เสียงเครื่องปรับอากาศในห้องตรวจผู้ป่วยนอกดังหึ่งๆ เป็จังหวะสม่ำเสมอ... สม่ำเสมอเกินไป จนฟังดูเหมือนเสียงหายใจของเครื่องจักรขนาดมหึมาที่กำลังหลับใหล
นายแพทย์ภัทร ภูวดล นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ตัวเลขดิจิทัลบนหน้าจอคอมพิวเตอร์บอกเวลา 13:00 น. ตรงเป๊ะ
เขาจ้องมองคนไข้รายที่สิบของวัน... หญิงชราที่มีอาการปวดเข่า
"ป้าปวดตรงนี้ครับหมอ..." หญิงชราชี้ที่หัวเข่า "เหมือนมีใครเอาค้อนมาทุบ"
"ครับ..." ภัทรพยักหน้าตามหน้าที่ เขาจ่ายยาแก้ปวดและนัดกายภาพบำบัด
เมื่อคนไข้เดินออกไป ภัทรก็ถอนหายใจยาว เขารู้สึก... ว่างเปล่า
ั้แ่ตื่นขึ้นมาจากฝันร้ายเมื่อคืน (หรือเขาคิดว่าเป็ฝัน) โลกใบนี้ก็ดูเหมือนจะ "แบน" ลงไปถนัดตา กาแฟรสชาติจืดชืด อาหารกลางวันไม่มีรสัั บทสนทนากับพยาบาลหน้าห้องก็วนเวียนอยู่แต่เื่เดิมๆ
"สวัสดีค่ะคุณหมอ วันนี้ทานอะไรดีคะ""เหนื่อยไหมคะคุณหมอ""รับกาแฟเพิ่มไหมคะ"
ประโยคเดิม... น้ำเสียงเดิม... องศาการเอียงคอเดิม
ภัทรหมุนเก้าอี้หันไปมองออกไปนอกหน้าต่าง วิวดอยสุเทพยังคงตั้งตระหง่านสวยงาม... แต่เมฆก้อนนั้น... ก้อนรูปกระต่ายที่เขาเคยเห็นเมื่อวาน...
มันกลับมาอยู่ที่เดิม
"Loop..." ภัทรพึมพำ
ครืด... ครืด...
เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะสั่นเตือน
ภัทรหยิบขึ้นมาดู... เบอร์แปลก ไม่โชว์หมายเลข (Unknown Number)
เขากดรับสาย "สวัสดีครับ หมอภัทรครับ"
"..."
ปลายสายเงียบกริบ มีเพียงเสียงสัญญาณรบกวน ดังซ่าๆ เหมือนวิทยุหาคลื่นไม่เจอ
"ฮัลโหล? ได้ยินไหมครับ?"
"...ตื่น..."
เสียงผู้หญิงกระซิบ... แ่เบา สั่นเครือ และดูเหมือนจะดังมาจากที่ไกลแสนไกล
"...พี่ภัทร... ตื่น..."
ภัทรขมวดคิ้ว เสียงนี้มันคุ้นหูอย่างประหลาด ไม่ใช่เสียงนานา ไม่ใช่เสียงแพรวา... แต่มันเหมือนเสียงของ... มิว?
"มิวเหรอ? นั่นมิวใช่ไหม?"
"...ระบบกำลังรีเซ็ต... พี่ต้อง... หนี..."
ติ๊ด!
สายตัดไปดื้อๆ หน้าจอดับวูบ
ภัทรจ้องมองโทรศัพท์ด้วยความงุนงง หัวใจเริ่มเต้นแรงขึ้น ความรู้สึกหวาดระแวงที่เขาพยายามกดไว้เริ่มปะทุขึ้นมาอีกครั้ง
ก๊อก... ก๊อก...
เสียงเคาะประตูดังขึ้น ภัทรสะดุ้งเฮือก เกือบทำโทรศัพท์ร่วง
"ขออนุญาตค่ะ..."
