วันต่อมาแม้เวลาจะล่วงเลยมานานั้แ่พระอาทิตย์ขึ้นแต่ฉีิก็ยังคงนอนนิ่งมองดูเสาไม้ของเตียงที่เมื่อคืนมันโยกไว้ไปมาทั้งคืนจนเกือบพังลงมา
ต้องโทษสุราไห้สุดท้ายที่ดื่มเข้าไปมากมายทำให้สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเผลอตอบรับการััเล้าโลมของนางอย่างเคลิบเคลิ้มจนต้องเสียความบริสุทธิ์ที่รักษามาหลายปีแก่นาง
"คุณชาย ท่านแม่ทัพให้ข้านำสำรับมาให้เ้าค่ะ ขออภัยที่ข้าทำให้คุณชายตื่น"
นางกำนัลสองคนถือถาดสำหรับเข้ามาทำให้ฉีิที่ตอนนี้ภายใต้ผ้าห่มที่เปลือยเปล่าล่อนจ้อนรีบหาผ้ามาคลุมร่างกายทันที
พลางรู้สึกว่าเวลานี้เหตุการณ์ตาลปัตรสตรีต้องนอนคิดถึงเื่เมื่อค่ำคืนที่ผ่านมาและคิดถึงเื่ความบริสุทธิ์ เหตุใดเป็บุรุษเช่นเขาที่ต้องมานั่งเสียดายอยู่ในเวลานี้
"ข้าเตรียมน้ำสมุนไพรให้ท่านลงแช่แล้วนะเ้าคะ สมุนไพรนี้ดีพ่อค้าฮานำมาให้ท่านแม่ทัพเป็ของกำนัล ท่านแม่ทัพเลยให้ข้านำมาให้คุณชาย สรรพคุณบรรเทาอาการปวดเมื่อยเ้าค่ะ"
"อืม..."
เมื่อนางกำนัลเห็นว่าคุณชายฉีิไม่้าสิ่งใดอีกพวกนางก็ออกจากห้องไปได้ยินเสียงซุบซิบหัวเราะคิกคักกันคิดดีไม่ได้ว่านางนินทาผู้ใด
"นางกำนัลพวกนี้มันน่าจับมาตัดลิ้นนัก"
แล้วนี่นางไปที่ใดแต่เช้าทั้งที่เมื่อคืน...
เพียงแค่คิดถึงบทรักที่เร่าร้อนที่นางบำเรอให้ทำเอาบุรุษที่มั่นใจในตนเช่นเขาหายใจไม่ทั่วท้องเพียงข้ามคืนนางทำให้เขาหัวใจสั่นได้ถึงเพียงนี้หากอยู่ไปนานๆ เขาคงต้องตกหลุมรักนางในสักวัน
"ความภูมิใจของข้า..."
ผู้อื่นรู้คงหัวเราะเยาะเขาเล่าขานกันจนถึงรุ่นลูกหลานแน่นอน นางก็มีส่วนผิดเหตุใดถึงเก่งกาจเพียงนั้นทั้งที่ก็ดูเหมือนจะเป็ประสบการณ์ครั้งแรกของนางเช่นกัน
วันนี้ทั้งวันท่านแม่ทัพใหญ่ยิ้มกริ่มภูมิใจในตัวเองนอนก็ยิ้มนั่งก็ยิ้มจนเหล่าทหารพากันมองหน้ากันเลิกลั่นด้วยความสงสัยและหวาดระแวง
"หรือท่านแม่ทัพจะสังหารสามีนางไปแล้วั้แ่เมื่อคืน"
"เองก็พูดเพ้อไปเรื่อยหากนางสังหารไปแล้วเ้าว่าเหตุการณ์จะสงบเช่นนี้รึ บัณฑิตผู้นั้นเป็คนโปรดฮ่องเต้มีหรือข่าวจะเงียบเช่นนี้"
"ก็จริงของเ้า"
ทหารต่างซุบซิบกันจนถึงหูเจียวลู่แต่นางก็ไม่ใส่ใจยังคงยิ้มร่าเช่นเดิม คนมันอารมณ์ดีต่อให้ตอนนี้พวกทหารว่ายังไงนางก็ยิ้มรับ
อาการของท่านแม่ทัพทำให้ผู้ที่แอบมีใจชอบพอนางถึงกับหัวใจแตกสลายถึงจะทำใจแล้วทำใจอีกแต่ก็ใช่ว่าจะทำได้โดยง่าย
เพล้ง!!
