วันรุ่งขึ้น ไหมฟ้ามาเยี่ยมหลานชาย ไข้หายเป็ปกติแล้ว และร่างกายก็ฟื้นตัวเกือบเป็ปกติ ร่างกายของคนหนุ่มสาวนี่มันไม่เหมือนกันจริงๆ
แต่เื่ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน กลับเปลี่ยนแปลงความสัมพันธ์ของสองครอบครัวของไหมฟ้าและเอินรดาไปโดยไม่รู้ตัว ลูกชายทั้งสองคนต่างก็มีอะไรกับพวกเธอแล้ว นี่มันไม่ใช่แค่ผิดศีลธรรมแล้วมันเละตุ้มเป๊ะยิ่งกว่าโจ๊กซะอีก ไหมฟ้าเองก็ไม่อยากคิดอะไรมาก แต่ยังดีที่ดูเหมือนว่าสถานการณ์จะไม่ได้เลวร้ายถึงขั้นพังทลาย เด็กทั้งสองคนก็ยังถือว่าปกติ ตราบใดที่เื่นี้ไม่แพร่งพรายออกไป ทุกอย่างก็ยังอยู่ในความควบคุม
แน่นอนว่า เอินรดา เองก็ไม่อยากจะคิดมากกับเื่นี้อีกต่อไป ตอนนี้ถือว่าเสมอกันแล้วในเมื่อเป็แบบนี้ ก็อย่าไปรื้อฟื้นเื่ไร้สาระพวกนั้นขึ้นมาอีกเลย
ไหมฟ้าบอกน้องสาวว่าวันนี้จุนออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว ไข้หายเป็ปกติแล้วไม่มีอะไรน่าเป็ห่วง เอินรดา ที่เพิ่งจะจัดแจงตัวเองเสร็จสรรพก็รีบมาที่โรงพยาบาล เื่ที่เกิดขึ้นเมื่อวานยังติดตาตรึงใจ เอินรดามาถึงโรงพยาบาล จุนเห็นแม่แล้วก็รสึกอาย พอตั้งสติได้ เขาก็เพิ่งรู้สึกตัวว่าเมื่อวานมันบ้ามาก ไม่แค่ทำเื่ไม่เข้าท่ากับแม่ ยังวิดีโอคอลตอนที่เอากันกับป้าให้แม่เห็นอีก มันน่าอายจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี
"ไอ้ลูกคนนี้นี่! เป็อะไรมากไหม?" เอินรดาถามเสียงพร่า พลางจ้องเขม็งสำรวจลูกชายั้แ่หัวจรดเท้า
"ครับๆ แม่ผมขอโทษ" เอฟเสียงอ่อย ก้มหน้าสำนึกผิด
"เฮ้อ ช่างมันเถอะพูดไปก็เท่านั้น" เอินรดาทอดถอนใจเบาๆ มองลูกชายด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก
"ไปเถอะ กลับบ้าน" มือเรียวลูบหลังลูกชายแ่เบา เหมือนจะปลอบ แต่กลับแฝงความรู้สึกอื่นที่ซับซ้อนกว่านั้น ไหมฟ้าเข้าเวรมาทั้งคืน เพลียร่างแต่ใจกลับว้าวุ่น พอเจอเอินรดายืนรอ ก็เลยชวนกลับบ้านด้วยกัน สองพี่น้องเดินเคียงกันไปในความเงียบ ถึงบ้าน เอินรดาจะขึ้นข้างบน ไหมฟ้าก็รั้งแขนไว้
"เอินรดา เย็นนี้ลงมากินข้าวด้วยกัน คุยเื่นี้ให้มันจบๆ ยังไงลูกๆ ก็สำคัญที่สุด ต่อไปก็อย่าทำอะไรบ้าๆ แบบนี้อีกเลย" ท้ายประโยคเสียงเบาลง เหมือนพูดกับตัวเองมากกว่า
"พี่ หนูรู้แล้ว ช่างมันเถอะ ไว้ค่อยคุยกัน"
เอินรดาตัดบท มองพี่สาวอย่างเห็นใจ "กลับไปพักผ่อนเถอะ พี่ก็แทบแย่แล้ว"
ไหมฟ้าเปิดประตูบ้านเข้าไปก็เจอเอฟนอนแผ่หราดูทีวีอยู่บนโซฟา สบายใจเฉิบ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แถมยังดูดขนมซองดังกรอบแกรบ กล้ามเนื้อหน้าอกหน้าท้องกระเพื่อมขึ้นลงตามลมหายใจ ยิ่งทำให้ไหมฟ้ารู้สึกร้อนวูบวาบ ไหมฟ้าแทบกรี๊ดไอ้ลูกคนนี้นี่! ยังทำหน้าสบายใจได้อีก พวกแกก่อเื่อะไรกันไว้ แถมเมื่อวานยังไปยุ่งกับน้าแกอีก ทั้งๆ ที่บอกไปแล้วว่าไอ้ตรงนั่นห้ามไปใช้กับน้าอีก แต่พอไหมฟ้าคิดถึงััเร่าร้อนของหลานชาย (จุน) ร่างกายก็ยังจำได้ดีอย่างน่าอาย ตอนนี้เลยเหมือนต่างคนต่างมีบาปติดตัว ใครก็อย่าว่าใครเลย เื่นี้มันอิรุงตุงนังจนไม่รู้จะพูดยังไง
"แม่กลับมาแล้วเหรอครับ? จุนไม่เป็ไรแล้วใช่ไหม?" เอฟเงยหน้าถาม ยิ้มทะเล้นตามเคย
"อืม ออกจากโรงพยาบาลแล้ว ไม่เป็ไรแล้ว" ไหมฟ้าตอบเสียงแข็ง พยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น
"แม่ครับ เมื่อคืน…" เอฟเสียงอ่อยลง ถามอย่างระมัดระวัง
"พอ! เื่เมื่อคืนไม่ต้องพูดถึงอีก" ไหมฟ้าเสียงเข้ม ลมหายใจเริ่มแรง
"เย็นนี้เดี๋ยวน้าแกกับจุนมากินข้าวด้วย เราจะคุยกันให้รู้เื่ แล้วหลังจากนี้จะเอายังไงก็ค่อยว่ากัน แม่เพลียแล้ว ขอนอนพัก อย่าก่อเื่อีกนะ!”
