เย็นของวันอาทิตย์ก่อนจะกลับไปเรียนอีกครั้ง ธาราปล่อยใจให้เคลิ้มสุขกับปัจจุบันขณะเมื่อมือซ้ายจูงมือแฟนสาวเดินไปตามทางเดินของสวนสาธารณะประจักษ์กุลซึ่งตั้งอยู่ใจกลางเมืองที่รถราวิ่งขวักไขว่ แต่ด้วยความร่มรื่นของต้นไม้ที่ปลูกกระจายตัวเรียงรายทำให้สวนแห่งนี้สร้างบรรยากาศเฉพาะตัวแยกจากตัวเมืองออกมา เหมาะกับชาวเมืองที่้าความสะดวก ชื่นชมความร่มรื่นกึ่งสำเร็จรูป หาที่เหมาะสำหรับเดินหรือวิ่งออกกำลังกาย หรือรวมตัวกันเล่นกีฬาบางชนิดเช่นแบดมินตันหรือตะกร้อลอดบ่วง ทางเดินวนรอบขอบของสวนล้อมสระน้ำไว้ตรงกลาง มีเกาะกลางน้ำและสะพานทอดข้ามน้ำอยู่สองแห่ง บริเวณเกาะกลางน้ำที่เป็ศูนย์กลางของสวนมีรูปปั้นซึ่งออกแบบโดยศิลปินแห่งชาติ ตะวันรอนขอบฟ้าจวนลาลับ ใกล้เวลาที่เพลงเคารพธงชาติยามเย็นจะดังผ่านลำโพงเสียงตามสาย ธาราสบายอารมณ์ไม่ต้องระแวงว่าชาคริตจะตามตัวไปวิ่งอีกแล้ว วันนี้ชาคริตตามมาที่สวนสาธารณะด้วย เพื่อมากำกับดูแลว่าธาราจะต้องพักจากการฝึกจริงๆ ห้ามแอบฝึกต่อ เพื่อจะได้คงหลักปรัชญาทางสายกลางไว้ (ธาราแอบบ่นอุบว่า อย่าเหมาว่าคนอื่นจะเหมือนตัวเองสิวะ) แต่การฝึกส่วนตัวของชาคริตยังไม่สิ้นสุด เ้าตัวปักหลักอยู่ที่บาร์เดี่ยวและตั้งหน้าตั้งตาโหนท่าเบสิค ท่อนบนเปลือยเปล่าเผยปฏิมากรรมกล้ามเนื้ออันคมชัดทุกมัด เวลาออกแรงดึงตัวขึ้นเผยใยกล้ามเนื้อขึ้นเป็ริ้วจนหลายคนที่ผ่านไปมาอดหยุดมองอย่างชื่นชมไม่ได้ ชาคริตทุ่มเทสมาธิกับการดึงตัวขึ้นช้าๆแต่ท่วงท่าถูกต้องทุกระเบียดนิ้ว (เขาเกลียดการโกงตัวเองเพื่อเพิ่มจำนวนครั้ง) ทว่าทำไปไม่หยุดและไม่สนใจใครทั้งสิ้น เด็กวัยรุ่นคนอื่นที่โหนบาร์ก่อนหน้านั้นก็หยุดหันมายืนดูให้กำลังใจชาคริต ร้อยกว่าครั้งที่เขาโหนขึ้นลงอย่างช้าๆแบบนั้นโดยไม่มีการลงมาพักแสดงให้เห็นถึงกำลังข้อมือและนิ้วที่แข็งแกร่งเหนืุ์ คนเริ่มมามุงดูให้กำลังใจและถ่ายคลิปราวกับว่าชายคนนี้กำลังจะทำลายสถิติโลกบางอย่าง
