ตอนที่24ปลดปล่อยจากการกักขัง
ต้นไม้สูงใหญ่กว่าต้นไม้ทั่วไปข้างหน้าของโพรทาเลียต้นไม้ตนนี้มีบ้านที่ถูกติดตั้งอยู่ ช่องกลางของต้นไม้ก็มีทางเข้าไปโถงใหญ่บนต้นไม้มีบ้านเล็กบ้านใหญ่ อยู่ข้างบนเหมือนแบ่งเป็ชั้นๆ โพรทาเลียมองรอบๆมีทั้งน้ำตก เสียงน้ำตกซ่าตลอดเวลา ทำเอาอากาศของที่นี้ ทั้งชื้นและเหนียวมากๆ แต่โพรทาเลียกับมีข้อสงสัยอย่างที่นี้มันไม่ใช่ในเขตค่ายฮาล์ฟบลัดแน่ๆ ทำเอาโพรทาเลียใหนักเลยว่าที่นี้มันที่ไหนกันแน่
มาร์โคอยู่ตรงทางเข้าใหญ่ พอเข้ามองรอบๆก่อนจะหันกลับไปหาพวกพี่ๆ ที่ยืนอยู่ตรงทางที่เข้ามา เขาก็เดินกลับไปหาทุกคนทันที
“ไง พี่โพรทาเลีย เทพีอลิซ่าเบ็ธยินดีต้อนรับสู่บ้านของโครนอสครับ”
“บ้าน...ที่ใหญ่ๆ นี่นะเหรอ?” โพรทาเลียยกมือขึ้นแล้วกวาดมือออกเหมือนท่าจับบอลลูกใหญ่ๆ
“ครับ งั้นเราเข้าไปข้างในกันดีกว่านะ” มาร์โคยกชี้บ้านต้นไม้ก่อนจะเดินนำทางทุกคนเข้าไปข้างในทันที
โพรทาเลียเดินตามน้องชายไปโดยมีสองแสบเกาะแขนทั้งสองข้างอยู่เธอพึ่งสังเกตว่าที่นี้ไม่มีแมลงน่ารำคาญอยู่สักตัว แถมทางเข้าเปิดอ้าซ่าแบบนี้อีกลิซ่านั้นเดินตามมาหลังสุดเธอเงยหน้ามองต้นไม้ใหญ่เธอสงสัยว่ากลิ่นอายของที่นี้มันดูคุ้นๆ
“เอ่ย...ขอถามหน่อยนะคะว่าใครเป็คนสร้างที่นี้เหรอ?มาร์โค”
“ที่นี้เป็ที่ที่พวกเทพช่วยกันสร้างเพื่อให้โครนอสอยู่แต่ที่นี้เนื่องจากพวกเขาไม่ค่อยไว้ใจโครนอสเท่าไรเลย้าที่ที่พวกเขารู้ได้ว่าโครนอสจะทำอะไรมั้งเกิดทำอะไรแปลกๆ จะได้จัดการ” มาร์โคอธิบายหลายอย่างทำให้โพรทาเลียขมวดคิ้วทันที
“ทำอะไรมั้งงั้นเหรอ...?” โพรทาเลียขมวดคิ้วเลยใบหน้าของเธอแดงหน่อยๆ เธอคิดบางอย่างขึ้นมาในหัว ‘ถ้าทำธุระส่วนตัวพวกเทพก็รู้สินั้น...’
“แต่ไม่ต้องห่วงเื่พลังของโครอสนะครับโครนอสเขาโดนใส่ตัวยับยั้งพลังไว้นะ”
“ตัวยับยั้งพลัง?” โพรทาเลียยิ่งสงสัยอีก“งั้นตอนนี้เขาก็ไม่มีพลังสิ?”
“มีครับ แต่เอามาใช้ได้แค่ 20 เปอร์เซ็นต์เองนะครับ”
โพรทาเลียคิดเลยว่าถ้ามีพลังแค่ 20 เปอร์เซ็นต์เขาจะช่วยอะไรเธอได้กันล่ะ ทุกคนเดินผ่านทางเข้า จนมาถึงห้องโถงใหญ่ที่เงียบมากๆถึงตรงนี้จะแค่ตอนบ่ายๆ ก็ตามทีแต่อากาศเหมือนกับตอนเย็นไม่มีผิด โพรทาเลียมองรอบๆก่อนจะนึกคำถามบางอย่างที่เธอจะถามขึ้นมาได้
“จริงสิ...แล้วอย่างงั้นโครนอสจะใส่พลังของตัวเองได้เหรอ?”
