จะมีความรักกับเขาทั้งที ทำไมอุปสรรคเยอะจังเลย
ฉันกำลังนั่งรอ เรย์ ในห้องทำงานของเขา ฉันได้ไลน์บอกเขาแล้วว่าจะมารอเขาที่ออฟฟิศ ซึ่งเขาก็ตอบมาว่า "กำลังเดินทางกลับจากต่างจังหวัด" ประมาณบ่ายโมงน่าจะถึงที่บริษัท
ระหว่างรอเขาฉันนั่งเล่นเกมในมือถือแก้เซ็งไปก่อน
ก๊อก! ก๊อก !
"เชิญค่ะ" ฉันไม่รู้หรอกว่าใครมาเคาะประตู ถ้าเดาไม่ผิดน่าจะเป็พนักงานเข้ามาส่งแฟ้มเอกสารให้เขา "คุณเรย์ ไม่อยู่ห้องนะคะ" ฉันบอกผู้หญิงคนตรงหน้าที่กำลังมองฉันหัวจรดเท้า
"เธอเองน่ะเหรอ เป็แฟน เรย์" ประโยคนี้คือคำทักทายของเธอเหรอ
"ใช่ ทำไม"
"สารูปดูไม่ได้เลยนะ"
"ฮ่าๆ ว่าตัวเองหรือไง"
"บอกฉันมาเดี๋ยวนี้ ว่าเธอกับเรย์สถานะตอนนี้คืออะไร"
"แฟน"
"เลิกกับเขาซะ" ฉันน่าจะไปคุยกับเรย์ ให้รู้เื่ดีกว่ามาคุยเธอ ดูจากท่าทางเธอแล้วน่าจะไม่ยอมเลิกกับเรย์ง่ายๆหรอก ฉันก็จะไม่ยอมแพ้เธอเหมือนกัน "ไปล่ะ ฉันไม่อยากเสียเวลากับเธอ"
"ฉันก็ไม่ได้อยากสนทนากับเธอ" หมั่นไส้จริงๆเลย
หลังจากเธอเดินออกไป เรย์ กลับมาถึงก็เข้าห้องมาพอดี และมีเธอเดินควงเรย์ เข้ามาด้วย ...โอ๊ยย ฉันล่ะหมั่นไส้เธอจริงๆ
"เรย์คะ ผู้หญิงคนนี้มารอคุณนานแล้ว ได้นัดกับเธอไว้ไหมคะ ถ้าไม่ได้นัดไว้ ฉันจะได้ให้ รปภ. มารับตัวเธอกลับไปซะ"
"ผมนัดเธอไว้ครับ" โดนัท เธอมาแปลกนะเนี่ย ปกติเธอไม่เคยควงแขนเดินกับผมแบบนี้เลย
"อิอิ พร้อมยังคะ เราจะไปกินชาบูกันที่ร้าน ตามใจฉัน " ร้านเปิดใหม่ อยู่ติดกับคอนโดฉันเลย
"ผมขอเก็บเอกสารแปบนึงนะครับ"
"เรียบร้อยครับ"
"เราไปกันเลยค่ะ "
--
ร้านตามใจฉัน
"เธอจะสั่งอะไรเพิ่มไหม"
"กินแค่นี้ก่อนดีกว่าค่ะ "
"ก็ดีเหมือนกันครับ " "ตอนที่ผมไม่อยู่ โดนัทได้เข้ามาคุยอะไรกับคุณไหมครับ"
"ไม่นะคะ" ฉันว่าเดี๋ยวเธอก็ต้องเป็ฝายไปถามเรย์เองอยู่แล้ว ฉันไม่ต้องเล่าให้เขาฟังหรอก
"กินกันต่อเถอะค่ะ"
หนึ่งชั่วโมงถัดมา
"อิ่มจัง"
"เหมือนกันครับ ดีนะที่เราไม่ได้สั่งมาเพิ่ม"
"ใช่ค่ะ ไม่งั้นเราเสียค่าปรับแน่ ๆ"
"เรากลับกันเถอะครับ"
--
คอนโดของเรย์
ผมกลับเข้าห้องมาเจอ โดนัท เธอนั่งรอผมที่โซฟาด้วยหน้าตาเครียดๆ สงสัยเธอทะเลาะกับแฟนมาอีกแล้วแน่ๆ