ธาราที่เดินจูงมือธันยาครบรอบผ่านมาเห็นเหตุการณ์ก็อดส่ายศีรษะอย่างยิ้มๆไม่ได้
“พี่ชาคริตก็คือพี่ชาคริตจริงๆ”
“ฉันว่าพี่แกเหมาะไปเป็ไลฟ์โค้ชสายออกกำลังกายโหดๆนะ” ธันยาออกความเห็น “แบบออกกำลังกายให้คนอื่นเห็นเพื่อสร้างแรงบันดาลใจให้คนลุกมาทำอะไรสักอย่าง แต่ถ้าไปเป็เทรนเนอร์โดยตรงเลยคงไม่เหมาะ พี่แกยึดติดความโหดเกินไป”
ธาราหันไปมองแฟนสาวของตนก่อนจะถามว่า “เธอส่งพี่ชาคริตมาคุมฉัน ไม่สงสารกันบ้างเหรอ”
ธันยายิ้มเผล่ก่อนจะตอบว่า “เธอไหวอยู่แล้ว แฟนฉันคนนี้เห็นี้เีๆแต่ก็มีจิตใจเข้มแข็งอย่าบอกใครเชียว” ธันยาเปลี่ยนเป็ควงแขนเขาแล้วอิงศีรษะซบแขนทั้งที่ยังไม่หยุดเดิน เป็การสื่อภาษากายว่าเด็กหนุ่มคนนี้เป็ของเธอและเธอก็เป็ของเขา “ฉันภูมิใจในตัวเธอนะรู้มั้ย”
ธาราเผลอยิ้มออกมาอย่างวาบหวามใจ ต่อให้เธอจะเข้มงวดกวดขันกับเขาแค่ไหน เขาก็รู้ดีว่าธันยาเอาความปราถนาดีเป็ที่ตั้งเสมอ ยังไงเขาก็โกรธเธอไม่ลง ต่อให้ใครมาจ้างให้โกรธแพงแค่ไหนก็ตาม
ทั้งคู่เดินทอดน่องผ่านต้นปาล์มที่ปลูกเรียงรายไว้รอบศาลาริมน้ำที่มีน้ำพุฉีดละอองฝอยมาถูกผิวกายเย็นซาบซ่านชั่วขณะ ปลาคาร์ฟสีสันฉูดฉาดตัวอ้วนพีที่เลี้ยงไวในสระโผล่พ้นผิวน้ำมาแย้งกันงับอาหารเม็ดสำเร็จรูปเม็ดสีน้ำตาลที่คนโปรยให้ นกพิราบเองก็ได้อานิสงฆ์จากความใจดีของคนเช่นกัน ลงมากจิกอาหารกันจ้าละหวั่นกันตามสนามหญ้า คนวิ่งและเดินกันขวักไขว่จนต้องเดินแซงและหลบคนวิ่งบางจังหวะ แต่ถึงกระนั้นธาราก็รู้สึกว่าโลกทั้งใบมีเพียงเขากับแฟนสาว
กระทั่งเสียงกรีดร้องดังขึ้น!!!
