[อ่านฟรี]มาเฟียสุดร้ายกาจ - love of grey

วันถัดมา...

"อื้อ"เสียงครางหวานดังขึ้นในยามที่แสงแดดส่องทแยงตา แพรววาค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาจ้องรอบๆ ห้องที่เธอไม่รู้ว่าเผลอหลับไปในเวลาเพียงใด

สายตาเหลือบไปมองด้านข้างเธอแต่กับไม่พบมาร์ทตินที่ควรนอนอยู่ข้างเธอ แม้แต่ประตูห้องน้ำก็ไม่ได้ถูกปิดไว้แต่อย่างใด นั่นบ่งบอกได้ว่าเวลานี้เขาไม่ได้อยู่ห้อง

แอ๊ด~

ประตูห้องถูกเปิดขึ้นพร้อมเผยร่างใครบางคนที่เปิดประตูอย่างถือวิสาสะเข้ามา

"ผมโทษครับที่ไม่ได้เคาะประตู"ครามพูดขึ้นก่อนถือโจ๊กอุ่นๆ เข้ามา

"..."

"ทานโจ๊กแล้วยาเถอะครับ"ครามพูดขึ้นก่อนวางถ้วยลงบนโต๊ะพร้อมน้ำและยา สายตาร่างบางเหลือบไปมองยาที่วางอยู่ในถ้วยใสก่อนเห็นแค่ยาเม็ดเดียว

"ยาอะไรคะ"

"ยาแก้ปวดครับ เมื่อคืนคงผ่านมรสุมมาอย่างหนักสินะครับ"

"เมื่อรู้แบบนี้แล้วน่าจะมียาอีกชนิดติดมาด้วยสิ"

"ไม่จำเป็นหรอกครับ"

"หมายความว่าไง"

"..."ครามไม่ปริปากตอบก่อนเลือกออกไปจากห้องแทน

จ๊อก~

แพรววาถอนหายใจก่อนมองโจ๊กที่น่าทาน เธอไม่ได้ทานอาหารมาตั้งแต่เมื่อคืน เวลานี้ท้องกับร้องทำงาน หากไม่ใช่ว่าเธอต้องรอดชีวิตเพื่อช่วยผู้เป็นที่รัก อย่าหวังว่าเธอจะแตะเลย

โอ๊ย~

เพียงแค่ขยับเล็กน้อยเธอกับเจ็บระบมไปทั่วไปหมดเลย แพรววาพยายามยันกายลุกขึ้นอย่างช้าๆ กว่าจะลุกขึ้นได้ลำบากแทบแย่

แกร๊ก~

เรียวมือบางที่กำลังเอื้อมมือไปหยิบช้อนกับชะงักลงเมื่อมีใครเปิดประตูเจ้ามาในห้อง

"หิวละสินะ"

"ใครบอก"เพียงแค่เธอหน้าเขาเธอแทบจะไม่อยากอาหารเลยด้วยซ้ำ

"โกรธ?"

"ฉันมีสิทธิ์นั้นด้วยเหรอ"แม้แพรววาจะตอบขนาดที่เบือนหน้าหนี เธอยอมรับว่าโกรธเขาที่ไม่ยอมปล่อยให้เธอได้พักเพราะความคิดโง่ๆ ของเธอที่คิดผิด

"ทานโจ๊กซะ"

"ไม่!"

"งั้นเหรอ ฉันกะว่าจะมาบอกข่าวพี่ชายเธอสักหน่อย"

"พี่เหรอ พี่เป็นไงบ้าง"

"..."มาร์ทตินไม่พูดแต่ยื่นโจ๊กให้เธอทานแทน นั่งบ่งบอกว่าเขาจะยอมบอกต่อเมื่อเธอยอมทานโจ๊กก่อน

หม่ำ

แพรววายอมทานโจ๊กที่เขาป้อนให้เธออย่างง่ายดายโดยไม่พูดอะไร เพื่อให้โจ๊กนั้นรีบหมดเพราะตอนนี้เธออยากรู้เรื่องของพี่ชายเธอแทบจะขาดใจตายอยู่แล้ว

"นี่..."มาร์ทตินที่กำลังยื่นยาอยู่นั้นยังไม่ทันพูดจบแพรววารีบหยิบยาไปทานโดยที่รู้หน้าที่ก่อนหยิบน้ำขึ้นไปดื่มปิดท้าย

"โจ๊กก็กินแล้ว ยาก็ทานแล้วทีนี้บอกมาได้ยัง"

"สายรายงานมาว่าตอนนี้แดเนียลรับปากจะผลิตimmortalให้กับคิดส์"

"ว่าไงนะ!"

"ตอนนี้ฉันให้พอร์ทจับตาดูการเคลื่อนไหว หากมีอะไรคงจะรายงานมาเร็วๆ นี้"

"พี่ ขอให้ปลอดภัยเถอะนะคะ"แพรววายกมือขึ้นมาประสานกันแล้วค่อยๆ หลับตาลง มาร์ทตินรู้ว่าเธอเป็นห่วงแดเนียลมากเพียงใด ยอมกระทั่งเอาตัวเองมาแลกเพื่อพี่ชายโดยไม่ห่วงตัวเองด้วยซ้ำ

"นอนพักซะ ฉันจะไปทำงาน"

"ทำงาน? เดี๋ยวนะนี่นายจะไม่ช่วยออกไปตามหาพี่?"

"ฉันรับปากเธอว่าจะช่วยแต่ไม่ได้บอกสักหน่อยว่าจะต้องออกไปเอง"

"นายนี่มัน...เลว!"

"ฉันอาจดีกว่าที่เธอคิดนะ ไม่ลองเธอพักให้หายดีก่อนค่อยมาเจรจากันใหม่ล่ะ หากให้ฉันออกไปตอนนี้แล้วปล่อยเธอไว้ที่นี่ วันดีคืนดีคิดส์บุกมาฉันจะไม่แย่หรือไง"

"พี่ต้องไม่ปล่อยนายแน่หากรู้ว่านายทำอะไรฉัน"

"งั้นเธอต้องภาวนาให้พี่ชายออกมาจากที่นั่นเร็วๆ หน่อยนะ เผื่อเธออาจเปลี่ยนใจมาตกหลุมรักฉันเอาก่อน"

"ไม่มีทาง!"

"หึ"มาร์ทตินแค่นหัวเราะในลำคอก่อนจะออกไปจากห้อง

ปึก!

กรี๊ด!!!!

แพรววากรีดร้องขึ้นอย่างเบาๆ เพื่อระบายความอัดอั้นที่อยู่ภายในใจออกมาให้สมใจอยาก แพรววายันกายลุกขึ้นมาก่อนที่มายืนอยู่หน้ากระจก สายตาจับจ้องมองร่างกายที่เขาทิ้งรอยจ้ำแดงทั่วไปทั่วร่างกายรวมไปถึงบริเวณรอบลำคอ

มือบางค่อยๆ เอื้อมไปสัมผัสก่อนหวนคิดในยามที่ริมฝีปากหนาขบกัดเนื้อนุ่มนิ่มบนกายเธอก่อนมาหยุดลงบนลำคอด้วยใบหน้าที่หล่อเหลา

"ไม่นะๆๆ แพรววา เธอจะหลงใหลกับสิ่งที่เขามอบให้ไม่ได้นะ"แพรววาพยายามบนใบหน้าเบาๆ ก่อนที่จะเรียกสติจองตัวเองกลับมาก่อนที่หัวใจของเธอเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