ตี 5 ครึ่ง ณ ห้องครัวบ้านใหญ่
“นวลเป็อะไรหรือเปล่า พี่ว่าหน้าซีดๆนะ ตาก็บวมเป็อะไรหรือไม่สบาย”
“นวลปวดหัวจ้ะ เมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับ”ไม่ใช่แค่นอนไม่ค่อยหลับ เธอโดนหนุ่มคนรักที่ตอนนี้ไม่ได้เป็คนรักของเธอเพียงคนเดียวอีกต่อไปข่มเหงรังแกทั้งคืนเขาเพิ่งออกจากห้องไปเมื่อชั่วโมงที่แล้ว นวลอนงค์นอนร้องไห้ เสียใจ น้อยใจผิดหวังกับสิ่งที่เกิดขึ้นเธอกลายเป็ผู้หญิงไม่ดีไปยุ่งเกี่ยวกับคนที่มีเ้าของแล้ว แต่จะให้มัวแต่นั่งร้องไห้ฟูมฟายไปก็ไม่มีประโยค เมื่อตัวเธอเองก็มีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบอยู่มากมาย
“พี่แววทำอะไร เตรียมข้าวของอะไรตั้งมากมาย”ในเมื่อคุณเพียงจันทร์ยังเฝ้าไข้เพื่อนอยู่ที่โรงพยาบาลยังไม่กลับมาวันนี้จริงๆแววตาและเธอก็ไม่ต้องทำอาหารไว้สำหรับเ้านายนี่น่า
“คุณเพียงเธอโทรมาหาพี่เมื้อกี้นี้เองว่าตอนเช้าเธอจะกลับบ้านแล้วแล้วอีกอย่างหนึ่งเมื่อคืนตอนดึกพ่อเลี้ยงกลับมานอนที่นี่ เดี๋ยวอีกสักพักก็คงจะตื่นมาๆช่วยกันเร็วเถอะนวล จะได้เสร็จทันคุณๆเขา”คำพูดของแววตากำลังสร้างปัญหาหนักใจให้นวลอนงค์ไปอีกหนึ่งเื่ พ่อเลี้ยงภูบดินทร์กลับมานอนที่บ้านใหญ่เหรอเมื่อคืนนั่นหมายความว่าอีกเดี๋ยวก็ต้องเจอหน้ากันนะสิ ....จะทำอย่างไรดีหละนวลเอ่ยจะหลบจะเลี่ยงให้พี่แววทำงานคนเดียวก็ทำไม่ได้แม้นวันนี้หลบไปได้แต่วันต่อๆไปก็หลบไม่พ้นอยู่ดี จะว่าไปแล้วเธออยู่ที่นี่มาก็สักระยะหนึ่งแล้วพ่อเลี้ยงภูบดินทร์ก็ไม่เคยเรียกเธอไปคุย ไม่เคยโผล่หน้ามาให้เห็นสักครั้งท่านอาจจะใจดีเหมือนที่เคยได้ยินมาจากคนงานในไร่ จากพี่แววตาท่านอาจจะไม่คิดติดใจเื่ราวในจดหมายนั้นก็เป็ไปได้ . . .นวลอนงค์รู้สึกสบายใจขึ้นตั้งหน้าตั้งตาทำงานให้ครัวโดยทันที
เวลา 7 โมงเช้า
“แววเอ้ย นวลเอ้ย อยู่ไหนกันออกมาช่วยฉันหน่อยเร็ว”เมื่อได้ยินเสียงคุณนายเพียงจันทร์แววตาและนวลอนงค์ก็รีบวางมืองานในครัวเพื่อออกไปต้อนรับเ้านาย
“มาแล้วค่ะ คุณเพียง”สองสาววิ่งหน้าตั้งมายังด้านหน้าประตูบ้าน
“มาๆ ช่วยขนของพวกนี้ไปไว้ในห้องฉันหน่อยส่วนนวลพอขนของพวกนี้เสร็จ ตามมาหาฉันที่ห้องรับแขกหน่อยนอนที่โรงพยาบาลฉันปวดเมื่อยแขนขาไปหมด คิดถึงมือนวดอย่างนวลจริงๆ”
