ตอนที่ 8: แผนลวงในห้องพัก
ห้องพักชั้น 25 ของโรงแรมหรูเงียบสงบ เสียงนาฬิกาดังแ่เบา ขณะที่มาริสานั่งอยู่ริมเตียงในชุดคลุมสีขาวสะอาด ราวกับเ้าสาวที่รอวันแต่งงาน — แต่สิ่งที่เธอกำลังรอ…คือเหยื่อ
เธอหยิบมือถือขึ้นมากดโทรออก
**“ธาม…ช่วยมาหาฉันหน่อยได้ไหม ฉันรู้สึกเวียนหัวมากเลย…”** เสียงเธอสั่นไหว เสแสร้งเก่งราวนักแสดงมืออาชีพ
...
ไม่ถึงสิบนาที ธามก็เคาะประตูห้อง เขาไม่ได้ไว้ใจ แต่ไม่อาจเมินเฉยได้
พอเขาเปิดเข้าไป — ก็พบมาริสานอนอยู่บนพื้นพรม แขนข้างหนึ่งพาดหน้าอก อีกข้างกุมหัวไว้เหมือนจะเป็ลม
“มาริสา?” เขารีบเข้าประคองเธอขึ้น “คุณเป็อะไร?”
เธอเบาเสียงคราง “เวียนหัวมาก...ฉันขอโทษ ฉันคงไม่ควรโทรหาคุณ...แต่ฉันไม่มีใครแล้วจริง ๆ”
เขาพาเธอมานั่งบนเตียง ขณะที่มือของเธอสั่นพาดที่แขนเขาอย่างอ่อนแรง
เธอจับมือเขาแน่น “ขอบคุณนะที่ยังมาหา...ถึงคุณจะไม่รักฉันแล้ว แต่คุณก็ยังมีหัวใจที่อบอุ่นเหมือนเดิม”
ธามไม่ตอบ รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง
ภาพของวีนัสผุดขึ้นในหัว — รอยยิ้มสดใสของเธอ ดวงตาที่เคยเชื่อมั่นในเขา
...
เขาพยายามจะลุกขึ้น
แต่แล้ว…
มาริสาขยับตัว *ล้มตัวลงบนตักเขา* อย่างอ่อนแรงอีกครั้ง
ชุดคลุมเปิดออกเล็กน้อยเผยให้เห็นเนินอกขาวผ่อง
ในจังหวะเดียวกันนั้น...
**เสียงเคาะประตูดังขึ้น**
ก่อนที่ประตูจะเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต
**และวีนัสก็ยืนอยู่ตรงนั้น**
---
วีนัสยืนค้างที่ประตู ภาพตรงหน้าราวกับฉากในละครน้ำเน่า — มาริสานอนซบอกธามในชุดนอนหลุดลุ่ย
มือเธอกุมมือเขาแน่น ใบหน้าซุกอยู่ตรงแผ่นอกเขาราวกับคนรัก
ไม่มีคำพูดใดๆ ที่จะอธิบายสถานการณ์นี้ได้ในเวลานั้น
เธอไม่แม้แต่จะก้าวเข้าไป
เพียงแค่สบตาธาม แล้วค่อย ๆ ถอยหลัง
“วีนัส! เดี๋ยว!” ธามร้องเรียก ลุกขึ้นโดยทันที ดึงมือมาริสาออก แต่ช้าเกินไป
เสียงรองเท้าส้นสูงของวีนัสดังไกลออกไปจากทางเดิน
หัวใจธามเต้นแรง เขาวิ่งตามออกไป
แต่ลิฟต์ปิดลงก่อนเขาจะทันคว้ามือเธอไว้
...
วีนัสเดินลิ่วออกจากโรงแรม ทั้งน้ำตา ทั้งความเ็ป มันเหมือนกำแพงที่ถล่มลงมาทั้งหลัง
เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา โทรหาคนที่เธอเชื่อใจที่สุดในโลกนี้
“พี่เว...มารับวีนัสที”
...