พูดจบก็รีบเดินหนีเข้าห้อง ปล่อยให้ลูกชายมองตามหลังด้วยสายตาที่เดาไม่ออก
"ครับๆ แม่พักผ่อนเถอะ"
เอฟรับคำเสียงเบา แต่แววตากลับเป็ประกายเ้าเล่ห์
"ว่างๆ ก็อ่านหนังสือบ้าง!! เอาแต่ดูทีวีอยู่ได้!" ไหมฟ้าหันมาบ่นอีกคำ ก่อนจะปิดประตูห้องเสียงดัง
ไหมฟ้าบ่นจบก็ทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างอ่อนแรง เวรเมื่อคืนก็แทบไม่ได้นอน แถมยังโดนหลานชายเล่นงานซะหนัก ร่างกายมันล้าไปหมด ไหมฟ้าหลับตาลงก็ผล็อยหลับไป ปล่อยให้ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีกับความปรารถนาที่ไม่ควรมี ตีกันวุ่นวายอยู่ในฝัน เอฟมองหน้าแม่แล้วรู้สึกเหมือนแม่จะโกรธนิดๆ แต่ก็เหมือนไม่ได้โกรธเท่าไหร่ บอกไม่ถูกว่าแม่คิดอะไรอยู่ แต่เมื่อคืนเขากับคุณน้าก็เปิดอกคุยกันไปหมดแล้ว แถมแม่เองก็เอากับจุนไปแล้วด้วย ดูเหมือนจะไม่มีอะไรต้องโกรธเคืองกันอีก ในเมื่อตอนนี้มันเหมือนกับว่าต่างคนต่างไม่ติดค้างอะไรกันแล้วมั้ง
จุนกลับมาถึงบ้านก็รู้สึกกระวนกระวายใจอยู่บ้าง จะว่าไปเมื่อคืนเขาก็เอากับคุณป้า เอินรดาเห็นท่าทางกระมิดกระเมี้ยนของลูกชายก็พอจะเข้าใจความคิดของลูก เขาเป็เด็กดีมาตลอด แต่เอินรดาก็ไม่คิดว่าลูกชายจะกล้าทำกับพี่สาวได้เธอได้ แต่พอเป็แบบนี้แล้ว ก็ถือว่าหมดห่วงไปเปลาะหนึ่งเหมือนกัน แถมยังพิสูจน์ได้ว่าลูกชายของเธอก็เป็ลูกผู้ชายอกสามศอกเหมือนกัน ไม่ได้ขี้ขลาดตาขาวอย่างที่คิด ซึ่งจริงๆ แล้วเื่นี้สำคัญมาก เพราะถ้าจะเอาตัวรอดในสังคม แค่เรียนเก่งอย่างเดียวมันไม่พอ
"ลูกชาย ไม่ต้องคิดมาก เื่ที่แล้วก็แล้วกันไป อย่าเก็บไปกดดันตัวเอง แม่ไม่โทษลูกหรอก แต่ในเมื่อลูกทำอะไรแบบนี้ไปแล้ว ลูกต้องตั้งใจเรียนให้ดี รู้ไหม? แม่รักลูกนะ รักลูกมาก"
"แม่ครับ ขอบคุณครับ ผมจะตั้งใจเรียนให้ดีแน่นอน"
"อืม เย็นนี้ไปกินข้าวบ้านป้าแกกัน เื่นี้ก็ควรจะคุยให้เคลียร์ๆ ไปเลย ไปอ่านหนังสือได้แล้วไป"
"ครับๆ"
จุนกลับเข้าห้องก็ได้รับข้อความจากเอฟ "ไอ้นี่แกมันร้ายนี่หว่า กล้าเอาแม่ฉันเลยนะ"
"ใครใช้ให้นายทำกับแม่ผมก่อนล่ะ"
"เออ! พวกเราสองคนถือว่าหายกันนะเว้ย แกต้องขอบใจฉันด้วยซ้ำ ถ้าไม่ใช่ฉัน ป่านนี้แกยังซิงอยู่เลยมั้ง"
"เื่ขอบคุณช่างมันเถอะนะ"
"เื่นี้ถือว่าจบกัน แต่แม่ผมกับแม่นายเด็ดขนาดนี้ แล้วต่อไปพวกเราจะทำยังไงกัน?"
"จะทำยังไง? เป็ลูกผู้ชายเปล่าวะ? ในเมื่อมันเลยเถิดมาขนาดนี้แล้ว แกยังอยากกลับไปเป็เหมือนเดิมอีกเหรอ?"
