บทที่ 16
ตำหนักแห่งเกียรติยศ
ซิ่งหลิงกลับมายังเรือนของตนเองโดยมีอี้ฉุนติดตามอยู่เช่นเคย เมื่อกลับมาก็ต้องเผชิญกับถังน่าที่ตาแดงก่ำใกล้ร่ำไห้อยู่รอมร่อ “แม่นางเหตุใดท่านถึงออกไปด้านนอกโดยไม่บอกผู้ใด หากเกิดเื่อะไรขึ้นมาจะทำอย่างไรเ้าคะ!”
“ถังน่าแม่นางซิ่งเพิ่งกลับมาถึง เ้าสำรวมเสียหน่อย”
อี้ฉุนมุ่นคิ้วตักเตือน ถังน่ารู้ตัวว่าเผลอไปก็รีบเข้าไปประคองซิ่งหลิงนั่งลง กระวีกระวาดยกน้ำชาอย่างรวดเร็ว
ความอบอุ่นของน้ำชาที่ไหลลงท้องทำให้ร่างกายอบอุ่น ความสดชื่นแผ่ซ่านในทุกอณู ซิ่งหลิงถอดรองเท้าออกเอกเขนกเอนกายบนตั่งยาว ส่งถ้วยชาว่างเปล่าให้ถังน่า “ตอนที่อยู่ในร้านเครื่องประดับได้ยินเ้าพูดว่าคุณหนูกัวเป็คุณหนูที่ผ่านการคัดเลือก ผ่านการคัดเลือกหมายถึงสิ่งใด”
อี้ฉุนมองรอบกาย ไม่เห็นว่ามีผู้อื่นก็กดเสียงรายงานตามจริง
“คุณชายจิ้งถึงวัยที่สมควรแต่งงานมีฮูหยิน ผู้อื่นที่อายุใกล้เคียงกับคุณชายล้วนมีบุตรกันแล้ว เื่นี้ทำให้นายท่านผู้เฒ่าร้อนใจ ป่าวประกาศออกไปหากคุณหนูบ้านใดสามารถอ่านออกเขียนได้ รู้ธรรมเนียมและกระจ่างในศาสตร์ทั้งสี่ก็สามารถเข้ามาพบปะพูดคุยหรือแลกเปลี่ยนศาสตร์ความรู้กันในคฤหาสน์ตระกูลจิ้งได้เ้าค่ะ”
“เป็เช่นนี้...” ซิ่งหลิงลากเสียงยาว แม้ว่าจะพยายามอธิบายหลบเลี่ยงให้ออกมาน่าฟัง ทว่ายิ่งปกปิดก็ยิ่งมองเห็น ถ้านายท่านผู้เฒ่าจิ้งไม่ออกหน้าถือหาง เื่เหล่านี้ถือว่าผิดธรรมเนียมปฏิบัติอยู่บ้าง
คล้ายว่าจะหาวิธีไล่หมู่ภมรที่คอยบินว่อนติดตามจิ้งเส้าหวงได้แล้ว...
“พวกนางต่างเป็เช่นนี้ทั้งหมดเลยหรือ” ซิ่งหลิงยกยิ้มอารมณ์ดี พลิกตัวนอนหงายจับจ้องเพดานเรือนอย่างเป็สุข
“คุณหนูแดนเหนือต่างเปิดเผยจริงใจกันเช่นนี้ แต่หากเป็เื่ในเมืองหลวงข้าน้อยไม่ทราบได้เ้าค่ะ” สีหน้าของซิ่งหลิงแปรเปลี่ยนทันทีที่ได้ยินคำว่าเมืองหลวง จ้องอี้ฉุนตาเขม็งทำให้นางทั้งประหม่าทั้งกังวล รู้สึกร้อนๆ หนาวๆ โดยไร้สาเหตุ
“เมืองหลวงหรือ?” ซิ่งหลิงย้อนถาม ั้แ่แรกเห็นก็รู้แล้วว่าจิ้งเส้าหวงไม่ใช่คนแถวนี้ รู้ว่าเขาเป็คหบดีร่ำรวยเลื่องชื่อสักเมือง แต่หากเป็คหบดีที่อาศัยอยู่ในเมืองหลวงฐานะย่อมแตกต่างจากคหบดีทั่วไป
ที่แห่งนั้นต่อให้มีเงินก็ยากดำรงอยู่ ต้องมีเส้นสายและอำนาจ เกี่ยวพันกับขุนนางตำแหน่งไม่เล็กจ้อยจึงจะสามารถเอาตัวรอดได้...