ประตูเปิดออก... แต่คนที่เดินเข้ามาไม่ใช่พยาบาลหน้าห้อง
เป็หญิงสาวในชุดกาวน์สั้นของนักศึกษาแพทย์ (Extern) ผมยาวรวบตึง ใบหน้าสวยเฉี่ยวที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางโทนเข้ม ดวงตาคมกริบจ้องมองเขาอย่างมีความหมาย
"มิว"
แต่เธอไม่ใช่พยาบาลมิวผู้ร่าเริงใน Layer 1 หรือ Operator สาวชุดหนังใน Layer 0 (ที่ภัทรจำไม่ได้)เธอมาในบทบาทของ "นักศึกษาแพทย์ฝึกงาน"
"สวัสดีค่ะอาจารย์... หนูชื่อ นศพ. มิรินดา มารายงานตัวค่ะ" เธอยกมือไหว้ ท่าทางดูแข็งกระด้างและยั่วยวนมากกว่าจะนอบน้อม
"มิว..." ภัทรลุกขึ้นยืน "เมื่อกี้... เธอโทรหาพี่เหรอ?"
มิวเลิกคิ้ว "โทร? เปล่านี่คะ หนูเพิ่งเดินมาจากตึกอำนวยการ... อาจารย์จำคนผิดหรือเปล่า"
เธอก้าวเข้ามาในห้อง ปิดประตูลง แล้วกดล็อกลูกบิด แกร๊ก...
"อาจารย์ดูเครียดๆ นะคะ..." มิวเดินนวยนาดเข้ามาหาเขา วางมือลงบนโต๊ะทำงาน แล้วโน้มตัวลงมาหา "ให้หนูช่วย 'คลายเครียด' ไหมคะ?"
ภัทรมองหน้าเธอ... ใบหน้าของมิวดูสมจริง มีรูขุมขน มีรอยแป้งตกร่องเล็กน้อย... แต่ดวงตาของเธอ...
ดวงตาคู่นั้น ไม่มีเงาสะท้อน
มันดำมืดสนิทเหมือนหลุมลึก
"เธอไม่ใช่คน..." ภัทรถอยหลัง
"คนสิคะ..." มิวแสยะยิ้ม เธอเอื้อมมือมาปลดกระดุมเสื้อกาวน์ของตัวเองออก เผยให้เห็นชุดนักศึกษาข้างในที่รัดรูปจนกระดุมแทบปริ "คนที่มีเืเนื้อ... อยากลองจับดูไหม?"
เธอคว้ามือภัทรไปวางบนหน้าอกข้างซ้ายของเธอ
ตึก... ตึก... ตึก...
หัวใจเต้นแรง... แรงมาก... แรงจนภัทรรู้สึกได้ถึงแรงสั่นะเืที่ส่งผ่านมาถึงฝ่ามือ
"หนูรู้นะคะ... ว่าอาจารย์เบื่อ 'ของปลอม' อย่างพี่นานาแล้ว" มิวพูดเสียงกระเส่า ขยับตัวเข้ามาเบียดชิดจนหน้าอกของเธอชนกับอกเขา "อาจารย์อยากได้อะไรที่มัน... ถึงใจกว่านั้น"
เธอดันภัทรจนไปติดผนังห้อง มือซุกซนล้วงลงไปที่เป้ากางเกงของเขา
"แข็งเชียว..." เธอหัวเราะในลำคอ "ร่างกายอาจารย์นี่มันซื่อสัตย์ดีจังนะคะ... ถึงสมองจะสับสน แต่ 'ไอ้นั่น' มันรู้หน้าที่เสมอ"
ภัทรพยายามขัดขืน แต่แรงอารมณ์ดิบเถื่อนที่ถูกปลุกเร้าจากััของเธอมันรุนแรงเกินต้านทาน มิวรูดซิปกางเกงเขาลง แล้วล้วงมือเข้าไปกอบกุมแก่นกายที่ร้อนผ่าว
"ใหญ่นะเนี่ย... สมคำร่ำลือ"
มิวคุกเข่าลงตรงหน้าเขา... ท่าทางของเธอดูเหมือนจะทำ Oral Sex
แต่เธอกลับเงยหน้าขึ้นมองเขา... แล้วอ้าปาก...