“เฮ้อ ผมว่าผมโดนทำเสียคนไปแล้วจริงๆ"
"พูดอะไรของแกวะ แกอายุก็ไม่ใช่เด็กน้อยแล้ว แถมยังได้ปลดซิงกับแม่ตัวเองที่เป็สาวใหญ่สุดยอดขนาดนี้"
จุนวางโทรศัพท์ลง ไม่อยากคุยไร้สาระกับเอฟอีกแล้ว แต่คำพูดของเอฟก็มีเหตุผลอยู่บ้าง ถ้าไม่ได้เอฟ ด้วยความสามารถในการเข้าสังคมของเขาเอง ป่านนี้เมื่อไหร่จะได้มีเซ็กซ์? อาจจะถึงมหาวิทยาลัยก็ยังไม่มีก็ได้ เพื่อนร่วมชั้นมีสักกี่คนที่เคยเอากับผู้หญิง? ตัวเขาเองนี่แซงหน้าคนอื่นไปไกลลิ่วเลย
เอฟเองตอนนี้ก็คิดอะไรไปอีกแบบ จุนดูเหมือนจะกลับมาเป็คนเดิมที่เรียบร้อยขึ้น แต่จากเื่ครั้งนี้ เอฟรู้แล้วว่าจริงๆ แล้วจุนก็เป็คนลามกและกล้าหาญไม่แพ้กัน หรืออาจจะมากกว่าเขาด้วยซ้ำ กล้าเอากับแม่ของเอฟถึงในโรงพยาบาลได้ก็เป็หลักฐานแล้ว ต่อไปคงมีอะไรสนุกๆ ให้เล่นอีกเยอะ จนกระทั่งถึงตอนเย็น เอินรดาพาจุนมาที่บ้านไหมฟ้า ไหมฟ้าทำอาหารเย็นไว้เต็มโต๊ะ แถมยังเตรียมไวน์แดงไว้ด้วย กะว่าจะให้เื่นี้จบลงเสียที หรือบางทีก็ควรจะฉลองกันสักหน่อยด้วยซ้ำ
ทั้งสี่คนนั่งลงประจำที่ ยกแก้วชนกันเบาๆ ก่อนจะดื่ม ไหมฟ้าเริ่มพูดก่อน
"ตอนนี้ก็ไม่มีคนนอกแล้ว เรามาเปิดอกคุยกันให้รู้เื่ไปเลยดีกว่า คุยกันให้จบ แล้วเื่นี้ก็ให้มันแล้วๆ กันไป พวกเราเป็ครอบครัว เป็ญาติสนิทกัน ไม่มีใครโกรธแค้นอะไรกันนะ เข้าใจไหม?"
เอินรดาก้มหน้าเห็นด้วย "พี่คะ น้องพูดก่อนก็ได้ เื่นี้น้องเป็คนเริ่มก่อนเอง แต่ตกลงกันก่อนนะว่าเด็กทั้งสองห้ามเคืองกัน พูดจบแล้วก็คือจบกัน"
"คุณน้าเอินครับ พวกผมดีกันจะตาย" เอฟแกล้งเดินไปตบไหล่จุนเบาๆ
"ครับแม่ครับ ไม่ต้องห่วงครับ"
เอินรดาและไหมฟ้าเห็นลูกชายทั้งสองคนดูเหมือนจะไม่ได้มีปัญหากันจริงๆ ก็ค่อยโล่งใจขึ้นมาบ้าง อารมณ์ดีขึ้นตามไปด้วย
"พี่คะ วันนี้เื่นี้ถือว่าจบกันนะ พวกเราก็เอากับลูกๆ ของกันและกันแล้ว ถือว่าหายกันไปแล้ว ต่อไปก็ไม่ต้องหลอกล่อกันอีก เอาทุกอย่างมาพูดกันตรงๆ เลยดีกว่า" เอินรดาเสนอ
"อืม นั่นก็เป็สิ่งที่ฉันพูดั้แ่แรกแล้ว พวกเราเป็ญาติสนิทกันแท้ๆ นี่แกเพิ่งย้ายมาอยู่ได้แค่เดือนเดียวก็มีเื่วุ่นวายเกิดขึ้นตั้งเยอะแยะ แต่เื่นี้ก็ให้มันจบๆ ไป ต่อไปก็อยู่กันดีๆ อย่าทำอะไรหลอกล่อกันอีก อย่าเล่นเื่วางยาอะไรนั่นอีกเลย ของพวกนั้นมันไม่ดีต่อสุขภาพ แล้วก็ลูกๆ ทั้งสองคนด้วย ต่อไปพวกแกต้องตั้งใจเรียนให้ดี รู้ไหม? โดยเฉพาะแก เอฟ!" ไหมฟ้าหันไปกำชับลูกชาย
"แม่ครับ ผมเรียนดีขึ้นตั้งเยอะแล้วนะ คุณน้าเอินพูดแล้วผลคะแนนผมดีขึ้น เื่เซ็กซ์นี่มันช่วยเื่เรียนได้จริงๆ" เอฟรีบเสริม
"ใช่ แล้วก็เื่นี้ด้วย พวกแกจำใส่หัวไว้เลยนะว่าต่อไปห้ามพูดเื่นี้ให้ใครรู้เด็ดขาด ไม่ว่าเมื่อก่อนจะหลอกล่อกันยังไง แต่เื่ผิดศีลธรรมแบบนี้มันเอาไปพูดให้ใครฟังไม่ได้ พวกแกไม่ใช่เด็กๆ แล้ว แม่ทำเื่ผิดพลาดไปก็เพื่อพวกแก แล้วมันก็ช่วยไม่ได้ ในเมื่อมันเกิดขึ้นไปแล้ว แต่เื่นี้เป็ความลับของพวกเราสี่คน ห้ามมีคนอื่นรู้เด็ดขาด!" ไหมฟ้ากำชับเสียงเข้ม
"ผมกับจุนไม่ใช่พวกซื่อบื้อนะครับ พวกผมโตเป็หนุ่มกันหมดแล้ว รู้เื่หมดแหละ แต่แม่ครับ แล้วเื่เซ็กซ์ของผมกับจุนล่ะครับ ต่อไปจะเอายังไง?"เอฟถาม
ไหมฟ้าและเอินรดาสบตากัน แววตาของทั้งคู่แดงก่ำขึ้นเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้าให้กันอย่างเงียบๆ นั่นเป็การยอมรับความคิดของอีกฝ่าย เื่นี้มันไม่ถูกต้องก็จริง แถมยังเกิดขึ้นไปแล้วด้วย แต่จะให้สองพี่น้องตัดเื่นี้ไปเลย มันก็คงเป็ไปไม่ได้ ทั้งไหมฟ้าและเอินรดารู้แก่ใจดี ท่อนใหญ่ๆ นั่น ไอ้จังหวะการเสียดสีที่แสนสบาย ไอ้ความสุขต้องห้ามพวกนั้น เมื่อได้ลองลิ้มรสแล้ว มันก็ยากที่จะตัดใจได้ เหมือนคนติดยาเสพติด พอลองแล้วก็ยากที่จะเลิก