มาร์โคได้ยินเสียงพี่สาวถามตนเอง เขาค่อยๆหันไปหาแล้วตอบคำถามพี่สาว “ได้นะ แต่อาจจะน้อยกว่าปกติแต่เขาน่าจะช่วยพี่ได้นะ”
พอโพรทาเลียได้ยินคำตอบนั้น เธอมีใบหน้านิ่งไปทันทีแต่ก็ไม่ชอบใจจริงๆที่เจอกับสิ่งที่เธอคาดเดาไม่ได้ว่าอีกฝ่ายจะช่วยลูกสาวเธอได้ไหม
“ขอให้จริงเถอะนะ มาร์โค”
“ครับๆ”
มาร์โคหัวเราะเบาๆเขารู้เลยว่าพี่สาวเขาดูไม่ชอบใจกับสิ่งที่ตัวเองคาดเดาไม่ได้ ตัวเขาก็บอกไม่ได้ว่าโครนอสจะช่วยได้จริงๆไหม แต่ก็ต้องบอกอย่างอื่นไว้ก่อนดีที่สุด
“งั้นทุกคนนั่งอยู่ที่นี้ก่อนนะเดียวผมไปหาโครนอสสักแป๊บ”
มาร์โคบอกกล่าวจบ เขาก็หาโครนอสภายในชั้น 1 ทันทีเวลาผ่านไปสักระยะ มาร์โคก็เดินกลับมาทันที
“รู้สึกเขาไม่อยู่ที่ชั้นนี้นะครับเดียวไปดูที่ชั้น 2 ทุกคนจะรอนี่ไหมครับ!?”
“ขอตามไปด้วยดีกว่านะ” โพรทาเลียพูดขึ้นแล้วลุกขึ้นทันที“จะได้ไม่เสียเวลากันน่านะ”
“ครับ งั้นขึ้นข้างบนกัน”
มาร์โคพูดจบก็พอนำทางพาไปบันไดที่ขึ้นไปชั้น 2 เป็บันไดวนขึ้นไปชั้น2 ทุกคนก็ต่างพากันเดินขึ้นไปอย่างช้าๆ ระหว่างที่เดินกันลิซ่าก็มีคำถามขึ้นมา
“สงสัยไหมว่า...โครนอสกำลังทำอะไรนะ”
โพรทาเลียที่ได้ยินแบบนั้นก็พูดขึ้นมา
“ไม่รู้สิ...กลัวอยู่เื่เดียวนะ…”โพรทาเลียกำลังถึงเื่หนึ่งที่เอเคยเจอในเกาะบ้านั้น มันทำให้เธอหน้าแดงขึ้นมา
ลิซ่าเห็นใบหน้าของโพรทาเลีย เธอก็รู้ว่าเื่อะไร“โครนอสคงไม่ทำเื่แบบนั้นหรอกนะ...” ลิซ่าหัวเราะเบาๆ
พอพวกเขาเดินขึ้นมาถึงชั้น 2 มาร์โคก็เริ่มตรวจห้องต่างๆโพรทาเลียก็เดินไปเรื่อยๆ พร้อมกับน้องๆเธอมองซ้ายมองขวาว่ามันมีห้องเยอะอยู่เหมือนกัน พวกเธอเดินผ่านห้องโถงชั้น 2เข้า แบบทำให้โพรทาเลียคิดเลยว่าทำไมต้องมีทั้งโถงที่มีโซฟาชุดโต๊ะเล็กยาว มันทำให้เธอสงสัยหนักกว่าเก่าอีกว่ามีเพื่ออะไรมาร์โคตรวจจนมาถึงห้องสุดท้ายเขาเอาหูแนบประตูก่อนจะได้ยินเสียงโครนอสอยู่ข้างในพอดี
“เขาอยู่ในห้องนอนนะ!” มาร์โคหันไปบอกทุกคนก่อนเปิดประตู
โพรทาเลียได้ยินที่มาร์โคแล้วเห็นว่าน้องชายกำลังจะเปิดประตูทำให้เธอตาโตอย่างไม่ชอบใจ “เดียว!! มาร์โคเคาะประตู-”
พอบานประตูเปิดกว้างทุกคนได้มองเข้าไปข้างในก็ได้เห็นสิ่งที่ทำให้พวกเขาแต่ละคนหน้าแดงกัน โพรทาเลียนำมือปิดหน้าน้องสาวทั้งสองคนมาร์โคที่เห็นถึงกับหน้าแดงกว่าเดิม ลิซ่าเอามือปิดปากอย่างใโพรทาเลียมีใบหน้าที่นิ่งแต่ก็แอบแดงหน่อยๆพวกเขาได้เห็นโครนอสที่นอนอยู่บนเตียงพร้อมกับท่อนบนที่เปลือยเปล่าส่วนท่อนล่างมีผ้าพรมคลุมอยู่ โครนอสที่หันมองอย่างอื่นอยู่ ก็ค่อยๆ หันมามองต้นเสียงประตูที่เปิดเข้ามาก่อนที่เขาจะเห็นคนที่มาหาต้นเอง
“อ้าว? พวกเ้า...เข้ามาไม่เคาะประตูเลยนะ?”
