คิดจะจีบผม...มันไม่ง่ายหรอกตอนที่ 15 การสารภาพรักเริ่มต้นขึ้น
“...” เรียกได้ว่าหากชายหนุ่มหน้าหล่ออย่างเคย์ เหลือบสายตาหันมามองด้านหลังคงต้องเห็นเหล่าฝูงผู้คนนับสิบแอบเดินตามติดชนิดไม่ห่าง
หลังจากใช้ความพยายามแอบเนียนสะกดรอยร่างหนุ่มหล่อและแล้วการพบเจอหน้ากันระหว่างทั้งสองก็เริ่มต้นขึ้นเมื่อเคย์ยืนจ้องมองหญิงสาวผู้หนึ่งกำลังเงยหน้าขึ้น
คล้ายกำลังใช้ความคิดบางสิ่งอย่าง
...น่าเบื่อจังตอนนี้ยังไม่ได้ขอโทษรุ่นพี่เป็เื่เป็ราวเลย
“...” เอริจ้องมองท้องฟ้า
โดยไม่สนใจสิ่งแวดล้อมรอบกายสำหรับบุคคลที่สามมันช่างเป็ภาพไม่อาจลืมเลือนได้หญิงสาวผู้งดงามต้องแสงจากดวงตะวันมีนกน้อยบินเล่นเข้าใกล้บริเวณ
พร้อมกับต้นไม้ใบหญ้าลู่ไปตามกระแสลม
“งดงามมาก”
“อือ”
“...” ไม่ว่าใครล้วนครุ่นคิดไปในทิศทางเดียวกันยิ่งหนักหน่วงกับเคย์ผู้หลงใหลในตัวหญิงสาวจนสามารถสารภาพรักกับหล่อนได้โดยไม่รู้สึกเจ็บช้ำหัวจิตหัวใจ
พานพบเจอกับความล้มเหลวมากมายก็ยังคงก้าวเดินต่อไป
...เธอสวยมากเอริ
“...” อาการเหม่อลอยหนักหน่วง
จนร่างกายใหญ่โตก้าวเท้าเข้าไปใกล้ ในขณะเหล่าผู้คนมากมายที่กำลังมาเป็สักขีพยานล้วนลุ้นระทึกว่าครั้งนี้จะประสบความสำเร็จกลับบ้านไปพร้อมกับหญิงสาวหรือล้มเหลวกลายเป็หมาขี้แพ้กลับบ้านไปพร้อมกับขวดเหล้าย้อมใจเป็ของรางวัลตอบแทน
ส่วนเอริยังคงถอนหายใจทิ้งขว้างคิดอะไรไม่ออก
...พักเื่ของรุ่นพี่ไปก่อนละกัน เื่ของพี่เคย์ต้องมาก่อน
“ครั้งนี้จะปฏิเสธยังไงดีเนี่ย”ความคิดในหัวยังไม่ทันได้ตกผลึกดี เสียงฝีเท้าดึงให้หล่อนหันกลับมาสนใจซึ่งไม่ต้องบอกหล่อนเองพอคาดเดาได้ว่า
อีกฝ่ายเป็ใครหน้าไหน
“...” หนุ่มร่างสูงขวัญใจหญิงสาวเกือบทุกคนในบริษัท ยืนเบื้องหน้าเอริในมือเขาถือจดหมายรักสีเดียวกับอีกฝ่าย รอยยิ้มพริ้มใจปรากฏให้เห็น
เหนือไปกว่านั้นคือแววตาลุ่มหลงจนยากจะถอนตัว
“พี่เคย์?” เอริประหลาดใจเล็กน้อยที่เห็นร่างชายหนุ่มกำลังยืนรอเบื้องหน้าสิ้นเสียงเปิดปากเรียกชื่อ ยิ่งทำให้ชายหนุ่มรู้สึกสุขหัวใจไปอีกเท่าตัว
“น้องเอริ”
“...” เอรยิ้มแห้งให้
เพราะรู้ว่าอะไรกำลังเกิดขึ้น
“น้องได้เห็นจดหมายรึยังครับ” เคย์ไม่คิดอ้อมค้อมเขาตัดเข้าประเด็นทันทีโดยไม่คิดปล่อยเวลามันเสียเปล่าท่าทีมั่นใจเกินร้อยไม่ได้เกรงกลัวกับความผิดพลาด ราวกับครั้งนี้เป็เพียงการสารภาพรักครั้งแรก
ไม่ได้จดจำความทรงจำพาลพบเจอกับความล้มเหลว
“เห็นแล้วค่ะ”
“งั้นเหรอ เราไปกันเถอะ” เคย์พยักหน้าพร้อมกับตื่นเต้นออกสีหน้าหมด
ทำเอาเอริอดถอนหายใจไม่ได้
“ค่ะ” รอยยิ้มสง่างามไม่ได้แสดงอารมณ์เชิงบวก แต่มันไม่ได้เกี่ยวกับชายหนุ่มข้างกายเลยแม้แต่น้อยภาพที่เคย์เห็นตอนนี้คือหล่อนกำลังมีรอยยิ้ม เท่านั้นเป็พอสำหรับมันแล้ว
ทางด้านทราเวียร์ก็กำลังมุ่งตรงไปยังจุดหมายปลายทางสถานที่เพื่อรับประทานอาหารมันต้องเป็สถานที่เงียบและสงบปราศจากผู้คน สถานที่ประจำของพวกเขา
งืน~~~~
“...” ทราเวียร์ก้มหน้ามองโทรศัพท์ตัวเอง
ก่อนคิ้วกระตุกหลายต่อหลายครั้ง
“มีอะไรเหรอ?”
