ดวงจันทร์กลมเกลี้ยงดวงดาวส่องแสงระยิบระยับทั่วฟ้า หลงเหยียนพุ่งออกมาจากตระกูลหลงเขาหยุดอยู่บนยอดเขาหยุนอู่ที่สูงชัน ความเหน็บหนาวซึมลึกเข้าไปในกระดูกหลงเหยียนเงาที่เดียวดายเต็มไปด้วยความว้าวุ่นใจสภาพเขาในตอนนี้เหมือนคนสูญเสียจิติญญาไปแล้วเช่นนั้น
“เพราะอะไร เพราะอะไรพวกเขาต้องทำแบบนี้กับข้าด้วย... ิญญายุทธ์หากข้ามีิญญายุทธ์ ถ้าเส้นพลังในตัวข้าเปิด ถึงตอนนั้นข้าต้องกลับมาเอาคืนแน่!”
“หลงเอ้าอวี ลุงสอง หลงจ้าน ฝากไว้ก่อนเถอะยังไงสักวันหนึ่งข้าต้องทำให้พวกเ้าคุกเข่าอ้อนวอนข้าให้ได้”เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่ตนถูกทดสอบิญญายุทธ์ในวันนี้แล้วหลงเหยียนก็แหงนหน้าคำรามขึ้นฟ้า แววตาเปล่งประกาย
หลงเอ้าอวีก้าวขึ้นไปถึงระดับชีพัที่สามส่วนตนนั้นยังอยู่ในระดับเพาะกายขั้นพื้นฐาน หลายปีมานี้หลงเหยียนจดจำสายตาที่เหยียดหยามและรอยยิ้มเยาะเย้ยของพวกเขาไว้ในใจถ้าวันหนึ่ง์มีตา ชะตาของเขาเปลี่ยน หลงเหยียนจะทำให้พวกคนที่ชอบเหยียดหยามคนอื่นต้องตายไม่มีที่ฝังให้ได้
กล่าวโดยสรุปแล้วชีพัก็คือเส้นพลังทั้งเก้าในร่างกายเมื่อเส้นพลังทั้งเก้าเส้นผสานกัน ร่างกายจะหลอมได้ถึงขั้นสูงสุดสามารถััถึงการเคลื่อนไหวในใต้หล้า ดูดซับธาตุพลัง รวบรวมพลังปราณ ยิ่งิญญายุทธ์แกร่งมากเท่าไรรวมกับพร์ที่สูงขึ้น จะทำให้กลายเป็ยอดฝีมือระดับสูงที่ไร้เทียมทานและนี่ก็คือความหมายของชีพัทั้งเก้า
เล่ากันว่าผู้าุโแห่งตระกูลหลงอยู่ในระดับชีพัขั้นที่เก้านับเป็หนึ่งในยอดฝีมือที่สูงสุดในเมืองั
“ท่านแม่ ข้าคิดถึงท่านมาก...”ไม่มีใครสามารถรับรู้ได้ถึงความเ็ปในใจเขาได้นี่เป็ครั้งแรกที่เขาน้ำตาคลอเบ้า สิบกว่าปีแล้ว หลงเหยียนยังอยู่ในระดับบ่มกายผ่านการฝึกฝนและทดลองนับหมื่นนับพันครั้ง ทว่าสุดท้ายก็ล้มเหลว
“หรือข้าต้องใช้ชีวิตที่เรียบง่ายแบบนี้ไปจนตาย?” เขาก้มมองไปยังใต้เหวลึกที่ลึกจนมืดสนิททันใดนั้น เท้าของหลงเหยียนก็ลื่นไถลลงไป
“อ๊าก... ข้ายังไม่อยากตาย...”
แผ่นดินศักดิ์สิทธิ์มีประชากรเป็ล้านๆคน มียอดฝีมือมากมาย เมื่อไรที่พวกเขาเดินมาถึงทางตันของชีวิตบางครั้งอาจซ่อนสมบัติล้ำค่าทั้งหมดที่มีในชีวิตไว้ที่ใดที่หนึ่งหลายคนที่ได้รับพรจาก์ พวกเขามักพบสมบัติอย่างน่าประหลาดใจ
หลงเหยียนร่วงลงไปในเหวตกเข้าไปในถ้ำโดยไม่รู้ตัว ไม่แน่ว่าผู้แข็งแกร่งคนต่อไปอาจปรากฏเพียงแต่โอกาสแบบนี้ก็ไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยนัก ซึ่งความหวังนั้นก็มีน้อยนิด
เขาลงไปยังมุมมืดด้วยความเร็วสูงหลงเหยียนรู้สึกเหมือนพลังที่ร้อนระอุกำลังปะทุขึ้นมาอย่างต่อเนื่องเมื่อร่างกายเขาหล่นลงไปจนถึงระดับหนึ่งแล้ว พลังนั้นกลับทำให้ร่างกายเขาลอยอยู่กลางอากาศ
นี่...