กรี๊ดดดดด!!!
เสียงกรีกร้องที่ออกมาจากตำหนักทำให้เหล่านางกำนัลวิ่งกันวุ่นทางด้านเสนาบดีเจียเฟ่ยเองที่นั่งจิบชารับแสงอาทิตย์ในยามอรุณก็สะดุ้งเฮือกกับเสียงที่ดังมาจากตำหนักบุตรสาว
"พวกเ้าตามข้าไปดูคุณหนูนางเป็อะไร เหตุใดกรีดร้องเสียงดังปานนั้น"
"เรียนใต้เท้าคุณหนูเจียลี่บอกว่าจะออกไปหาคุณชายฉีิขอรับ"
ฝีเท้าที่กำลังจะก้าวเดินชะงักทันทีเมื่อได้ยินพ่อบ้านคนสนิทรายงาน เจียลี่บุตรสาวของเขาเป็เช่นนี้มาั้แ่เมื่อวานที่คุณชายผู้นั้นแต่งเข้าจวนท่านแม่ทัพแล้ว
"ข้าจะทำเช่นไรกับนางดี ข้าสู้อุตส่าห์หาสามีดีๆ ให้นางเป็ถึงองค์ชายแต่นางกลับรักปักใจที่บัณฑิตหนุ่มผู้นั้น เฮ้ออ...ไปดูนางเอาไว้อย่าให้ออกไปทำเื่งามหน้าให้ข้าอับอายผู้คนอีก"
"ขอรับ"
ไม่ว่าจะทำเช่นไรก็ไม่อาจห้ามนางได้คงต้องรีบส่งนางเข้าวังเพราะหากนางออกไปทำเื่งามหน้าให้ท่านแม่ทัพใหญ่ไม่พอใจจะหาทางแก้ได้ยาก
วันนี้แม่ทัพใหญ่กลับจวนเร็วเพราะคิดถึงใครบางคนที่อยู่จวนพอกลับมาก็ถามหาสามีอันเป็ที่รักของนางเมื่อรู้ว่าเขากำลังอ่านตำราอยู่นางก็ให้พ่อบ้านไปเตรียมสำรับให้
เจียวลู่นั่งอยู่โต๊ะไม่ตัวใหญ่สีหน้าสดใสในใจเบิกบานยิ่งนักเพราะคนที่กำลังรอคือสามีรักของนางต่อให้รอนานกว่านี้นางก็รอได้
พ่อบ้านยกแขนขึ้นปากเหงื่อใจเต้นไม่เป็ส่ำ ท่านแม่ทัพของเขาไม่เคยต้องรอใครและเกลียดการรอคอยที่สุด แต่เวลานี้ต้องเป็ฝ่ายรอเพียงเพื่อทานมื้อค่ำกับคุณชายฉีิเท่านั้น
"พ่อบ้าน"
"ขอรับท่านแม่ทัพ" นั่นไงคิดไม่ผิดท่านแม่ทัพคงทนไม่ไหวแล้วเป็แน่
"ตั้งโต๊ะ! " เสียงฝีเท้าของบุรุษที่กำลังเดินมาแต่ไกลทำให้รู้แล้วว่าเขามาแล้วจึงออกคำสั่งกับพ่อบ้าน
"ขะ ขอรับ" พ่อบ้านรีบรับคำแล้วจัดการตามคำสั่ง
ฉีิถูกนางกำนัลตามให้มากินข้าวกับท่านแม่ทัพใหญ่สายตาหวานซึ้งราวอิสตรีมองไปยังคนที่ได้ชื่อว่าภรรยาของตน แต่พอสบตาแวววาวคู่นั้นเขาก็เสไปมองอาหารสิบกว่าอย่างที่วางบนโต๊ะแทน
"มานั่งข้างๆ ข้าเถิด"
เจียวลู่ส่งยิ้มหวานให้เขา ก่อนจะเรียกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเขาจึงเดินไปนั่งลงใกล้ๆ นาง ไม่เข้าใจเช่นกันว่าเหตุใดทำไมการกระทำของพวกเขาทั้งสองถึงสลับสับเปลี่ยนไปเช่นนี้