“ค่ะ คุณเพียง”สองสาวช่วยกันแข็งขันในการขนสัมภาระและข้าวของต่างๆขึ้นไปยังห้องพักขนาดใหญ่ทางปีกซ้ายของบ้านบ้านหลังใหญ่หลังนี้มี 6 ห้องนอนโดยที่ห้องนอนปีกซ้ายสุดจะเป็ห้องนอนของคุณเพียงจันทร์นวลอนงค์มีหน้าที่มาทำความสะอาดห้องนี้เสมอส่วนแววตาจะเป็คนทำความสะอาดห้องปีกขวาโดยเฉพาะห้องริมสุดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดของบ้านจะเป็ห้องของพ่อเลี้ยงภูบดินทร์เขาเป็คนมีโลกส่วนตัว บุคคลภายนอกจะเข้าไปวุ่นวายไม่ได้เด็ดขาดนอกจากแววตาที่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปทำความสะอาดอาทิตย์ละครั้งเท่านั้นเนื่องจากห้องนั้นร้างลาผู้เป็เ้าของห้องมานานหลายปีแล้ว
“คุณเพียงขา จะให้ตั้งโต๊ะเลยหรือเปล่าคะหรือจะรอพ่อเลี้ยงก่อน”
“หือ รอตาภูเหรอ รอทำไมกัน”
“คือว่าเมื่อคืนพ่อเลี้ยงมานอนที่นี่คะ”คุณเพียงจันทร์ที่นอนเอนตัวไปกับโซฟาตัวหรูส่งสัณญาณให้นวลอนงค์ที่คอยนวดปรนิบัติอยู่หยุดการนวดลงนางลุกขึ้นมานั่งตัวตรง ไม่อยากจะเชื่อหูของตัวเองนางเคยอ้อนวอนให้หลายชายกลับมานอนที่บ้านแห่งนี้เป็เพื่อนนางแต่หลานชายตัวดีก็บ่ายเบี่ยงตลอด หากจะอ้อนวอนให้มานอนอาทิตย์ละครั้งเดือนละครั้งก็ยังไม่ยอมทำตามเลย แล้วเมื่อคืนเกิดปรากฏการณ์อะไรขึ้นมาละพ่อตัวดีถึงกลับมาห้องบ้านของตนเองได้แบบนี้
“ฉันไม่ได้หูฝาดไปนะ แววนวลได้ยินเหมือนที่ฉันได้ยินไหม” นวลอนงค์อมยิ้มเธอรู้ว่าคุณเพียงจันทร์รักและห่วงใยพ่อเลี้ยงมากมักจะโทรหากันตลอดหากวันใดรู้ว่าหลานชายจะมารับประทานด้วยคุณเพียงจะอารมณ์ดีก่อนหน้าเป็วันสองวัน
“ได้ยินค่ะคุณเพียงพ่อเลี้ยงกลับมานอนที่นี่จริงๆคะ”
“ใช่ครับคุณป้า ผมนอนที่บ้านนี้จริงๆหลับสบายมากที่สุด” หญิงต่างวัยทั้งสามคนมองไปยังต้นเสียงทางบันไดของบ้านนวลอนงค์ตกตะลึงนิ่ง ตาไม่กระพริบไม่ขยับเขยื้อนแต่อย่างใดนี่มันหมายความว่าอย่างไร เกิดอะไรขึ้นกับพี่หนึ่งของเธอกัน
คุณเพียงจันทร์ลุกขึ้นจากโซฟาหรูเดินเข้าไปสวมกอดหลายชายด้วยความคิดถึง ดีใจที่หลานชายยอมกลับมานอนที่บ้าน แม้จะแค่เมื่อคืนคืนเดียวก็ตามแต่นี่เริ่มเป็นิมิตรหมายที่ดีต่อนางมากๆแล้ว