หลงเหยียนลืมตาขึ้นรู้สึกประหลาดใจมาก เมื่อมั่นใจว่าตนกำลังลอย จู่ๆก็รับรู้ได้ถึงกลิ่นอายโบราณที่น่าเกรงขามระลอกหนึ่ง ถูกถ่ายทอดออกมาจากเบื้องล่างยิ่งไปกว่านั้น มันยังมาพร้อมกับกลิ่นคาวเืที่รุนแรง
หลงเหยียนตื่นตระหนกเหมือนมีอะไรจุกอยู่กลางอกจ้องจนตาเกือบถลน หัวใจเต้นเร็วมากที่สุดในชีวิต นี่มันเกิดอะไรขึ้น?
กลิ่นอายที่ทะลุทะลวงรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆจนเกิดความกลัวในใจกลิ่นอายโบราณที่ััได้ทำให้เขาเกิดความรู้สึกอยากคุกเข่าคารวะกลิ่นคาวเืทำให้ดวงตาแดงก่ำ มันคือเส้นทางการเข่นฆ่าที่เขายังไม่เคยััมาก่อน
เวลานี้ท่ามกลางความมืดมิดที่ไร้ที่สิ้นสุด ห้วงอากาศกลับสั่นะเื ไร้คลื่นลมห้วงอากาศสั่นะเือย่างไม่ทราบสาเหตุ หินรอบๆ ร่วงกราว เสียงดังสนั่นไปทั่วคล้ายฟ้าดินสั่นคลอนในพริบตาเดียว แล้วระลอกพลังที่ร้อนระอุก็เพิ่มความรุนแรงมากขึ้น
ในมุมมืดที่ลึกลงไปคล้ายมีบางสิ่งกำลังกลิ้งตัวอยู่เบื้องล่าง
“โฮก!” เสียงัคำราม
มันคือเสียงคำรามที่น่าหวาดผวาจากนั้นเงาสีเขียวก็พุ่งขึ้นมาจากเบื้องล่าง นั่นต้องคืออสูรร่างใหญ่ที่น่ากลัวและหลงเหยียนต้องไม่เคยเจอมาก่อนเป็แน่
มันมีเขาคล้ายกวางมีหัวคล้ายอัลปากา ดวงตาคล้ายกระต่าย ่ท้องคล้ายั เกล็ดคล้ายปลากรงเล็บคล้ายอินทรี ฝ่ามือคล้ายเสือ ใบหูคล้ายวัว ข้างปากไว้หนวดยาวใต้คางมีไข่มุกส่องประกาย ต่ำกว่าคอมีเกล็ดย้อน ใบหน้าสีขาวเงินมีร่างกายคล้ายสีเขียวทั่วตัว
นั่นต้องไม่ใช่อสูรที่ใต้หล้านี้ควรมีแน่มันมาพร้อมสายลมที่เย็นะเื รังสีทรงพลังให้ความรู้สึกคล้ายเป็สิ่งมีชีวิตระดับสูง
หลังจากนั้นมันก็กวาดตามองรอบๆด้วยความโกรธเคือง เมื่อเห็นหลงเหยียนแล้ว ลูกตาทั้งสองก็เบิกโต จ้องมองมาที่เขา
หลงเหยียนตื่นตระหนกมากใจนขาอ่อนยวบ การหายใจของเขาถี่ขึ้นมากเพียงกลิ่นอายที่น่ากลัวเล็กน้อยจากเงาของอสูรตนนั้นยังสามารถทำให้การหายใจของเขาลำบากมากขึ้น
อสูรร่างใหญ่วนรอบตัวหลงเหยียนจู่ๆ ก็พุ่งลงไปยังเบื้องล่างลึกแล้วกลิ่นคาวเืที่มากกว่าเดิมก็กระจายไปทั่วอากาศ
หลงเหยียนไม่อาจควบคุมร่างกายของตนได้คล้ายถูกดูดเข้าไปในหลุมลึกที่ไม่มีวันสิ้นสุด เบื้องหน้าปรากฏภาพมายามากมาย...