“!!!!!” มาร์โคถึงกับทั้งตัวมีเป็สีแดงไหมหมดเขาเอามือปิดตาตัวเองทันที “ขอโทษครับ!ไม่คิดเลยว่าท่านกำลัง!! ท่านกำลัง!! ท่านกำลัง!!”
มาร์โคมีท่าทางแปลกๆ ทำให้โพรทาเลียพอจำทางได้ว่าน้องเธอเป็อะไรเธอจ้องมองโครนอสที่อยู่สภาพที่น่าอายสุดๆ ลิซ่าหันหน้าหนีไปทางอื่นเธอไม่นึกว่าชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็บิดาของเทพจะอยู่ในสภาพเหมือนที่โพรทาเลียคิดตอนแรกจริงๆเสียงะโของมาร์โคทำให้คนที่อยู่ข้างๆ เกิดลืมตาตื่นขึ้นมามองว่าเกิดอะไรขึ้นเธอขยับตัวมามองพอเห็นว่ามีบุคคลอื่นนอกจากเธอและโครนอสทำให้เธอมีใบหน้าแดงแล้วนำผ้ามาคลุมตัวทันที
“โครนอส! ใครมาไม่บอกข้าล่ะข้ายังอยู่ในสภาพนี้นะ! !” หญิงสาวพูดขึ้น
โพรทาเลียได้ยินเสียงหญิงสาว เธอรู้สึกคุ้นๆเสียงของอีกฝ่าย เธอสงสัยเลยว่าหญิงคนนั้นเป็ใครกัน
“ขอโทษทียอดรัก เดียวข้ามาละกัน” โครนอสจุ๊บหญิงสาวผ่านผ้าก่อนจะลุกขึ้น ดีที่เขาลุกขึ้นแล้วเอาผ้ามาคลุมท่อนล่างเขาพอดี “แล้วพวกเ้ามีอะไรกับข้าหรือ?มาร์โค”
“คือ...อาจจะคุยนานหน่อยข้าว่าท่านเปลี่ยนชุดสักหน่อย...ผู้หญิงอยู่กันเยอะนะขอรับ” สายตาของมาร์โคเลื่อนหันไปมองสาวๆตรงนี้
โพรทาเลียจ้องมองอีกฝ่ายโครนอสช่างมีรูปร่างที่ดีและกล้ามเนื้อที่แน่นมากๆ ทำเอาโพรทาเลียใจเต้นแรงมากขึ้นแล้วหน้าแดงหน่อยๆ แต่อีกฝ่ายมีกล้ามน้อยกว่าแซเทิร์นอีกทำให้คิดเลยนะว่าคนแบบนี้นะเป็เทพที่ยิ่งใหญ่
“งั้นก็ได้” โครนอสยกมือขึ้นมาดีดนิ้วร่างกายของเขาก็มีเสื้อผ้าทันที “เอาล่ะ ตามข้ามาเลยละกัน”
โครนอสเดินออกมาจากห้องนอนของเขาแล้วเดินตรงไปยังห้องโถงที่อยู่ชั้น 2 นั้นเองมาร์โคกำลังจะเดินตามไปพออีกฝ่ายแต่งตัวดีแล้วโพรทาเลียปล่อยมือออกจากตาของน้องสาวทั้งสองของเธอ
“เมื่อกี้มีอะไรเหรอพี่?” เรน่าหันไปถามพี่สาว
“จริงด้วยค่ะ?” คารีเซลก็สงสัยเช่นกัน
“ก็แค่สิ่งไม่ดีต่อสายตาพวกเธอนะ” โพรทาเลียอธิบายเป็นัยๆ