แต่ไหมฟ้าก็ไม่อยากให้ตัวเองดูเป็ผู้หญิงสำส่อนขนาดนั้น ในเมื่อตัวเองกับน้องสาวก็เป็แม่คน ไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว เื่นี้ถึงจะตัดไม่ได้ แต่ก็ไม่ใช่ความผิดของเธอ เธอจะพูดกับลูกชายไม่ได้ว่า ไหมฟ้าคิดในใจ ‘ก็เพราะไอนั้นของแกมันใหญ่เกินไปไง แม่ถึงยังอยากเอากับแกอยู่นั่นแหละ’ ถ้าพูดแบบนั้น ลูกชายคงได้ใจกันพอดี แล้วต่อไปอยากจะเอาก็เอา แม่ก็ไม่เหลือศักดิ์ศรีอะไร ไหมฟ้าคิดใคร่ครวญครู่หนึ่ง "พวกแกจำใส่ใจไว้เลยนะ ที่แม่กับเอินทำแบบนี้ ก็เพื่อเื่เรียนของพวกแก เพราะงั้นเราก็เลยจะยังไม่ตัดเื่เซ็กซ์ของพวกแกไปซะทีเดียว แต่พวกแกต้องเชื่อฟังนะ เื่ตั้งใจเรียนนี่ต้องมาก่อน แล้วเื่เอากันเนี่ย แม่กับเอินจะเป็คนตัดสินใจเอง ถ้าพวกแม่บอกให้เอาถึงจะเอาได้ ถ้าไม่ให้เอา พวกแกก็ต้องอดทนให้ได้ เข้าใจไหม? ถ้าเรียนดีขึ้น เดี๋ยวพวกแม่ก็ให้รางวัลพวกแกเอง"
เอฟคิดในใจ ‘พูดดีนี่หว่า นึกว่าผมไม่รู้เหรอไง บนเตียงแต่ละคนก็ร้องจะเป็จะตาย ใครจะทนไม่ไหวกันก่อนก็ไม่รู้’ ไม่ได้การ เื่นี้ต้องชิงความได้เปรียบกลับมาให้ได้ จุนก็ต้องร่วมมือกับเขาด้วย
แต่คิดไปก็เท่านั้น ปากก็ต้องพูดเชื่อฟังไปก่อน "ครับแม่ พวกผมจะเชื่อฟัง แล้วก็จะตั้งใจเรียนด้วยครับ"
จุนก็รีบแสดงท่าทีบ้าง "ผมก็เหมือนกันครับ แม่วางใจได้เลย"
เอินรดาเห็นลูกชายดูเหมือนจะกลับมาเป็เด็กดีเชื่อฟังแม่อีกครั้งก็ดีใจมาก ลูกชายเชื่อฟังแล้วต่อไปอยากจะเอากับลูกชายเมื่อไหร่ก็ได้เอามีอะไรจะฟินไปกว่านี้อีกไหม? แต่ในใจเอินรดาก็แอบกังวลเื่สามีอยู่ลึกๆ เพราะเื่นี้ต้องปิดสามีให้มิดที่สุด พี่สาวและลูกๆ อาจจะยอมรับเื่ผิดศีลธรรมแบบนี้ได้ แต่สามีของพวกเธอไม่มีทางยอมรับได้แน่นอน
"ดี มากถ้าพวกแกเชื่อฟังก็ดีแล้ว เอ๊า พี่ไหม เอฟ จุน พวกเราชนแก้วกันหน่อย เพื่อความเชื่อฟังที่ดีนะจ๊ะ"ทั้งสี่คนยกแก้วชนกัน ดื่มหมดแก้ว แล้วก็เริ่มกินข้าวกัน บรรยากาศดูเหมือนจะกลับมาสงบสุขอีกครั้ง แต่เื่มันจะง่ายขนาดนั้นจริงเหรอ? วัยรุ่นสองคนที่เพิ่งเคยเสียความบริสุทธิ์ไป จะยอมเชื่อฟังง่ายๆ จริงหรือ? สองสาวใหญ่ที่ไฟปรารถนาร้อนแรง จะทนไม่คิดถึงท่อนใหญ่ๆ นั่นได้จริงหรือ? มันเป็ไปได้เหรอ? คิดจะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มันก็แค่หลอกตัวเองไปวันๆ เท่านั้นแหละ แน่นอนว่ามีอยู่อย่างหนึ่งที่แน่นอนคือ ความบาดหมางระหว่างสองครอบครัวหายไปแล้วจริงๆ แต่ความกระหายในกามารมณ์มีแต่จะเพิ่มมากขึ้น พอกินข้าวเสร็จ สองพี่น้องก็ไปนั่งดูทีวีกัน ปล่อยให้เอฟกับจุนไปอ่านหนังสือ เอฟตอนแรกก็นึกว่าวันนี้เคลียร์กันหมดแล้ว จะได้ต่อยกกับแม่สักยกใหญ่ แต่ไหมฟ้าปฏิเสธเสียงแข็ง เมื่อคืนก็เล่นกันหนักขนาดนั้น วันนี้ยังไงก็ไม่ยอมให้มีเซ็กซ์อีก ไหมฟ้าก็ทำไปเพื่อรักษาสุขภาพลูกชายด้วย เพราะเื่พวกนี้ถ้าไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจ มันก็มีแต่จะทำลายสุขภาพ ส่วนเอินรดาก็เห็นด้วยกับพี่สาว แสดงท่าทีสนับสนุนอย่างเต็มที่ ก็เพื่อที่จะรักษาสัญญาที่เพิ่งให้ไว้กับพี่สาว
เอฟกับจุนกลับมาที่ห้องของเอฟ จุนก็หยิบหนังสือเรียนขึ้นมาอ่านต่อ เอฟเห็นแล้วหงุดหงิด
"ไอ้เด็กเนิร์ด นี่มันเป็อะไรของมัน! อ่านหนังสือจริงจังอีกแล้ว จุนได้ยินไหม! เลิกอ่านได้แล้ว!"
