"ถ้าคุณมาแค่อยากรู้แค่นี้ก็กลับไปซะ" เธอลุกขึ้นยืนจะเดินไป
"อ่อ ส่วนลูกถ้าอยากมาหาแกคุณมาได้ฉันไม่ขัดขวาง" และไม่ลืมบอกว่าเธอไม่เคยคิดจะกีดขวางเื่ลูก
"ฝ้าย พี่อยากให้ฟังพี่พูดก่อน" เอ่ยขึ้นก่อนเธอจะเดินหนีไปและจับแขนเธอรั้งไว้
"ตอนนั้นพี่ขอโทษ พี่ไม่ได้ตั้งใจจะขาดการติดต่อ" เขาอธิบายทันทีไม่อยากให้เธอเข้าใจผิดไปมากกว่านี้เธอจึงหันหน้ามาฟังเขา
"ตอนนั้นพี่เกิดอุบัติเหตุระหว่างทางจะกลับมาขอฝ้ายแต่งงาน นอนไม่ได้สติอยู่ 2 สัปดาห์ กว่าจะออกจากโรงพยาบาลก็ต้องพักรักษาตัวนาน ออกมาพี่รีบไปหาฝ้ายทันที" เขาบอกมองหน้าเธอด้วยความจริงใจ
"แต่พอพี่ไปถึงบ้านนั้นก็ไม่มีใครบอกพี่สักคนว่าฝ้ายอยู่ไหน ไปถามคนแถวนั้นก็บอกแค่ว่าฝ้ายหนีออกจากบ้าน พี่กลับไปอยู่บ้านนั้นจนหลายเดือนก็ไม่เจอ บวกกับที่ภูเก็ตมีงานเร่งด่วนพี่ถึงต้องกลับไปเคลียร์" เขาบอกมองหน้าเธอด้วยความเสียใจที่ปล่อยให้เธอต้องลำบากตามลำพัง
"ฝ้าย พี่ขอโทษ ขอโทษจริงๆ ที่ปล่อยให้ฝ้ายเสียใจ ขอโทษที่ปล่อยให้ฝ้ายต้องทำงานเลี้ยงดูยัยหนูคนเดียว"
"พอเถอะค่ะ ฉันไม่ใช่สาวน้อยโลกสวยคนนั้นแล้ว" เธอบอกและพลิกมือที่เขาจับไว้ให้หลุดออก
"ได้ ฝ้ายไม่เชื่อไม่เป็ไร" เขาพูดดังตามหลังก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เธอรู้สึกโมโหไม่พอใจเป็อย่างมากตามมา
"แต่ลูก ต้องไปอยู่กับพี่" เขาบอกด้วยน้ำเสียงดัง
"คุณทำแบบนั้นไม่ได้ เพราะคุณไม่มีสิทธิ แค่ให้คุณมาหาแกได้ดีแค่ไหนแล้ว" เธอเอ่ยออกไปด้วยความไม่พอใจ เขาเอาอะไรมาพูดว่าลูกต้องไปอยู่กับเขา
"ฝ้ายคิดว่าพ่อที่มีการงานมั่นคง กับแม่ที่ทำงานลูกจ้างเขาได้เงินเดือนไม่เท่าไหร่ ศาลจะให้ใครเลี้ยงลูก" เขาไม่อยากใช้วิธีนี้เลยไม่อยากให้เธอเสียใจมากกว่าไปนี้ แต่เธอไม่เชื่อเขาเลยต้องใช้วิธีนี้แทน
"คุณวิน คุณอย่าทำแบบนั้นน่ะ" เธอเอ่ยขึ้นอย่างร้อนใจถ้าเื่ต้องขึ้นโรงขึ้นศาลยังไงเธอก็แพ้อย่างไม่ต้องสงสัย แต่เธออยู่ไม่ได้ถ้าลูกที่เธอเฝ้าทะนุถนอมมานานต้องห่างกันแยกกันอยู่
"มันก็มีทางอื่นให้เลือก ขึ้นอยู่กับฝ้ายว่าเอาไหม" เขาพูดอย่างถือไพ่เหนือกว่า
"ยังไง" เธอถามด้วยความร้อนรน
"ฝ้ายก็แค่ย้ายไปอยู่กับลูกด้วย" เขาพูดออกมาได้อย่างง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอเธอจะย้ายไปอยู่บ้านเขาในฐานะอะไร
"แม่ของลูก ภรรยาของพี่" เขาเอ่ยออกมาอย่างกับรู้ความคิดของเธอ
"ฝ้ายก็แค่ย้ายไปอยู่กับลูกด้วย" เขาพูดออกมาราวกับว่ามันสามารถทำได้ง่ายๆ แบบนั้นเลยเหรอจะให้เธอย้ายไปอยู่บ้านเขาในฐานะอะไรในเมื่อเื่ของเรามันจบไปแล้วถึงเราจะมีลูกด้วยกันแต่ก็ยังไม่แต่งงานแถมเขาเองก็เพิ่งมารู้แค่สองวันที่ผ่านมา
"ภรรยาของพี่" เขาเอ่ยออกมาอย่างกับรู้ความคิดของเธอว่าตอนนี้คิดอะไรอยู่แต่ก่อนที่เธอจะแย้งเขาก็ชิงพูดขึ้นอีกว่า
"แต่ถ้าฝ้ายไม่เห็นด้วย ก็ต้องยอมให้ลูกไปอยู่กับพี่ พี่คิดว่าสามารถดูแลและเลี้ยงดูยัยหนูได้อย่างดีฝ้ายไม่ต้องเป็ห่วงหรือกังวลในส่วนนั้น" เขาบอกออกมาเหมือนกับว่าเขา้าแค่ลูกส่วนเธอก็หมดหน้าที่และปล่อยให้เขาดูแลไปยิ่งทำให้เธอน้อยใจที่เขาไม่้าเธอแล้ว และยิ่งไปกว่านั้นเธอเสียใจที่เขาไม่นึกถึงความรู้สึกของเธอว่าจะเสียใจและเศร้าใจแค่ไหนที่ต้องห่างลูกที่อุตส่าห์ดูแลั้แ่อยู่ในท้องเลี้ยงดูมาจนถึงตอนนี้
"ได้" ตอบกลับไปด้วยเสียงแข็ง
"แต่งต้องจดทะเบียนสมรสด้วย" และบอกความ้าของตัวเองออกไปในเมื่อเขา้าอย่างนี้เธอจะยอมทำตามที่เขา้าแต่ก็จะรักษาสิทธิของตัวเองด้วย สิทธิของแม่และภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายจะได้คุ้มกับที่สิ่งที่ผ่านมาและคนอื่นจะได้ไม่ว่าว่าเธอไปอยู่กับเขาเพียงเพราะเขา้าลูกคนเดียวถึงมันจะจริงก็เถอะ
2K