สองสาวก็งงๆ ว่าอะไรกันพี่สาวหมายถึงอะไรโพรทาเลียพาน้องๆ และพี่ลิซ่าตามโครนอสไปทันที พอเดินตามกันจนมาถึงห้องโถงที่อยู่ชั้นสองโครนอสก็นั่งอยู่ตรงโซฟาตัวยาวที่อยู่ด้านในเขานั่งอย่างนิ่งเงียบก่อนจะหันไปมองทุกคน
“เอาล่ะ พวกเ้าทุกคนมานั่งสิ”
พวกโพรทาเลียต่างมองหน้ากัน ก่อนจะเดินกันไปนั่งที่โซฟาโพรทาเลียเดินมานั่งตรงด้านซ้ายที่มีโซฟาเดี่ยว ลิซ่าก็ฝั่งตรงข้ามกับโพรทาเลียส่วนสามแฝดก็ตรงโซฟายาว
“งั้นเข้าเื่พวกเ้ามาเวลาแบบนี้คงมีเื่สำคัญสินะ”
“ครับ!” มาร์โคพูดขึ้นทันที“พอดีพวกเรา...”
มาร์โคกำลังจะพูดบางอย่างโพรทาเลียก็ยกมือขึ้นเพื่อห้ามให้มาร์โคพูดโครนอสเห็นเขาก็มองอย่างสงสัยว่าทำไมเด็กชายผมสีน้ำตาลห้ามมาร์โคพูดต่อมาร์โคนิ่งอย่างสงสัยว่าพี่สาวทำไมถึงห้ามเขาไม่ให้พูด คนอื่นๆก็สงสัยเช่นเดียวกัน โพรทาเลียกำลังทำใจที่จะบอกอีกฝ่ายให้ช่วยถึงแม้อีกฝ่ายจะเป็พ่อของแองเจิล แต่ใบหน้าอีกฝ่ายยังคล้ายแซเทิร์นยังทำให้เธอระแวงอยู่ ก่อนที่เธอจะพยายามจะเล่าบางอย่างให้โครนอสได้ฟัง
“ขอข้าเป็คนอธิบายเองเถอะ ท่านโครนอส”
โครนอสจ้องมองอีกฝ่ายก่อนจะยิ้มออกมาแล้วพูดขึ้น “เอาสิข้าจะรับฟัง”
“คือเด็กที่ข้ารู้จักคนหนึ่งได้โดนชายที่ท่านเรียกว่าน้องชาย...กักขังอยู่ในลูกแก้วนะขอรับ!”
“!?” โครนอสได้ยินเขามองด้วยสายตาที่นิ่งเฉยแต่โพรทาเลียเห็นเหมือนเขากำลังเคืองๆ กับสิ่งที่ได้ยิน “แล้วเด็กที่เ้าพูดนั้นอยู่ไหนแล้วล่ะ?”
“เขาอยู่กับข้ามาตลอดขอรับ” โพรทาเลียพูดก่อนจะหยิบลูกแก้วออกมาจากกระเป๋าคาดเอวแล้วยื่นวางไว้ตรงหน้าของโครนอส
โครนอสมองลูกแก้วกลมใสตรงหน้าของเขาก่อนที่เขาจะหยิบขึ้นมามองอย่างสงสัย “อืมมมช่างน่าสงสารยิ่งนัก...โดนพรากจากอ้อมกอดผู้เป็แม่นานถึง 2 ปี”
โพรทาเลียได้ยินแบบนั้น ทำให้เธอตัวสั่นสักเล็กน้อยเธอรู้เลยว่าอีกฝ่ายน่าจะรู้แล้วแน่ๆ ว่าเธอเป็ใครเพราะเขาแตะตัวเธอเหมือนว่าเขารู้หมดผ่านการแตะตัวเธอโครนอสมองลูกแก้วสลับกับวันเดอร์เลอร์ที่นั่งนิ่งอยู่
“เ้าอยากให้ข้าช่วยทำร้ายมนต์ของแซเทิร์นสินะวันเดอร์เลอร์”
“อ๊ะ....ขอรับ...ช่วยได้หรือไหมขอรับ?”
“เื่แค่นี้...” โครนอสพูดจบเขาเพ่งมองลูกแก้ว
ลูกแก้วก็ลอยขึ้นมา แล้วสลายๆ ไปเม็ดละเอียดแล้วก็รวมตัวกันใหม่กลายเป็ร่างเด็กน้อยโพรทาเลียเห็นถึงกับรู้สึกอึดอัดที่หัวใจพร้อมกับโล่งใจที่ได้เห็นลูกสาวอีกครั้งคาเร็นน่ารู้สึกแปลกที่เหมือนได้รีบกลิ่นอายที่เธอไม่เคยได้กลิ่น เด็กน้อยค่อยๆลืมตาขึ้นมามอง เธอยังมองอย่างสับสนว่าตัวเองอยู่ไหนก่อนจะมองตรงหน้าของเธอคือชายผมสีขาวแต่ใบหน้าคล้ายแซเทิร์นทำให้คาเร็นน่าสงสัยว่าคนตรงหน้าเป็ใครโครนอสเห็นใบหน้าเด็กน้อยจิ้มลิ้มน่ารัก ทำให้เขานำมือขึ้นมาลูบศีรษะอันเล็กน้อยของเด็กน้อย
“เธอไม่ต้องอยู่ในลูกแก้วแล้วนะ เด็กน้อย”
คาเร็นน่ามองอย่างรู้สึกตื้นตันทำให้เด็กน้อยรู้สึกซึ้งใจขึ้นมา จนน้ำตาไหลออกมาจากดวงตาคาเร็นน่าเช็ดน้ำตาด้วยแขนของเธอ “ฮือออ...ขอบคุณ...ขอบคุณมากๆเลยค่ะ...”
“คะ....คาเร็นน่า...” โพรทาเลียเรียกชื่อของลูกสาว
คาเร็นน่าได้ยินเสียงผู้เป็แม่ก็ได้หันหน้าไปทางที่แม่ของตนนั่งอยู่ทำให้เธอรู้สึกโหยหาและคิดถึงอ้อมกอดผู้เป็แม่ก่อนจะะโเข้าไปสู่อ้อมกอดผู้เป็แม่ทันที
“แม่ค่ะ!!”
โพรทาเลียกอดลูกสาวของตนทันที “คาเร็นน่า!”
“แงงงงแม่จ้า...หนูคิดถึงแม่...คิดถึงอ้อมกอดของแม่ คิดถึงทุกวินาทีที่แม่ััหนู”
“แม่ก็คิดถึง...คิดถึงลูกคิดถึงการััใบหน้าอันเล็กของลูก และคิดถึงเวลาที่ลูกได้มีความสุขมากๆ เลยล่ะ”
สองแม่ลูกยิ้มให้กันก่อนจะกอดอย่างแแ่คนรอบข้างที่เห็นภาพอันน่าประทับใจ ทำเอาสามแฝดน้ำตาซึมกันเป็แถวลิซ่าที่เห็นน้ำตาเธอก็ไหลออกมาเช่นกัน ก่อนจะเอาใบเช็ดน้ำตาของตัวเองโครนอสเห็นก็ยิ้มอย่างชอบใจที่ช่วยเด็กน้อยได้ ก่อนจะพูดบางอย่างขึ้นมา
“ข้าช่วยแล้วนะ...แต่มีของแลกเปลี่ยนด้วยนะโพรทาเลีย!”
“อึ้ก!!”
ทุกคนต่างใทันทีที่อีกฝ่ายเลือกวันเดอร์เลอร์ว่าโพรทาเลียโพรทาเลียที่กอดลูกสาวอยู่มองอีกฝ่าย เธอคิดถูกจริงๆ ที่อีกฝ่ายรู้ว่าเธอเป็ใคร
“แต่น่าจะเรียกอีกอย่างดีกว่า จริงไหมลูกข้า แองเจิล”
“!!”