“ลมอะไรหอบตาภูให้กลับมานอนบ้านได้ป้าไม่อยากจะเชื่อ นี่หากไม่เห็นกับตาตัวเอง ป้าไม่เชื่อเด็ดขาด”
“ลมคิดถึงไงครับป้า”ภูบดินทร์ปลายตาไปมองเมียตัวดีของเขา ที่ตอนนี้นิ่งกว่าหินเสียอีก
“ผมหมายถึงลมคิดถึงคุณป้านะครับแต่ผมไม่ทราบว่าคุณป้าจะไปนอนเฝ้าเพื่อนที่โรงพยาบาล”
"เชอะ! จะมาหลอกอ้อนขออะไรอีกล่ะพ่อตัวดี"
"เปล่านะครับคุณป้าแล้วอีกอย่างต่อไปผมจะมานอนที่นี่ทุกวันด้วยครับ"
“ตาภูพูดจริงเหรอลูก ป้าดีใจจริงๆเลย ได้ยินไหมแวว นวลหลานชายของฉันน่ารักที่สุดเลย”
“จริงค่ะคุณเพียง เนอะนวลเนอะ” แววตาตอบเ้านายเมื่อเห็นรอยยิ้มจากผู้เป็นายทั้งสองเธอก็มีความสุขไปด้วยหันไปถามความเห็นก็เห็นอาการนิ่งผิดปกติ และหน้าตาซีดเซียวของสาวใช้รุ่นน้อง
“นวล นวล” เมื่อเรียกหญิงสาวไม่ตอบแววตาต้องสะกิดเรียกสติของเพื่อนร่วมงานทันที
“จ๊ะ พี่แววมีอะไรจ๊ะ?”นวลอนงค์ตอบแบบสั่นๆเหมือนตกอกใกับอะไรมา
“นวลเป็อะไรหรือเปล่าพี่เรียกเราตั้งนานก็ไม่ยอมตอบ”
“นั่นสิ แม่นวลเป็อะไรไป หน้าซีดๆ ไม่สบายเหรอเรา”เ้านายใจดีสอบถามอาการของสาวใช้ที่ตนเองเอ็นดูอยู่มาก
“เปล่าค่ะคุณเพียง” นวลอนงค์ตอบเสียงค่อยๆก้มหน้ามองพื้นไม่กล้ามองหน้าใครสักคน
“ผมว่าอาการเหมือนคนไม่ได้นอนมาทั้งคืนมากกว่าครับคุณป้า”เ้าของเสียงที่รู้เหตุการณ์ทุกอย่างดีพูดแทรกขึ้นถ้าไม่ติดที่คุณป้าและแววอยู่ด้วย แม่ตัวดีต้องโดนเขาลงโทษแน่ๆโทษฐานที่ไม่ยอมมองหน้าเขาเลย
“อ่อตายจริง แม่นวล คนนี้หลานชายสุดที่รักของฉันพ่อเลี้ยงภูบดินทร์เ้าของไร่ชา และบ้านหลังนี้รู้จักกันไว้นะต่อไปเธอต้องรับใช้เขาอีกคน กลับไปนอนพักผ่อนเสียนะแม่นวลเดี๋ยวจะมาเป็ลมเป็แล้งไปปะ ตาภูไปทานข้าวกับป้ากัน ป้าเริ่มหิวแล้ว แววตั้งโต๊ะเลย”
“ค่ะ คุณเพียง” แววตารับคำสั่งเ้านายจากนั้นทั้งสามก็เดินไปยังห้องรับประทานอาหาร
ทิ้งให้สาวน้อยนั่งก้มหน้า
กลั้นน้ำตาเอาไว้แต่เพียงผู้เดียว
“คุณป้าครับ ผมไปทำงานก่อนนะตอนเย็นผมจะกลับมาให้ทันทานข้าวครับ อ่อแวว ตอนบ่ายๆให้นวลอนงค์ไปเก็บข้าวของที่กระท่อมบนเขาให้ฉันด้วยฝากบอกเขาด้วยนะ”
