แพรใสเดินอยู่ตรงนั้นไปเรื่อยๆอย่างไม่มีจุดหมาย เธอ้าเพียงให้ความเศร้าที่อยู่ในใจของเธอนั้นค่อยๆหายไปราวกับกลีบเมฆเหมือนกับความรู้สึกนั้นของเธอไม่มีเคยมีอยู่ แต่มันคงเป็ไปได้ยากเพราะต่อให้ตอนนี้อยากจะลืมมันแค่ไหน แต่ก็ไม่สามารถที่จะลืมได้ ว่าผู้แพ้คนนั้นคือเธอเอง ทั้งๆที่ตั้งใจว่าจะสู้แล้วแท้ๆ (ตอนนี้พี่ภาคินกับคุณอรจะคุยอะไรกันอยู่นะ คุณอรคงมีความสุขมากที่ได้รักกับคนที่เธอแอบชอบมาตลอด เห้อ สุดท้ายแล้วเราก็แพ้ให้กับคุณอรจริงๆด้วย) แพรใสไม่ลืมที่จะลงโน้ตความรู้สึกของตัวเองลงในไอจี ก่อนที่จะปิดโทรศัพท์ของตัวเองหวังจะไม่รับการแจ้งเตือนใดๆหลังจากนี้อีก ตอนนี้ขอพักสักหน่อยล่ะกัน
แพรลูก? แก้วที่เป็ห่วงความรู้สึกของแพรใสมากที่สุดตอนนี้ ได้ออกมาดูว่าแพรใสตอนนี้จะเป็ยังไงบ้าง
แม่... แก้วไม่พูดอะไรมากเดินเข้าไปหาแพรใสก่อนจะสวมกอดเบาๆให้แพรใสรู้ว่า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเธอยังมีแก้วอยู่ แพรใสที่รู้สึกได้ว่าแก้วเป็ห่วงเธอ และคงรู้แล้วว่าตอนนี้เธอรู้สึกยังไง ก็น้ำตาไหลออกมาช้าๆ น้ำตาจากความเศร้าที่มันถูกกักเก็บมานานตอนนี้มันได้ไหลออกมาเหมือนกับความรู้สึกของเธอ ทั้งแก้วและแพรใสต่างยืนกันอยู่อย่างนั้นอยู่่ระยะเวลาหนึ่งเพื่อให้แพรใสรู้สึกดีขึ้น เมื่อแพรใสรู้สึกดีขึ้นแล้วจึงพากันเข้าบ้านผ่านทั้งหลังบ้านเพราะทางนั้นเชื่อมกับห้องพักของแก้วและแพรใสโดยตรง ตอนนี้แพรใสยังไม่อยากเจอใครทั้งนั้น
"แพรจะนอนหรือยังหื้ม"
"น่าจะยังค่ะแม่ ตอนนี้แพรยังไม่ง่วงเท่าไหร่เลย"
"อย่ากังวลไปเลยแพร บางทีสิ่งที่เราเห็นอาจจะไม่ใช่อย่างที่เราคิดก็ได้ "
แพรยิ้มเบาๆ ก่อนที่จะพูดว่า "แพรไม่กังวลหรอกค่ะแม่ ถ้าแพรแพ้แล้ว แพรก็ยอมรับในความพ่ายแพ้ครั้งนี้ของแพร อีกอย่างแพรก็ดีใจกับคุณอรเขานะคะ ที่เขาได้รักกับพี่ภาคินสักที" แก้วในตอนนี้ทำได้แค่รับฟังในสิ่งที่แพรใสพูด เธอไม่อาจจะก้าวก่ายความรู้สึกของเด็กสองคนได้ และเธอก็ไม่อยากจะบอกให้แพรสู้อีกแล้ว แก้วได้แต่ลูบหัวแพรใสอย่างอ่อนโยน
"จริงสิค่ะ คุณจันล่ะคะแม่ เธอยังไม่กลับมาหรอคะ"
"คุณจันเธอโทรมาบอกว่าจะกลับดึกหน่อยนะ แม่ก็เลยว่าจะยังไม่นอนอาจจะรอคุณจันเธอกลับมาก่อน"
"งั้นแพรอยู่รอคุณจันกับแม่ดีกว่า" สำหรับแพรใสแล้วการได้ใช้เวลาร่วมกับแม่ของเธอคือการเยียวยาใจเธอได้ดีที่สุดในตอนนี้
"งั้นก็มาอยู่รอคุณจันด้วยกันเนอะ"
"อื้ม!!"