อ้าปากกว้างขึ้น... กว้างขึ้น...
กว้างจนขากรรไกรฉีกออก!
กร๊อบ!
ภัทรเบิกตาโพลงด้วยความสยดสยอง ภายในปากของมิวไม่มีลิ้น ไม่มีฟัน... แต่มี สายไฟ และ วงจร สีเขียวระยิบระยับอยู่เต็มไปหมด!
"ตื่น... เดี๋ยวนี้..." เสียงสังเคราะห์ดังออกมาจากลำคอของเธอ
"เฮ้ย!!!" ภัทรผลักเธอออกสุดแรงเกิด
ร่างของมิวล้มหงายหลัง... แต่เธอกลับเด้งตัวขึ้นมายืนได้อย่างรวดเร็วผิดธรรมชาติ ใบหน้าที่ฉีกขาดกลับมาสมานกันสนิทเหมือนเดิมในเสี้ยววินาที
"โปรแกรม error..." มิวเอียงคอ "ขออภัยค่ะ... ระบบขัดข้อง"
ทันใดนั้น ประตูห้องตรวจก็ถูกเปิดผัวะเข้ามา!
นานา ยืนตระหง่านอยู่ที่หน้าประตู ใบหน้าสวยหวานบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาจ้องเขม็งไปที่มิว
นานาชี้หน้ามิว "แกเข้ามาทำอะไรในพื้นที่ของฉัน!"
"ฉันแค่มาเตือนสติเขา..." มิวตอบเสียงเรียบ หันไปมองภัทร "อย่าหลงกลมันนะพี่ภัทร... โลกนี้มันปลอม... ขาพี่มันปลอม!"
"หุบปาก!" นานาตวาด
เธอพุ่งเข้าใส่มิวอย่างรวดเร็ว ทั้งสองกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันกลางห้องตรวจ ข้าวของกระจัดกระจาย
แต่ภาพที่ภัทรเห็น... มันไม่ใช่ผู้หญิงตบกัน
แต่มันคือ กราฟิกที่ซ้อนทับกัน แขนของนานาทะลุผ่านตัวมิว... ขาของมิวจมลงไปในพื้นห้อง... สีผิวของทั้งคู่กระพริบเปลี่ยนสีไปมา
"พอที!!!" ภัทระโลั่น เอามือกุมหัว "หยุด! หยุดเดี๋ยวนี้!"
ทุกอย่างหยุดนิ่ง...
มิวหายวับไป... เหมือนปิดทีวี
ห้องตรวจกลับมาเป็ระเบียบเรียบร้อย... เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เหลือนานาที่ยืนหอบหายใจเบาๆ อยู่กลางห้อง เสื้อผ้าหน้าผมเป๊ะปังเหมือนเดิม
เธอหันมามองภัทร... ปรับสีหน้าให้กลับมาอ่อนโยนและยิ้มแย้ม
"ขอโทษนะคะคุณหมอ... พอดีมี 'ไวรัส' หลุดเข้ามาน่ะค่ะ" เธอเดินเข้ามาหาเขา ลูบแขนเขาเบาๆ "ใแย่เลย... ขวัญเอ๊ยขวัญมานะคะ"
"นานา... เมื่อกี้มัน..." ภัทรตัวสั่น
"ไม่มีอะไรค่ะ... แค่ฝันกลางวัน" นานากดไหล่เขาให้นั่งลงบนเก้าอี้ "คุณหมอคงเครียดเกินไป... นานาว่าเราต้อง 'บำบัด' กันหน่อยแล้ว"
เธอนั่งลงบนตักเขา... ปิดปากเขาด้วยจูบที่ดูดดื่มและรุนแรง เพื่อไม่ให้เขาพูด หรือถามอะไรอีก
รสจูบของนานาหวานล้ำ... แต่มันมีความ "หนืด" เหมือนกินน้ำเชื่อมเข้มข้น ลิ้นของเธอรุกราน เข้ามาพัวพันลิ้นเขาจนแทบหายใจไม่ออก
"ลืมมันไปซะ..." เธอกระซิบชิดริมฝีปาก "ลืมทุกอย่าง... จำแค่ความสุขตรงนี้... จำแค่นานา"
เธอเริ่มขยับตัว บดเบียดสะโพกเข้ากับเป้ากางเกงเขาที่ยังเปิดอ้าอยู่ (จากการกระทำของมิวเมื่อครู่) ความเป็ชายของภัทรที่ตื่นตัวค้างอยู่ถูกความนุ่มนิ่มของก้นเธอกดทับ
นานาถลกกระโปรงพยาบาลขึ้น... เธอไม่ได้ใส่กางเกงใน
เธอจับแก่นกายเขา แล้วกดตัวลงทันที
สวบ...
