"น้องแมว!! งานนี้ด่วนมากเลยนะ! ผอ.จะมาเดินตรวจพรุ่งนี้!"
"ครับ..."
"น้องแมว! งานพี่ด่วนที่สุดขอบ่ายนี้!!"
"ครับ..."
"น้องแมว! งานพี่ด่วนยิ่งกว่าด่วน อีกครึ่งชม.ขอเลยนะ!"
"ครับ..."
.
แกร๊ก...
.
โทรศัพท์ภายในบนโต๊ะทำงานตรงมุมห้องถูกวางลง
เ้าของโต๊ะได้แต่ทำสีหน้าบอกบุญไม่รับแต่ก็ี้เีจะบ่น...
.
งานที่ผมกำลังทำอยู่คือฝ่ายศิลป์
ของโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง
ทำป้ายแปะตามห้อง
เอกสารให้ความรู้ ทำบอร์ด ออกบูท จิปาถะ
โดยทั้งโรงพยาบาลมีตำแหน่งนี้หนึ่งคน
ทุกๆคนจึงบอกผมว่างานด่ววนนน!
.
แม่งเอ๊ยยย!!!
.
"อ้าว! แมวทำหน้าเบื่ออีกแล้วนะ!
มีอะไรให้พี่ช่วยมั้ย?!"
.
"อ้า... ไม่ดีกว่าครับ... พี่ช่วยผมไม่ได้หรอกครับ.."
.
"โอ้ย... แรงง่ะ! เราก็มีความสามารถนะ! ฮะฮะ!"
"ฮิฮิ! ไอ้แมวมันก็เป็แบบนี้ตลอดแหละ!"
"นี่ถ้าไม่หล่อนะ! พี่ตีหัวแตกแน่! ฮ่าฮ่าฮ่า!"
.
ผมชื่อแมว...เป็หนุ่มหล่อหน้าตาดี
หน้าหวานอย่างเจร็อคญี่ป่นหรือดาราเกาหลี
ดวงตาคมกริบเฉียบคมโคตรเท่ห์
คิ้วบางจมูกโด่งตั้งเป็สัน ปากไม่บางไม่หนา
สีชมพูอ่อนเป็ที่หมายปองของสาวๆ
.
แต่เดี๋ยวก่อนคุณคงจะคิดว่าผมแม่งโคตรโชคดี
เกิดมามีบุญวาสนา มีผู้หญิงล้อมหน้าล้อมหลังล่ะสิ?
แต่เปล่าเลย...
.
"น้องแมวไปกินข้าวกันเที่ยงแล้ว!"
"อ้า... ผมไปทีหลังดีกว่าครับ..."
"ไปเหอะน่า!!"
"อ้า...ครับ..."
.
ผมเป็คนไม่เข้าสังคม...
ไม่สิ...พูดให้ถูกคือผมไม่ชอบสังคม
ผมไม่ชอบการนั่งเรื่อยเปื่อยในโรงอาหาร
คุยกันสัพเพเหระเป็ชม. โดยเฉพาะ...
.
"นี่รู้มั้ย ยัยฝนน่ะวันก่อนทำมาพูดอวด
ว่าผัวเลี้ยงฉลองวันเกิดหมดเป็แสนเลยนะ"
.
"อี๋... อีเวอร์... วันก่อนก็เอาเสื้อมาอวดฉัน
เสื้อโคตรไม่สวยอะ! มีเงินอย่างเดียวซื้อไม่ได้นะ!"
.
"ต้องโง่ด้วย!! ฮิฮิฮิ!"x5!!
.
"น้องแมวล่ะเคยเจอแบบนี้มั่งป่าว?"
"เอ๋??"
"มีมั่งป่าว?"
.
เหล่ารุ่นพี่สาวที่ทำงาน
ซึ่งนั่งล้อมอยู่รอบโต๊ะคะยั้นคะยอถาม
.
"อ้า...ไม่รู้สิครับ... แต่ผมว่าพี่ฝน
กำลังจะเดินกลับมาที่โต๊ะแล้วนะครับ..."
"อุ้ย!"x5!!
.
นั่นแหละมันเป็ซะอย่างนั้น...
พี่ฝนที่ว่าก็เป็คนที่นั่งทำงานอยู่ในแผนกเดียวกัน
แผนกของผมเป็แผนกการตลาดที่มีแต่ผู้หญิง
และผู้หญิงทุกคนในห้องนี้ก็สวยๆหน้าตาดีทั้งนั้น
แต่นิสัยของพวกเธอมัน...
.
ฉึก!! ฉึก!! ฉึก!!
.
พร้อมจะแทงข้างหลังทุกๆคนที่ลุกขึ้นจากวงสนทนา
ผมเห็นหลังของพี่ฝนเต็มไปด้วยมีดและเืที่หยดลงมา
เื่นินทาของพวกเธอก็วนไปวนมา
บางทีแม่งเล่าซ้ำทุกวันที่มากินข้าว
ขึ้นกับว่าวันนี้ใครจะเป็คนโดนเท่านั้น...
.
