ขณะที่หมอไพบูลย์กำลังจะพังประตูเข้ามา ปื๊ดรีบใช้เข็มเล่มยาวที่ปักอยู่กลางศรีษะเป็สื่อกลางดึงดูดเอาพลังหยินที่ยังคงตกค้างอยู่ภายในร่างของเหมยออกมาทันที วิธีนี้เป็วิธีที่เสี่ยงมาก ถ้าไม่ใครที่คิดจะพังประตูเข้ามาเขาไม่ทางที่จะใช้วิธีนี้เด็ดขาดมันอาจจะทำให้ คนที่เขารักษาถึงตายได้ถ้าเขาดูดพลังออกมากมากจนเกินไป
หลังจากทีดึงพลังหยินออกมาจากร่างเหมย เขารีบดึงเข็มเล่มยาวกลางศีรษะในทันทีถ้ายังคงทึ้งเข็มเล่มนี้เอาไว้ พลังหยินจะยังคงไหลออกมาเรื่อยๆ และจะเป็อันตรายต่อตัวเธอเอง หลังจากที่ปื๊ดดึงเข็มออกมา เธอก็เป็ลมหมดสติลงทันเนื่องจากพลังถูกดูดออกจากร่างกายเธอเร็วเกินไป ร่างกายของเธอจำเป็ที่จะต้องปรับสมดุลภายในด้วยตัวของมันเอง
ปื๊ดรีบเอามือประคองตัวเธอเอาไว้ในขณะที่เธอกำลังหมดสติและะล้มลงไม่อย่างนั้นเธออาจล้มตัวลงทับเข็มที่เขาฝังไว้ตามร่างก่ายเธอและเธออาจจะได้รับาเ็จากพวกมันเขาโบกมือผ่านบรรดาเข็มฝังจุดที่ปักอยู่บริเวณข้างหลังของเธอ เข็มฝังจุดจำนวนกว่า30เล่มที่ปักอยู่ข้างหลังของเธอ ต่างถูกเก็บเข้าภายมาในกระเป๋ามิติของเขาภายในพริบตา
จากนั้นปื๊ดค่อยๆประคองเหมยให้นอนลงบนเตียงคนใข้อย่างเบามือ ซึ่งขัดกับเสียงเคาะประตูและเสียงโวยวายข้างนอกที่เร่งเร้าให้เขาเปิดประตูให้คนๆนั้นเข้ามา เขาโบกมือร่างกายด้านหน้าของเธอเพื่อที่จะเก็บเข็มฝังจุดที่ปักอยู่ตามร่างกายด้านหน้าของเธอเข้ากระเป๋ามิติของเขาไป
จากนั้นปื๊ดก็ดึงผ้าห่มขึ้นมาเพื่อปกปิดร่างกายที่เปลือยเปล่าของเธอเอาไว้เพื่อป้องกันไม่ให้บุคคลที่กำลังพยายามพังประตูเข้ามามองเห็นร่างกายที่เปลือยเปล่าของเธอ เขาไม่ลืมเก็บถาดใส่บรรดาเข็มฝังจุดที่ยังไม่ใช้งานและอุปกรณ์ทางการแพทย์ที่เขาเอาออกมาก่อนหน้านี้เข้ากระเป๋ามิติของเขาไปทั้งหมด มันคงไม่ดีแน่ๆมีใครรู้ว่าเขาทำการรักษาคนใข้โดยไม่มีใบประกอบวิชาชีพ มันอาจนำพาปัญหาต่างๆมาสู่ตัวเขาได้ในภายหลัง
หลังจากที่ไพบูลย์พังประตูเข้ามาเขาเห็นผู้ชายหน้าตาหล่อเหล่าคนกำลังนั้งใช้มือของมันจัดปอยที่ติดอยู่ตรงหน้าผากที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงือของเ้าหญิงของเขา