จันฤดีที่มาถึงบ้านแล้ว ก็เห็นว่าแก้วกับแพรใสยืนรอเธออยู่ที่ทางเข้าบ้าน ทั้งๆที่เธอบอกว่าจะกลับดึกให้นอนกันได้เลยแท้ๆ แม่ลูก2คนนี้ก็ดื้อจริงๆ
"อะไรกัน 2 แม่ลูก ยังไม่นอนกันอีก บอกแล้วไงว่าฉันกลับดึก"
"ไม่ได้หรอกค่ะคุณจัน ต่อให้คุณจันจะกลับดึกแค่ไหน พวกเราก็จะรอค่ะ " แพรใสตอบจันฤดีไป จันฤดีพอรู้อยู่แล้วว่าทั้งแพรใสกับแก้วนะดื้อพอกันนั่นแหละ เพราะงั้นถึงเป็แม่ลูกกันไง ดื้อเหมือนกันไม่มีผิด
"แล้วอรนอนแล้วหรอ" จันฤดีที่ไม่เห็นอรวราก็ถามขึ้นมา หลังจากวันนั้นที่เธอทะเลาะกับอรวราไปชุดใหญ่ ตอนนี้ก็ยังไม่ได้คุยอะไรกันเลย ไม่ใช่ว่าเธอไม่ห่วงอรวรานะ แต่เธออยากจะดัดนิสัยของอรวราที่ชอบคิดว่าโลกหมุนรอบตัวเองอย่างเดียว จริงๆมันก็เป็ความผิดของจันฤดีด้วยส่วนหนึ่งที่เลี้ยงอรวราอย่างตามใจมาั้แ่เด็ก
"อืม น่าจะนอนแล้วล่ะค่ะคุณจัน วันนี้คุณอรเธอคงฝันดี" แพรใสตอบจันฤดีไปตามที่เธอคิด
"ฝันดีหรอ? ทำไมล่ะแพรวันนี้มีเื่ดีๆเกิดขึ้นหรอ" จันฤดีอยากจะรู้จริงๆว่าวันนี้มีเื่อะไรดีๆเกิดขึ้นหรือเปล่า แพรใสถึงได้พูดออกมาแบบนั้น
"ก็สำหรับคุณอรแล้วคงเป็เื่ที่ดีมากเลยล่ะค่ะ แต่คุณจันลองไปถามคุณอรก็ได้นะคะ"
จันฤดียิ้มน้อยๆ ก่อนจะกล่าวกับแพรใสว่า "ไม่ดีกว่าแพร ถ้าเขาอยากจะบอกฉันเขาก็คงบอกเองแหละ" แพรใสกับแก้วที่สังเกตุเห็นความผิดปกติระหว่างจันฤดีกับอรวราก็รู้ได้ทันทีว่า จันฤดีกับอรวราคงมีเื่ที่ยังเข้าใจผิดกันอยู่ แพรใสจึงไม่เซ้าซี้อะไร
ในขณะที่ทั้ง 3 คนกำลังคุยกันอยู่ อรวราก็กำลังเดินลงมาพอดี แพรใสที่เห็นก้อยากจะทักว่าทำไม อรวราถึงยังไม่นอน แต่เมื่อเห็นสีหน้าของอรวราก็ทำให้แพรใสถึงกับปิดปากกลืนคำถามนั้นลงคอไปทันที (ทำไมคุณอรถึงทำหน้าแบบนั้น ทั้งๆที่วันนี้มีเื่ๆดีเกิดขึ้นระหว่างเธอกับพี่ภาคินแท้ๆ แต่ทำไมคุณอรถึงทำสีหน้าเหมือนไปโกรธใครมายังงั้น) เมื่ออรวราลงมาถึงบันไดขั้นสุดท้ายสีหน้าของเธอก็ยิ่งชัดเจนมากขึ้นว่าเธอกำลังไม่พอใจใครบางคน และผู้โชคดีคนนั้นก็คือ แพรใสนั้นเองที่ตอนนี้ถูกอรวรามองหน้าด้วยความโกรธจัด อรวรากวาดสายตามองทุกคนที่อยู่ตรงนั้นด้วยความโกรธเช่นกัน แต่โดนน้อยกว่าแพรใสหน่อย จากนั้นอรวราก็เดินผ่านแพรใสไป ไม่ได้ผ่านธรรมดานะ ผ่านแบบเดินชนไหล่ไปเลย แพรใสยิ่ง งงเข้าไปใหญ่ว่าอรวราเป็อะไรทำไมมองเธอยังกับเธอไปแย่งของรักของหวงของเ้าตัวมาซะงั้น แล้วดึกดื่นขนาดนี้จะออกไปไหนอีกล่ะเนี่ย แพรใสจะถามแต่ก็ช้ากว่าจันฤดีซะอีก รายนั้นนะเขาเดินตามออกไปเลย
"หยุดเดี๋ยวนี้นะอรวรา!" จันฤดีดึงแขนของอรวราให้หยุดอยู่ตรงนั้น
"นี่จะไปไหนดึกดื่นขนาดนี้แล้ว" อรวราที่ไม่ยอมฟังอะไรทั้งนั้นสะบัดแขนให้หลุดจากการถูกจับของจันฤดี
"จะให้หนูไปไหนล่ะค่ะ หนูก็จะไปดริ้งค์ของหนูงัย พอดีวันนี้เห็นบางคนแล้วอารมณ์ไม่ดี!" อรวราพูดกับจันฤดีแต่สายเนี่ยจิกกัดที่แพรใสอย่างแรง (นี่เราไปทำอะไรให้คุณอรโกรธอีกล่ะเนี่ย วันนี้ก็แทบจะไม่ได้เจอกันเลยนะ) แพรใสถึงกับงงกับอรวรามากเลยตอนนี้ ไม่ใช่แค่แพรใสที่งงนะ แต่แก้วกับจันฤดีก็งงเช่นกัน ไหนแพรใสบอกว่ามีเื่ดีๆ แล้วนี่อะไรกันเนี่ย ทั้งสามคนต่างมองไปที่อรวราที่ขับรถออกจากบ้านไปด้วยความงงงวย หลังจากที่เหตุการณ์ที่ทุกคนต่างพากันปวดหัวได้ผ่านไป ทั้งสามคนจึงแยกย้านกันไปพักผ่อนเพราะดูเหมือนคืนนี้อรวราคงไม่กลับมาแน่ๆ ระหว่างที่แพรใสกำลังจะเข้าห้องเพื่อพักผ่อนนั้น ก็ถูกแก้วเรียกซะก่อน
"เดี๋ยวก่อนแพร"
"คะ..แม่?""
"ตาคินโทรมานะ เขาโทรหาลูกแล้วแต่ลูกไม่ได้รับเห็นบอกว่าอยากเจอเราตอนนี้นะ " (ทำไมจู่พี่ภาคินถึงอยากเจอเรากันนะ) แพรใสถึงกับสงสัยว่าทำไมภาคินถึงอยากเจอเธอเวลานี้ ถึงจะสงสัยแต่เธอก็ยังไปเจอเขาตามนัดอยู่ดี
แพรใสที่ออกมาจากประตูก็ว่าภาคินนั้นยืนรอเธออยู่แล้ว
ภาคินที่เห็นว่าแพรใสมาตามนัดของเขาก็เก็บความดีใจไว้ไม่อยู่
"พอดีว่าแพรปิดเครื่องนะค่ะ ก็เลยไม่ได้รับสาย" พอได้เจอหน้าภาคินแพรใสก็รีบบอกเหตุผลที่เธอนั้นไม่ได้รับสายเขาให้เขารู้
"ว่าแต่พี่ภาคินมีอะไรจะคุยกับแพรหรอค่ะ"
"ไม่มีอะไรมากหรอก พี่แค่นอนไม่หลับนะ"
"นอนไม่หลับ?"
