ตอนที่ 1ความหวังของหมู่บ้าน
ร่างอวบนั่งจ้องหน้าจอคอมอย่างเบื่อหน่ายหลังจากวางสายจากรุ่นพี่คนหนึ่งให้มันได้อย่างนี้สิใครจะรักจะแต่งหรือจะเลิกกันเธอไม่สนใจเลยสักนิดแต่ทำไมการจะแต่งกันต้องเอาคนอย่างเธอเข้าไปเกี่ยวข้องด้วยแพรไหมไม่เข้าใจ
“ไอ้น้ำนะไอ้น้ำไม่อยากแต่งงานทำไมต้องเอาฉันไปเป็ข้ออ้าง
ถ้าแพรไม่มีแฟนน้ำก็ไม่แต่งงานกับพี่แพรเป็ความเดียวของพี่นะตอนนี้
เฮอะ! ชาตินี้แกคงไม่ได้แต่งสมใจอ้วนอย่างฉันใครจะแล”แพรไหมกระแทกนิ้วลงบนแป้นพิมพ์อีกครั้งเมื่อทำอะไรเพื่อนไม่ได้
เมื่อครู่ปราณนต์แฟนของเพื่อนสนิทโทรมาเธอก็ได้แต่อึ้งที่เพื่อนโยนภาระมาให้
“คุยกับใคร?”เสียงทุ้มดังอยู่เหนือหัว คนที่ก้มหน้าทำงานจึงเงยหน้ามองอย่างไม่สบอารมณ์
“เปล่าทำไมพี่ปัถย์ชอบยืนค้ำหัวแพร”
“พี่แค่สงสัยเห็นเราพูดคนเดียวเลยแอบย่องมาดู”
ผู้ช่วยมองเ้านายหน้างอ“มีอะไรจะสั่งก็รีบสั่ง แพรจะได้จัดการให้”
สถาปนิกหนุ่มยืนเอามือล้วงกระเป๋าด้วยใบหน้ายิ้มแย้มหนุ่มเ้าสำราญอย่างเขาชอบนักที่ได้แกล้งยายหมูผู้ช่วยคนสนิท “มีงานใหม่เข้ามาอาทิตย์หน้าพี่...ไม่ใช่สิ เราจะไปดูสถานที่จริงด้วยกัน”
“ลูกค้าคนเมื่อเช้าใช่ไหม”ผู้ช่วยสาวรีบหยิบสมุดกับปากกาขึ้นมาเตรียมจด
“ใช่ เขาอยากได้เรือนหอ”
“ค่ะ ที่ไหนคะแพรจะได้ลงคิวงานให้ว่าวันไหนที่พี่ปัถย์ว่างทั้งวันบ้างเราจะไปวันนั้น”
“อยุธยา”ปัถย์บอกแล้วก็กลับเข้าห้องทำงานของตัวเองทันทีทั้งคู่สนิทสนมกันมาหลายปีเพราะเป็รุ่นพี่รุ่นน้องกันมาั้แ่เรียนมหาวิทยาลัย
การพูดคุยจึงไม่เป็ทางการมากนักแพรไหมเองก็ออกแบบเก่งไม่แพ้กัน จึงเป็ผู้ช่วยที่ดีมาก สำหรับบริษัทเล็กๆที่มีสถาปนิกเพียงสามคนรวมทั้งผู้ช่วยคนสนิทด้วยปัถย์ลงทุนเปิดบริษัทกับเพื่อนสนิทอีกคนที่ตอนนี้กำลังไปคุมงานที่ต่างประเทศทั้งออฟฟิศจึงเหลือเพียงไม่กี่คน
ร่างอวบตามเข้ามาเมื่อนึกได้ว่าเย็นนี้เ้านายมีนัด“พี่ปัถย์อย่าลืมนัดเย็นนี้นะคะ”
“นัดอะไร”
“นัดกับเด็กพี่ปัถย์ไงชื่อเหมือนคู่แค้นของไอ้น้ำน่ะ”
ชายหนุ่มพยักหน้าเข้าใจก่อนจะไล่ให้ผู้ช่วยออกไป “เข้าใจแล้ว ไปทำงานเถอะ”
แพรไหมส่งค้อนให้เ้านายไปทีอย่างหมั่นไส้ทีเื่สาวไม่เคยบอกรายละเอียด เื่งานแทบจะให้ทำแทนทุกอย่างโดนไล่ก็กลับออกมานั่งทำงานของตัวเองต่อควรเหรอที่จบสถาปัถย์มาแต่ต้องมานั่งเช็คเอกสารทุกอย่างแทนเ้านายส่วนเ้านายก็รอเซ็นอย่างเดียว ไม่อ่านตรวจทานอะไรทั้งสิ้นน่าจะหลอกให้เซ็นโอนหุ้นให้ดีไหม
คิดแล้วก็ยิ้มขำคนเดียวก่อนจะลุกเอาเอกสารของฝ่ายบัญชีไปส่งให้คนที่ดูแลได้จัดการต่อ