ไพบูลย์สังเกตุเห็นว่าผู้หญิงที่เขาเฝ้าคอยดูแล ไม่ได้ใส่เสื้อของเธอภายใต้ผ้าห่มนั้นสิ่งที่เขาเห็นตรงหน้ามันทำให้ไพบูลย์จินตนาการไปไกล เขาไม่แน่ใจภายใต้ผ้าผืนนั้นเธอจะได้ใส่กางเกงอยู่หรือไม่
ไพบูลย์ตอนนี้เขากำลังโกรธจนแทบที่จะขาดสติ เขาพยายามฝืนความเหนื่อยล้าจากการพังประตูเข้ามาเพื่อที่ด่าชายหญิงตรงทำบดขยี้ดวงใจของเขา
" แฮก แฮก แก !! แกกล้าดียังไง มาทำเื่ต่ำๆในโรงพยาบาลแบบนี้ !! "
" เบาๆ หน่อย คุณไม่เห็นเห็นหรือไงว่าเธอกำลังหลับอยู่ "
ผู้ชายคนนั้นไม่ได้สนใจในความโกรธของไพบูลย์เลย มันยิ่งทำให้เขาเพิ่มความโมโหมากขึ้นไปอีก แต่ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไรออกไป หมวยก็ก็รีบพูดบางอย่างออกมา
" พี่ปื๊ดหมวยขอโทษ หมวยพยายามห้ามเขาแล้วแต่เขาไม่ฟัง "
หมวยกำลังขอโทษปื๊ดด้วยความเสียใจ ั้แ่ตอนแรกที่เธอเห็นไพบูลย์กลับมาตรวจพี่สาวของเธออีกครั้งเธอก็คิดในใจอยู่แล้วว่าต้องมีเื่ไม่ดีเกิดขึ้นแน่ๆ
แล้วมันก็เป็เธอคิดจริงๆ ทันทีที่เธอบอกว่าพี่สาวของเธอยังไม่สะดวกที่จะได้รับการตรวจในตอนนั้นกับไพบูลย์ เขาก็ถามหาแฟนหนุ่มที่เธออุปโลกน์ขึ้นมาทันที เธอโกหกกับไพบูลย์ว่าแฟนของเหมยยังไม่มา หมอไพบูลย์ก็มีท่าทีจะจากไปในตอนแรก ในขณะทีเขากำลังจะจากไปก็มีเสียงสนทนาดังเล็ดรอดออกมาจากห้องพักที่พี่สาวของเธอใช้พักผ่อนในระหว่างที่เธอรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลแห่งนี้
ทันทีที่ไพบูลย์ได้ยินเสียงผู้ชายจากภายให้ห้องของพี่สาวเธอ ไพบูลย์ก็ล้มเลิกความที่จะจากไปของเขาในทันที ไพบูลย์เคาะประตูห้องพักของพี่สาวเธออย่างแรงหลายต่อหลายครั้ง เขาะโเสียงดังให้พี่สาวและผู้ชายภายในห้องเปิดประตู ตัวเธอเองก็พยายามห้ามไพบูลย์อยู่ข้างๆ แต่ตัวเขาหาได้สนใจเธอไม่ และยิ่งเมื่อไพบูลได้ยินประโยคที่ทั้ง2คนคุยกัน เขาก็ยิ่งโมโหยิ่งคลั่งมากขึ้นไปใหญ่ จนสุดท้ายไพบูลย์ก็ใช้กำลังของเขาพังประตูเข้ามา
" ไม่เป็ไร หมวยพี่เข้าใจ พี่รู้ว่าเราทำสุดความสามารถแล้ว "
ปื๊ดพยายามปลอบใจหมวยที่กำลังยืนก้มหน้าสำนึกผิดอยู่ข้างๆเขา เขาแน่ใจว่าเธอคงเสียใจและโทษตัวของเธอเองอย่างแน่นอนถ้าพี่สาวของเธอเกิดเป็อะไรขึ้นมา