“พี่พลอยเอางานมาให้ฉันทำอีกนี่ไม่คิดปล่อยให้ฉันพักสบายใจชอบบ้างเลยเหรอ!?” โยนงานมาให้ไม่รู้จักจบจักสิ้น ไอ้พวกแบบนี้เขาเกลียดที่สุดเห็นแก่ตัวจนไปเบียดเบียนผู้อื่น
สุดท้ายจำต้องยอมรับงานมาทำเพราะเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้และก็ไม่คิดเข้าไปเปลี่ยนแปลงด้วย
“...” ทราเวียร์ถอนหายใจออกมา
บทละครชีวิตคนอ่อนแอมันเป็แบบนี้แหละอยู่ใต้เท้าคนอื่นไม่คิดเงยหน้ามองท้องฟ้าก้มหน้ามองพื้นดินสาปส่งชะตากรรมโดยไม่อาจเปิดปากบอกใครหน้าไหนได้
ช่างเป็ชีวิตที่น่าเบื่อหน่ายสิ้นดี
“นี่มันโรงงานนรกชัด ๆ” ทราเวียร์ขึ้นมานั่งพักที่นั่งประจำบนชั้นสามเป็สถานที่ประจำเวลารับประทานอาหาร รอบด้านไม่มีพวกรุ่นพี่น่ารำคาญคอยยัดเหยียดงานให้เป็่เวลาแห่ง์ที่จะมีให้เขาได้พักผ่อนสบายใจเพียงไม่ถึงชั่วโมงเท่านั้นก่อนเริ่มงาน่บ่าย
ยังดีหน่อยที่ข้างกายเขาไม่ได้ปราศจากผู้คนเลยซักทีเดียว
“เอาน่าไม่เห็นเป็อะไรเลย มีงานให้ทำก็ดีกว่าไม่มีงานให้ทำนะ” ชายหนุ่มขึ้นชื่อว่าหล่อเหลาเป็อันดับสองของบริษัทยิ้มหัวเราะไม่เอาความ
“ต่อให้มีงานทำ ก็ไม่จำเป็ต้องทำงานมันทั้งหมดทุกอย่างหรอกนะ”
“มองโลกในแง่ร้ายจัง” ใช่ว่าเขาไม่เข้าใจทราเวียร์เพียงแค่ไม่้าถูกดึงเข้าไปในประเด็นที่อ่อนไหวก็เท่านั้นหากเกิดพูดไปเกรงว่า่บ่ายทั้งวันคงหม่นหมอง
ทราเวียร์เองก็เข้าใจจึงไม่ต่อความให้ยาวยืด
“นายต่างหากที่มองโลกในแง่ดีเกินไป” เลือกได้คงไม่มีใครคิดเป็แบบเขาแน่นอนเขามั่นใจ
พักเื่หนักหัวเปลี่ยนมาเป็เื่เบาบางแทน
“ช่างหัวมันเถอะ วันนี้ไปเที่ยวบ้านฉันไหม?”ก้องยิ้มหวานแสดงอาการชัดเจน
ทราเวียร์ที่ได้ยินถอนหายใจหรี่ตามอง
“ไม่เอาหรอก ฉันไม่อยากไปรบกวนเวลาส่วนตัวพวกนายเอาไว้รอบหน้าก็แล้วกัน” ดูเ้าตัวไม่ค่อยอยากไปซักเท่าไหร่ด้วยสิเนี่ย
ช่างน่าเสียดายเหลือเกิน
“พูดซะ เป็คนอื่นคนไกล นายไม่ได้มาเที่ยวบ้านฉันนานแล้วนะไปหน่อยเถอะ”ก้องพยายามชักชวนให้ทราเวียร์ไปเที่ยวบ้านตนเองหลังจากไม่ได้ไปแวะพักซะนาน
ทั้งยังตั้งหน้าตั้งตาชวนไปให้ได้อีกต่างหาก
“เธอคอยบ่นใส่หูฉันตลอดว่าทำไมถึงไม่พานายมาเที่ยวบ้าน”
“เมื่อวานเองก็ยังพูดถึงนาย ทั้งยังบีบบังคับให้ฉันต้องพานายให้ได้ภายในอาทิตย์นี้นายพอจะช่วยเหลือคนหน้าสงสารแบบฉันได้ไหม?”