"อื้มมม..."
ภัทรพยายามจะขัดขืน แต่สารเคมีในสมอง (ที่ถูกฉีดกระตุ้นมาจาก Layer 0) สั่งให้เขายอมจำนนต่อความสุขสม
นานาขย่มบนตักเขาอย่างเชี่ยวชาญ ทุกจังหวะแม่นยำเหมือนถูกตั้งโปรแกรม เธอรู้ว่าต้องหมุนเอวยังไง ต้องขมิบตอนไหน
"มองหน้านานาสิคะ... มองแค่นานา"
เธอประคองหน้าเขาไว้ บังคับให้สบตา
ดวงตาของนานาสวยซึ้ง... แต่ลึกลงไปในรูม่านตาสีน้ำตาลนั้น... ภัทรเห็น ตัวเลข วิ่งผ่าน
0... 1... 0... 1...
"ผม... รัก... คุณ..." ภัทรพูดตามบทที่ถูกป้อนให้
"ดีค่ะ... เด็กดี"
นานาเร่งจังหวะเร็วขึ้น จนภัทรหัวสั่นหัวคลอน ความเสียวซ่านแล่นพล่านกลบความสงสัยไปจนหมดสิ้น
"แตกเลยค่ะ... แตกใส่เข้ามา... เป็พลังงานให้นานา..."
ภัทรเกร็งกระตุก ปลดปล่อยน้ำรักออกมา ร่างกายอ่อนระทวยคาเก้าอี้
นานากอดเขาไว้แน่น ซบหน้าลงกับไหล่เขา
"ปลอดภัยแล้วค่ะ..."
แต่ขณะที่ภัทรกำลังเคลิ้ม... เสียงประกาศจากลำโพงโรงพยาบาลก็ดังขึ้น
ประกาศ... โค้ดเรด... พบผู้ป่วยฉุกเฉินวิกฤตที่ห้องผ่าตัด 1... ขอเชิญอาจารย์แพทย์ภัทร ภูวดล ด่วนที่สุดค่ะ
เสียงประกาศนั้น... เป็เสียงของ ไอริณ
นานาผละออกจากเขา สีหน้าเปลี่ยนเป็กังวล "อย่าไปนะคะคุณหมอ... อย่าไปฟัง"
"ไม่ได้... คนไข้รออยู่" สัญชาตญาณแพทย์ของภัทร สั่งให้เขาลุกขึ้น
เขาจัดเสื้อผ้าอย่างลวกๆ แล้ววิ่งออกจากห้องตรวจไป
"คุณหมอ! กลับมา! อย่าไปทางนั้น!" นานาะโไล่หลัง แต่วิ่งตามไม่ทัน
...