ด้วยความใหลงเหยียนปัสสาวะออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ ลืมตาท่ามกลางความหวาดกลัวจึงพบว่าร่างกายตนมาถึงพื้นของหลุมลึกแล้ว ที่นี่เปรียบเสมือนถ้ำ์การมองเห็นของเขากลับมาอีกครั้ง ในนี้ต่างจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง
กลิ่นดอกไม้หอมอบอวลไปทั่วมีลำธารสายเล็กๆ ไหลออกไปไกล ที่นี่คล้ายกับแดน์อย่างไรอย่างนั้นด้านหน้าปรากฏกระท่อมหลังหนึ่ง หลงเหยียนใจดีสู้เสือ “บัดซบ ไหนๆ ก็มาแล้วอสูรตนนั้นพาข้ามาแต่ก็ไม่ได้ทำร้ายข้า งั้นก็ไปดูหน่อยสิว่าในกระท่อมมีอะไรบ้าง?” หลังพูดจบหลงเหยียนก็เดินตรงไปที่กระท่อม
“นั่นมันอะไรกัน?”
ทันทีที่เข้าไปหลงเหยียนก็เห็นแสงสว่างมาจากมุมหนึ่ง ในใจเกิดความสงสัยทันใดนั้นก็วิ่งเข้าไปหาแสงสว่างทันที มันคือของสิ่งหนึ่งคล้ายหยกใสหลงเหยียนยื่นมือไปหยิบมันขึ้นมา ของชิ้นนั้นมีขนาดใหญ่เท่าฝ่ามือเขามองภาพบนนั้นอย่างละเอียด ซึ่งมันคล้ายอสูรร่างใหญ่ที่เจอเมื่อครู่ไม่มีผิด
“มันคงเป็หยกที่แสดงสัญลักษณ์บางอย่างกระมัง”
ทันใดนั้นหลงเหยียนก็เงยหน้าขึ้นและพบภาพวาดทั้งสามบนเสาตั้งตรงัสองตัวในภาพวาดคล้ายมีชีวิตจริง สีสันบนภาพวาดสดใสและงดงามมากมันสมจริงอย่างถึงที่สุด ไม่ต่างไปจากรายละเอียดภาพวาดัในตำหนักตระกูลหลงเลยและนั่นก็ทำให้หลงเหยียนใมาก
เมื่อเห็นภาพนี้แล้วหลงเหยียนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ“หรือว่าอสูรร่างใหญ่ที่ข้าเจอเมื่อครู่จะเป็เทพัในตำนาน จะเป็ไปได้อย่างไร?”
ภาพแรกัสองตัวกำลังกลิ้งตัวอยู่กลางเมฆหมอก ตัวหนึ่งมองมาด้วยความโกรธส่วนอีกตัวก็กำลังฟาดฟันกรงเล็บเห็นได้ชัดว่านี่ต้องเป็การต่อสู้ระหว่างัทั้งสองตัวนี้แน่นอน
ภาพที่สองัทั้งสองตัวกอดรัดฟัดเหวี่ยงกัน รังสีสังหารแผ่กระจายไปทั่วหนึ่งตัวในนั้นพ่นเพลิงออกมา
ภาพที่สามภาพวาดนี้ยาวมาก มีัจำนวนมากปรากฏตัว ัหนึ่งในนั้นาเ็มันส่งเสียงคำราม ร่างกายะเิกลางเมฆหมอก ศพแตกกระจายหล่นลงในโลกมนุษย์ทันใดนั้นก็ปรากฏเทพัหกตัวเทพัทั้งหกแปลงกายเป็ไข่มุกระยิบระยับหล่นลงไปพร้อมกัน
หลงเหยียนมองภาพเ่าั้ด้วยความใจู่ๆ ก็คล้ายมีบางสิ่งมุดเข้ามาในสมอง พริบตาเดียวก็รู้สึกเหมือนตนลอยอยู่กลางหมอกหมอกเ่าั้เคลื่อนไหวไม่หยุด เสียงสายลมพัดผ่านข้างหู
หลงเหยียนยังไม่ทันตั้งตัวขณะที่กำลังชะงักไปนั้น หยกัในมือก็ทะยานขึ้นฟ้า แปลงกายเป็ร่างัขนาดใหญ่โฮก!กลิ่นคาวเืที่ผสานไปด้วยกลิ่นอายโบราณระลอกหนึ่งแทรกเข้าไปในร่างกายหลงเหยียน
“แกรก!”
“แกรก!”