“นี่ค่ะ นายเซ็นให้แล้ว”
“ขอบใจนะจ้ะแพรว่าแต่เย็นนี้ว่างไหมไปเยี่ยมพี่ลมกัน” ตะวันเอ่ยชวนตะวันเป็พี่รหัสของสายธารเพื่อนสนิทของหญิงสาวและเป็คนชักชวนให้แพรไหมย้ายจากที่ทำงานเก่ามาช่วยงานปัถย์อีกด้วย
“แพรเพิ่งไปเมื่อวานค่ะวันนี้ว่าจะออกเดทสักหน่อย”
“ว่าไงนะ แกเนี่ยนะจะออกเดท”
“ค่ะ แพรนี่แหละจะออกเดทจะเอาคืนไอ้น้ำ”
“ทำไมต้องเอาคืนไอ้น้ำพวกแกมีเื่อะไรกัน ทำไมฉันไม่รู้”
“พี่ต้นไปเยี่ยมพี่ลมวันนี้ก็จะรู้เื่เองนั่นแหละแล้วก็จะรู้ด้วยว่าทำไมแพรถึงอยากมีแฟนแบบเร่งด่วนขนาดนี้”
ตะวันไม่รอถึงเย็นแต่รีบจับข้อมือรุ่นน้องไว้กันไม่ให้อีกฝ่ายหนีกลับไปทำงานก่อนจะรู้เื่มืออีกข้างหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาน้องรหัสทันที “ยายน้ำ แกทำอะไรทำไมไอ้แพรมันถึงอยากได้แฟนขึ้นมา...เหรอเออ ๆ บาย”
วางสายไปแล้วก็เข้าใจ“เจ้เอาใจช่วยนะแพร ว่าแต่ว่า...ทำไมไม่จีบคนในห้องล่ะ ชายในฝันไม่ใช่เหรอ”
“คนในฝันก็ควรอยู่แค่ในฝันอย่าออกมาสู่โลกความเป็จริงเลย”แพรไหมเอ่ยเพียงเท่านั้นก็เดินหนีทันที ทั้งกลุ่มเพื่อนสนิทต่างรู้ว่าแพรไหมมักจะฝันเห็นผู้ชายคนหนึ่งั้แ่วัยรุ่นเธอพยายามตามหาผู้ชายคนนั้นมาตลอด จนได้เจอรุ่นพี่คนหนึ่งแล้วมั่นใจว่าใช่แน่ ๆคือเขาแน่นอน
ปัถย์รุ่นพี่ผู้แสนเพียบพร้อมทั้งรูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติลูกชายคนเดียวของตระกูลผู้ดีเก่าชาวอยุธยาแพรไหมจึงเล่าบอกเพื่อนสนิทอย่างสายธารว่าใครคือผู้ชายในฝันคนนั้นเมื่อเพื่อนรู้จึงพยายามช่วยทุกทางจนสุดท้ายกลายเป็ปัถย์ชอบสายธารเสียเองแต่โชคไม่เข้าข้างทำให้เขาไม่สมหวังเพราะสายธารมีคนรักอยู่แล้วนั่นคือปราณนต์หมอหนุ่มที่หล่อเหลาไม่แพ้ปัถย์เช่นกัน
เวลาผ่านไปพวกเธอเป็เพื่อนรุ่นพี่รุ่นน้องเที่ยวเฮฮะโลไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยๆ จนสนิทสนมแทนที่ปัถย์จะมองว่าแพรไหมคือหญิงสาวน่าทะนุถนอมกลับกลายว่าเธอเป็เพียงลูกหมูตัวหนึ่งที่เขามักจะแกล้งให้เธอโมโหอย่างมีความสุขเท่านั้น
หลังจากเรียนจบเธอก็ทำงานตามฝันเขาเองก็ทำงานตามฝัน ปัถย์ประสบความสำเร็จในอาชีพมาก ชื่อเสียงของเขาใคร ๆต่างรู้จักในนามสถาปนิกมือดีที่หลายบริษัทต่างแย่งตัว
ชายหนุ่มและเพื่อนสนิทสั่งสมประสบการณ์มากพอสมควรจึงแยกตัวออกมาเปิดบริษัทเองเมื่อพร้อมบริษัท ปัถย์สถาปนิก จำกัด จึงเติบโตอย่างช้า ๆ หากมั่นคงเพราะแต่ละงานที่เข้ามาล้วนเป็งานสเกลใหญ่ ค่าออกแบบต่าง ๆ ล้วนราคาสูงส่วนงานเล็ก ๆ ก็จะเป็ผู้ช่วยอย่างเธอที่รับหน้าที่ไป