“ข้าน้อยใช้ชีวิตอยู่ในแดนเหนือมาตลอด ได้ยินคนพูดว่าตระกูลคหบดีทั้งสี่กุมการค้าเอาไว้ครึ่งแผ่นดิน แน่นอนว่าตระกูลจิ้งก็ถือเป็หนึ่งในสี่ด้วยเ้าค่ะ” อี้ฉุนตอบเสียงเบาเมื่อเห็นสีหน้าของแม่นางซิ่งหลิงเปลี่ยนแปลงอีกครา
ก่อนหน้าเหล่าบ่าวไพร่สาวใช้พากันพูดคุยถึงแม่นางซิ่งหลิงอย่างออกรส ไม่รู้ว่านางมาจากแห่งหนใดกระโจนเข้ามาพิชิตใจคุณชายเอาไว้ได้จึงพากันสงสัยใคร่รู้ แต่พอรู้ว่าแม่นางซิ่งหลิงเป็อี้จีจากหอเล็กๆ หอหนึ่งก็อดไม่ได้ที่จะดูแคลน แท้จริงแล้วอี้ฉุนก็รู้สึกเช่นกับทุกคนที่ได้ยิน แม้จะไม่ได้ร่วมวงซุบซิบนินทาแต่ก็ไม่ได้ห้ามปราม เพียงแค่แทะเมล็ดแตงนั่งฟังเงียบๆ เท่านั้น
เดิมทีคิดเอาไว้ว่าหากเอ่ยถึงความยิ่งใหญ่และความร่ำรวยของตระกูลจิ้งในเมืองหลวงแม่นางซิ่งหลิงคงดีใจจนะโโลดเต้น เผยความละโมบออกมา แต่ใบหน้าเคร่งขรึมนี้ไม่เป็ดังที่คาดเดาเอาไว้ ทั้งๆ ที่ควรยินดีไฉนถึงได้ทำหน้าเครียดขนาดนี้...
ซิ่งหลิงหน้านิ่วคิ้วขมวด ทิ้งหัวไปด้านหลังแรงๆ ด้วยความฮึดฮัดขัดใจ นอกเหนือจากหน้าตาแล้วจิ้งเส้าหวงผู้นี้ไม่มีสิ่งใดที่ตรงตามที่นาง้า!
นาง้าคนร่ำรวยที่โง่เขลา!
แต่เขาฉลาดมากแผนการ...
นาง้าคนร่ำรวยที่ลุ่มหลงในกิเลส!
แต่เขาไม่ลุ่มหลงในสตรีเพศและบ่วงราคะ...
นาง้าคนร่ำรวยที่ไร้อำนาจ!
แต่เขาลงหลักปักฐานในเมืองหลวง...
จิ้งเส้าหวงไม่มีเลยสักข้อ!
หากมองในมุมของผู้สืบทอดตัวจิ้งเส้าหวงถือว่าเลิศล้ำไร้ที่ติ ไม่มีข้อใดให้กังขาเกี่ยวกับความสามารถ การคิดการอ่านรวมถึงการตัดสินใจ แต่หากมองในมุมของนางที่้าจะปอกลอกล่อหลอกเอาทรัพย์สินแล้ว...
ตัวเขาถือว่าเป็สิ่งที่บัดซบที่สุด!
เป็เ้าลูกเต่าดาวข่ม!
มารดาพินาศสิ้นแล้ว!
จิ้งเส้าหวงมองส่งสองาุโตระกูลซ่งหน้าเรือนรับรอง ใบหน้าเบิกบานของผู้เฒ่าทั้งสองที่แม้ว่าจะอยู่ในเวลาย่ำค่ำทว่าสีหน้าของาุโชัดเจนเจิดจ้าเสียยิ่งกว่าโคมที่แขวนไว้ใต้ชายคา
“ยินดีกับคุณชายที่สามารถจัดการเื่ราวหนักใจได้ขอรับ!”