โพรทาเลียยิ่งอึ้งเขาไปอีก ใบหน้าของเธอนั้นชาไปหมดเธอสงสัยเลยว่าทำไมกัน ทำไมอีกฝ่ายถึงรู้ร่างชาติก่อนว่าเธอเคยเป็ใครกันสามแฝดขมวดคิ้วมองอย่างสงสัยว่าโครนอสพูดอะไรกันแน่ๆแต่ลิซ่าที่ได้ยินโครนอสเรียกโพรทาเลียว่าแองเจิลทำให้เธอครุ่นคิดเลยว่าสิ่งที่เธอได้ยินมันจริงนะเหรอ
“หึ...คงใสินะที่ข้ารู้ได้ไงนะ” โครนอสพูดแล้วเท้าคางจ้องมองอีกฝ่าย
“ไม่เลย...ข้าคิดว่าท่านนะคงรู้ตอนที่แตะตัวข้าสินะ”โพรทาเลียพูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งแต่แฝงด้วยความไม่ชอบใจจริงๆ
“ปิ้งป่อง ฉันมีความสามารถเยอะนี่น่าแค่ััก็เห็นอดีตของเ้าแล้วก็เห็นว่าลูกชายฉันกำลังทำตามแผนการที่ตัวเองโดนกำหนดไว้อยู่”
“แผนการ...” โพรทาเลียสงสัยทันที
“ท่านเทพเคออสชอบทำอะไรที่น่ารำคาญเหมือนกัน...ชอบทำอะไรที่น่าเบื่อจริงๆ”
“ทำไมถึงพูดถึงเทพองค์นั้น?”
โครนอสมองอีกฝ่าย แล้วจ้องอย่างเขม็ง “เพราะเทพองค์นั้นกำหนดชะตาให้ลูกชายข้าต้องตาย!”
“!!” ทุกคนได้ยินถึงกับใลิซ่าที่ได้ยิน ทำให้เธอนึกถึง่เวลาหนึ่งขึ้นมา
“ท่าน...พูดจริงเหรอ?” ลิซ่าเอยพูดขึ้น
โครนอสหันไปทางซ้ายมองลิซ่า “ใช่ลูกชายข้าเห็นนิมิตว่าการตายของเขาคือ...” โครนอสเอามือแนบที่คอแล้วบาดจนถึงคออีกด้าน“โดนตัดคอ”
ลิซ่าได้ยินแบบนั้น ดวงตาเธอเบิกกว้าง ตัวเธอสั่นเทาทำให้โพรทาเลียที่มองลิซ่าอย่างสงสัยว่าเธอเป็อะไรทำไมถึงมีอาการเหมือนคนกำลังสั่นกลัว
“พี่...ลิซ่า...”
“ข้า...ตอนนั้น...ข้า...เห็นพี่ชาย...” พี่ลิซ่าเริ่มพูดพึมพำบางอย่างออกมา
เสียงเท้าที่กำลังเดินมาทางนี้ก็ดังขึ้นทุกคนหันไปมองยกเว้นลิซ่า ก็หญิงสาวที่ทุกคนเจอในห้องนอนโครนอสเดินเข้ามาพร้อมกับเครื่องดื่มเย็นๆ มาให้เด็กๆ
“ข้าเห็นว่าคุยกันนานเลยนำเครื่องดื่มมาให้นะ”
“ขอบคุณนะ ยอดรัก” โครนอสขอบคุณหญิงสาวที่เป็คนรักของเขา
โพรทาเลียเห็นหญิงคนนั้นอย่างเต็มตาทำให้เธออึ้งไปอย่างใว่าคนตรงหน้าเป็ใคร “ท่านคือ...”
ลิซ่ายังพูดพึมพำออกมา เริ่มพูดดังออกมา “ข้าเห็น...พี่ชายโดนแซเทิร์นตัดคอต่อหน้าข้า!!”
พอลิซ่าพูดแบบนั้นด้วยเสียงที่ดังทำให้ทุกคนต่างพากันจ้องมองลิซ่า โพรทาเลียได้ยินแบบนั้น เธอสงสัยเลยว่าหมายความว่าอะไรแต่พอเธอมานึกบางอย่างขึ้นมา
‘เมื่อกี้เทพีพูดอะไรพี่ชายตัวเองโดนแซเทิร์นตัดคอ ท่านไม่เคยพูดถึงเื่พี่ชายให้ฉันฟังเลยนี่น่าเดียวนะตัดคอเมื่อกี้โครนอสก็พูดขึ้น...’