หญิงสาวเดินกลับไปยังที่นั่งของตัวเองแล้วก้มหน้าทำงานที่ค้างต่อ ใบหน้าขาวเงยหน้ามองเข้าไปยังห้องทำงานนาน ๆ ครั้งการแอบรักไม่สนุกเลย ไม่รู้ทำไมตัวจริงกับในฝันช่างแตกต่างกันเหลือเกิน
“คุณแพรลองทานอันนี้นะครับเป็ซิกเนเจอร์ของร้านเลยนะ”
หญิงสาวยิ้มก่อนจะยอมอ้าปากรับอาหารที่อีกฝ่ายตั้งใจตักมาให้วันนี้เธอยอมรับนัดชายหนุ่มบริษัทใกล้เคียงที่พยายามตามจีบมานานหากแต่เธอก็เลี่ยงมาตลอดจนถึงตอนนี้ที่ได้ออกเดทกันครั้งแรกเธอก็รับรู้ได้แค่ความปัง...ปังปินาศนะ
“ขอบคุณค่ะ อร่อยมากเลย”แพรไหมยิ้มแหยเมื่อต้องฝืนโกหกออกไป เธอไม่ชอบอาหารพวกนี้เลยให้ตายสิ
“หวังว่าคุณแพรจะชอบนะครับ”ชายหนุ่มดันแว่นหนาให้กลับเข้าที่เมื่อมันทำท่าจะไหลลงมา
“ค่ะ ชอบ แต่ราคาคงแรงน่าดู”
“พอตัวครับแต่คุณแพรไม่ต้องกังวลผมจ่ายไหว”
หญิงสาวกำลังจะเอ่ยถามอะไรบางอย่างแต่ต้องชะงักเมื่อเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเสียก่อน“ขอตัวสักครู่นะคะ” แพรไหมลุกออกไปยืนคุยด้านนอก
“ว่าไงคะ”
“อยู่ไหน” เสียงทุ้มดังมาตามสายหญิงสาวจึงก้มดูนาฬิกา
“แพรเลิกงานแล้ว”หญิงสาวไม่ยอมตอบสิ่งที่เ้านายถาม
“แล้วยังไงทำงานยังไม่เสร็จพี่ก็ต้องทวง”
“อะไรของพี่เนี่ยแพรทำเสร็จหมดแล้วไม่มีงานค้างแล้ว” ยืนยันเสียงแข็งกลับไปเ้านายอะไรไม่รู้เวล่ำเวลา
“ยังไม่เสร็จแพรยังไม่บอกพี่เลยว่าเราจะไปอยุธยาวันไหน”
“อะไรนะ ไปอยุธยาวันไหนแพรบอกพรุ่งนี้ก็ได้ไหม เราจะไปอาทิตย์หน้ากันไม่ใช่เหรอ”หญิงสาวอุทานกลับไปอย่างไม่อยากจะเชื่อเื่แค่นี้เองทำไมเ้านายต้องโทรมาทวงเหมือนเป็เื่ใหญ่
“พี่อยากรู้วันนี้พี่จะได้จัดแพลนของพี่ต่อ”
“โอเคค่ะแพรขอเวลาห้านาทีแล้วจะโทรไปบอกว่าวันไหน” เอ่ยจบก็ตัดสายทันทีอย่างหงุดหงิดคนอื่นจะเป็เหมือนกันไหม เ้านายโทรมาวุ่นวายตลอดเวลา ไม่มีเวลาส่วนตัวเลย
“ขอทำงานสักครู่นะคะขอโทษที่ทำให้เสียบรรยากาศ” หญิงสาวเอ่ยโดยไม่มองหน้ารีบลุกออกไปเอาสมุดบันทึกที่รถ กลับมาอีกทีก็ไม่เห็นหนุ่มแว่นแล้วแต่มีหนุ่มอื่นมานั่งแทนที่ ผู้ช่วยอย่างเธอกลับไม่แปลกใจนักเพราะมันไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเข้ามาล่มการเดทของเธอ มีปัถย์ที่ไหนก็พังที่นั่น
“คุณแว่นไปไหนแล้วพี่ปัถย์มานั่งเจ่ออะไรตรงนี้นัดสาวไว้ไม่ใช่เหรอ”
“อือ แต่พี่เสร็จธุระแล้วเลยมานั่งรอคำตอบเอง”
“หมายความว่าพี่ปัถย์นัดสาวร้านนี้เหมือนกันเหรอ”
“ใช่ มานั่งสิ”
เชื่อเขาเลย!