“ไม่”
“อย่าเ็าแบบนั้นสิ นายอยากให้ฉันตายกลายเป็ศพเหรอถึงได้ตัดสินใจไม่คิดกลับไปหาพวกเรา นายควรรู้นะว่าเธอเป็ห่วงนายมากแค่ไหนน่ะ”มันมาหมดเลย
สีหน้าอ้อนวอน คำพูด ท่าทาง เรียกได้ว่าชายหนุ่มมันทุ่มสุดตัวขอเพียงให้ทราเวียร์ยินยอมรับปากว่าจะกลับไปบ้านของตนหลังจากไม่ได้กลับมาอย่างยาวนาน
ความพยายามสัมฤทธิ์ผล
...ดื้อด้านจริงวะ
“...ก็ได้ ก็ได้ ไปก็ไป พอใจไหม?”
“ยอดเยี่ยมมาก เท่านี้ฉันก็ได้นอนในบ้านได้ซักที ฮ่า ๆๆ” ก้องจับมือทราเวียร์เอาไว้แน่นยังเขย่าไปมาโดยไม่รู้จักเบื่อ แสดงให้เห็นว่าเ้าตัวดีใจมากมายขนาดไหน
แต่มันคงไม่ใช่เร็ว ๆ นี้แน่นอนเลยต้องบอกเอาไว้ก่อน
“เอาไว้ถ้าว่างเดี๋ยวเข้าไปหา ตอนนี้พอก่อนฉันยังไม่อยากออกไปไหน” ทราเวียร์บอกกล่าวกลับไปตามตรงเนื่องจากมีงานให้ตามเก็บไม่รู้จักหมดสิ้น
“ไม่มีปัญหา ขอเพียงนายยอมกลับมา นั้นก็พอแล้วสำหรับพวกเรา”
“...อืม” ทราเวียร์ถอนหายใจเหนื่อยหน่ายออกมา
สีหน้าเต็มเปี่ยมไปด้วยอารมณ์ของชายหนุ่มร่างโตแปรเปลี่ยนไปอีกครั้ง แววตาหรี่ลงหันมองกลับไปด้านหลังมองไปยังเส้นทางพวกเขาพึ่งพามา
“อะ” การกระทำครั้งนี้
ดึงดูดให้ทราเวียร์สนใจไม่น้อย
“มีอะไรอีก?”
“เหมือนว่ามีคนกำลังเดินเข้ามา”แววตาเขาเผยให้เห็นว่างุนงงไปชั่วขณะก่อนเริ่มเปล่งประกายจนแทบไม่อาจปกปิดความรู้สึกดีอกดีใจเอาไว้ได้
ทราเวียร์ขมวดคิ้วเนื่องจากพื้นที่แถวนี้มันไม่ค่อยมีคนผ่านมา
...เป็ใครหน้าไหนอีกเนี่ย
“คน?”