ห้องผ่าตัด 1 (Operating Room 1)
ภัทรวิ่งเข้ามาในโซนห้องผ่าตัด บรรยากาศที่นี่เย็นะเืและเงียบสงัดผิดปกติ ไฟทางเดินกระพริบติดๆ ดับๆ
เขาผลักประตูห้องผ่าตัดเข้าไป
ภายในห้องสว่างจ้าด้วยไฟ Scialytic... ทีมแพทย์และพยาบาลยืนล้อมเตียงผ่าตัดอยู่ แต่ทุกคน "หยุดนิ่ง" ราวกับหุ่นขี้ผึ้ง
ไม่มีใครขยับ... ไม่มีเสียงพูดคุย...
มีเพียงเสียงเครื่อง Monitor สัญญาณชีพที่ดังช้าๆ
ติ๊ด......... ติ๊ด......... ติ๊ด.........
ภัทรเดินฝ่าวงล้อมเข้าไปที่เตียงผ่าตัด
"คนไข้เป็อะไร..." เขาถาม แต่ไม่มีใครตอบ
เขาก้มลงมองคนไข้ที่นอนอยู่บนเตียง... มีผ้าเขียวคลุมตัวไว้มิดชิด เหลือแต่ส่วนศีรษะ
ภัทรเอื้อมมือไปเปิดผ้าคลุมหน้าออก...
และเขาก็ต้องผงะหงายหลัง ล้มก้นจ้ำเบ้า
คนไข้บนเตียง... คือ ตัวเขาเอง
แต่มันคือ "ภัทร" ในสภาพที่น่าเวทนาที่สุด... ผอมโซ แก้มตอบ ตาโหลลึก ผิวซีดเผือกเหมือนศพ มีท่อช่วยหายใจสอดคาปาก
และที่น่ากลัวที่สุด...
ภัทรกระชากผ้าคลุม่ล่างออก...
ขาหายไป
ตอขากุดสั้นมีเืสีดำไหลซึมออกมาเปรอะเปื้อนผ้าปูที่นอนสีเขียว
"ช่วย... ด้วย..."
ร่างบนเตียงลืมตาโพลง! ตาเหลือกขาวจ้องมองภัทรที่นั่งอยู่กับพื้น
ปากขยับพะงาบๆ ผ่านท่อช่วยหายใจ
"เจ็บ... ตัด... ออก... ที..."
ภัทรตัวสั่นเทา ตะเกียกตะกายถอยหนี "ม... ไม่จริง... นี่มันภาพหลอน!"
"ผ่าตัดสิครับหมอ..." หมอต้นในชุดผ่าตัด ที่ยืน Freeze อยู่ จู่ๆ ก็ขยับตัว หันมาพูดกับเขา "ตัดส่วนที่เน่าทิ้งไป... จะได้รอด"
หมอต้นยื่นมีดผ่าตัดให้ภัทร
"ตัดขาตัวเองซะ... ตัดความทรงจำทิ้งไป... แล้วพี่จะมีความสุข"
"ไม่!!!" ภัทรปัดมีดทิ้ง
"งั้นก็ดู..." ร่างบนเตียงพูดเสียงดังขึ้น "ดูความจริง!"
ร่างบนเตียงเริ่ม "เน่าเปื่อย" อย่างรวดเร็ว เนื้อหนังหลุดร่อน เผยให้เห็นกระดูกสีขาวและอวัยวะภายในที่ดำคล้ำ หนอนแมลงวันไชออกมาจากเบ้าตา
และท่ามกลางกองเืและหนอง...
นานา ผุดขึ้นมา
เธอไม่ได้เดินเข้ามา... แต่เธอ "แหวก" ท้องของร่างบนเตียงออกมา!
เหมือนเอเลี่ยนที่ฟักตัว... นานาในชุดพยาบาลเปื้อนเืค่อยๆ คลานออกมาจากช่องท้องของภัทรคนป่วย
ตัวเธอชุ่มโชกไปด้วยเืสีดำและน้ำเหลือง
"คุณหมอขา..." นานายิ้มแสยะ เืไหลย้อยจากมุมปาก "หนีมาทำไมคะ... นานาบอกแล้วไงว่าอย่ามา"
เธอก้าวลงจากเตียง... ทิ้งซากศพของภัทรไว้เื้ั
"มาค่ะ... มาล้างตัวกัน... ตัวคุณหมอเหม็นความจริงไปหมดแล้ว"
นานาเดินเข้ามาหาภัทร... ทุกย่างก้าวทิ้งรอยเท้าเืไว้บนพื้น
ภัทรถอยจนหลังชนผนังห้องผ่าตัด ไปไหนไม่ได้แล้ว
"อย่าเข้ามา! ปีศาจ!"