แพรไหมก้มหน้าเช็คตารางงานก่อนจะเงยมาถามเขาก่อนตัดสินใจอะไร “วันจันทร์กับวันอังคารพี่ปัถย์มีนัดกับลูกค้าครึ่งวันเช้ากับครึ่งวันบ่ายจะเป็ไปได้ไหมถ้าเราจะขอเลื่อนมาเป็วันจันทร์ทั้งหมด วันอังคารพี่ปัถย์ก็จะว่าง”
“ได้สิ สรุปวันอังคารนะ”
“ยังไม่ทราบค่ะแพรต้องโทรไปถามทางโน้นก่อนว่าเขาจะยอมเลื่อนไหม”
“โอเค อิ่มหรือยังจะได้กลับบ้าน”
“อะไรของพี่เดทของแพรล่มไม่เป็ท่าเลย” สาวอวบบ่นหน้ายู่
“เอาน่า ไว้วันหลังก็ได้ถ้ามันรักจริงมันก็จะนัดอีกจนได้นั่นแหละ”
“พี่ปัถย์ก็พูดได้สิตัวเองหล่อนี่มีสาว ๆ เรียงคิวรอ แต่อ้วนแบบแพรนาน ๆ จะมีหลงเข้ามาสักคน”
“ทำหน้าดี ๆ หน่อย ไอ้คนเมื่อกี้ไม่เหมาะกับแพรเลยสักนิดแว่นหนาเตอะผอมเพรียวขนาดนั้นถ้าแพรเป็ลมขึ้นมามันแบกแพรไม่ไหวนะ”
“ทำไมพี่ปัถย์ปากร้ายแบบนี้เนี่ยจ่ายตังค์ด้วยอยากทำให้เขาเพ่นไปแบบนั้น”ร่างอวบรีบหยิบกระเป๋าแล้วสะบัดหน้าหนีไปทันที นี่แหละตัวตนที่แท้จริงของปัถย์ตัวเองโสดก็อยากให้เธอโสดด้วย ตัวเองหาง่ายจะโสดอีกนานก็ไม่เป็ไรแต่หุ่นโอ่งแบบเธอแค่มีหลงเข้ามาก็บุญนักหนาแล้ว
“รอก่อนสิ”
“รอทำไมอีก งานก็ทำให้แล้วแพรจะกลับบ้านไปพักผ่อน”
“ว้า...แย่จังว่าจะชวนไปกินก๋วยเตี๋ยวร้านประจำสักหน่อย”
“เพิ่งทานอาหารค่ำกับสาวไม่ใช่เหรอทำไมต้องไปกินอย่างอื่นอีก”
“พี่ยังไม่อิ่มเลย”
“แต่แพรอิ่มแล้ว”
“น่านะ ไปเป็เพื่อนพี่ก็ได้พี่เขินนะถ้าต้องไปกินคนเดียว”
“ไม่น่าเขินเป็นะ”แพรไหมแขวะเขาอย่างนั้นเองแต่ก็ยอมพยักหน้า “ก็ได้ค่ะ เจอกันที่ร้านเลยก็แล้วกัน”
ร่างอวบขึ้นรถญี่ปุ่นของตัวเองแล้วก็ขับออกไปทันทีจึงไม่เห็นรอยยิ้มขำของใครบางคนใครที่ชอบมาให้เห็นในวันที่เธอนัดเดทเสมอ คล้ายเป็เ้ากรรมนายเวรก็ไม่ปาน
มาถึงแพรไหมก็รีบเข้าไปสั่งก๋วยเตี๋ยวของโปรดเ้านายไว้รออะไรที่เขาชอบเธอก็รู้หมด อะไรที่เธอชอบเขาก็รู้ถ้าเธอสวยหุ่นดีคงไม่ลังเลที่จะจีบเขาแต่ในเมื่อทุกอย่างตรงกันข้ามเธอก็ทำได้เพียงเฝ้ามองดูเขามีความสุขกับสาว ๆไม่ซ้ำหน้าต่อไป
“สั่งแล้วใช่ไหม”