วินาทีนี้ร่างกายหลงเหยียนเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ โดยเฉพาะการได้ยินนั้นชัดเจนขึ้นมากโขเสียงกระพือปีกของนกที่อยู่ไกลออกไป หลงเหยียนได้ยินและจดจำเอาไว้ทั้งหมดที่เกิดขึ้นทำให้หลงเหยียนใเป็อย่างมาก
“หรือว่าข้าโชคดีได้รับสิ่งพิเศษที่นี่จริงๆ?”
จากนั้นหลงเหยียนก็นั่งขัดสมาธิใช้จิตตัวเองััการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในร่างกาย
“อะไรนะ?” จากเดิมหลงเหลียนอยู่ในขั้นบ่มกายทว่าเวลานี้ เขาก้าวะโข้ามขั้นควบคุมพลังและผสานพลังแล้ว ิญญายุทธ์...หรือตนมีิญญายุทธ์แล้ว?
หลงเหยียนไม่อยากเชื่อกับสิ่งที่เจอในวันนี้เกิดความรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที เขากัดริมฝีปาก กัดแรงจนเืหยดลงความเ็ปนั้นทำให้หลงเหยียนมั่นใจว่านี่ไม่ใช่ความฝันทั้งหมดที่เกิดขึ้นเป็เื่จริง
หยกัหายเข้าไปในตัวหลงเหยียนหลอมเข้ากับร่างกายอย่างสมบูรณ์ ภายใต้ความดีใจ เขาเริ่มใช้จิตััไปเรื่อยๆวางมือทั้งสองข้างไว้ที่จุดรวมปราณ ระลอกอุ่นๆ พรั่งพรูออกมาทำให้หลงเหยียนสบายตัวอย่างหาที่เปรียบมิได้
“นี่... หรือนี่จะเป็พลังปราณ?” หลงเหยียนดีใจมากหากจะรวบรวมพลังปราณผ่านพลังิญญาจำเป็ต้องผ่านการหลอมกายทั้งเก้าขั้นอย่างสมบูรณ์แล้วเท่านั้น
พลังปราณจำนวนมหาศาลกระจายไปทั่วร่างกายไม่นานก็เติมเต็มไปทั่วร่างหลงเหยียน ซึ่งปริมาณนั้นมากเกินกว่าที่เขาจะรับได้เส้นพลังทั้งเก้าในร่างกายเริ่มเปิดผสานกันแล้ว
ระลอกอุ่นๆไหลเข้าสู่จุดรวมปราณ พลังนั้นทะลุทะลวงมาก หลงเหยียนกัดฟันแน่นคล้ายร่างแทบะเิ พลังปริมาณมากเช่นนี้ ร่างกายหลงเหยียนแทบทนไม่ไหว อ๊าก...หลงเหยียนคำรามเสียงดังหากเป็เช่นนี้ต่อไป เกรงว่าร่างกายของตนต้องะเิแน่
“อ๊าก... ข้าเจ็บเหลือเกิน หรือพอข้าเพิ่งได้ิญญายุทธ์ก็ต้องมาตายแล้วหรือ? ข้าไม่ยอม ข้าไม่ยอม”
สูงขึ้นไปจู่ๆ ชายชราผมสีเงินก็ปรากฏตัวอย่างกะทันหัน เขาลูบหนวดเคราของตนแล้วพูด “พ่อหนุ่มเ้าโลภเกินไปแล้ว ตอนนี้ร่างกายเ้ายังรับพลังปราณจำนวนมหาศาลไม่ได้”
ขณะที่พูดนั้นชายชราก็ยื่นมือข้างหนึ่งไปจับศีรษะของหลงเหยียน แล้วดูดพลังปราณครึ่งหนึ่งกลับไป
พริบตาเดียวหลงเหยียนก็รู้สึกสบายตัวอย่างอธิบายมิได้เขาจ้องไปทางชายชราแล้วถาม “ท่านปู่ ท่านเป็ใครหรือขอรับ?”
