ระบบแม่ทัพไร้พ่าย

ตอนที่ 38บนโต๊ะบัญชาการ คนที่พูดว่า “รักษาไว้ทุกจุด” มักไม่เคยอยู่แนวหน้า

กองบัญชาการกลาง

อยู่หลังแนวรบสามชั้น

กำแพงสูง

ธงเต็ม

สะอาด

สะอาดเกินไป

หลัวชิงมองรอบ ๆ แล้วหัวเราะแห้ง

“ข้างหน้าคนกำลังหิว”

“ข้างหลังยังมีคนรดน้ำต้นไม้”

ไม่มีใครตอบ

—

หลินรุ่ยถูกพาเข้าห้องประชุม

ห้องใหญ่

โต๊ะยาว

มีแผนที่ทั้งชายแดน

มีคนอยู่สิบกว่าคน

บางคนใส่เกราะ

บางคนใส่ชุดขุนนาง

บางคนไม่มีอาวุธเลย

แต่ทุกคน…

มีสิทธิ์สั่งคนตาย

—

ทันทีที่หลินรุ่ยเข้า

ชายวัยกลางคนคนหนึ่งโยนรายงานลงโต๊ะ

ปึก

“เจ้าคือคนถอนแนวห้า?”

หลินรุ่ยตอบ

“ใช่”

อีกฝ่ายถามทันที

“ใครอนุญาต”

หลินรุ่ยตอบ

“ไม่มี”

เสียงเริ่มดัง

ชายคนนั้นเคาะโต๊ะ

“แนวห้าสูญ!”

“เจ้าทิ้งพื้นที่!”

หลินรุ่ยมองแผนที่

ถามกลับ

“ถ้ารับต่อ”

เขาชี้จุดเดิม

“ท่านประเมินคนเหลือเท่าไร”

อีกฝ่ายตอบทันที

“หน้าที่คือรักษา!”

หลินรุ่ยเงียบ

เข้าใจแล้ว

เขาไม่รู้

—

ชายอีกคนเปิดรายงาน

“แต่…”

ทุกคนหัน

อีกฝ่ายอ่าน

“แนวหกได้เวลาเพิ่ม”

“เสบียงผ่าน”

“กำลังรบยังอยู่”

ห้องเงียบลง

คนแรกหน้าแข็ง

ก่อนพูด

“โชค”

หลินรุ่ยมอง

ตอบครั้งแรก

“ถ้าทุกอย่างที่ไม่ตรงใจเรียกว่าโชค”

“งั้นท่านคงไม่ต้องมีแผนที่”

เงียบ

—

ตอนนั้นเอง

เสียงหนึ่งดังจากหัวโต๊ะ

“พอ”

ทุกคนหยุด

ชายชราคนหนึ่งนั่งอยู่

เงียบมาตลอด

ชุดธรรมดา

ไม่มีตรา

แต่ทุกคนหยุดทันที

หลินรุ่ยจำได้

คนจากเมืองชิงอัน

—

ชายชรามองแผนที่

ถาม

“ทำไมถอย”

หลินรุ่ยตอบ

“รับไม่ได้”

ชายชราถามต่อ

“แล้วถ้าข้าให้กำลังเพิ่มสามร้อย”

หลินรุ่ยตอบทันที

“ก็ยังถอย”

หลายคนหน้าเปลี่ยน

ชายชรายกคิ้ว

“ทำไม”

หลินรุ่ยเดินไปที่แผนที่

หยิบหมาก

วาง

“เพราะปัญหาไม่ใช่จำนวน”

เขาวางอีกตัว

“เส้นส่งเสบียงยาว”

อีกตัว

“พื้นที่ต่ำ”

อีกตัว

“ถอยไม่มีชั้น”

จากนั้นมองทุกคน

“เพิ่มคน…”

เขาแตะหมาก

“…แค่เพิ่มศพ”

ทั้งห้องเงียบ

—

ชายชรามองอยู่นาน

ก่อนถามอีก

“ถ้าเจ้าคุมทั้งแนว”

“จะทำยังไง”

ห้องเงียบทันที

นี่ไม่ใช่คำถามเล่น

หลินรุ่ยมองแผนที่

ไม่รีบตอบ

ผ่านไปพัก

เขาหยิบหมากออกสามจุด

ทุกคนหน้าเปลี่ยน

เพราะจุดที่เอาออก—

คือเมือง

ชายคนหนึ่งลุกทันที

“บ้า!”

หลินรุ่ยตอบเรียบ

“รักษาไม่ได้”

เขาลากเส้นใหม่

“ถอยเข้าภูเขา”

“ตัดแนวรุก”

“ย่อพื้นที่”

“เก็บคน”

ชายคนนั้นหน้าแดง

“แล้วประชาชน!”

หลินรุ่ยหันไป

ถาม

“มีแผนอพยพไหม”

เงียบ

เขาถามต่อ

“มีเสบียงพอไหม”

เงียบ

“มีทหารพอไหม”

เงียบ

หลินรุ่ยพยักหน้า

“งั้นตอนนี้ท่านไม่ได้รักษาเมือง”

เขามองทั้งโต๊ะ

“…ท่านกำลังใช้คนอยู่ในเมืองช่วยซื้อเวลา”

ห้องเงียบสนิท

—

ชายชราหลับตา

เคาะโต๊ะเบา ๆ

แล้วพูด

“ออกไปก่อน”

ประชุมจบ

ทุกคนทยอยออก

แต่ก่อนหลินรุ่ยจะออก

ชายชราเรียก

“อยู่”

ประตูปิด

เหลือสองคน

ชายชรามองแผนที่

ถามเบา ๆ

“เจ้ารู้ไหม…”

เขาไม่หันมา

“…คนบนโต๊ะส่วนใหญ่ไม่โง่”

หลินรุ่ยเงียบ

ชายชราพูดต่อ

“พวกเขาแค่…”

“…ไม่เคยอยู่ตรงที่ต้องเลือก”

จากนั้นโยนเอกสารมา

มีตราดำ

ข้อความเดียว

แต่งตั้งชั่วคราว

ตำแหน่ง:

ผู้ช่วยวางแผนแนวตะวันตก

ระยะเวลา:

7 วัน

หลินรุ่ยหยุด

ชายชราหันมา

ยิ้มบาง

“อยากรู้ไหม”

“…คนที่อยู่เหนือกระดาน ทำอะไร”

—

ระบบเด้งขึ้น

เปลี่ยนสถานะ

ผู้ฝึก → ผู้ร่วมตัดสินใจ

ปลดล็อก:

【โต๊ะบัญชาการ】

คำเตือน:

จากนี้ไป

ทุกคำสั่ง

จะมีชื่อคนเซ็น

และชื่อคนนั้น…

อาจเป็นเจ้า

ตอนที่ 38 จบ

ตอนต่อไป: ตอนที่ 39 — คนที่ไม่เคยส่งคำสั่ง อาจไม่เข้าใจว่าหมึกหนึ่งหยด หนักกว่าดาบหนึ่งเล่ม