“เทพีอลิซ่าเบ็ธ...นี่ท่าน...เป็...ธิดาของโครนอสเหรอ?”โพรทาเลียถามขึ้นมาทันที
ทำให้โครนอสกับหญิงสาวผมสีฟ้าอ่อนใขึ้นมาแล้วหันไปมองลิซ่ากันเป็ตาเดียวกัน ลิซ่าก้มหน้ามองมือตัวเองที่วางไว้ที่ตักน้ำตาของเธอกำลังไหลออกมา
“ขอโทษนะ...โพรทาเลีย...ข้า...ข้าไม่กล้าบอกเ้าว่าข้าเป็ใคร...”
โพรทาเลียได้ยินถึงกับนิ่งไปเลยว่าคนข้างๆเธอปิดเื่ชีวิตของเธอมาหมด ไม่เห็นเธอรู้จนวันนี้เธอถึงได้รู้ว่าพี่สาวเป็ใครกันแน่
“ข้ารู้แค่ข้ามีพี่ชายที่คอยปกป้องข้าที่เป็น้องสาวมาตลอด...จนข้าได้เห็นพี่ชายตายต่อหน้าตอนนั้นเป็ภาพปาดตาสำหรับเด็กน้อยแบบข้า ข้าหวาดกลัว ข้าทำอะไรไม่ได้...จนกระทั่งแซเทิร์นมาเจอตัวข้า...ข้าโดนเขาไปขังที่เกาะนั้นแล้วได้เจอกับเ้าหลังจากนั้นมา4000 ปี” ลิซ่าตัวสั่นเทาขึ้นมาเธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมา ใบหน้าของเธอนั้นยังมีน้ำตาที่กำลังไหลอยู่ “ตลอดหลายพันปีนั้นข้าคิดว่าจะอยู่คนเดียวไปตลอด จนเ้าโผล่มา มันทำให้ข้าอยากปกป้องเ้า”
“พี่ลิซ่า...” โพรทาเลียมองอีกฝ่ายอย่างเป็ห่วง
“เ้านั้นเหมือนพี่ชายข้าจนข้าอยากปกป้องไม่ให้เหมือนตอนนั้นที่ข้าทำอะไรไม่ได้ ตอนนี้พี่ดีใจมากๆที่ได้ยินว่าเ้าเคยเป็ใคร ถ้าพี่ชายข้ารู้ข้าอยากบอกเขามาตลอดว่าข้าขอโทษที่ทำให้พี่ต้องตาย”
ลิซ่ามีน้ำตาไหลมากกว่าเดิน
“!!” โพรทาเลียเห็นแบบนั้นเธอไม่ชอบใจเลยจริงๆ ก่อนจะพูดขึ้น “อย่าโทษตัวเองเลยนะ พี่ลิซ่าคนเรามีตายกันได้ รู้ว่าพี่ทุกข์มานาน แต่ข้านะอยากให้พี่มีความสุขเหมือนที่เราสัญญากัน”
ลิซ่าได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มออกมา "คิก จ้าๆ พี่จะมีความสุขในชีวิตที่เหลือตอนนี้เลยล่ะนะ"
ทั้งสองคนได้ยินแบบนั้น ก็ดีใจที่พี่สาวยิ้มแล้วเธอไม่เคยรู้เลยว่าพี่สาวเจออะไรมามั้ง แต่ตอนนี้เองกำลังใจอย่างเดียวแต่เธอก็จะสู้เพื่อพี่สาว ได้ยินว่าโครนอสตายทำให้เธอคิดเลยว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นไหมเมื่อบทสนทนาจบลง หญิงสาวคนรักของโครนอสก็เดินมาอยู่ตรงหน้าลิซ่าทันทีทำให้เธอใแล้วมองอีกฝ่ายที่เข้ามาแล้วััใบหน้าของลิซ่า
“เ้า...ใบหน้าที่คล้ายกันสีตาและสีผมที่ถูกปกปิดไว้ดวงเวทมนตร์...เ้าช่างเหมือนข้ายิ่งหนักเหมือนตอนที่เ้าเกิดมา...ลูกแม่...” หญิงสาวอ้อมกอดลิซ่าทันที
“เอ๋! ?” ลิซ่าอึ้งไปทันทีที่หญิงตรงหน้าพูดขึ้นแล้วอ้อมกอดเธอกลิ่นอายที่คุ้นเคยเหมือนตอนที่เกิดมาทำให้เธอกอดอีกฝ่ายตอบทันทีทันใด “กลิ่นแบบนี้...ท่านแม่”
“นึกแล้วว่าหญิงคนนี้เป็ใคร...ท่านเรอา...มารดาของเหล่าเทพ...”