“ข้าหรือ? ฮ่าๆๆ ...” ชายชราหัวเราะเสียงดังทว่ากลับไม่ได้ตอบคำถาม ก่อนจะะโลอยขึ้นไป แปลงกายกลับเป็ัม้วนตัวอยู่เหนือหัวหลงเหยียน
เสียงคำรามดังมาจากท้องนภา“เมื่อไม่มีิญญายุทธ์ เ้าก็ไม่ต่างกับคนไร้ประโยชน์ กลายเป็ตัวตลกของคนอื่นตอนนี้ภายในตัวเ้ามีิญญายุทธ์ที่แข็งแกร่งสามารถทำให้เ้ากลายเป็ยอดฝีมืออันดับหนึ่งในใต้หล้า”
“พละกำลังคือทุกสิ่ง ขอแค่เ้าแกร่งขึ้นเรื่อยๆเ้าจะได้รับความเคารพจากผู้อื่น มิเช่นนั้นเ้าจะไร้ตัวตนนี่เป็เพียงเศษเสี้ยวหนึ่งของิญญาัเท่านั้น หากเ้า้าแข็งแกร่งขึ้นอีกเ้าต้องไปรวบรวมเศษเสี้ยวิญญาัที่เหลือทั้งหมดให้ครบ”
“าาัในตัวเ้าสามารถัักับเสี้ยวิญญาอื่นได้ เ้าไปเถอะข้าจะรอการกลับมาของเ้าในแดนจักรพรรดิั” หลังจากพูดจบเงาร่างใหญ่ของัก็หายไป
หลงเหยียนมองัร่างใหญ่จากไปแล้วชะงักอยู่กับที่!
ทันใดนั้นก้อนหินรอบๆ เกิดการสั่นะเือย่างรุนแรง หินเ่าั้ร่วงลงมาพร้อมกันมันมากจนปกคลุมไปทั่วฟ้า ราวกับผืนดินกำลังจะถล่มเช่นนั้นความเ็ปที่มาจากการบิดเบือนของห้วงอากาศ หลงเหยียนถูกแรงมหาศาลกดทับในป่ามีเสียงคำรามดังไปทั่วทุกสารทิศ เขาพยายามลืมตาขึ้น
แสงส่องลงมาลอดผ่านนิ้วมือที่เรียวทั้งห้านิ้วทำให้เขาไม่อาจลืมตาขึ้นได้เมื่อหรี่ตาขึ้นเล็กน้อยก็พบว่าตนเองยังคงอยู่บนยอดเขาสูงชัน
“หา... นี่ข้าฝันไปหรือเนี่ย ิญญาั ฮึๆมันก็เป็แค่เื่เล่าเท่านั้นแหละ!” เมื่อนึกถึงเื่ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่หลงเหยียนก็ส่ายหน้าพลางยิ้มเจื่อน
“ไม่สิ” เพียงไม่นานหลงเหยียนก็พบพลังปราณที่ถูกส่งมาจากภายในกายยิ่งไปกว่านั้น เขาก้าวข้ามขั้นควบคุมพลังและผสานพลังแล้วส่วนความฝันเมื่อครู่ก็เหมือนจริงมาก หยกังั้นหรือ?
ยิ่งไปกว่านั้นคำพูดของชายชรายังดังก้องในสมองของหลงเหลียนอย่างชัดเจนรวบรวมเสี้ยวิญญาัให้ครบ แล้วเ้าจะแข็งแกร่งมากยิ่งขึ้นหรือว่าทั้งหมดนี้จะเป็เื่จริง
“ข้าแค่ไม่เข้าใจว่าสามภาพนั้นกำลังจะสื่อถึงอะไร? แล้วชายชราท่านนั้นรู้ได้อย่างไรว่าข้าไม่มีิญญายุทธ์?เหมือนทั้งหมดถูกเตรียมเอาไว้แล้ว ช่างเถอะในเมื่อเขามอบิญญายุทธ์ให้ข้างั้นสักวันข้าก็ต้องตามหาให้เจอว่าใครเป็คนอยู่เื้ัเื่นี้”
“แต่ไม่ว่าอย่างไร ก็ถึงเวลาที่ข้าต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองแล้ว หลงจ้านพวกเ้าสองพ่อลูก ถ้าพวกเ้ารู้ว่าตอนนี้ข้ามีิญญายุทธ์แล้วแถมยังเป็ิญญาัอีก ไม่รู้จริงๆ ว่าพวกเ้าจะทำหน้าอย่างไร รอก่อนเถอะอีกไม่นานข้าจะกลับไปยังตระกูลหลงอีกครั้ง”
หลงเหยียนในตอนนี้แววตาเต็มไปด้วยพลังิญญาที่มีชีวิตชีวา แถมยังมีความดุร้ายเล็กน้อยจากนั้นเขาก็พุ่งลงจากหุบเขาชันอย่างรวดเร็ว
เมื่อพลังปราณแทรกซึมเข้าไปในกระดูกกล้ามเนื้อทุกส่วนบนร่างกายก็เกิดการเปลี่ยนแปลงกระดูกในตัวก็กำลังดูดซับพลังอย่างต่อเนื่อง
--------------------
9K