“ค่ะ”
“ดีแล้วแพรกินอะไรวันนี้เหมือนเดิมหรือเปล่า”
“แพรไม่กินค่ะแพรแค่มาเป็เพื่อนเ้านาย”
“อิ่มแล้วเหรอ เห็นกินนิดเดียว”
“พี่ปัถย์มากับสาวแล้วยังมีเวลามาจับผิดแพรอีกเหรอนับถือจริง ๆ”
“หมอกุ้งเขามาคุยธุระ”
“อย่าบอกนะว่าเื่ที่ฉุดเพื่อนของแพรไปยิงตอนแรกนึกว่าชื่อเหมือนเฉย ๆ เสียอีก”
“เื่นั่นแหละ”ชายหนุ่มพยักหน้ายอมรับก๋วยเตี๋ยวที่สั่งมาพอดีจึงก้มหน้าก้มตากินไม่สนใจสายตาหงุดหงิดของผู้ช่วย
“ทำไมพี่ลมถึงไปช่วยแม่นั่นด้วยยายหมอกุ้งร้ายจะตาย” แพรไหมนึกถึงเื่ของหญิงคนนั้นแล้วก็หงุดหงิดเ้านายลลิตาคือคนที่กลุ่มพวกเธอรู้จักดี เพราะฝ่ายนั้นเกลียดเพื่อนสนิทของเธอยิ่งกว่าอะไรเกลียดถึงขนาดฉุดสายธารเพื่อจะพาไปยิงทิ้งที่ต่างจังหวัดแต่โชคดีปราณนต์เห็นเหตุหารณ์พอดีจึงแอบตามไปช่วยได้ทันและโดนยิงแทนตอนนี้ยังพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลอยู่เลย
“พี่ไม่ได้ช่วยหมอกุ้งคดีหมอกุ้งเป็คดีอาญาพี่ช่วยอะไรไม่ได้หรอก”
“แล้วพี่นัดคุยกับเขาทำไม”
“ขอไม่คุยเื่ของเขาได้ไหมพี่รับรองได้ว่าสิ่งที่พวกพี่คุยกันวันนี้ไม่มีสิ่งเลวร้ายเคลือบแคลงแน่นอน”ปัถย์บอกปัดไป เพราะเื่ตนกับลลิตาเป็เื่ที่เขาเองก็หนักใจแต่ก็ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น เขาเป็แค่เพื่อนกับลลิตาเท่านั้น
“แน่นะ”
“แน่สิ”เ้านายพยักหน้าแล้วหมดความสนใจเธอไปในทันทีเขาคงจะหิวมากถึงได้กินหมดภายในเวลาไม่นานเธอจึงอดถามต่อไม่ได้
“พี่ลมเอาเพิ่มอีกชามไหมแพรจะไปสั่งให้”
“พอแล้วกินเยอะเดี๋ยวจุกนอนไม่หลับพอดี” ร่างสุงลุกขึ้นไปจ่ายเงินก่อนจะกลับมาลากเธอไปส่งที่รถ“ขับรถกลับดี ๆ นะ อย่ามัวแต่ใจลอย”
“ค่ะพี่ปัถย์เองก็เถอะกลับบ้านนอนนะอย่ามัวแวะไปดื่มเหล้าที่ไหน”
“พี่เป็ผู้ชายนะต้องมีสังสรรค์กันบ้าง”
“สังสรรค์แค่วันหยุดก็พอมั้งคะวันนี้วันพฤหัสรอไปเย็นวันศุกร์ค่ะ บาย...” ร่างอวบขึ้นรถและปิดประตูรถเสียงดังใส่เ้านายใครมีเ้านายจอมจุ้นเหมือนเธอบ้าง วุ่นวายไม่มีใครเกิน
1K