บนเตียงห้องพัก มาริสายิ้มมุมปาก ขณะลูบผมตัวเองให้ยุ่งขึ้นเล็กน้อย
“แผนสำเร็จขั้นหนึ่งแล้ว”
---
บ้านพักริมทะเลของเวหาเงียบสงบในยามเช้า ต้นไม้พลิ้วไหวตามลมทะเล วีนัสนั่งกอดเข่าบนโซฟาโดยมีเวหานั่งข้าง ๆ สีหน้าเคร่งเครียด
“น้องแน่ใจเหรอว่านั่นคือสิ่งที่เห็นจริง ๆ” เวหาถามเสียงหนัก
“พี่จะปกป้องเขาเหรอคะ?” วีนัสถามกลับ
“พี่ไม่ได้ปกป้องใคร พี่แค่อยากให้วีนัสฟังเหตุผลก่อน”
เธอไม่ตอบ น้ำตารินออกมาเงียบ ๆ
...
เย็นวันนั้น ธามมาถึงบ้านริมทะเล
เขายืนอยู่นานที่หน้าประตู ก่อนเคาะเบา ๆ
เวหาเป็คนเปิดรับ สีหน้าไม่เป็มิตรเท่าไร
“ขอผมคุยกับวีนัสหน่อยครับ”
...
ในห้องนั่งเล่น ธามเผชิญหน้ากับวีนัสที่ไม่แม้แต่จะมองหน้าเขา
“มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิด วีนัส...ผมแค่ไปช่วยมาริสา เพราะเธอบอกว่าป่วย—”
“คุณช่วยเธอบนเตียงเหรอคะ?” วีนัสพูดตัดทันที เสียงสั่น
ธามหน้าชา
“คุณกอดเธอ...จับมือเธอ…ในขณะที่บอกฉันว่ารักฉันคนเดียว”
“ผมไม่ได้ตั้งใจ—”
“แต่คุณก็ทำไปแล้ว!” เสียงเธอสั่นเครือ “ฉันไม่โทษเธอหรอกค่ะ ธาม...ฉันโทษตัวเองที่คิดว่าฉันสำคัญพอสำหรับคุณ”
เธอลุกขึ้น “กรุณาอย่ามาตามหาฉันอีก ฉันขอร้อง”
ธามเดินเข้าไปจะจับแขนเธอ แต่เวหาเข้ามาขวาง
“ผมว่า…คุณควรกลับก่อน”
...
ธามขับรถกลับกรุงเทพฯ คืนนั้น
น้ำตาของเขาไหลออกมาเป็ครั้งแรกในรอบหลายปี
---
หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป วีนัสรู้สึกเหนื่อยง่าย อาเจียนบ่อยผิดปกติ เธอเริ่มคิดว่าตัวเองอาจจะเป็อะไร
เวหาเห็นท่าทีจึงพาเธอไปตรวจที่คลินิกลับในต่างจังหวัด เพื่อความเป็ส่วนตัว
หลังจากรอตรวจเื ผลก็ออกมา
หมอสบตาเธออย่างอ่อนโยน
“คุณวีนัส...คุณตั้งครรภ์ได้ประมาณ 6 สัปดาห์แล้วครับ”
ทุกอย่างเหมือนหยุดนิ่ง
เสียงหมอเริ่มหายไป กลายเป็เสียงก้อง
ในหัวเธอมีเพียงภาพของธาม — ผู้ชายที่เธอเคยรักหมดใจ
และภาพของมาริสาในอ้อมกอดของเขา
...
คืนนั้น วีนัสเขียนจดหมายลาต่อเวหา
*“พี่เว...ขอโทษนะคะที่หนีอีกแล้ว วีนัสไม่อยากให้ใครต้องลำบากเพราะวีนัสอีก ไม่ต้องตามหา วีนัสจะหายไปชั่วคราว ขอเวลารักษาหัวใจตัวเองและลูก…”*
...
รุ่งเช้า เวหาเปิดประตูห้องน้องสาว — ว่างเปล่า
จดหมาวางอยู่บนหมอน
และกระเป๋าเสื้อผ้าของเธอ...หายไป
...
3K