จิ้งเส้าหวงยิ้มบางๆ มองชุนจี้ ตงจี้และเซี่ยจี้ที่พากันประสานมือร้องเสียงดังด้วยสีหน้าเบิกบาน ตอบรับพวกเขาในลำคอ สองมือไพล่หลังยืนสูดอากาศนอกเรือนด้วยความผ่อนคลาย
เื่ที่จิ้งเส้าหวงหนักใจที่สุดในแดนเหนือย่อมเป็เื่เสบียงมากมายในคลังใกล้เน่าเสีย การนำของด้อยคุณภาพออกมาขายราคาถูกลงใช่ว่าไม่มีผู้ใดเคยทำ ได้กลับมาเล็กน้อยก็ดีกว่าปล่อยให้สูญเปล่า แต่วิธีการผูกมิตรกับตระกูลซ่งด้วยสิ่งของพวกนั้นกลับซื้อใจคนได้ดีนัก
ตระกูลจิ้งยิ่งใหญ่ในเมืองหลวง แต่ไม่ว่าเขตใดเมืองใดล้วนมีเ้าถิ่นทั้งสิ้น ัพลัดถิ่นยังแพ้งูดินเ้าที่ สำหรับตระกูลซ่งก็ไม่ต่างจากงูดินในแดนเหนือ วิธีที่ซิ่งหลิงเสนอเขานำมาปรับแก้เล็กน้อยก็ใช้ได้ผลเกินกว่าที่คาดคิดเอาไว้ ไม่เพียงสิ่งของในคลังจะถูกระบายออกไปในทันที สิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าคือการได้ผูกมิตรกับตระกูลซ่งในราคาถูกแสนถูก! คุ้มค่าเสียยิ่งกว่าการส่งของกำนัลล้ำค่าหรือเงินทองตั้งมาก!
แผลงศรคราเดียวได้นกสองตัว!
“นางจิ้งจอกนั่นอยู่ที่ใด”
ชุนจี้ชะงักมองตงจี้และเซี่ยจี้ที่กำลังมองกันไปมาด้วยความงุนงง จิ้งเส้าหวงเห็นท่าทางของพวกเขาก็กลอกตาทบทวนอยู่อึดใจหนึ่งค่อยนึกออก ย้ำถาม
“ซิ่งหลิง จิ้งจอกแซ่ซิ่ง”
“ข้าน้อยจะรีบไปแจ้งเรือนของแม่นางซิ่งหลิงว่าคุณชายจะไปเยือน...”
“ข้าดูเหมือนอยากไปหานางมากงั้นหรือ”
ชุนจี้ที่กำลังจะก้าวเท้าถูกคำพูดนี้ของจิ้งเส้าหวงทำให้ชะงักค้างหวิดหน้าทิ่มตำลงบนพื้น กะพริบตาปริบๆ มองผู้เป็นายที่มีสีหน้าเหม็นเบื่อ ในขณะที่กำลังขบคิดอยู่ว่าคำถามเมื่อครู่ควรจะตอบออกไปให้คุณชายพอใจได้อย่างไร ร่างสูงโปร่งก็ก้าวขายาวๆ เดินออกไปแล้ว...
ถึงแม้ชุนจี้จะทำให้จิ้งเส้าหวงอารมณ์ขุ่นมัวทว่าเขาก็ยังคงอารมณ์ดี สำหรับจิ้งเส้าหวงแล้วการลงทัณฑ์และการตกรางวัลแยกกันชัดเจน ครั้งนี้นางสร้างความชอบหากจะให้รางวัลเล็กๆ น้อยๆ ก็ไม่ใช่เื่ใหญ่
จิ้งเส้าหวงคิดถึงสีหน้าร่าเริงของนางเมื่อรับรู้ว่าจะได้รางวัลก็กระหยิ่มยิ้มย่อง ยิ่งคิดว่านางจะกระดิกหางปรี่เข้าหาก็ยิ่งรู้สึกเบิกบาน ทว่าเมื่อมาถึงเรือนเล็กคิ้วกระบี่ก็ขมวดมุ่น มองประตูเรือนที่ปิดั้แ่หัวค่ำ
จิ้งเส้าหวงมองส่งสองาุโตระกูลซ่งหน้าเรือนรับรอง ใบหน้าเบิกบานของผู้เฒ่าทั้งสองที่แม้ว่าจะอยู่ในเวลาย่ำค่ำทว่าใบหน้าเบิกบานของาุโนี้ชัดเจนเหลือเกิน
“ยินดีกับคุณชายที่สามารถจัดการเื่ราวหนักใจได้ขอรับ!”
