไร!? หยกเหมันต์เยือกแข็งนั้นมีความล้ำค่าเป็นอย่างมาก มันเป็นที่ต้องการของผู้คนทั่วทั้งยุทธภพ!

หากเรื่องนี้หลุดลอดออกไป แม้ว่าจะเป็นเพียงหยกเหมันต์เยือกแข็งระดับต่ำสุด มันก็ย่อมสามารถเรียกฝนคาวเลือดได้อย่างแน่นอน!

"ขออภัยขอรับท่านประมุข" เมื่อได้ยินหยางตงเทียนกล่าวขึ้น ตงฟางหยูก็กล่าวขออภัยจากนั้นก็ถอนแรงกดดันกลับไป

"เฮือก!!!...."เมื่อไม่รู้สึกถึงแรงกดดันแล้ว เฒ่าแก่จางก็หอบเอาอากาศเข้าไปเต็มปอด ชายชราสั่นสะท้านไปทั้งตัว เขาพึ่งผ่านพ้นประตูแห่งความตายกลับมาได้ เหตุการณ์เมื่อกี้มันหน้ากลัวเป็นอย่างมาก!

"เอาหล่ะ! เรามาคุยรายละเอียดกันต่อเถอะ ข้าต้องการให้ท่านทำแผ่นป้ายแสดงตัวตนขึ้นมา โดยรอบๆขอบของแผ่นป้ายแสดงตัวตนทั้งสองด้าน ข้าต้องการให้ท่านแกะสลักเป็นลวดลายมังกรหงส์ร่ายรำ..." หยางตงเทียนกล่าวอธิบายสิ่งที่เขาต้องการออกไป

"ดะ ด่ะ! ได้ขอรับ!! ข้าจะทำอย่างสุดความสามารถ!"เมื่อได้ยินเสียงของหยางตงเทียนกล่าวขึ้นมา เฒ่าแก่จางก็ได้สติกลับมา จากนั้นก็รีบกล่าวตอบรับด้วยน้ำเสียงหนักแน่นในทันที เพราะเขากลัวว่าหากตนทำอะไรไม่ถูกใจคนตรงหน้า!? ชีวิตของเขาคงจบสิ้นแน่!…..

"ดี! ข้าเชื่อใจท่าน!! นี้คือหยกส่วนที่เหลือ! "กล่าวจบ หยางตงเทียนก็นำหยกเหมันต์เยือกแข็งทั้งหมดที่ตนขุดเอาไว้ ออกมาจากกำไลมิติ เขาวางมันลงเป็นกองๆ โดยแยกแต่ละระดับออกจากกัน

"นี่มันหยกเหมันต์เยือกแข็งทั้งนั้นเลยหนิ!?แถมยังมีทุกระดับ! สีขาว! สีฟ้า! สีน้ำเงิน! และสีดำ! สีน้ำเงินและสีดำ เคยได้ยินแต่ในตำนานเพียงเท่านั้น! ไม่คิดว่าชีวิตนี้ข้าจะได้เห็นมันกลับตาของตนเอง!"

เมื่อเห็นหยกเหมันต์เยือกแข็งมากมายกองอยู่ตรงหน้า เฒ่าแก่จางก็ถึงกลับดวงตาแทบกระเด็นหลุดออกจากเบ้า! เขากล่าวออกมาเสียงดังด้วยความตื่นตกใจ ดีที่หยางตงเทียนได้กางอาณาเขตแยกสถานที่แห่งนี้ออกจากโลกภายนอกแล้ว ไม่เช่นนั้นผู้คนคงได้แห่กันเข้ามาแน่!

ทางด้านของตงฟางหยูและฟางชิงหลันเองก็ไม่ได้ต่างกัน ตอนนี้พวกเขาตกใจจนพูดอะไรไม่ออกแล้ว! พวกเขาคิดว่าท่านประมุขมีเพียงหยกเหมันต์เยือกแข็งเพียงก้อนเดียวเท่านั้น ไม่คิดว่าจะมีมากมายถึงขนาดนี้ แถมยังมีทุกระดับอีกด้วย!

ต้องทราบก่อนว่า หยกชนิดนี้นั้นมีความล้ำค่าและหายากเป็นอย่างมาก เพราะมันมีความสามารถในการดึงดูดลมปราณโดยรอบมาให้ผู้ที่ครอบครองมันดูดซับได้

ซึ่งจะส่งผลทำให้คนผู้นั้นสามารถฝึกฝนได้รวดเร็วยิ่งขึ้น เพียงแค่ได้ครอบครองหยกเหมันมันต์เยือกแข็งสีขาวก็นับว่าโชคดีมากแล้ว

ส่วนสีฟ้านั้นส่วนมากผู้ที่ครอบครองมันย่อมมีแต่ผู้นำหรือคนระดับสูงของขุมกำลังชั้นนำของแต่ละเผ่าพันธุ์เท่านั้น! แต่ท่านประมุขของพวกเขาถึงกับมีหยกสีน้ำเงินและสีดำด้วย!

หยกเหมันต์เยือกแข็งสองสีนี้มีคำกล่าวขานเพียงแค่ในตำนานเพียงเท่านั้น แต่ท่านประมุขกับสามารถมีในครอบครอง แถมยังไม่ใช้จำนวนน้อยๆอีกด้วย! เขามีมันเป็นกองๆ! จะไม่ให้พวกเขาตกใจได้อย่างไร!?