" ตอนนี้พี่สาวของเธอปลอดภัยแล้ว อีกไม่เกินครึ่งชั่วโมงเหมยก็คงจะตื่นขึ้นมา "
" จริงๆเหรอพี่ปื๊ด พี่เหมยหายแล้วจริงๆใช่ไหม "
ปื๊ดไม่พูดอะไร เขาเพียงพยักหน้ายืนยันว่าพี่สาวของเธอหายดีแล้วจริงๆ หลังจากที่หมวยได้รับการยืนยันจากเขา ว่าพี่สาวของเธอหายดีแล้วเธอก็กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ได้อีกต่อ มันไม่ได้หลั่งออกมาเพราะความเสียใจ แต่เป็เพราะเธอดีใจมากจนเกินไป จนทำให้กลั้นน้ำตาของเธอเอาไว้ไม่อยู่
ในระหว่างที่ทั้ง2กำลังสนทนากัน ไพบูลย์ที่กำลังโกรธจัดที่คนที่อยู่ภายให้ห้องนี้ทำราวกับว่าเขาไม่มีตัวตนอยู่ในที่นี่ แต่เดิมเขาก็โกรธมากจนไม่รู้จะโกรธยังไง ยิ่งมาเจอสถานะการที่ไม่มีใครสนใจในตัวเขา มันยิ่งโหมไฟโกรธที่มันคลุกรุ่นอยู่ในหัวใจให้มันโหมกระพรือแรงขึ้นกว่าเดิมอีกครั้ง และเมื่อไพบูลย์มองเห็นว่าสวะที่น่ารังเกรียจกำลังใช้มือของมันแตะต้องข้อมือของหญิงสาวที่ตนเองหมายปอง เขาไม่อาจอดทนได้อีกต่อไป
" เอามือสกปรกๆ ของแกออกจากตัวเธอเดี๋ยวนี้ !!! "
" แกเป็ใครถึงกล้ามาแตะต้องคนใข้ของชั้น ฮะ !!! "
ไพบูลย์แผดเสียงของเขาด้วยความโกรธ เขาพยายามใช้เสียงดังของเขาห้ามไม่ให้ชายคนนั้นแตะต้องตัวเธอ แต่ดูเหมือนมันจะไม่ได้ผล ชายคนนั้นยังคงแตะข้อมือทำท่าทำทางราวกับตัวมันเป็หมอใหญ่จากโรงพยาบาลยอดนิยม
" แกไม่ได้ยินรึไงชั้นบอกให้แกเอามือสกปรกของแกออกจากคนไข้ของชั้นเดี๋ยวนี้ "
หลังจากที่ปื๊ดตรวจดูชีพจรของเหมยว่ามันเต้นเป็ปกติแล้ว เขาก็หันมาสนใจกับชายตรงหน้า ดูจากการแต่งกายเขาพอจะเดาออกว่า ชายคนนี้น่าจะป็นหมอที่รักษาเหมยในตอนที่เขายังไม่รู้จักเธอ
" นี้แกหูหนวกหรือโง่จนไม่เข้าใจ "
" ชั้นถามว่าแกเป็ใคร มาทำอะไรที่ห้องคนใข้ของชั้น "
ไพบูลย์ยังคงะโถามปื๊ดอยู่เหมือนเดิม แถมเขายังเพิ่มคำแดกดันว่าปื๊ดโง่เกินจนไม่เข้าใจในคำถามที่เขาถามมันกับปื๊ด
" ชั้นจำเป็ต้องมานั้งอธิบายให้นายฟังเหรอว่าชั้นเป็ใคร มาทำอะไร ? "
ปื๊ดไม่เห็นถึงความจำเป็ที่จะต้องตอบคำถามใดๆของไพบูลย์ ในเมื่อไพบูลย์ไม่ได้ให้เกีรยติในการพูดคุยกับตนเอง ตัวเขาเองก็ไม่อยากจะคลุกวงเสวนากับคนประเภทนี้เหมือนกัน