"แหม... พี่ฝนคะ! วันนี้ชุดพี่ก็สวยอีกแล้วนะคะ"
"เอ๋? ไหนเมื่อกี้พี่บอกว่าไม่สวยเลยไงครับ?
มีเงินอย่างเดียวซื้อไม่ได้"
"น้องแมว!"x5!!!
.
และผมก็เป็คนพูดตรง...เกินไป...
ผมเป็คนไม่เก็บความลับให้คนอื่น
มันน่ารำคาญที่จะต้องมานั่งคิดให้มากความเผื่อคนอื่นน่ะ
และคนแบบนั้นคุณคิดว่าจะมีใครอยากคบรึเปล่าล่ะ?
.
พูดถึงอยากคบ... ผมก็เป็ผู้ชายทั่วไป
ไม่ใช่ว่าไม่อยากคบใครเลย ผมก็อยากมีแฟนสวยๆ
แต่ความสามารถในการเข้าสังคมของผมต่ำมากๆ
.
ตรงข้ามกับนิสัยพูดตรงแบบขวานผ่าซาก
รักแรกของผม ผมแอบเอาจดหมาย
ไปใส่ในกระเป๋านักเรียนเธอตอน ม.1
.
"อะ! ไอ้โรคจิต!! ฮืออ! ฮือออ!!"
.
เธอคนนั้นถึงกับร้องไห้...
และด่าออกมาให้ได้ยิน...
ทำไมถึงใช้คำว่าเธอน่ะเหรอ?
เพราะผมจำชื่อเธอไม่ได้ซะแล้วน่ะสิ?
.
ตอนเด็กๆผมดูการ์ตูนมากเกินไป
และเชื่อว่าความรักคือสิ่งสวยงาม
แต่ความจริงก็คือ ผมไม่ได้เป็คน
ที่เข้าใจคอนเซปต์ของความรักเลยสักนิด
ไอ้ที่พระเอกทำแม่งโคตรโรคจิต
และผู้หญิงในชีวิตจริง เขาไม่ได้คิดหรือรับได้ง่ายๆ
เหมือนกับในการ์ตูน นอกจากเขาจะชอบเราอยู่แล้ว?
.
ผมจำได้เลยว่าตอนแรกๆ
ผมหลงรักเธออย่างเป็บ้าเป็หลัง
แต่พอผ่านไปหลายปี แม้แต่ชื่อผมก็ลืมที่จะจำ
ความรักมันคืออะไรกันแน่
แล้วความรักมั่นคงในการ์ตูนหรือในหนัง
มันมีอยู่จริงหรือเปล่านะ?
.
"อ้า... ถ่ายเอกสาร...หะ...ห้าแผ่นครับ"
"จ้ะ! เดี๋ยวพี่ถ่ายให้นะ! เอามาสิ!"
"เอ้อ...คะ...ครับ..."
.
ปกติผมก็มีปัญหาในการคุยกับคนปกติอยู่แล้ว
แต่ยิ่งกับผู้หญิงที่สวยมากๆมันจะยิ่งยากขึ้นไปอีก
ผมประหม่ามากๆ
ทั้งที่ไม่ได้รู้สึกชอบถึงขั้นรักพวกเธอด้วยซ้ำ
แม้แต่กับพี่สาวร้านถ่ายเอกสาร
ที่ปีๆหนึ่งผมจะได้ใช้บริการเธอแค่ครั้งสองครั้งเองมัั้ง?
มือผมก็ยังสั่นพูดจาสั่นๆอยู่ตลอด...
.
มันเลยกลายเป็ว่าผมใช้ชีวิตวัยรุ่น
โดยการแทบไม่คุยกับผู้หญิงเลย
ซึ่งมันก็ไม่แปลกเท่าไหร่
เพราะธรรมชาติผมก็ไม่ชอบสังคมอยู่แล้ว
.
ตึงงง!!
"โว้ววว!! ไอ้แมวว!! แม่งเก่งว่ะ!"
.
บาสเป็กีฬาที่ผมชอบ...
แต่ที่จริงผมเล่นเป็ทุกกีฬานั่นแหละ
แต่...
.
"เชี่ย!! มึงชู้ตลงลูกเดียวตลอดการแข่งเนี่ยนะ!"
"ท่ามาอย่างเทพ! ที่แท้กากนี่หว่า! ฮ่าฮ่าฮ่า!"
.
ใช่แล้ว...
ผมเป็คนที่เก่งอะไรในการเล่นครั้งแรกๆ
เก่งขึ้นได้อย่างรวดเร็วมากๆจนน่าใ
แต่ไม่สามารถก้าวข้ามกำแพงจากคนเล่นเป็
ไปสู่คนเล่นเก่งได้
.
ไม่ว่าจะเล่นหรือทำอะไร
ผมก็ทำได้แค่ครึ่งๆกลางๆ
มันไม่ใช่แค่ว่าผมไม่มีพร์
แต่มันเป็เพราะผมขาดความพยายาม
.
ผมเบื่อเร็วมาก ในขณะเดียวกัน
ก็มีความอยากรู้อยากเห็นที่สูงมาก
ทว่าพอรู้ทฤษฏีของมันหมดแล้ว
ผมก็ไม่อยากจะทำมันอีกเลย
.