เสียงกรีดร้องของหญิงสาวที่สะท้อนความตื่นตระหนกออกมาขึ้นใจ ตามด้วยเสียงชายคนหนึ่งแผดร้องอย่างโหยหวน ความเ็ปและความหวาดกลัวระคนกันอยู่ในน้ำเสียง แทบทุกคนชะงักกิจกรรมของตนแล้วมองไปยังที่มาของเสียง เสียงดังมาบริเวณเกาะกลางน้ำใจกลางของสวนสาธารณะ
“ช่วยด้วยค่ะ!! ใครก็ได้ช่วยด้วย!!” เสียงผู้หญิงคนนั้นร้องเรียก แต่เสียงแผดร้องโหยหวยของผู้ชายคนนั้นก็ยังดังแทรกเข้ามา ธาราจูงมือแฟนสาวเดินเข้าไปใกล้ที่เกิดเหตุยิ่งขึ้น ระหว่างนั้นมีผู้ชายชุดกีฬาสองสามคนวิ่งข้ามสะพานไปยังที่เกิดเหตุก่อน
“เสียงร้องน่ากลัวจังเลย” ธันยาพูด สาวเท้าเดินตามแฟนหนุ่มอย่างไว้ทั้งที่ยังเกาะแขนแฟนหนุ่มไว้แน่น
“เกิดอุบัติเหตุอะไรล่ะมั้ง” ธาราตอบด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง “หรือโรคประจำตัวกำเริบ”
แต่แล้วทั้งคู่ก็ต้องชะงักฝีเท้าลงเมื่อมีเสียงเอะอะโวยวายและเสียงร้องโหยหวนของผู้ชายอีกสองสามคนดังตามมา ผู้หญิงเ้าของเสียงคนแรกร้องกรี๊ดไม่ลืมหูลืมตาวิ่งหนีข้ามสะพานจากเกาะกลางน้ำมา
“หนี แจ้งตำรวจ หนี!!” เธอวิ่งร้องบอกอย่างคนเสียสติ แทบไม่มีใครทราบเหตุการณ์ที่แท้จริง แต่ทุกคนก็รีบวิ่งหนีออกจากที่เกิดเหตุกันก่อนแล้ว เสียงร้องโหยหวนของคนที่วิ่งเข้าไปช่วยเมื่อครู่เป็เครื่องช่วยเตือนว่าสถานการณ์อันตราย
“รออยู่นี่” ธาราสลัดแขนออกจากมือแฟนสาว ก่อนวิ่งรุดหน้าไปยังที่เกิดเหตุ
“เดี๋ยวก่อน!” ธันยาจะคว้ามือแฟนหนุ่มแต่ไม่ทัน ร้องด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก “ธารา อย่าเข้าไป”
“ไปตามพี่ชาคริต!” ธาราสั่งทิ้งทายขณะที่วิ่งนำหน้าไปอย่างรวดเร็ว ส่วนธันยารีบวิ่งตามแฟนหนุ่มของไปอย่างเป็ห่วง แต่พอรู้ตัวว่าสิ่งไหนควรทำก่อน ก็วิ่งย้อนกลับไปทางเดิมเพื่อไปตามชาคริต
หัวใจของธาราเต้นรัวเหมือนกลองศึก เสียงร้องโหยหวนนั้นนำความทรงจำค่ำคืนสยองเมื่อตอนห้าขวบกลับมาฉายอีกครั้ง มีมวลความรู้สึกบางอย่างที่คล้ายคลึงกันในเสียงร้องของเหยื่อผู้เคราะห์ร้าย เสียงร้องของคุณอาข้างบ้านที่โดนแม่เขาเจาะลูกตา กัดหูขาด ยังดังชัดทุกรายละเอียดราวกับอัดเสียงไว้ เขาวิ่งมาด้วยความเร็วดุจนักวิ่งลมกรด ชะงักชนขอบสะพานไม้เพื่อเปลี่ยนทิศทาง เมื่อวิ่งข้ามสะพานมาจวนจะถึงเกาะกลางน้ำ สองเท้าก็ชะงักลงตรึงกับพื้นคล้ายภาพตรงหน้ามีมนต์สะกด