"ปีศาจที่ไหนจะรักคุณหมอเท่านี้คะ..."
นานาพุ่งเข้าประชิดตัว ใช้แขนที่เปื้อนเืล็อกคอภัทรไว้ ดันเขาติดกำแพง
"จูบนานาสิ... จูบแล้วลืมทุกอย่าง"
เธอประกบปากจูบเขา... กลิ่นคาวเืคละคลุ้ง ภัทรเม้มปากแน่น แต่แรงเธอเยอะมหาศาล เธอบีบคางเขาจนต้องยอมเปิดปาก
ลิ้นของเธอสอดเข้ามา... รสชาติของเืเน่าและน้ำหนองไหลลงคอภัทร
ภัทรอยากจะอาเจียน แต่ร่างกายกลับตอบสนองต่อรสชาตินั้นอย่างวิปริต
เสื้อผ้าของเขาถูกกระชากออกจนขาดวิ่น นานาเปลื้องผ้าตัวเองออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นเรือนร่างที่เปื้อนเืแต่ยังคงงดงามเย้ายวน
เธอนั่งลง คุกเข่าต่อหน้าเขา...
ไม่ใช่เพื่อขอขมา... แต่เพื่อปรนเปรอ
"ล้างบาปด้วยน้ำกาม..." เธอพึมพำ
นานาใช้ปากแก่นกายของเขา... การดูดกลืนครั้งนี้รุนแรงและเ็ป เธอดูดแรงจนเหมือนจะกระชากิญญาเขาออกไป ฟันคมๆ ของเธอครูดกับผิวเนื้อจนได้เื
"อ๊ากกกก!"
ภัทรเจ็บ... แต่ก็เสียวซ่านจนน้ำตาไหล
ผนังห้องผ่าตัดรอบตัวเริ่ม "ละลาย"
กระเบื้องสีขาวหลุดร่อน... เผยให้เห็นโครงสร้างเหล็กสนิมเขรอะและสายไฟระโยงระยางด้านหลังเพดานห้องเปิดออก... เผยให้เห็นท้องฟ้าสีแดงฉานที่มีดวงตาั์จ้องมองลงมา
The Eye of God
นานาเร่งจังหวะปากเร็วขึ้น... เร็วขึ้น...
"ปล่อยออกมา! ปล่อยข้อมูลออกมา!"
ภัทรทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาปลดปล่อยน้ำกามออกมาพร้อมกับเืสดๆ
วินาทีที่เขาเสร็จสม...
โลกทั้งใบก็ ดับวูบ
...
...
...
[SYSTEM CRASH][REBOOT FAILED][ENTERING SAFE MODE...]
ภัทรลืมตาขึ้นอีกครั้ง...
คราวนี้... เขาไม่ได้อยู่บนเตียงไม่ได้อยู่ในโรงพยาบาลไม่ได้อยู่ในนรก
เขาอยู่ใน "ห้องน้ำ"
ห้องน้ำในคอนโดหรูของเขา... แต่สภาพของมันเปลี่ยนไป
กระเบื้องหินอ่อนแตกร้าว...อ่างจากุซซี่มีตะไคร่น้ำเกาะเขียวครึ้ม...กระจกเงาบานใหญ่แตกเป็เสี่ยงๆ...