ไพบูลย์ได้ขบเคี้ยวเขี้ยวฟันกับคําพูดที่เขาได้รับจากชายตรงหน้าเพราะเขาไม่ทำสามารถอะไรกับชายตรงหน้าได้เลย แม้ใจจริงของอยากจะเอาง้างปากแล้วเหล็กร้อนนาบลิ้นให้มันพูดออกมากก็ตาม ไพบูลย์จึงเปลี่ยนเป้าหมายมาคาดคั้นเอาคำตอบจากหมวยแทน
" หมวย ถ้ายังอยากให้พี่รักษาพี่สาวของเธอต่อ บอกชั้นมาซะดีๆ "
" ไอ้สวะตัวนี้มันเป็ใคร "
ถ้าไพบูลย์มันใช้คำขู่นี้มาก่อนหน้านี้ หมวยคงจะกลัวและรีบทำตามที่มัน้าในทันที แต่ตอนนี้พี่สาวของเธอไม่ต้องให้หมอคนนี้รักษาอีกแล้ว เธอจึงไม่มีความกลัวต่อคำขู่ของมันอีกต่อไป แต่ตอนนี้เธอรู้สีกไม่ชอบหมอคนนี้ที่พังประตูเข้ามาในห้องของพี่สาวเธอ แม้ว่าตัวเธอจะพยายามห้าม และ ขอร้องสักเพียงใด หมอคนนี้ก็ไม่ยอมฟัง
ตลอดเวลาที่รักษาตัวอยู่ หมอคนนี้ชอบส่งสายตาให้กับพวกเธอ เธอรู้ดีว่าเขาหมายตาพวกเธอเอาไว้โดยเฉพาะกับพี่สาวเธอ หมอคนนี้ทำตัวเป็เ้าเข้าเ้าของแบบไม่ปิดบัง แต่เนื่องจากหมอคนนี่เป็คนดียวที่พอจะบรรเทาอาการพี่สาวของเธอได้ ตลอดมาเธอจึงเกรงใจเขาค่อนข้างมาก แต่ตอนนี้สถานการณ์มันเปลี่ยนไป ชายตรงหน้าคือคนที่ทำให้พี่สาวของเธอตกอยู่ในอันตราย ประกอบกับที่เธอไม่ชอบสายตาที่หมอคนนี้ชอบส่งมาให้กับเธอ เธอจึงตัดสินใจที่จะทำให้หมอคนเลิกหวังในตัวพี่สาวของเธอเสียที
เธอแสดงสีหน้ารังเกียจและดูถูกหมอคนนี้อย่างแรง และตอบคำถามที่เขายังคาใจ
" นี่คือพี่ปื๊ด เขาเป็คู่หมั้นของหนูและพี่เหมย "
" ไม่จริง !!! เธอโกหก ชั้นไม่เห็นจะเคยได้ยินเื่มาก่อน "
" หนูโกหกแล้วจะได้อะไร จากข้างนอกนั้น "
" พี่ก็ได้ยินไม่ใช่เหรอว่าเขากำลังทำอะไรกัน "
ตอนที่หมวยอยู่ข้างนอกเธอก็ได้ยินสิ่งที่พี่สาวของเธอพูดกับปื๊ด แม้ว่าตัวเธอจะไม่เคยมีประสบการณ์ด้านนั้นมาก่อน แต่เธอก็พอจะรู้ว่าคำพูดเ่าั้ มัน2แง่2ง้ามแค่ไหน
" อีตอแหล กูไม่เชื่อมึง เด็กเลี้ยงแกะอย่างมึงต้องถูกสั่งสอน "
ไพบูลย์ โกรธจนขาดสติไปเสียแล้ว สิ่งที่หมวยพูดทำร้ายจิตใจของมันมากเกินไป มันเข้าไปคว้าขอมือของหมวยและกำมันไว้จนแน่นและยืนด่าเธอด้วยคำหยาบคาย จากนั้นไพบูลย์ก็ยกมือขึ้นเพื่อที่จะตบหน้าเธอ
หมับ !!!