"อะไรอีกเนี่ยเอฟ" จุนถาม
"แม่พวกเราดันไม่ให้เราเอา มันยุติธรรมที่ไหนกัน?" เอฟโวย
"นายก็เพิ่งพูดเองว่าจะเชื่อฟัง แล้วจะมาไม้ไหนอีกเนี่ย?" จุนถามอย่างระอา
"ไอ้ทึ่มเอ๊ย จะมาไม้ไหนอะไรกัน นี่มันเป็การรักษาสิทธิ์ของเรา แม่บอกอะไรเราก็ต้องตามหมดเลยเหรอไง เราเป็ของเล่นเหรอ? เราเป็ผู้ชายนะเว้ย! ลูกผู้ชายตัวจริงเสียงจริง พวกเราโตแล้ว บนเตียงก็เอากับแม่จนเสร็จไปหลายน้ำขนาดนั้น แกจะยอมให้มันเป็แบบนี้จริงๆ เหรอ?” เอฟร่ายยาว
"นายก็พูดเกินไป ผมก็พอใจในระดับหนึ่งแล้ว" จุนว่าเสียงแ่
"พอใจ? แกนี่มันโลกสวยจริงๆ แกคิดดูสิว่าต่อไปมันจะเป็ยังไง?"เอฟถาม
"เป็ยังไง?" จุนถาม
เอฟกล่าว "เวลาอยากเอมากๆ อ่ะแม่พี่ก็จะบอกว่าอารมณ์ไม่ดีบ้าง เหนื่อยบ้าง พรุ่งนี้มีธุระบ้าง สารพัดข้ออ้างที่จะยกมาปฏิเสธพี่ แต่พอแม่อยากเอากับมากๆ บ้าง ถึงตอนนั้นพี่อาจจะเรียนมาเหนื่อยๆ หรืออารมณ์ไม่ดีอยู่ แต่ห้ามปฏิเสธ แม่ก็จะขืนใจ เพราะมีแต่แบบนั้นฉันถึงจะเชื่อฟังมากขึ้น ลองดูได้เลย แม่ไม่มีทางยอมให้อยากเอาก็ได้เอาหรอก แม่จะหาวิธีสารพัดมาขัดขวาง แล้วพอสักสิบวันแปดวันค่อยมาหยอดขนมหวานให้สักหน่อย ก็จะซาบซึ้งน้ำตาไหลพราก นี่พวกแม่ๆ เขาตกลงกันไว้หมดแล้ว เพื่อให้พวกเราไม่กล้าขัดขืน แล้วกลายเป็เครื่องระบายความใคร่ของพวกเขาน่ะสิ"
"เอฟนายพูดเกินไปมั้ง พวกเขาเป็แม่เรานะ จะคิดอะไรซับซ้อนขนาดนั้นได้ยังไง" จุนแย้ง
"โธ่ ไอ้ทึ่มเอ๊ย ก็เพราะเขาเป็แม่เราไงเล่า แม่คนไหนไม่อยากควบคุมลูกชายบ้าง? มีไหมล่ะ? ยิ่งเื่เอากันแบบนี้ด้วยแล้ว เื่แบบนี้มันควรจะเป็ผู้ชายที่นำไม่ใช่เหรอ? พวกเขาก็ยิ่งอยากจะควบคุมพวกเราไง แม่แกเป็ครูนะ เื่พวกนี้แม่แกเซียนจะตาย แกไม่เชื่อก็ลองดูดิ ถ้าพูดไม่ถูก เดี๋ยวเลี้ยงข้าวแกมื้อใหญ่เลย" เอฟว่า
"ผมไม่เชื่อ แม่ผมรักผม ถ้าผมอยากจริงๆ แม่ผมต้องยอมผมแน่" จุนยังคงไม่เชื่อ
"โอ๊ย ไอ้นี่มันน่าโมโหจริงๆ แกนี่มันไม่รู้จักพวกผู้ใหญ่เอาซะเลยจริงๆ การควบคุมก็คือความรักไงเล่า แกไม่เชื่อใช่ไหม? พรุ่งนี้ทั้งอาทิตย์แกก็ลองขอแม่แกเอาทุกวันเลย ถ้าแม่แกยอมให้แกเกินครั้งเดียว พี่จะยอมเป็ขี้ข้าแกทั้งอาทิตย์เลย" เอฟท้า
"ฮ่าๆๆ ได้เลย" จุนย้อน
รีบอ่านหนังสือเถอะอ่านเสร็จผมจะขึ้นห้องแล้วนะ" จุนว่า
"เฮ้อ อ่านก็ได้ ถ้าเรียนไม่ดีจริง เดี๋ยวก็โดนงดเซ็กซ์อีกจริงๆ นั่นแหละ"
เอฟก็ตั้งใจอ่านหนังสืออย่างจริงจังบ้าง ระหว่างนั้นสองพี่น้องก็แอบมองลูกชาย เห็นลูกๆ ตั้งใจเรียนกันดีก็รู้สึกดีใจ ดูเหมือนทุกอย่างจะไปได้สวย