ไม่เคยจดจ่อกับอะไรได้เกิน 2 อาทิตย์
ซึ่งนั่นมันเป็ตัวผมเองที่ผิด
ไม่มีใครเก่งบาส บอล ปิงปอง หรืออื่นๆได้ในสองอาทิตย์
เหล่านักกีฬาที่มีพร์ นั่นมันเป็แค่ข้ออ้าง
.
หากว่าพวกเขาไม่ซ้อมและเล่นมันอย่างจริงจัง
พวกเขาก็ไม่มีทางที่จะเก่งเหมือนกัน
เราเห็นแต่เพียงว่าพวกเขาเหมือนทำอะไรได้ง่าย
เราไม่รู้หรอกว่าเื้ัพวกเขาซ้อมหนักแค่ไหน
.
"เฮ้ย! แมวมึงเชียร์ทีมไรวะ?"
"เอ๋? เอ้อ! อาร์เซน่อล!"
.
ผมอาจไม่ชอบสังคม แต่ผมชอบศึกษาสังคม
ผมเชียร์อาร์เซน่อลเพราะมันชื่อเหมือน
ขนมคุกกี้อร่อยๆที่ผมชอบกิน
แล้วปรากฏกว่าหลังจากนั้น...
.
"ทีมนี้เข้าชิง มีตัวเก่งคือตัวนี้
โค้ชคือคนนี้ น่าเสียดาย...ที่ตกรอบ"
.
"เฮ้ยยย!! มึงไปตามข่าวมาจากไหนวะ?
รู้แม่งทุกทีมเลยเหรอ?"
"เอ๋?"
.
กลายเป็ว่าผมมีความรู้มากกว่าคนที่มาชวน
จะกีฬาหรือว่าดนตรี พอมีคนมาชวน
ผมก็กลับไปหาข้อมูลมาอย่างเต็มที่
ในขณะที่ผมเกลียดสังคม
แต่บางทีความจริงแล้วผมอาจจะเหงา?
ผมเฝ้าอ่านข้อมูลต่างๆมากมายในอินเตอร์เนต
ไม่ค่อยพูดกับคนจริงๆ...
.
แต่ใช้เวลาส่วนใหญ่
สิงอยู่ตามเฟซบุ๊คและเวปบอร์ด?
แม้ว่าภายหลังผมจะเลิกอ่านคอมเมนต์เ่าั้ที่เคยชอบ
มันไม่มีความรู้อยู่ในนั้น ทุกคนเอาแต่จะโชว์เหนือ
ด่าทอ แซะ วิจารย์คนอื่นอย่างเมาส์มันส์
มันน่ารำคาญ...
.
ที่ผมชอบความรู้ก็เพราะความรู้
ไม่ทะเลาะกันและไม่ทำร้ายกัน
ผมมักจะคิดเข้าข้างคนที่ถูกด่าหรือประนามในเนต
มันเป็เพราะว่าพวกเขาเหมือนถูกเหน็บ
ด้วยความเสือกของคนอื่น
ทั้งๆที่บางอย่างมันเป็เื่ไม่เป็เื่
ความเห็นของผมจึงมักไม่ตรงกับคนส่วนมาก
.
แนนซี่น่ารัก -
-----
สวยก็ไม่สวยเสือกแต่งโป๊
มาจื่อปากลงคลิปดูดไอติมแบบนี้
ใครก็รู้ว่ามึงทำท่าดูดควย
ขอให้มึงโดนข่มขืนแล้วฆ่า
กูไม่ได้โลกสวย แต่มึงควรโดนค่ะอีดอก!
---ไลค์ 1 k
-ใช่คุณเ้าของเมนต์สวยกว่าอีกน่ารักเอาะ!
- เราเห็นด้วยควรตายๆไปซะรกโลก!
.
แมว - ตอบกลับ -
---
เขาจะลงคลิปอะไรพวกคุณก็ไม่มีสิทธิ์
ไปแช่งให้เขาโดนข่มขืนแล้วฆ่านะครับ
จะด่าก็ด่าให้อยู่ในกรอบเถอะครับ
---โกรธ 500 คน
.
-----
- ไอ้เหี้ย! ไอ้องครักพิทักษ์นม
- ไอ้พวกติดหีมาอีกละ!
- ไอ้พวกหื่น!
-
.
ใช่...ผมเป็คนขวางโลกโดยกำเนิด
ไม่ได้คิดว่าตัวเองเท่ห์หรอก
มันก็แค่ผมคิดแบบนั้น
และผมไม่ชอบการโกหกตัวเอง...
.
หลังจากที่ผมไม่สามารถเข้ากับอะไรได้เลย
ผมก็เลยถอนตัวออกมาจากทั้งสังคมจริงๆ
และสังคมในอินเตอร์เนต...
ใช้ชีวิตอยู่เพียงลำพังในโลกที่เสียงดัง
เฝ้ามองมันไปอย่างไร้จุดหมาย...
.
3K