จิ้งเส้าหวงยิ้มบางๆ มองชุนจี้ ตงจี้และเซี่ยจี้ที่พาประสานมือร้องเสียงดังด้วยสีหน้าเบิกบาน เขาตอบรับเสียงเบาในลำคอ สองมือไพล่หลังยืนสูดอากาศนอกเรือนด้วยความผ่อนคลาย
เื่หนักใจที่สุดในแดนเหนือย่อมเป็เื่เสบียงมากมายในคลังที่ใกล้เน่าเสีย การนำของด้อยคุณภาพออกมาขายราคาถูกลงใช่ว่าไม่มีผู้ใดเคยทำ ได้กลับมาเล็กน้อยก็ดีกว่าปล่อยให้สูญเปล่า แต่วิธีการผูกมิตรกับตระกูลซ่งด้วยสิ่งของพวกนั้นกลับซื้อใจคนได้ดีนัก
ตระกูลจิ้งยิ่งใหญ่ในเมืองหลวงก็จริงแต่ไม่ว่าเขตใดเมืองใดล้วนมีเ้าถิ่นทั้งสิ้น ัพลัดถิ่นยังแพ้งูดินเ้าที่ สำหรับตระกูลซ่งก็ไม่ต่างจากงูดินในแดนเหนือ วิธีที่ซิ่งหลิงพูดขึ้นมานำมาปรับแก้เล็กน้อยก็ใช้ได้ผลเกินกว่าที่คาดคิดเอาไว้เสียอีก ไม่เพียงสิ่งของในคลังจะถูกระบายออกไปในทันที สิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าคือการได้ผูกมิตรกับตระกูลซ่งในราคาถูกแสนถูก คุ้มค่าเสียยิ่งกว่าการส่งของกำนัลล้ำค่าหรือเงินทองมากนัก!
แผลงศรคราเดียวได้นกสองตัว!
“นางจิ้งจอกนั่นอยู่ที่ใด”
ชุนจี้ชะงักมองตงจี้และเซี่ยจี้ที่กำลังมองกันไปมาด้วยความงุนงง จิ้งเส้าหวงเห็นท่าทางของพวกเขาก็กลอกตาทบทวนอยู่อึดใจหนึ่งถึงค่อยนึกออก ย้ำถาม
“ซิ่งหลิง จิ้งจอกแซ่ซิ่ง”
“ข้าน้อยจะรีบไปแจ้งเรือนแม่นางซิ่งว่าคุณชายจะไปเยือน...”
“ข้าดูเหมือนอยากไปหานางมากงั้นหรือ”
ชุนจี้ที่กำลังจะก้าวเท้าถูกคำพูดนี้ของจิ้งเส้าหวงทำให้ชะงักค้างหวิดจะหน้าทิ่มตำลงบนพื้น กะพริบตาปริบๆ มองผู้เป็นายที่มีสีหน้าเหม็นเบื่อ ในขณะที่กำลังขบคิดอยู่ว่าคำถามเมื่อครู่ควรจะตอบออกไปให้คุณชายพอใจได้อย่างไร ร่างกายสูงโปร่งก็เดินออกไปแล้ว...
ถึงแม้ชุนจี้จะทำให้จิ้งเส้าหวงอารมณ์ขุ่นมัวทว่าเขาก็ยังคงอารมณ์ดี สำหรับเขาแล้วการลงทัณฑ์และการตกรางวัลแยกแยะกันชัดเจน ครั้งนี้นางสร้างความชอบหากจะให้รางวัลเล็กๆ น้อยๆ ก็มิใช่เื่ใหญ่อะไร
จิ้งเส้าหวงที่คิดถึงสีหน้าร่าเริงของนางเมื่อรับรู้ว่าจะได้รางวัลก็กระหยิ่มยิ้มย่อง ยิ่งคิดว่านางจะกระดิกหางปรี่เข้าหาก็ยิ่งรู้สึกเบิกบาน ทว่าเมื่อมาถึงเรือนหลังเล็กคิ้วกระบี่ก็ขมวดมุ่น มองเรือนหลังเล็กที่ปิดประตูั้แ่หัวค่ำ
1K