ชายสองคนที่อาสาวิ่งเขาไปดูเหตุการณ์เมื่อครู่นอนจมกองเืตาเบิกโพลงน่าจะเสียชีวิตไปแล้ว ทั้งคู่มีรอยกัดที่คอจนคอหอยเหวอะหวะ คนหนึ่งลูกตาซ้ายหายไปจากเบ้า อีกคนหนึ่งมีรอยเล็บสี่นิ้วกระชากหนังใบหน้าออกมาเป็แผ่นเป็ริ้ว ส่วนอีกคนหนึ่งกำลังร้องโอดโอยกึ่งร้องไห้ ถูกชายชราอายุราวเจ็ดสิบนั่งทับร่างอยู่ ชายชราสวมเสื้อกางเกงมอฮ่อมสีน้ำเงินเข้ม แสยะยิ้มแล้วอ้าปากแยกเขี้ยวราวกับสัตว์ร้ายตัวหนึ่ง รอยเืกระเซ็นเปรอะหน้าและเสื้อบางส่วนจนเป็ร่องรอยด่างทึบๆ ฟันทุกซี่ที่เห็นอาบเืจนแดงฉาน
ธารารู้สึกได้ในทันที นี่คือลักษณะเดียวกับที่แม่ของเขาเป็ในค่ำคืนสยองนั้น
ความกลัวฝังใจโถมทะลักเข้ามาแม้กระทั่งความรู้สึกสำลักจวนจะขาดใจเมื่อตอนกำลังจะจมน้ำ ดลบันดาลให้ขาทั้งสองข้างของแข็งทื่อราวกับฝังราก แต่ด้วยเสียงร้องขอความช่วยเหลือปานใจจะขาดของผู้เคราะห์ร้าย และความอยากรู้ความจริงเื่สาเหตุที่ทำให้แม่ของเขาเสียสติ ธารารวบรวมความกล้าสั่งให้ขาของตัวเองก้าวไปหาชายชราในชุดม่อฮ่อมสีน้ำเงินที่ท่าทางเหมือนสัตว์ร้ายคนนั้น
“ลุง! หยุดเดี๋ยวนี้” ธาราร้องเตือนออกไป การที่อีกฝ่ายอยู่ในวัยชรา แต่เขาอยู่วัยหนุ่มทำให้เกิดความลังเลขึ้นมาเล็กน้อย
ชายชราฝังเล็บเจาะเข้าไปในเนื้อไหล่ของชายเคราะห์ร้ายจนกรีดร้องเสียงหลง แหงนศีรษะขึ้นเตรียมจะฝังคมเขี้ยวลงไปที่เส้นเืใหญ่คอซึ่งเป็หนึ่งในจุดตาย ธาราปราดเข้าไปเตะเข้าที่ซี่โครงอีกฝ่ายจนล้มกลิ้งลงไปกับพื้น ยังไม่คิดใช้หมัดซึ่งเป็อาวุธถนัดของตนเอง พอชายผู้เคราะห์ร้ายเป็อิสระก็รีบลุกขึ้นวิ่งหนีข้ามสะพานออกไปจากเกาะกลางน้ำทิ้งรอยเืไหลหยดตามไปเป็ทาง สัญชาตญาณการเอาตัวรอดคงทำให้ลืมความเ็ปและลืมขอบคุณ
ชายชราในท่านั่งยองๆเงยหน้าขึ้นมาแยกเขี้ยวคำรามใส่ธารา ถึงจะอายุราวๆเจ็ดสิบ แต่ดูเหมือนลูกเตะเต็มรักเมื่อครู่จะไม่สะทกสะท้านร่างแกเท่าไหร่
จากท่านั่งยองๆ ชายชรากระโจนพรวดมาจู่โจมอย่างรวดเร็ว
สัญชาตญาณนักมวยช่วยให้ธารารอดพ้นจากกรงเล็บที่พุ่งออกมาจู่โจมถูกเพียงอากาศธาตุ ธาราอาศัยฟุตเวิร์คฉากหลบไปด้านซ้ายเพื่อชิงเหลี่ยมมุมที่ได้เปรียบ ะโสลับเท้าอย่างรวดเร็วให้เท้าขวามาอยู่ข้างหน้าเพื่อทุ่มน้ำหนักผ่านหมัดซ้ายได้เต็มที่ หมัดครอสพากำปั้นเข้าสู่ปลายคางอีกฝ่ายอย่างเต็มรัก ทว่าอีกฝ่ายเพียงเข่าอ่อนยวบลงเล็กน้อย