"พี่นอนไม่หลับ ก็เลยอยากจะเห็นหน้าเราสักหน่อย" ภาคินพูดพร้อมกับเอื้อมมือหนาลูบที่แก้มของแพรใสเบาๆ
"ตอนนี้พี่ได้เห็นหน้าเราแล้ว คืนนี้พี่คงนอนฝันดี"
คำพูดที่ชวนให้แพรใสมักคิดเข้าข้างตัวเองทุกครั้งได้ถูกเอ่ยออกมาจากปากภาคินเอง
"พี่ภาคินพูดแบบนี้คุณอรจะเข้าใจผิดได้นะค่ะ เดี๋ยวจะไม่พอใจแพรอีก ขนาดเมื่อกี้ยังมองแพรยังกับแพรไปทำอะไรให้เขาโกรธยังไงยังงั้น"
"อรโกรธแพรหรอ โกรธเื่อะไรอะ"
"ไม่รู้เหมือนกันค่ะแพรยัง งงอยู่เลย ตอนนี้ก็ออกไปเที่ยวกลางคืนอีกแล้ว"
"แล้วทำไมแพรจะต้องเข้าใจพี่ผิดด้วยล่ะ "
"ก็คำพูดของพี่ภาคินงัยค่ะ พี่อย่าลืมสิว่าคนที่เป็แฟนกันนะ ไม่ชอบให้คนที่ตัวเองรักมาพูดแบบนี้กับผู้หญิงคนอื่นหรอกค่ะ"
"แฟน? เดี๋ยวนะ พี่เป็แฟนกับอรตอนไหน อีกอย่างหนึ่งอรก็ยังโกรธพี่คงไม่มีทางมาคบกับพี่หรอก" สายตาของภาคินตอนที่พูดนั้นแสดงให้เห็นว่าเขาเศร้าแค่ไหน
แพรใสที่ได้ยินยิ่งไม่เข้าใจ สรุปพี่ภาคินกับคุณอรไม่ได้คบกันหรอ
หลังจากที่เธอไ้ดยินคำตอบของภาคิน ก็ทำให้เธอนึกถึงคำพูดของแก้วที่บอกกับเธอว่า [บางทีสิ่งที่เราเห็นอาจจะไม่ใช่อย่างที่เราคิดก็ได้] อาจจะจริงอย่างที่แม่พูดก็ได้บางทีสิ่งเราเห็นวันนี้อาจจะไม่ใช่อย่างที่เราคิดก็ได้ คิดได้ดังนั้นแพรใสจึงตัดสินว่าจะลองสู้อีกสักครั้งหนึ่ง
เธอจึงถามคำถามหนึ่งที่เธอตั้งใจว่ะจะถามภาคินมาตลอด
"พี่ภาคินคะ แพรขอถามพี่ภาคินสักเื่ได้มั้ยคะ "
"เื่อะไรหรอ"
แพรใสที่เห็นว่าภาคินเศร้ามากตอนที่บอกว่า ตอนนี้คุณอรกำลังโกรธอยู่คงไม่อยากคบกับเขาแน่ มันทำให้เธอเห็นว่าจริงๆแล้วพี่ภาคินแคร์คุณอรมากแค่ไหน เธอจึงอยากถามคำนี้กับภาคินเอง
"พี่ภาคินรักคุณอรใช่มั้ยค่ะ..."
ภาคินนิ่งไปทันทีที่ได้ยินคำถามนี้ออกมาจากปากของแพรใส ส่วนแพรใสนั้นก็ลุ้นกับคำตอบภาคินเหมือนกัน ว่าเขาจะตอบคำถามนี้ยังไง ภาคินที่นิ่งไปสักพัก ก็ได้เอ่ยขึ้นมาว่า
"ใช่... พี่รักอร"
530