"เรย์" ฉันเรียกเขา ก่อนที่เขาจะเดินกลับเข้าห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้า
"มีอะไรหรือเปล่าครับ"
"ั้แ่นายเลิกกับฉันไป นายไม่เคยกลับมาอยู่คอนโดนี้อีก" ฉันถามเขาด้วยความคลางแคลงใจ ปกติแล้วเขาจะเลือกกลับบ้านมากกว่ามาอยู่คอนโด
"เราสองคนเลิกกันไปนานแล้ว ฉันอยากจะเริ่มต้นใหม่กับใครสักคนที่นี่อีกครั้ง ก็ไม่เห็นเป็ไรเลย" ผมพูดไปแบบนั้นเพราะผมตัดใจจากเธอได้แล้วจริงๆ
"เรย์ ฉันยังรักนายอยู่นะ"
"ก่อนหน้านั้นที่ฉันพยายามตื๊อเธอ ๆแทบไม่มองฉันเลย พอมาวันนี้เธอกลับมาบอกรักฉัน เหตุผลของเธอคืออะไรกันแน่"
"นายพูดมาคือ ไม่รักฉันแล้วใช่ไหม"
"ฉันจะช่วยเหลือเธอทุกอย่างในฐานะเพื่อน เราเข้าใจกันแล้วนะ เธอกลับบ้านไปพักผ่อนได้แล้ว ฉันอยากพักผ่อนบ้าง"
"อือ ฉันไม่มีวันยอมแพ้ผู้หญิงคนนั้นแน่นอน"
โดนัท : เรย์ นายไม่มีทางได้รักกับผู้หญิงคนนั้น ฉันต้องเอาชนะใจนายให้ได้อีกครั้ง รับรองว่านายจะต้องกลับมารักฉันอีกครั้ง
--
ชามีน
เอ๋.. ทำไมเขาไม่รับสายโทรศัพท์ฉันเลยล่ะ หรือว่ายัยเลขาหน้าบูดนั่นไปฟ้องเขาแล้ว...ฮืออ..แย่แน่ๆ ฉันขับรถไปหาเขาที่คอนโดดีไหมนะ..
ยี่สิบนาทีต่อมา
ฉันกดกริ่งประตูหน้าห้องเขา ไม่รู้ว่าเขาหลับหรือยัง ...งานนี้ต้องมีศึกชิงผู้ชายบ้างแหละ
... ใครมาหาดึกดื่นป่านนี้กันเนี่ย..
"ไอ้โจมินเหรอ"
"ชามีนเอง"
"ห๊ะๆ ชามีนเหรอ เข้ามาสิ ฉันคิดว่าน้องชายมาหาน่ะ"
"ไม่เป็ไรค่ะ "
"เข้ามาในห้องก่อนสิ"
"อือ "
"ชามีน เราดื่มเบียร์กันไหม"
"ไม่เอา นายไปพักผ่อนได้แล้ว เดี๋ยวฉันก็กลับคอนโดไปพักผ่อนเช่นกัน"
"เราจากกันไม่กี่นาที เธอก็คิดถึงฉันแล้ว เราอยู่ด้วยกันที่นี่แหละนะครับ"
"ฉันไม่ได้มารบกวนนายจริงๆใช่ไหม"
"ใช่ครับ "
"งั้นเรามาฉลองเดทแรกกันค่ะ"
"อ๊ะ ไหนว่าจะไม่ดื่มไงครับ"
"ฮ่าๆ ชนค่ะ"
"ดื่มเบาๆนะครับ พรุ่งนี้ผมต้องทำงานนะครับ"
"ค่ะ"
ฉันดื่มเบียร์ไปได้สามกระป๋อง รู้ตัวว่าเริ่มทรงตัวไม่อยู่ เริ่มอยากนอนแล้วด้วย เมาทีไรง่วงนอนทุกที
"จุ๊บฉานอีกรอบได้ไหม" " นะ ๆ "