“ป้าว่าให้แววตาจัดการให้ดีกว่านะลูกนวลไม่เคยไปที่นั่นเดี๋ยวจะหลงเปล่าๆ”
“ไม่เป็ไรครับป้า ให้นวลอนงค์ไปนะดีแล้ว”ชายหนุ่มสวมกอดผู้เป็ป้าตามด้วยหอมแก้มคนแก่ แล้วเดินออกไปทำงานทันที
นวลอนงค์กลับมานอนพักผ่อนในห้องตามบัญชาของเ้านายใจดีเธอนอนมือก่ายหน้าผาก แม้จะรู้สึกเพลียแต่ก็ข่มตาให้หลับไม่ได้
เขาคือพ่อเลี้ยงภูบดินทร์. . .เ้าของไร่ชาใหญ่โตเ้าของบ้านหลังนี้ เ้าหนี้ผู้กุมชะตาชีวิตของคุณนายจอมสมร คุณจอมขวัญ เป็เ้าของร่างกายและหัวใจของเธอ
พี่หนึ่งคนงานของไร่อะไรกัน . . . เขาโกหกทั้งหมด
เป็เพราะความโง่ของเธอเองนวลอนงค์เขาแค่หลอกมาทำดีด้วยไม่เท่าไรก็ปล่อยตัวปล่อยใจไปรักเขาจนหมดสิ้นแล้วต่อไปนี้จะเกิดอะไรขึ้นเธอคงไม่สามารถกำหนดชะตาชีวิตของตนเองได้คุณนายจอมสมรส่งเธอมาเป็ผู้หญิงของเขานี่
ทางเลือกก็คงไม่มีให้เลือกเดิน
เขาก็คงรู้ความจริงั้แ่วันแรกที่เจอกับเธอ
เขาจึงหลอกลวง ทำทุกอย่างให้กลายมาเป็แบบนี้
ต่อไปใครจะมาทำอะไรกับชีวิตของเธอก็สุดแล้วแต่
ทำได้แค่เพียงรอให้เวลาหมุนไปครบ 6 เดือนเท่านั้นจะได้กลับไปอยู่ในที่ที่เธอจากมาเสียที
“แม่ขา ฮือ ฮือ ความรักของนวลกับคงเป็ไปไม่ได้แล้วค่ะแม่ฮือ ฮือ”
ฟ้าสูงยังไงก็ไม่มากับดอกหญ้าต่ำๆ
นวลอนงค์นอนคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยพอเริ่มสายหน่อยก็ออกมาทำงานบ้านที่ค้างคา เธอเข้าไปทำความสะอาดห้องคุณเพียงจันทร์และอีก2ห้องที่อยู่ติดกัน จากนั้นก็มาเตรียมอาหารและของว่าง
“นวล เดี๋ยวพอทานข้าวเสร็จ นวลไปเก็บข้าวของของพ่อเลี้ยงที่กระท่อมบนเขาหลังไร่ให้หน่อยนะ”นวลอนงค์แสดงสีหน้าตกอกใทันที เมื่อได้ยินเื่ราวจากพี่สาวที่ตนนับถือ
“เอ่อ เอ่อ คือนวล ไม่เคยไปจ้ะ กลัวหลงพี่แววไปแทนได้หรือเปล่า ส่วนงานที่เหลือของพี่แววเดี๋ยวนวลทำต่อให้เสร็จเองจ้ะ”นวลอนงค์ยังไม่พร้อมที่จะไปสถานที่แห่งความหลังระหว่างเธอและเขาต้องยอมรับความจริงกับตัวเอง . . . เธอยังทำใจไม่ได้ ใช้ที่รักกัน เพิ่งไปเที่ยวกันมาอย่างมีความสุขแต่วันนี้ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
เขาเป็ฟ้าสูงใหญ่ . . . เธอเป็เศษดินต่ำต้อย