เปลี่ยนทิศพุ่งเข้ามาจู่โจมต่อดุจปีศาจ มือขยุ้มเป็ท่ากรงเล็บพุ่งเข้ามาราวกับหมัดเสือจากสำนักเส้าหลินในหนังจีน แต่ด้วยท่าร่างที่คล้ายสัตว์ป่าไร้แบบแผน ธารายังคงอาศัยฟุตเวิร์คคล่องแคล่วฉากหลบแล้วปล่อยหมัดซ้ายเข้าปลายคางได้เต็มรักทุกหมัด ซึ่งนักกีฬารุ่นเดียวกันโดยเข้าไปตอนแข่งขันก็ต้องมีอันร่วงลงไปให้กรรมการนับทุกราย เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใด ห้าครั้งครั้งที่ส่งหมัดเข้าปลายคางชายวัยเจ็ดสิบผู้นี้ ทั้งที่ไม่มีนวมลดแรงกระแทกด้วย ทำไมถึงยังเอาไม่ลง ครั้งหนึ่งชายชราดักทางเขาได้เกือบจะเข้าประชิดตัวได้สำเร็จ ดีที่ธารามีพร์เื่ประสาทััว่องไว เสยหมัดอัปคัตใส่คางให้อีกฝ่ายชะงักก่อนจะฉากหลบไปด้านข้างได้อย่างหวุดหวิด จนกระทั่งชายชราเห็นว่าตนเองจู่โจมไม่เป็ผลจึงนั่งยองกับพื้นหยุดการโจมตีชั่วคราว เปิดโอกาสให้ธาราได้ฉากถอยออกมาตั้งหลัก
“ลุง!!” ธาราพยายามเรียกสติอีกฝ่าย แต่แขนยังตั้งการ์ดกำหมัดหลวมๆไว้พร้อมรับการจู่โจมจากอีกฝ่ายทุกเมื่อ
แล้วอีกฝ่ายก็กระโจนพรวดเข้ามาหาอีกครั้ง ทว่าคราวนี้ชายชรากลับชะงักฝีเท้าลงก่อนจะถึงตัว ย่อตัวลงต่ำลงระดับเข่าแล้วพุ่งเข้ามา
ธาราใจหายวาบ รู้ตัวว่าซวยแล้ว สายไปเมื่อถูกอีกฝ่ายรวบสกัดจนล้มลง นี่คือจุดอ่อนของนักมวยสากลที่ไม่เคยเจอกับการต่อสู้ประเภทอื่นนอกสังเวียน ธาราไม่รู้หลักการป้องกันการสกัด การที่ถูกอีกฝ่ายนั่งทับร่างตัวเองสำเร็จคือโลกใบใหม่ที่นักมวยไม่เคยััมาก่อน ธาราทำอะไรไม่ถูก ไม่ได้เอาขารัดตัวอีกฝ่ายไว้เพื่อหาทางหนีทีไล่ หรือแม้แต่การเด้งตัวขึ้นให้อีกฝ่ายเสียจังหวะแล้วพลิกตัวหนีจากการทับแบบที่พวกยูยิตสูชอบทำกัน เขาตอบโต้แบบสิ้นหวังอย่างที่นักมวยทำได้คือต่อยขึ้นไป ขนาดหมัดที่ต่อยเต็มแรงในท่ายืนเข้าที่ปลายคางหลายหมัดยังเอาไม่ลง ก็คงไม่ต้องพูดถึงการต่อยสวนขึ้นไปในภาวะไร้กำลังเช่นนี้ ขณะนี้เองสร้อยคอเส้นหนึ่งของชายชราห้อยมาระหน้าของธารา ความคุ้นตาในทีแรกทำให้นึกขึ้นมาได้ว่ามันคือสร้อยหินออบซีเดียนแบบเดียวกับที่แพรวลดาสวมใส่ในวันนั้น ชายชราคล้ายเห็นอีกฝ่ายทำอะไรไม่ได้ แยกเขี้ยวยิ้มคล้ายกับรอยยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียมของสัตว์ป่า มันภูมิใจที่สามารถเอาชนะอีกฝ่ายที่แข็งแกร่งอย่างธาราได้ แยกเขี้ยวเตรียมจะฝังลงมาที่ซอกคอของธารา
8K