“เป็คนที่นายน่าจะรู้จักดีเลยละ”รอยยิ้มไม่น่าไว้วางใจปรากฏขึ้น สิ้นเสียงคำกล่าวจบลง ร่างหนึ่งพ้นออกจากหัวมุมเผยให้เห็นออกมาทราเวียร์เหลือบสายตาไปเห็นหญิงสาวกำลังก้าวเท้าเดินเข้ามา
ด้วยใบหน้าไม่ค่อยสู้ดีซักเท่าไหร่นัก
“อะ” หล่อนเองใไม่น้อยกับการได้เจอหน้าทั้งสอง
คนทั้งสองที่พึ่งเจอมาไม่นาน
“ขอโทษค่ะ รุ่นพี่ ช่วยหลีกทางให้หนูหน่อยได้ไหมคะ” เบื้องหน้าเขาตอนนี้ร่างสาวงามกำลัง้าให้ตนหลีกทางด้านหลังยังมีเคย์ผู้ซึ่งดูถูกเ้าตัวเอาไว้ไม่น้อย
ห่างไปไม่ไกลยังมีเหล่าบริวารเกิดอยากรู้อยากเห็นตามติดเป็ขบวน
“...เอริ”
“รบกวนด้วยค่ะ” คงไม่ต้องบอกก็รู้ว่ากำลังจะทำอะไรต่อจากนี้ไม่คาดคิดเหมือนกันว่าสถานที่สารภาพรักจะห่างไม่ไกลจากพื้นที่รับประทานอาหารประจำตัวของทราเวียร์และก้อง
ดูท่าอาจได้เห็นฉากเด็ดในระยะประชิด
...เลือกได้เหมาะ
“...” ทราเวียร์ยิ้มให้ก่อนเบี่ยงตัวเล็กน้อย
“ขอบคุณค่ะ รุ่นพี่” น้ำเสียงติดหวาน
ทำให้คนผู้หนึ่งหัวคิ้วกระตุก
“...” เคย์จ้องมองอย่างกับจะกินเืกินเนื้อยิ่งกับทราเวียร์แรงอาฆาตยิ่งเพิ่มมากเป็พิเศษ
พอเปิดเส้นทางให้หญิงสาวได้เดินผ่านไป หญิงสาวผู้งดงามก้าวเดินนำหน้าต่อถึงคราวของชายหนุ่มรูปงามบ้าง เคย์ใบหน้าดำมืดเดินมาแต่ไกลไม่ปกปิดความเป็ศัตรูเลือกแสดงออกให้เห็นชัดเจนใครจะไปคิดว่าหลังจากต่อร้องต่อเถียงกันเล็กน้อยเมื่อไม่กี่สิบนาทีที่ผ่านมา
์กลับเลือกหยิบเอาทั้งสองมาพบเจอหน้ากันอีกครั้งหนึ่งช่างเป็การพบเจอหน้าที่ไม่ค่อยเป็ที่น่าพึ่งพอใจซักเท่าไหร่ โดยเฉพาะกับพวกเดือดดาลทั้งสอง
“ไอ้ขยะ รีบถอยห่างออกจากหล่อน” เดย์กล่าวเสียงเข้มเน้นข่มขู่
“...ไอ้เด็กปากดี”เฉกเช่นเดียวกับก้องไม่ลดท่าทีทั้งยังแข็งกร้าวมากกว่าเดิมชนิดที่ว่าหากเกิดลงมือลงมือกันเมื่อไหร่ คงไม่มีใครยอมใคร
เล่นงานจนกว่าจะตายกันไปข้างหนึ่งแน่นอน
“อย่าทำให้เธอรอครับ” ทราเวียร์เลยต้องหยิบยกชื่อคนอื่นเข้ามาจัดการเขาไม่้าเห็นไอ้พวกโง่มาทะเลาะไร้สาระ เขา้าเห็นภาพ
ใครบางคนกำลังโดนปฏิเสธ
...ฉันไม่เคยเห็นมาซักครั้งเลย ครั้งนี้คงถือว่าเป็การเปิดหูเปิดตาละนะ
“ชิ เอาไว้ฉันจะมาคิดบัญชีกับพวกแกสองคนแน่นอน ล้างคอรอได้เลย” เคย์กระทืบเท้าทิ้งท้ายก่อนเดินจากไปเดินตามตูดเอริไปยังสถานที่จุดหมายปลายทาง
ตามติดด้วยขบวนบริวารทั้งหลาย้าเก็บเกี่ยวบรรยากาศเบื้องหน้าให้ได้มากที่สุด