“พี่ก็คิดอย่างนั้นเหมือนกันแต่พ่อเลี้ยงกำชับไว้นะสิว่าให้นวลเป็คนจัดการ”นวลอนงค์หน้าซีดไม่รู้ว่าพ่อเลี้ยงมีแผนจะแกล้งอะไรหล่อนอีกหรือเปล่า
“แต่เดี๋ยวพี่จะขอคุณเพียงไปเป็เพื่อนนวลก็แล้วกันสองคนช่วยกันจะได้เสร็จไวๆ”
“ขอบคุณพี่แววมากจ้ะ” หากไปกับพี่แววตาสองคนเธอคงไม่ลำบากใจอะไรเท่าที่ควร คิดเสียว่ามันเป็หน้าที่คนใช้ของเธอก็แล้วกัน
โต๊ะอาหารตอนเที่ยง
“แวว เดี๋ยวทานข้าวเสร็จไปตลาดเป็เพื่อนฉันหน่อยนะฉันจะไปซื้อเป็ดปักกิ่งที่ร้านคุณสมใจเสียหน่อย ของโปรดตาูเาเลยล่ะ เย็นนี้เขาจะได้ทาน เอ่อบอกนวลหรือยังว่าให้ไปเก็บของที่กระท่อมบนเขาของหลานชายฉันนะ”
“บอกแล้วค่ะคุณเพียง แต่นวลไม่เคยไปดิฉันจึงอยากจะไปเป็เพื่อนกัน งานจะได้รีบเสร็จนะคะ”
“ไปไม่ยากหรอกแม่นวล ทางไปโรงอาหารในไร่นั้นแหละมันจะมีทางเลี้ยวขวาขับขึ้นไปบนเขาสัก 500 เมตรก็ถึงแล้วไม่หลงเด็ดขาด เอาตามนี้ก็แล้วกันนะ”
“ค่ะ คุณเพียง”นวลอนงค์จำยอมรับคำอย่างไม่มีทางเลี่ยงได้อีก
นวลอนงค์มองรถของคุณเพียงจันทร์ที่มีพี่แววตานั่งตอนหน้าเคลื่อนตัวออกจากบ้านไปจนสุดตาเธอถอนหายใจก่อนจะขับมอเตอร์ไซด์คันเก่าของพี่แววตาไปยังสถานที่ที่มีแต่ความหลังแห่งนั้น กระท่อมบนเขาที่นี่ทุกอย่างยังเป็แบบเดิม ข้าวของเครื่องใช้วางอยู่ที่เดิมมีหมอนเพียงใบเดียวบนที่นอนเหมือนเดิม
"พี่หนึ่งจ้ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้นวลจะเอาหมอนมาเพิ่มนะจ๊ะพี่ต้องทำงานหนัก แล้วนวลยังนอนบนแขนพี่หนึ่งแบบนี้ทุกวันอีกเดี๋ยวพี่จะเหมื่อยแย่"
"ไม่ต้องหรอก แบบนี้แหละดีแล้ว พี่ชอบ"พูดจบพ่อเลี้ยงหนุ่มสวมกอดเธอแน่นขึ้นทันที ระดมจูบเธอไปทั่วทุกส่วนของร่างกายที่เปล่าเปือยแล้วความรักหวามปรารถนาก็เกิดขึ้นอีก ไม่รู้ว่าเป็ครั้งที่เท่าไรของค่ำคืนนั้น
เพียงคิดย้อนไปถึงเื่ราวที่ผ่านมาเธอก็กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่
แอด
โครม
เสียงเปิดและปิดประตูดังขึ้นอย่างรวดเร็ว นวลอนงค์ใหันหลังไปดู
“พี่หนึ่ง เอ่อ พ่อเลี้ยง”
![[ นิยายเอง ]เมื่อผมต้องมาเป็นยมทูตในต่างโลก](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1569850485_832467.webp)
3K