"เมาแล้วจริงๆด้วย " ผมชอบเธอเวลาเมา ผมจะได้ฟังความใจในของเธอด้วย
"นายพูดว่าอะไรนะ ฉันฟังไม่ถนัดเลย"
"เธอเมาน่ะ นอนไปได้แล้ว"
"นายยังแอบคบกับเลขาหน้าห้องนั้นอยู่ใช่ไหม" ฮืออออ
"เธอมาหาฉันที่นี่ เพราะ้าถามเื่นี้ใช่ไหม ฮ่าๆๆ "
"จุ๊บฉันสิ"
ชามีน เธอหลับไปแล้ว เรย์ ยังนั่งมองหน้าเธออยู่บนเตียงแบบนั้น จนเขาผล็อยหลับไปบนเตียงเช่นกัน
--
วันรุ่งขึ้น
ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมาก่อน เหมือนรู้สึกว่ามีลมหายใจอุ่นๆมาอยู่ข้างตัวฉัน.. ที่แท้คือเขาเองที่มานอนข้างฉัน
"เรย์ เรย์ ตื่นได้แล้ว" ฉันปลุกให้เขาตื่น เห็นบอกว่าต้องไปทำงาน
"ตื่นแล้ว"
"ฉันกลับคอนโดก่อนนะ"
"ห๊ะ เดี๋ยวฉันไปส่ง"
"ฉันเขินเขา จนไม่กล้าสบตาเขาแม้แต่หางตา "
"อือ ฉันไปนั่งรอที่โซฟานะ"
"ครับ"
เขามาส่งฉันที่หน้าคอนโด ฉันรีบขึ้นห้องไปอาบน้ำ แต่งตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ แล้วก็หลับไป
ตื่นมาอีกทีก็บ่ายโมงกว่าแล้ว
ฉันลืมไปแล้วด้วยรถยังจอดอยู่ที่คอนโดเขา
(ไลน์)
Ren: อยู่อะไรอยู่น่ะ
Chamean: ฉันเพิ่งตื่นน่ะสิ
Ren : เธอพักผ่อนแล้ว เย็นนี้เราเจอกันนะครับ
Chamean: อือ แต่ว่ารถฉันจอดอยู่ที่คอนโดนายน่ะ
Ren : พรุ่งนี้เธอค่อยขับกลับไปก็ได้
Chamean: อือ
--
ตอนแรกน้องชายผมจะเปิดเป็ผับ แต่เหมือนโดนแม่เทศนามา ทำให้มันต้องเปลี่ยนมาเป็เปิดร้านอาหาร ที่มีดนตรี สามารถเข้าไปกินได้ทั้งเด็กและผู้ใหญ่
ทำให้เย็นนี้ผมชวนชามีนไปร่วมเปิดร้านอาหารของน้องชายผม
เป็ครั้งแรกที่ผมเปิดตัวแฟนอย่างเป็ทางการ
--
ทางด้าน ชามีน พอรู้ว่าใกล้ถึงเวลาที่ เรย์ จะมารับแล้ว เธอรีบลุกขึ้นไปแต่งตัว แต่งหน้าอย่างไว เพราะเธอไม่อยากให้เขารอนาน
ทาลิปสติกอีกชะหน่อย .. แค่นี้ก็สวยแล้ว
..ป้ายรถเมล ..
"นายจะพาฉันไปไหน"
"ไปงานเปิดตัวร้านอาหารน้องชายของผมน่ะ"
"โอ้ว นายมีน้องชายด้วยเหรอ"
"ใช่แล้ว เธอล่ะ"
"ฉันมีน้องชายเหมือนกัน แต่เป็ลูกคนละพ่อน่ะ"
"ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหนล่ะ"
"อยู่ต่างจังหวัด เรียนจบแล้ว "
"ว่างๆชวนน้องชายเธอมาเที่ยว กทม สิ"
"ได้สิคะ"
12K