พออ่านหนังสือเสร็จ เอินรดาก็พาจุนกลับบ้าน ทุกอย่างดูเหมือนจะกลับไปเป็ปกติ แต่สุดสัปดาห์นี้มันเปลี่ยนแปลงอะไรไปหลายอย่าง คงไม่มีทางกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมได้อีกแล้ว เอฟมั่นใจในการคาดการณ์ของตัวเองมาก จากคำพูดและท่าทีของแม่กับน้าเอินก็ดูออกแล้วว่า น้าต้องจำกัดเื่เซ็กซ์ของจุนแน่นอน ส่วนจุนก็เพิ่งลิ้มรสชาติเซ็กซ์ไปหยกๆ ยังไงในใจก็ต้องกระวนกระวายอยากอยู่แล้ว เอฟเลยอาศัย่เวลาที่ติวหนังสือกับจุน เปิดหนังโป๊แนวแม่ลูกให้จุนดูบ่อยๆ คอยยุยงให้จุนไปอ้อนวอนขอเอากับน้าเอินทุกคืน เอินรดาเองถึงแม้ใจจะอยากแทบขาด แต่ก็คิดเหมือนไหมฟ้า คือต้องจำกัดเื่เซ็กซ์ของจุน จะยอมให้ลูกชายอยากได้เมื่อไหร่ก็ได้เมื่อนั้นไม่ได้เด็ดขาด เหมือนที่ไหมฟ้าพูดเอาไว้ แม่ก็คือแม่ จะเอายังไง เมื่อไหร่ยังไง แม่ต้องเป็คนกำหนด เอินรดาเห็นด้วยกับสิ่งที่พี่สาวพูด
ั้แ่วันจันทร์ถึงวันพุธ เอินรดาปฏิเสธจุนไปสามครั้ง แน่นอนว่าเอฟก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน ไหมฟ้าก็ไม่ยอมให้เขาเอาเหมือนกัน วันนี้พอไปถึงโรงเรียน เอฟก็สังเกตเห็นว่าจุนดูซึมๆ ลงไป รู้ว่าถึงเวลาที่จะต้องเติมเชื้อไฟเข้าไปอีกแล้ว เขาต้องยุให้
จุนมาเข้าพวกกับเขาให้ได้ ถึงจะหาทางออกได้ ในเมื่อพวกแม่ๆ รวมหัวกันเป็ปึกแผ่น พวกเขาก็จะโดดเดี่ยวไม่ได้เหมือนกัน
"จุน ทำไมทำหน้าซึมๆ อย่างนั้นล่ะ" เอฟทัก
"เฮ้อ อย่าพูดถึงเลย" จุนถอนหายใจ
"ฮ่าๆๆๆ เป็ไปตามที่ว่าไว้เป๊ะเลยใช่ไหมล่ะ แม่แกไม่ให้แกเอาใช่ไหมล่ะ?" เอฟถาม
"มันยังไงกันแน่นะ ทั้งๆ ที่ก็เอากันไปแล้ว ทำไมถึงได้เข้มงวดขึ้นกว่าเดิมอีก" จุนบ่น
"บอกแกแล้วไง พวกแม่ๆ เขาตกลงกันไว้แล้วว่าจะต้องเป็ฝ่ายคุมเกม นี่มันเป็การขู่ให้พวกเรากลัวไง แกยังไม่เข้าใจอีกเหรอ ต่อไปนี้ก็คือพวกแม่เขาอยากจะเอากับเราเมื่อไหร่ก็ได้ตามใจ แต่ถ้าเราอยากเอาบ้าง พวกเขาก็จะไม่ให้เอา แกคิดว่าพวกเราจะเหลือศักดิ์ศรีลูกผู้ชายอะไรอีกไหม?” เอฟอธิบาย
"โธ่ ก็พูดเกินไป ผมไม่เชื่อหรอก แม่ผมรักผม จะเป็ไปได้ยังไง" จุนยังไม่ปักใจเชื่อ
"เอาน่า ลองดูอีกทีวันนี้ก็ได้ นี่ก็ไม่ได้เอากันมาสามวันแล้วนี่หว่า วันนี้แกก็ลองขอแม่แกดูอีก ถ้าแม่แกปฏิเสธแก แกก็ลองแอบไปดักฟังหน้าห้องแม่แกตอนกลางคืนดู รับรองว่าแกต้องได้ยินเสียงแม่แกช่วยตัวเองแน่ แม่แกยอมเสร็จเองคนเดียว แต่ไม่ยอมให้แกเอา เชื่อพี่ไหมล่ะ?" เอฟท้า
"ไม่มีทางเป็แบบนั้นหรอก อย่ามาหลอกผมเลยน่า” จุนยังคงไม่เชื่อ แต่ทำไม่นี้แม่ถึงไม่ยอมให้เขาเอาเลยนะ? เขาอยากจะกลับไปััเรือนร่างของแม่อีกครั้งเหลือเกิน พอกลับถึงบ้านจุนก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป หลังอ่านหนังสือเสร็จ เขาก็เอ่ยปากขอเอากับแม่อีกครั้ง เอินรดาเองก็แทบจะอดใจไม่ไหวแล้วเหมือนกัน แต่เธอก็คิดว่าพรุ่งนี้ก็จะสุดสัปดาห์แล้วนี่นา อดทนอีกแค่วันเดียว แล้วค่อยเอากับลูกชายก็ไม่เห็นจะเป็อะไรนี่นา? เอินรดากลัวว่าถ้าได้เริ่มแล้ว ตัวเองอาจจะยั้งใจไม่อยู่ อาจจะเล่นกันยันเช้า แล้วลูกชายก็ต้องไปเรียนอีก เอินรดายังไม่ได้ทันอธิบายเหตุผลให้จุนฟัง