"เฒ่าแก่จาง... ท่านคงรู้ใช้หรือไม่ว่าเรื่องนี้ไม่อาจถูกแพร่งพรายออกไปสู่โลกภายนอกได้ หากไม่เช่นนั้นแล้ว..."หยางตงเทียนกล่าวออกมาเสียงเรียบแต่เยือกเย็นเข้าไปถึงกระดูก

"แน่นอน! ตาเฒ่าจางคนนี้เอาหัวเป็นประกันเลยว่า จะไม่ให้เรื่องนี้แพร่งพรายออกไปเด็ดขาด! นายท่านวางใจได้เลย!"เฒ่าแก่จางกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

เพราะถ้าหากเรื่องนี้หลุดลอยออกไป ไม่ต้องให้ถึงมือคนตรงหน้าที่เป็นผู้ลงมือสังหารเขาด้วยตนเองเลย! เกรงว่าจอมยุทธ์ทั่วทั้งแคว้น! คงได้แห่กันเข้ามาสังหารเขา เพื่อแย่งชิงหยกเหล่านี้ไป...

ไม่สิ!? ต้องบอกว่าทั่วทั้งยุทธภพสิถึงจะถูก! ไม่ว่าจะแลกด้วยสิ่งใด ตนก็จะทำทุกวิถีทาง เพื่อไม่ให้เรื่องนี้เล็ดลอดออกไปจากห้องนี้เป็นอันขาด!!....

"อาหวง... เจ้ารู้ใช้หรือไม่ว่าเรื่องนี้สำคัญมากเพียงใด!?"เมื่อกล่าวตอบรับหยางตงเทียนด้วยความหนักแน่นแล้ว เฒ่าแก่จางก็หันไปกล่าวกับผู้ดูแลร้านของตนอย่างจริงจัง

"เฒ่าแก่ท่านวางใจ! ข้าเอาหัวเป็นประกัน! ข้าจะปิดปากสนิท ไม่ให้เรื่องในห้องนี้เล็ดลอดออกไปอย่างแน่นอน!!..."เมื่อเฒ่าแก่หันหน้ามาทางตนและกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง! เขาก็รีบกล่าวตอบรับด้วยน้ำเสียงหนักแน่นทันที!

ต่อให้ตีเขาจนตายเขาก็จะไม่ปริปากเป็นอันขาด! ของล้ำค่าเช่นนี้ กลุ่มคนตรงหน้าจะไม่ส่งองครักษ์มาอารักษ์ขาได้อย่างไร!? เกรงว่าเพียงแค่เขาอาปากกำลังจะพูด หัวของเขาก็คงหลุดออกจากบ่าแล้ว! ยิ่งคิด? เหงื่อเย็นก็ยิ่งผุดขึ้นมาเต็มตัว ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความหวาดหวั่น

"ดี! เจ้าจงไปปิดร้านซะ!! อีกเจ็ดวันเมื่อข้าทำป้ายประจำตัวตามที่นายท่านเหล่านี้ต้องการจนแล้วเสร็จ! จากนั้นค่อยเปิดร้านอีกครั้ง!"เฒ่าแก่จางกล่าวออกคำสั่งกับคนของตน

"ขอรับ"อาหวงกล่าวตอบรับแล้วเตรียมตัวจะออกไป

"เจ็ดวันหรือ? ถ้าเช่นนั้นผู้อาวุโสใหญ่ เจ้ารออยู่ที่นี้ เมื่อเฒ่าแก่จางทำป้ายประจำตัวแล้วเสร็จ! เจ้าค่อยนำมันกลับไปที่เรือเหาะ ส่วนผู้อาวุโสสองท่านมากลับข้า"หยางตงเทียนหันไปกล่าวกับตงฟางหยู

จากนั้นก็เดินออกไปจากห้องพร้อมกับผู้อาวุโสรองทันที ที่เขาให้ตงฟางหยูรออยู่ที่นี้ก็เพื่อป้องกันเรื่องไม่คาดฝันที่อาจจะเกิดขึ้น ที่ไหนมีสมบัติล้ำค่า ที่นั้นย่อมเป็นที่ที่ดึงดูดสายตาของผู้คน ป้องกันเอาไว้ก่อนดีกว่าแก้ คงจะไม่มีใครหรอกที่จะอาจหาญคิดแย่งชิงสมบัติที่เซียนกระบี่ขั้นเจ็ดที่บรรลุเจตจำนงเฝ้าอยู่

ยกเว้นคนผู้นั้นจะเบื่อชีวิตแล้ว ถึงแม้จะเป็นเซียนขั้นเก้า ก็ใช่ว่าจะกล้าเข้าประทะโดยไม่คำนึงถึงผลได้ผลเสีย แม้ว่าเซียนขั้นเก้าจะมั่นใจว่าจะไม่พ่ายแพ้ แต่ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะเอาชนะเซียนกระบี่ขั้นเจ็ดที่บรรลุเจตจำนงกระบี่

ถ้าหากมีเซียนขั้นเก้ามาจริงๆ อย่างน้อยผู้อาวุโสใหญ่ก็คงจะสามารถยื้อเอาไว้ได้จนกว่าที่เขาจะมาถึง แค่นี้ก็นับว่าไม่มีปัญหาแล้ว

"ขอรับท่านประมุข!"หยางตงเทียนกล่าวตอบพร้อมกับประสานมือคำนับ

..................