ปื๊ดเข้ามาจับข้อมือของไพบูลย์ข้างที่กำลังจะตบลงบนใบหน้าของหมวย เขาจ้องมองไพบูลย์ด้วยสายตาเ็า และเอ่ยถามไพบูลย์ด้วยเสียงเย็บเชียบไปถึงขั่วหัวใจ
" นายจะทำอะไร !!! "
" เอามือโสโครกของมึงออกไป มึงไม่เห็นหรือไงกูกำลังสั่งสอนอีเด็กตอแหล่นี้ "
เมื่อได้ยินอย่างนั้น ปื๊ดก็ไม่ได้พูดอะไร แต่เขาออกแรงบีบแขนของไพบูลย์ข้างที่เขากำเอาไว้แรงขึ้นเรื่อยๆ จนไพบูลย์เริ่มรู้สึกเจ็บขึ้นมา
" อ๊ากก ... ปล่อย .. ปล่อยมือกูเดี๋ยวนี้ "
ไพบูลย์ ร้องขึ้นมาด้วยความเ็ป และสั่งให้ชายตรงหน้าปล่อยมือของมัน แต่ชายคนนั้นยังคงนิ่งเฉย แสดงสีหน้าราวกับไม่ได้ออกแรงมากมายอะไรในการบีบข้อมือของมัน
" ปล่อย !!! กูบอกให้ปล่อย มึงไม่ได้ยินหรือไงวะ อ๊ากกกก !!! "
" ปล่อยยย!!! ไอ้เหี้ย กูเจ็บจะตายอยู่แล้ว ใครก็ได้!! ช่วยกูด้วย !!! "
ไพบูลย์มันเจ็บจนปล่อยมือข้างที่บีบแขนของหมวยออกมา แล้วใช้มืออีกข้างพยายามที่จะแกะมือของปื๊ดที่กำลังบีบแขนอีกข้างของมันอยู่ แต่มันก็ไม่สามารถทำอะไรได้มันได้แต่พยายามสะบัดข้อมือและร้องควนครางให้ใครสักคนช่วยมัน
ในขณะที่ไพบูลย์ กำลังแหกปากร้องขอความช่วยเหลือจากใครสักคน อยู่ๆมันก็ได้ยินเสียงที่ดังแขนข้างที่ถูกบีบไว้
แกร็ก !!!
" อ๊ากกกกกกก !!! อ๊ากกกก !!! อ๊ากกกกกกกก !!! "
ข้อมือไพบูลย์หักเรียบร้อยแล้ว ในขณะที่มันกำลังสะบัดข้อมือไปมาเพื่อให้หลุดจากการบีบของปื๊ด ปื๊ดรอจังหวะที่ไพบูลย์สะบัดข้อมือแรงที่สุด เขาก็ออกแรงหักข้อมือของมันและรีบปล่อยมือของมันในทันที ทันทีที่ไพบูลย์หลุดจากการบีบของปื๊ด มันก็ทรุดลงไปนั้งคุกเข่ากำข้อมือของมันและแหกปากร้องเสียงดังในทันที
" อ๊ากกกกกก !!!! แก ..ไอ้เลว !!! แกทำอะไรลงไป !!! อ๊ากกกกกกกก !!! "
หลังจากนั้นกลุ่มหมอและพยาบาลต่างตรงมาที่ห้องพักของเหมย นอกจากหมอและพยาบาล ยังมีพวก รปภ. ตามเข้ามาอีก 3คน ทันทีที่ไพบูลย์เห็นหน้าคนที่เข้ามามันก็ร้องขอความช่วยเหลื่อจากคนกลุ่มนั้นทันที
" รุ่นพี่ช่วยผมด้วย ชายคนนี้มันหักข้อมือของผม "
กลุ่มแพทย์และพยายาลต่างมุ่งความสนใจของพวกเขาไปที่ไพบูลทันทีที่ พวกเขารีบประถมพยาบาลข้อมือของไพบูลย์ที่ หักห้อยต่องเต่งอย่างไม่เป็ธรรมชาติ มันเจ็บจนพูดออกมาไม่เป็ภาษาคน แต่ตัวมันเองก็ยังพยายามบอกกับรุ่นพี่ของมันให้จับตัวปื๊ดเอาก่อนที่มันจะหมดสติไป
" จะ ..จับตัวมันไว้อย่าให้มันหนีไป "
หลังที่ไพบูลย์หมดสติไป หมอและพยาบาลต่างยกมันขึ้นเตียงเข็นพามันส่งห้องฉุกเฉินในทันที่ จะเหลือก็แต่กลุ่ม รปภ.กับหมออีกคนที่ยืนคุมสถานการณ์อยู่ตรงนั้น