เอินรดาก็ปฏิเสธจุนอีกครั้ง บอกว่าวันนี้เธอเหนื่อยๆ จุนเริ่มฉุนแล้ว แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เดินกลับห้องไปคลุมโปง เอินรดาเห็นลูกชายดูเหมือนจะโกรธ เลยคิดจะตามไปอธิบาย แต่จุนก็แค่ตอบกลับมาว่า "ผมเหนื่อยแล้ว" แล้วก็เงียบไป เอินรดาคิดในใจว่าสุดสัปดาห์นี้ค่อยให้ลูกชายเอาให้หนำใจก็แล้วกัน เลยไม่ได้คิดอะไรมาก แต่จุนกลับคิดมากไปกว่านั้น เขาเริ่มเชื่อคำพูดของเอฟแล้ว ว่าสองแม่ลูกวางแผนสมคบคิดกันเพื่อปกครองพวกเขาแบบเผด็จการ อยากจะให้เอาเมื่อไหร่ก็ให้เอา อยากจะงดก็งด ถึงแม้ว่าเื่นี้มันก็ไม่ได้ผิดอะไรนักหนา แต่จุนก็โดนเอฟเป่าหูทุกวันจนเริ่มรู้สึกขัดขืนขึ้นมาบ้าง
พอนอนพักสักครู่ จุนก็ดูนาฬิกาเห็นว่าใกล้ค่ำแล้ว เขานึกถึงคำพูดของเอฟ เลยย่องออกจากห้องไป แอบไปด้อมๆ มองๆ อยู่หน้าห้องแม่ แล้วก็บังเอิญจริงๆ ที่เอินรดากำลังช่วยตัวเองอยู่พอดี เสียงครางกระเส่าฟังดูร่านจัด จุนโกรธมาก เขาอยากจะพังประตูเข้าไปจัดแม่สักยก แต่เขาทำแบบนั้นไม่ได้ เขาต้องปรึกษาเอฟก่อนว่าจะเอายังไงถึงจะทวงอำนาจนำกลับคืนมาได้ เอฟพูดถูกแล้ว พวกเขาต้องร่วมมือกัน! เื่เซ็กซ์ ผู้ชายต้องเป็คนนำสิถึงจะถูก! วันต่อมาเป็วันศุกร์ บังเอิญว่ารถของเอินรดาเสีย แถมยังเป็่เวลาเร่งด่วน เรียกรถแท็กซี่ยากอีก เอินรดาเลยคิดว่าไม่ควรจะตามใจลูกมากเกินไป เลยตัดสินใจนั่งรถเมล์ไปโรงเรียน ให้ลูกชายรู้จักประหยัดอดออม แต่สภาพบนรถเมล์มันแน่นเกินกว่าที่เอินรดาจะคาดคิด เอฟเองก็ตั้งตัวไม่ทัน โดนเบียดกระเด็นไปอีกทาง แล้วก็มองน้าที่ร่างเซ็กซี่โดนฝูงชนเบียดเสียดไปมา ในใจก็เกิดความคิดอุบาทว์ขึ้นมา แต่ตอนนี้ยังทำอะไรไม่ได้ อย่างแรกคือเบียดเข้าไปก็ยาก อย่างที่สองคือจุนยังอยู่ ไอ้เด็กเนิร์ดนี่ท่าทางยังไม่เข้าพวกกับเขาเลย! แต่พอไปถึงห้องเรียน ท่าทีของจุนก็ทำให้เอฟดีใจจนเนื้อเต้น
"เอฟ ผมคิดออกแล้ว!" จุนเอ่ย
"คิดออกเื่อะไร?" เอฟถาม
"เมื่อคืนผมขอแม่เอา แม่ผมก็ปฏิเสธอีกจริงๆ แล้วผมก็ไปแอบดู แม่ผม แม่ผมช่วยตัวเองจริงๆ ด้วย" จุนเล่า
"ฮ่าๆๆๆ ว่าแล้วไง ทีนี้เชื่อหรือยัง พวกเขาจงใจจะควบคุมพวกเรา พวกเราต้องรวมหัวกันเป็ปึกแผ่น จะปล่อยให้พวกแม่ย่ามใจแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด ทำไมถึงต้องให้พวกเขาสั่งได้ว่าจะเอากันเมื่อไหร่ แล้วพวกเขาก็อยากจะเอาก็อั้นไว้ ไม่ยอมให้เราเอาด้วย เห็นชัดๆ ว่าจงใจข่มขู่พวกเรา ถ้าตอนนี้พวกเรายอม พวกพี่น้องก็อย่าหวังเลยว่าจะได้มีเซ็กซ์กันอย่างราบรื่นอีกต่อไป" เอฟปลุกใจ
"เอฟพูดถูก! พวกเราจะยอมอ่อนข้อให้ไม่ได้อีกต่อไป!! ที่ไหนมีการกดขี่ ที่นั่นก็ต้องมีการต่อต้าน!!" จุนฮึกเหิม
เอฟเห็นท่าทีของจุนหนักแน่นขนาดนี้ก็ดีใจมาก เพราะเื่นี้ถ้าเขาทำคนเดียวคงยาก พอมีน้องชายมาช่วยก็ง่ายขึ้นเยอะ
"ดีมาก ลูกผู้ชายตัวจริง ให้พวกแม่ๆ รู้ไปเลยว่าพวกเราก็เป็ลูกผู้ชายเหมือนกัน" เอฟชมเชย
"แต่จะทำยังไงดีล่ะ?" จุนถาม
"เหอะๆ คิดแผนสนุกๆ ออกแล้ว รับรองว่าแม่แกต้องพูดไม่ออก แถมยังยั่วโมโหแม่แกได้ด้วย ทำให้แม่แกรู้ว่าพวกเราจะเอาคืน แล้วแม่แกก็ด่าพวกเราไม่ได้ด้วย" เอฟหัวเราะ
"โอ้? มีวิธีแบบนั้นด้วยเหรอ?" จุนถามอย่างสนใจ