เรอาได้ยินเด็กน้อยพูดขึ้น เธอหันมามองแล้วยิ้มทันที “ถูกต้องแล้วจ้ะ...”
เธอยิ้มแบบนั้นแล้วอยู่ๆเธอก็โผล่มาตรงหน้าของโพรทาเลียทันที ทำเอาเธอใทันที
“เย้ย!!”
เรอาบีบแก้มโพรทาเลียทันที “เ้าสินะวันเดอร์เลอร์ หรืออีกตัวตนหนึ่งลูกชายคนโตของข้า แองเจิล...” เธอพูดแล้วยิ่งบีบแก้มโพรทาเลียเขาไปอีก
“อ๊า!! อ่านแอ่ อ้าเอ็บนะ (ท่านแม่ข้าเจ็บนะ)" โพรทาเลียเรียกอีกฝ่ายว่าท่านแม่เหมือนเธอเรียกตอนเห็นความทรงจำของแองเจล
“รู้ไหมแม่นะห่วงเ้าแค่ไหนตอนที่ััได้ว่าเ้าตาย แม่นั้นกินไม่ได้นอนไม่หลับเลยเ้ารู้ไหม แองเจิลถ้าเ้าได้ยินอยู่ในร่างเด็กคนนี้นะ แม่เห็นใจแม่จะตีก้นเ้าให้ลายเลยคอยดู”
โพรทาเลียได้ยินแบบนั้น คิดในใจทันทีว่า ‘ถ้าแองเจิลได้ยินคงไม่กล้าโผล่มาหรอกนะ ท่านเรอา’
“คือว่า!!” มาร์โคยกมือขึ้นเพื่อจะพูดบางอย่างทุกคนหันไปมองมาร์โคกันทันที
“มีอะไรหรือ แจ็กสันน้อย”
“ที่พูดกันเมื่อกี้มันอะไรกันท่านเรียกพี่สาวข้าว่า แองเจิล แล้วก็...พี่พูดว่าท่านอลิซ่าเบ็ธคือธิดาของโครนอสแล้วก็แองเจิลที่ว่าเป็บุตรของโครนอสก็เท่ากับว่าพี่สาวข้าคืออดีตลูกของโครนอส...เหรอครับ?”
“ก็อย่างที่เ้าฟังทั้งหมด เด็กสองคนโพรทาเลียที่เป็หลานสาวโพไซดอน แล้วเป็พี่สาวเ้าคือลูกชายข้าที่กลับชาติมาเกิดใหม่ส่วนลิซ่าคือลูกสาวข้าที่ถูกแซเทิร์นกักขังอยู่ที่เดียวกับโพรทาเลียก็เท่ากับว่าสองคนนี้คือลูกของข้า คงเข้าใจนะ?”
สามแฝดมองท่านโครนอสอย่างอึ้งๆแล้วหันไปมองทั้งสองคนที่ยิ้มแหะๆ ให้ ก่อนจะตั้งสติพูดพร้อมกันทันที “ว่าไงนะ!!!!!!!!!”
จบตอนที่ 24 โปรดติดตามตอนที่25 ต่อไปนะคะ
------------------------------------------------------------------------------------------
ข้อความจากไรท์
เมอร์รี่ คริสมาสต์ ทุกคน ขอบคุณที่ติดตามกันมาได้เกือบจะ 2 เดือนล่ะ แล้วก็ขอบคุณสำหรับคนที่ติดตามมาั้แ่รีใหม่ไป 2 รอบ ครั้งนี้จะแต่งจนให้จบกันไปเลยนะทุกคน ขอให้มีความสุขกันมากๆนะ
322