" เอายังไงดีครับคุณหมอ "
รปภ.ทั้ง3คนต่างมองหน้ากันไม่รู้จะทำยังไงดี คนที่ถูกกล่าวหาว่าหักข้อมือไพบูลย์ก็ยังยืนเฉยเมยอยู่ตรงนี้ ไม่ได้พยายามที่จะหนี้ไปไหน พวกรปภ.เลยไม่รู้ว่าจะจัดการเื่นี้ยังไง พวกเขาเลยเอ่ยปากถามหมอ
" พวกคุณจะรออะไร รีบควบคุมตัวผู้ชายคนนั้นเอาไว้ "
" แล้วโทรแจ้งตำรวจให้มารับตัวเขาไป "
" อย่าลืมเอาภาพจากกล้องวงจรปิดส่งให้กับตำรวจด้วยเข้าใจไหม "
" เข้าใจแล้วครับ "
หมอคนนี้รู้สึกเจ็บแค้นแทนไพบูลย์จริงๆ สำหรับศัลยแพทย์ระบบประสาทข้อมือเปรียบเหมือนกับชีวิตของพวกเขา การที่ข้อมือหักไปถึงต่อใหม่ได้แต่มันก็ไม่สามารถใช้การได้เหมือนเดิม100% การผ่าตัดระบบประสาทต้องให้หมอที่มีความเที่ยงตรงของมือสูงมาก การหักข้อมือของไพบูลย์มันไม่ต่างอะไรจากการฆ่าเขาให้ตายจากอาชีพศัลยแพทย์ระบบประสาทไปแล้วจริงๆ ไพบูลย์ตอนนี้คงทำได้แค่นั้งอยู่ในห้องตรวจ OPD แต่เพียงเท่านั้น ไม่สามารถหาความก้าวหน้าทางอาชีพใดๆได้อีกต่อไป
หลังจากที่กลุ่มรปภ.ได้รับคำสั่งจากหมอท่านนั้น พวกเขาก็เข้าขนาบข้างของปื๊ดในทันที พวกเขายังไม่ได้ใช้ความรุนแรงใดๆกับปื๊ด พวกแตะที่กระบองสีดำที่พกนิดอยู่กับเอวของพวกเขา แล้วค่อยๆก้าวเข้าตัวปื๊ดช้าๆ
" ไอ้หนุ่มอย่าขยับ พวกข้าไม่อยากใช้ความรุนแรงให้เอ็งต้องเจ็บตัว "
" ยกมือขึ้นช้าๆ ยอมให้พวกข้าควบคุมตัวเอ็งซะดีๆ ข้าสัญญาว่าจะไม่ทำอะไรเอ็ง "
รปภ.พยายามพูดเกลี่ยกล้อมไม่ใช้ปื๊ดต่อสู้ขัดขืน ในขณะที่พวกเขากำลังเคลือนที่เข้าหาปื๊ดอย่างช้าๆใกล้ตัวของปื๊ดมากขึ้นทุกที
" เฮ้ออ .. มันจะมีวันไหนบางไหมที่ชั้นจะไม่ต้องมีเื่ "
ปื๊ดได้แต่ถอนหายใจบ่นงึมง่ำให้กับชีวิตของตัวเขาเอง จากนั้นเขาก็ยกมือขึ้นเหนือศีรษะของเขา พวกรปภ.ต่างรีบเขาไปควบคุมตัวตัวของเขาในทัน แต่ก่อนที่พวก รปภ.จะถึงตัวของปื๊ดพวกเขาก็ได้ยินเสียงร้องห้ามพวกมันดังมาจากไกลๆ
" พวกแกกำลังทำอะไร !! รีบปล่อยตัวผู้ชายคนนั้นเดี๋ยวนี้ !!! "
___________________________________________________________________________________
ดึกหน่อยนะครับ วันนี้งานเยอะครับ กลับมาก็รีบปั่นในทันที เขียนเสร็จก็รีบอัฟให้เลยฝากช่วยๆกันรีวิวนิยายให้หน่อยนะครับผู้เขียนจะขอบคุณมากๆเลย
ปล. ถ้าพิมพ์ตกหล่นยังไงต้องขออภัยด้วยนะครับ ค้วยความที่อยากให้ทันต่อความ้าของผู้อ่านเลยรีบปั่นจริงๆ แต่พยายามตรวจทาน ประมาณ 3รอบแล้วแต่ถ้ายังมีหลุดออกไป ต้องขอโทษด้วยนะครับ
184