และน้ำที่ไหลออกมาจากฝักบัว... ไม่ใช่น้ำใสสะอาด
แต่เป็ "ทราย"
ทรายสีขาวละเอียดไหลซู่ออกมาจากฝักบัว กองทับถมกันบนพื้นห้องน้ำ
ภัทรนั่งพิงผนังห้องน้ำ... ร่างกายเปลือยเปล่า เปื้อนฝุ่นทราย
"ที่นี่... ที่ไหนอีก..." เขาถามอย่างหมดแรง
แอ๊ด...
ประตูห้องน้ำเปิดออก
นานา เดินเข้ามา...
แต่เธอไม่ใช่พยาบาลสาวแสนสวย... และไม่ใช่ปีศาจเปื้อนเื
เธออยู่ในสภาพ "พัง" ขั้นรุนแรง
แขนข้างขวาของเธอหายไป... กลายเป็กลุ่มก้อน Pixel ที่แตกกระจายใบหน้าซีกซ้ายของเธอเลือนราง... มองเห็นทะลุไปถึงผนังด้านหลังชุดพยาบาลของเธอกระพริบเปลี่ยนสีไปมา... ขาว... ดำ... แดง... เขียว...
"คุณ... หมอ... คะ..."
เสียงของเธอกระตุก... เหมือนไฟล์เสียงที่เสียหาย
"ระ... บบ... กำ... ลัง... จะ... ปิด..."
เธอเดินลากขาเข้ามาหาเขา... ขาข้างหนึ่งของเธอจมหายไปในกองทราย
เธอย่อตัวลงนั่งข้างๆ เขา... เอาศีรษะส่วนที่ยังเหลืออยู่ ซบลงที่ไหล่เขา
"ขอ... โทษ... ที่... รัก... ษา... คุณ... หมอ... ไว้... ไม่... ได้..."
น้ำตาไหลออกมาจากตาข้างเดียวที่เหลืออยู่ของเธอ...น้ำตาที่เป็ Code Binary สีฟ้า
01010100... 01100101... 01100001... 01110010...
"นานา..." ภัทรเอื้อมมือไปััแก้มเธอ
มือของเขาทะลุผ่านใบหน้าเธอไป... เหมือนจับควัน
"คุณ... ไม่มีจริงใช่ไหม" ภัทรถามเสียงสั่น
นานายิ้ม... รอยยิ้มที่แสนเศร้าและบิดเบี้ยว
"ความ... รู้... สึก... ของ... นานา... คือ... ของ... จริง..."
เธอเงยหน้าขึ้น จูบเขาเป็ครั้งสุดท้าย
จูบที่ไม่มีัั... มีเพียงความเย็นวูบวาบเหมือนเอาน้ำแข็งแห้งมานาบปาก
"ตื่น... เถอะ... ค่ะ..."
ร่างของนานาค่อยๆ สลายกลายเป็ละอองแสง... ลอยขึ้นไปรวมกับทรายที่ร่วงลงมาจากฝักบัว
ภัทรนั่งมองละอองแสงเ่าั้ด้วยความว่างเปล่า
เขารักเธอ... แม้เธอจะเป็แค่โปรแกรมเขารักเธอ... ในแบบที่เขาไม่เคยรักใคร
ทันใดนั้น...
เสียงทุบประตูดังขึ้นจากข้างนอกห้องน้ำ... ดังสนั่นหวั่นไหว
ปัง! ปัง! ปัง!
"พี่ภัทร! เปิดประตู! พี่ต้องตื่นเดี๋ยวนี้!"
เสียงะโของผู้ชาย... เสียงที่เขาจำได้แม่นยำ
หมอต้น
แต่เสียงนี้... ไม่ได้มาจากลำโพง หรือในหัว
มันมาจาก ข้างนอกประตู จริงๆ
ภัทรลุกขึ้นยืน... เดินไปที่ประตูห้องน้ำ
เขาเอื้อมมือไปจับลูกบิด...
มันเย็นเฉียบ... และเป็ของจริง
เขาหมุนลูกบิด...
แกร๊ก...
ประตูเปิดออก...
แสงสว่างจ้าสีขาวสาดส่องเข้ามา จนเขามองไม่เห็นอะไรเลย
103K