"ก็แม่แกรถเสียไม่ใช่เหรอ วันนี้ซ่อมไม่เสร็จแน่ๆ เลิกเรียนแล้วพวกเราก็นั่งรถเมล์กลับบ้านกัน ถ้าแม่แกอยากนั่งแท็กซี่ พวกเราก็บอกไปว่าต้องประหยัดอดออม" เอฟวางแผน
"โธ่ เมื่อเช้าผมนั่งรถเมล์มาก็แทบแย่ พี่ก็ยังจะนั่งอีกเหรอเนี่ย" จุนโอดครวญ
"ไอ้ทึ่มเอ๊ย แกไม่เข้าใจหรือไง รถเมล์คนเยอะๆ เบียดๆ กันแบบนั้นแหละ เราจะได้ฉวยโอกาสไง เบียดหน้าเบียดหลังแม่แกไงเล่า!" เอฟกระซิบ
"เชี่ย เอฟ นี่พี่มันต่ำทรามสิ้นดี นี่มันบนรถเมล์นะ พี่คิดจะทำอะไรเนี่ย?" จุนถามเสียงหลง
"ก็ไม่ได้คิดจะทำอะไรสักหน่อย แค่จะยั่วแม่แกเฉยๆ พวกเราก็แค่เนียนๆ เบียดๆ ไป ถ้าแม่แกโวยวายก็บอกไปว่าคนมันเยอะเกินไป แต่ต้องกะจังหวะให้ดีนะ ให้แม่แกสงสัยว่าพวกเราจงใจ แต่ก็ยังไม่แน่ใจ เพราะคนมันเยอะ จะเบียดกันยังไงมันก็เป็ไปได้ทั้งนั้น" เอฟอธิบาย
"นี่มันก็เกินไปหน่อย ผมไม่เอาด้วยหรอก!" จุนปฏิเสธเสียงแข็ง
ในจังหวะนั้นเอง เอินรดาก็เดินเข้ามาในห้อง ไม่รู้เป็อะไร อาจจะเพราะไม่ได้มีเซ็กซ์มาหลายวัน เอินรดาเดินบิดก้นยั่วเย้าเป็พิเศษ แถมยังจงใจปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกไปสองเม็ด เผยให้เห็นร่องอกขาวๆ แค่ก้มตัวลงมาหน่อยเดียวก็เห็นไปถึงไหนต่อไหนแล้ว!!
จุนเห็นแล้วท่อนก็แข็งปั๋งขึ้นมาทันที แล้วก็หันไปมองหน้าเอฟ "เอาวะ ทำตามแผนพี่เลย เลิกเรียนแล้วนั่งรถเมล์!"
เอฟเห็นท่าทีของจุนแบบนั้นก็ขำในใจ น้าเอ๊ย น้าช่างยั่วได้ถูกจังหวะจริงๆ ดูสิ น้าทำลูกชายตัวเองแทบคลั่งขนาดนี้แล้ว น้ายังไม่ยอมให้เขาเอาอีก คอยดูนะ น้าต้องโดนพวกผมรังเล่นแน่ และเมื่อถึงเวลาเลิกเรียน เอฟและจุนก็แทบจะรอไม่ไหวแล้ว การลวนลามผู้หญิงบนรถเมล์ แบบนี้มันน่าจะมีแต่ในหนังโป๊เท่านั้นมั้ง แน่นอนว่าการจับก้นลูบคลำอะไรพวกนั้นมันก็พอมี แต่สิ่งที่เอฟคิดมันไม่ได้จบลงง่ายๆ แค่นั้น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการลวนลามแม่แท้ๆ บนรถเมล์เลย ในหนังโป๊มันไม่มีฉากแบบนี้สักหน่อย เอฟคิดถึงตรงนี้ท่อนก็แทบจะแข็งโป๊ก
แน่นอนว่าจุนเองก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน ตอนแรกเขาเองก็ไม่อยากทำแบบนี้ แต่ในเมื่อตัดสินใจไปแล้วก็ไม่อยากกลับคำ อย่างน้อยเขาก็เป็ลูกผู้ชาย พูดแล้วต้องเป็คำพูด แถมพอคิดว่าจะได้ลวนลามเอินรดาบนรถเมล์ ความตื่นเต้นเร้าใจนี่มันไม่แพ้ครั้งแรกที่เขาได้เอากับเอินรดาเลย
เอินรดาโทรศัพท์ไปถามอู่ซ่อมรถ ปรากฏว่ารถยังซ่อมไม่เสร็จ เอินรดานึกถึงตอนเช้าที่ไปโรงเรียน คนมันเยอะขนาดนั้น ในใจก็รู้สึกขยาดๆ เพราะเมื่อเช้าก็มีคนตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ไม่รู้ มาโดนเนื้อตัวเธออยู่เหมือนกัน แน่นอนว่าส่วนหนึ่งก็เป็เพราะเธอแต่งตัวเซ็กซี่เกินไปด้วย
"เอ่อ พวกเรานั่งแท็กซี่กลับบ้านกันดีกว่าไหม" เอินรดาเอ่ย
"คุณน้า! เมื่อเช้าคุณน้ายังบอกเองว่าจะต้องประหยัดอดออมไม่ใช่เหรอครับ?" เอฟท้วง
"ใช่ครับ ตอนกลางวันผมยังคุยกับเอฟอยู่เลยว่า เอินรดาเ
645