“ไปเถอะ” ทราเวียร์เดินแยกไปอีกเส้นทางหนึ่งขึ้นไปยังห้องพวกเขารับประทานอาหารเป็ประจำแต่หากขึ้นไปคงไม่อาจรับรู้เหตุการณ์สารภาพรักได้
ก้องหันมองไปมาก่อนตอบรับคำ
“อือ”
“นายไม่คิดไปดูให้เห็นกับตา”มาถึงห้องประจำก้องเกิด้าถามขึ้นมากะทันหัน อาจเพราะเห็นว่าทราเวียร์ค่อนข้างให้ความสนใจกับการสารภาพทั้งสองอยู่พอสมควร
ทราเวียร์ส่ายหน้าทำไมเขาต้องไปเบียดคนอื่นด้วยในเมื่อมีวิธีที่มันดีกว่านี้
“ไม่มีความจำเป็ต้องทำขนาดนั้น” ขณะก้องกำลังงงกับท่าทีมั่นใจของชายหนุ่มก่อนดวงตาจะเบิกกว้างใเมื่อพบเห็นวิธีการอันเหนือความคาดหมาย
“รบกวนด้วยคริส”
“ตามประสงค์ของท่านค่ะ” เสียงหญิงสาวปัญญาประดิษฐ์ดังขึ้นข้างใบหูก่อนมีภาพโฮโรแกรมปรากฎขึ้นกลางห้องมันเป็ภาพเดียวกันกับที่กำลังเกิดขึ้น
ด้านล่างห้องพวกเขา สถานที่ชายหนุ่มกำลังสารภาพกับหญิงสาว
“...” เห็นเอริกับเคย์
กำลังยืนนิ่งไม่คิดเปิดปากพูดคุย
“พระเ้าช่วย!!นายมีของดีแบบนี้ทำไมไม่เอาออกมาให้ฉันใช้งานบ้าง”ก้องยื่นมือเข้าไปจับภาพหวังทดสอบอะไรบางอย่างแต่นิ้วกับทะลุภาพไปโดยไม่อาจจับอะไรได้เลยนอกจากอากาศธาตุ
ทราเวียร์ไม่้าให้ใครหน้าไหนมารบกวน
“เงียบปาก แล้วก็ดูซะ”
“ครับผม”ก้องเงียบปากเงียบคำตั้งหน้าตั้งตาจ้องมองสถานการณ์เบื้องหน้าเพื่อเอาไว้หยอกล้อเหยียดหยามไอ้ตัวน่ารังเกียจที่บังอาจมาเล่นหัวเขา
...รอให้ถึงคราวของฉันก่อนเถอะ แกจะต้องเสียใจที่กล้าด่าทอฉันไอ้สวะ
“...” รอยยิ้มแสยะออกมาให้เห็น
ทราเวียร์เพียงยิ้มเล็กน้อยเฝ้ามองเก็บรายละเอียด
“ถึงหนูจะรู้อยู่แก่ใจว่าพี่เคย์้าทำอะไรแต่ขอกล่าวถามอีกครั้งค่ะ พี่เรียกหนูมาทำไมเหรอ?” คำถามมากมายถูกหยิบเอาออกมาถามหล่อน้าให้เขาปรับเปลี่ยนการตัดสินใจ ไม่คิดมุ่งสารภาพรักอยากให้เปลี่ยนประเด็น อยากให้เปลี่ยนความคิด
น่าเสียดายที่มันคงเป็ไปไม่ได้ที่จะสั่นคลอนความตั้งมั่นในจิตใจเขา
“พี่มาเพื่อจุดประสงค์เดียวเท่านั้นครับไม่มีจุดประสงค์อื่นแอบแฝง มาเพื่อมอบความในใจทั้งหมดให้กับน้องมอบความรักให้กับน้อง พี่อยากให้น้องได้รับรู้มันเอาไว้” เขาถือจดหมายแบบเดียวกันชูให้หล่อนได้เห็นหวังให้หล่อนเปิดอ่าน
“...” เอริถอนหายใจ
รู้ว่ามันเป็ไปไม่ได้ที่จะล้มเลิก
“พี่้าสารภาพรักใช่ไหม?”
“ครับ พี่้าสารภาพรักและก็้าคำตอบจากปากน้องเหมือนกัน” จิตใจมั่นคงมากถึงมากที่สุด เหล่าข้าทาสบริวารทั้งหลายเฝ้ามองใกล้ชิด
หวังให้หล่อนตอบรับคำสารภาพรัก
“ถ้าพี่้าได้ค่ะ หนูจะมอบคำตอบให้พี่เอง” เอริส่งยิ้มให้
730
