Whisper เพื่อนไม่จริง
ตอนที่ 9 ละเมอ
“ขอนอนบนเตียงได้ไหมอะ”
“ไม่!”
“รบไม่แกล้งแล้วจริงๆ”
“ไม่!”
“เตยใจร้าย นอนแบบนี้ปวดหลังอ่า” เสียงของชายหนุ่มกระเง้ากระงอด แต่ไม่ได้ทำให้เตยหอมรู้สึกใจอ่อนเลยสักนิด ดูสิ่งที่หมอนั่นทำกับเธอเมื่อชั่วโมงที่แล้วสิ ขโมยจูบแรกเลยนะ! หึ ไม่มีทางยอมใจอ่อนให้ขึ้นมานอนบนเตียงด้วยแน่ๆ อันที่จริงแล้วเธอใจดีกับเขาจะตาย เธอสละผ้าห่มที่เธอพกมาจากเมืองไทยไปให้เขาปูนอนด้วยซ้ำ ยังกล้ามาว่าใจร้ายอีกเรอะ
“นอนไปเหอะ เดี๋ยวก็ชิน พรุ่งนี้ต้องไปอควาเรียมแต่เช้า” เตยหอมตอบอย่างปัดรำคาญ ก่อนจะเอื้อมมือเล็กไปปิดไฟสีส้มที่หัวเตียง เช้าของหล่อนก็คือออกจากอพาร์ตเมนต์แปดโมง แต่เมื่อนึกถึงเวลาที่ต้องใช้แต่งตัวอีกเกือบชั่วโมง หล่อนก็ว่าเวลาตื่นมันก็ออกจะเช้าอยู่หรอกนะ
“ชิ” ชายหนุ่มที่ตัวไม่เล็กแล้วส่งเสียงเพื่อบอกว่าเ้าตัวกำลังงอนสุดๆ แต่หญิงสาวไม่นึกอยากง้อเลยแม้แต่น้อย งอนได้ก็งอนไป
หลังจากหัวถึงหมอนไม่นาน เตยหอมก็หลับไปอย่างง่ายดายอาจเพราะเหนื่อยจากการขึ้นเครื่องบินมากว่าห้าชั่วโมงเมื่อ่เช้าตรู่ของวัน นักรบพลิกตัวอยู่เกือบครึ่งชั่วโมงกว่าเขาจะหลับไปได้ในที่สุด แต่ในกลางดึกคืนนั้นจู่ๆ ก็มีเสียงดังขึ้นลั่นห้องจนเตยหอมตื่น หล่อนงัวเงียลุกขึ้นนั่งพลางขยี้ตา เมื่อสายตาปรับให้มองในความมืดได้หล่อนก็ค้นพบต้นกำเนิดของเสียง
“ฟ้าทำแบบนี้ทำไม”
“ถ้าไม่รักพี่แล้วก็แค่บอกมา”
“ฟ้าจะทิ้งพี่ไปก็ได้”
“แต่อย่าทำกับพี่แบบนี้”
นักรบะโลั่น เตยหอมขยับตัวลงจากเตียงไปหาชายหนุ่ม เมื่อมองใกล้ๆ หล่อนจึงเห็นว่าเขายังหลับตา มีน้ำตาเปรอะดวงตาที่ปิดสนิทและสีหน้าของเ้าของร้าน “นักรบพบรัก” ไม่สู้ดีเอาเสียเลย
“รบ” หล่อนเรียกเบาๆ
“ฟ้ามีคนอื่นทำไม...”
เสียงของเขาสั่นอย่างน่ากลัว เตยหอมจึงตัดสินใจปลุกเพื่อนหนุ่ม มือบอบบางเขย่าไหล่โดยเพิ่มน้ำหนักขึ้นเรื่อยๆ
“รบ รบ... ตื่นก่อนรบ”
ในที่สุดชายหนุ่มก็ลืมตาขึ้น เมื่อนักรบเห็นเพื่อนสาวเขาก็ผวาเข้ากอดเตยหอม
“เตย ช่วยด้วย รบฝันร้าย” นักรบตัวสั่นอย่างควบคุมไม่อยู่ เขากอดเอวเตยหอมแน่น ซุกหน้าลงกับหัวไหล่เล็กของหล่อนพลางพูดเสียงอู้อี้ เธอกอดตอบเขาอย่างอ่อนโยน ฝ่ามือน้อยลูบแผ่นหลังกว้างไปมาพร้อมเอ่ยคำปลอบ
“เตยอยู่ตรงนี้แล้วนะ ตี๋น้อยของเตย” คำปลอบสมัยเด็กถูกเอากลับมาใช้ เธอพูดวนๆ อยู่ประมาณนี้จนนักรบค่อยๆ สงบลง ลมหายใจที่ติดขัดก็เริ่มคลายกลับเป็ปกติ
เตยหอมรู้สึกแย่นิดหน่อย เพราะเธอดันคิดไปเองว่าที่เห็นเพื่อนรักกินได้นอนหลับหลังจากคืนที่เธอนั่งปลอบใจนักรบที่ร้านคือเ้าตัวกำลังดีขึ้น มันไม่ใช่เลย... นักรบแค่ปิดบังเธอได้อย่างแเีในเวลามีสติเท่านั้นเอง
“ถ้ารบยังคิดมากอะ เล่าให้เตยฟังได้เสมอเลยนะ”
“อืม” เขาพยักหน้าทั้งที่ยังกอดเธอไว้แน่น
“เตยอาจจะช่วยอะไรไม่ค่อยได้ บางทีก็ทำตัววุ่นวาย แต่เตยหวังดีกับรบมากนะ” เธอลูบหลังเขาเบาๆ
“อืม รบรู้”
“เื่น้องอิงฟ้าอะ เตยไม่ได้พูดอะไรกับน้องเค้าเลยนะ รบไม่ต้องห่วง”
“เปล่า รบไม่ได้ห่วง”
“ถ้าอยากจะคืนดีอะ เตยช่วยรบได้สุดกำลังเลยนะ” แม้ในใจเธอจะไม่อยากเห็นทั้งคู่คืนดีกันอีกต่อไปแล้ว แต่หากเป็ความปรารถนาของเพื่อนรัก เธอก็มั่นใจว่าเธอจะทำให้มันเกิดขึ้นได้
“ไม่หรอก รบไม่ได้คิดอย่างนั้น”
“โอเค งั้นถ้าจะให้เตยไปช่วยด่าเมื่อไหร่ก็บอกได้เลยนะ ฮ่าๆ” เตยหอมผละออกจากนักรบ และส่งยิ้มให้พร้อมหัวเราะเบาๆ อย่างกระฉับกระเฉงเป็สัญญาณให้เพื่อรับรู้ว่าเธอพร้อมลุยเพื่อเขาเสมอ บรรยากาศผ่อนคลายลงเล็กน้อย นักรบยิ้มออกมาแม้ว่าดวงตาจะยังช้ำจากการร้องไห้อยู่นิดหน่อย
“เอาไว้อยากให้ช่วยแล้วจะบอกนะ”
“โอเคเลยไอ้ตี๋น้อยของเตย”
1K
