เรื่องเสียวหลังวันสิ้นโลก NC 25+

    บทที่ 3 โดนกัด

    “แจ้งศูนย์พักพิงทับทิมแก้ว นี่ไพริน รายงานสถานการณ์ ตาย 3 คงอยู่ 1 เตรียมถอนตัวในตอนเช้า”

    “ทับทิมแก้ว รับทราบ ตาย 3 คงอยู่ 1 เตรียมถอนตัวในตอนเช้า”

    ฉันวิทยุสื่อสารรายงานกลับศูนย์พักพิง ก่อนทางศูนย์จะตอบรับพร้อมทวนคำสั่ง

    ทุกอย่างเราจะใช้เป็๞นิคเนม อย่างเช่นทับทิมแก้ว แทนศูนย์พักพิง และนิคเนมของฉันคือไพริน เพื่อหลบการดักฟัง เราจึงทำแบบนี้มาตลอด

    ฉันนำสายสะพายปืนที่ขาดมามัดเข้าหากันแบบหยาบๆ เพื่อที่จะสะพายได้สะดวก แต่๠๱ะ๼ุ๲เหลือน้อยแล้วจากที่ใช้สู้กับพวกโจร

    ในตอนนี้ฉันเหลือ๷๹ะ๱ุ๞ปืนกลอยู่ 12 นัด กับอีก 1 แม็ก

    ปืนพกเหลือ11นัด กับอีก 2 แม็ก ก็ยังพอใช้สู้ได้จนกว่าจะกลับถึงศูนย์พักพิง

    ฉันเดินเข้ามาที่ร้านค้า ภายในร้านไม่เหลือของกินอะไรไว้เลย คงจะมีคนมาเอาไปหมดแล้ว ถึงจะมีก็คงกินไม่ได้อยู่ดี

    โชคยังดีที่ฉันพกอาหารกระป๋องมาบ้าง

    ภายในร้านค้า ข้าวของเรี่ยราดฝุ่นเกาะหนาเป็๞คืบ

    ฉันเดินหลบสิ่งกีดขวางเดินขึ้นไปชั้นสอง ผ่านมา10ปีแล้ว อาคารเริ่มไม่สมประกอบ มีกำแพงถล่มหรือแหว่งไปบางส่วนมีพันธุ์ไม้เลื่อยแทรกเข้ามาในอาคารจนรก 

    ฉันหาที่เหมาะๆ วางกระเป๋าลง ก่อนจะนั่งพัก เดินมาถึงนี่ก็ไกลพอสมควร หอยฉันระบมไปหมด กางเกงในก็ไม่ได้ใส่ไว้ เพราะหาไม่เจอ ฉันต้องรีบออกมาจากที่นั่นก่อน โชคยังดีที่ไม่โดนไอ้ยักมันเอา ไม่งั้นคงเดินไม่ไหวแน่

    พอนั่งพักสักแปปฉันจึงเดินลงไปข้างล่าง ไปกอบใบไม้แห้งมาหลายๆกองโรยไว้ทั่วบรรได เพื่อใช้เป็๲สัญญาณเตือนเวลามีคนมา เวลาเดินทีแล้วผ้ากางเกงยืนเสียดสีกับหอยของฉันทำฉันเสียวไปหมด น้ำนี่เยิ้มจนซึมออกมาข้างนอกเลย บางครั้งฉันก็เผลอลูบเพราะความเสียว น้ำก็ยืดติดมือเสียวมากๆ

    โรยเสร็จฉันก็เข้าห้อง หยิบผ้าปูพื้นในกระเป๋าออกมาปู ก่อนจะถอดกางเกงยืนออก เพราะน้ำที่เยิ้มเต็มกางเกง ถ้านอนทั้งแบบนี้มันจะอับ พอถอดออกมาน้ำนี่ยืดติดมาเลย

    ใครมาเห็นก็คงรู้แล้วละว่าตอนนี้ฉันเงี่_ขนาดไหน พอนึกถึงตอนที่โดนพวกมันรุมก็เกิดมีอารมณ์ขึ้นมา ยอมรับว่าในตอนนั้นฉันก็มีอารมณ์ร่วมอยู่เหมือนกัน

    คิดไปสักพัก พอมารู้ตัวอีกทีฉันก็นั่งแหกขาเอานิ้วแยงหอยไปแล้ว

    ฉันบดๆบี้ๆที่ติ่งคิสตอริสความเสียวซ่านพุ่งขึ้นอย่างเฉียบพลันจนตัวกระตุก ก่อนจะขยี้มันแรงๆ

    “อื้ออ!! อร๊ะะะ!”

    เสียงครางดังออกมาเบาๆในลำคอ ปนกับเสียงหอบหายใจแรง

    สองนิ้วแทงเข้าแทงออกรูสวาทรัวๆเสียงดัง แจ๊ะๆๆ!! ก่อนจะกระตุกจนน้ำแตกออกมาราดพื้น!

    ฉันนอนกระตุกอยู่บนพื้นสักพักก่อนจะเผลอหลับไป

    แกร็ก!!

    ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกทีก็ตอนได้ยินเสียงใบไม้ แสดงว่ามีอะไรกำลังขึ้นมา ไม่คนก็ซอมบี้ แต่ก็อันตรายพอกัน

    พอมาดูตัวเองอีกทีฉันอยู่ในสภาพที่ไม่ได้ใส่ท่อนล่าง เกราะกัน๷๹ะ๱ุ๞ก็ถอดไว้ จึงเหลือแค่เสื้อแขนยาวบางๆตัวเดียว

    จะมาใส่ตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว ฉันคว้ามีดก่อนจะไปหลบหลังประตู

    ฟังจากเสียงน่าจะมีกัน 3 คน ประตูค่อยๆถูกเปิดออก ปรากฏเป็๞ซอมบี้ ฉันไล่เอามีดแทงหัวทีละตัว จนหมด

    คิดว่าไม่น่าจะมีแล้ว ทันใดนั้นเอง ปรากฏซอมบี้อีกตัวจากข้างหลังตะครุบฉันจนล้มลง ฉันรีบสะบัดหนีถอยอย่างสุดชีวิต แต่พละกำลังของมันเหนือกว่า พลาดท่าโดนมันกัดเข้าที่ขา

    ฉันรีบถีบมันออกทันที มันเลยกัดเข้าไม่ลึกมาก ก่อนที่ฉันจะขว้างมีดในมือไปปักหัวมันอย่างจัง

    มันนอนแน่นิ่ง ฉันก็เช่นกัน นอนหอบอยู่บนพื้น หัวใจเต้นแรงเพราะอะดรีนาลีน ก่อนจะรู้สึกเจ็บที่ขา จนมารู้อีกทีว่าโดนกัด

    ขาฉันอ่อนเลยค่ะ ชีวิตนี้คงจบสิ้นแล้ว คนที่โดนมันกัด จะกลายเป็๞ซอมบี้ภายใน 5 นาที

    สิ่งที่ฉันต้องทำตอนนี้คือวิทยุไปหาศูนย์

    “จากไพริน แจ้งทับทิมแก้ว รายงานสถานการณ์ โดนกัด ตายอีก 1 รวม 4 นาย ภารกิจล้มเหลว”

    “จากทับทิมแก้ว รับทราบ ขอสดุดีความกล้าหาญ เราจะจดจำพวกคุณไว้ ไพริน เลิกกัน”

    สิ้นเสียงวิทยุสื่อสาร ฉันปิดวิทยุทันที

    หึ!

    ฉันหัวเราะในลำคอ จดจำไว้หรอ? พวกเขาจำไม่ได้สักคนหรอก ว่าใครตายไปบ้าง

    ฉันเดินไปใส่กางเกง อย่างน้อยถ้าจะตาย ก็อยากให้อยู่ในสภาพที่ดูดีที่สุด

    ฉันหยิบปืนพกออกมา เตรียมลั่นไกลเข้ากระบาลตัวเอง

    รอจนถึง 5 นาที ถ้าเริ่มมีอาการก็จะทำการฆ่าตัวตายทันที

    แต่แล้วเวลาก็ผ่านไป 10นาทีก็แล้ว 30 นาทีก็แล้ว

    เอ๊ะ!!

    ทำไมถึงไม่กลายเป็๞พวกมันละ? ฉันรอจนถึงเช้า ก็ไม่กลายเป็๞ซอมบี้

    ฉันจึงเลือกที่จะทำแผลที่ขา มันเป็๲แผลที่เล็กมาก 2 วันก็หาย โดยปกติ โดนกัดแม้จะแผลเล็กแค่ไหนก็ต้องกลายเป็๲พวกมันอยู่ดี

    ถือว่าฉันโชคดีมา ที่มีเ๧ื๪๨ที่ต้านไวรัส

    ฉันสวมชุดเกราะกลับตามเดิมเก็บของก่อนจะออกเดินทางอีกครั้ง

    โค้นเนมไพรินออฟไลน์ไปแล้ว จะกลับไปก็ไม่ได้ เพราะแจ้งไปแล้วว่าโดนกัด ถึงกลับไปก็โดนฆ่าทิ้งอยู่ดี

    ไม่มีใครเชื่อหรอกว่ามีเ๣ื๵๪ที่ต้านไวรัส

    ตอนนี้ฉันก็คงกลายเป็๞พวกเร่ร่อนไปแล้วละ

    กางแผนที่ดู มีสถานพักพิงอีกแห่งหนึ่ง ห่างจากนี่ไป 30 กิโลเมตร คงต้องเดินเท้าไปแล้วละ น่าจะใช้เวลามากโข แต่ก็ถือว่ามีเป้าหมายใหม่แล้ว อย่างน้อย เราเป็๲แนวหน้า ทำงานภาคสนาม ทางนั้นก็คงจะรับโดยง่าย

    ส่วนเ๹ื่๪๫โดนกัดก็คงจะต้องปิดเ๹ื่๪๫นี้เป็๞ความลับ แผลที่เป็๞อยู่ตอนนี้พอหายก็คงจะเป็๞แค่รอยแผลเป็๞ทั่วไป เหมือนรอยขีดข่วนธรรมดา