เขาเป็ฝ่ายถูกนางเกี้ยวพาราสีแถมตัวเขาเองนั้นยังเขินอายนางจนแทบไม่กล้าสบตาทั้งที่ไม่เคยเป็กับสตรีนางใดมาก่อนหรือเป็เพราะนางได้ความบริสุทธิ์ของเขาไปนะ
แม่ทัพเจียวลู่อมยิ้มให้กับความขี้อายของสามีที่ก้มหน้างุดอยู่ตรงหน้าอยากถามเขาเสียเหลือเกินว่าบนตักนั้นมีสิ่งใดหน้ามองกว่านางอีก
"กินข้าวกันเถอะข้าหิวแล้ว"
เอ่ยจบก็คีบเนื้อเป็ดย่างใส่ให้เขาถึงปากโดยไม่สนใจสายตาของพ่อบ้านและนางกำนัลที่รอรับใช้อยู่แถวนั้นเลยสักนิด
"ลองชิมดูอร่อยนะ"
คุณชายฉีิที่มีใบหน้างดงามราวอิสตรีเงยหน้าขึ้นสบตาคนพูด นางมองมาที่เขาด้วยสายตาอบอุ่นทำให้รู้สึกใจสั่นไหวไปกับท่าทางเอาใจใส่ของนางจึงอ้าปากรับอย่างว่าง่าย
"กินเยอะๆ นะ ข้าชอบสามีที่ตัวใหญ่บึกบึน"
จากที่ใจไม่อยากแต่งกับนางเพราะคิดว่านางอัปลักษณ์นักหนา มาเวลานี้ได้เห็นใบหน้าของนางชัดเจนความทรงจำเก่าๆ ก็ย้อยคืน หลายปีก่อนเขาต้องเดินทางตามบิดาไปเป็ทูตที่เมืองเยี่ยและถูกโจมตีระหว่างทาง
ไม่คิดว่าตนจะรอดตายมาได้เพราะเด็กสาวคนหนึ่งที่เก่งอาจและต่อสู้พาเขาฝ่าออกมาจากวงล้อมข้าศึกและหลงทางกับท่านพ่อต้องอยู่ในถ้ำถึงสามวันสามคืนเต็มๆ
่เวลานั้นเขากลัวมากนอนร้องไห้ทั้งคืนด้วยยังเด็กอยู่แต่นางกลับไม่เป็เช่นนั้น นางดูแลาแให้เขาและช่วยหาอาหารให้อีกทั้งยังพาเขาออกจากป่ากลับมาหาท่านพ่อได้อย่างปลอดภัยอีกด้วย
เขาไม่ได้ถามว่านางเป็ใครเพราะเป็ไข้ป่าหนักต้องรีบกลับเมืองหลวงเพื่อรักษาได้ทันท่วงทีหลังจากฟื้นจากพิษไข้ออกตามหานางก็ไม่มีผู้ใดรู้จัก มีทหารนายหนึ่งบอกว่านางอาจเป็บุตรสาวของชาวบ้านหัวเมืองแถวนั้นก็ได้
เพราะไม่มีเด็กสาวคนไหนออกรบั้แ่ยังเยาว์และเก่งกาจเพียงนั้นได้ แม้เติบโตมาจะได้ยินข่าวบุตรสาวท่านแม่ทัพเจียวว่าเก่งกาจออกรบั้แ่อายุยังน้อยไม่คาดคิดว่าจะเป็นางที่ตามหา
าแที่หน้าอกไม่ใหญ่มากของนางเขารู้ดีและจำมันได้ว่าคือนาง นางเป็คนเอาตัวมากำบังเขาไว้ในตอนที่ข้าศึกโอบล้อมเขาจนไร้ทางหนี เขาเป็คนช่วยห้ามเืให้นางในตอนนั้นจึงจดจำลักษณะและจุดที่รอยแผลอยู่ได้เป็อย่างดี
ในที่สุดข้าก็หาเ้าจนเจอ...
239
