ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        “เช่นนั้นก็ดี เจ้าลองไปดูด้วยตนเองเถิดอาเป่ยหากถูกใจสตรีนางไหนก็ขอให้บอกมา”

        ฮ่องเต้หมิงหาได้รู้สึกกังวลไม่ราวกับว่าเหตุการณ์เมื่อครู่เป็นเพียงการแสดงคั่นเวลาแต่เพียงเท่านั้น

        หลินเมิ้งหยาเริ่มสงสัยความจริงฮ่องเต้หมิงน่าจะรู้เรื่องของหลินเมิ้งหวู่อยู่ก่อนหน้านั้นแล้ว

        แต่เพราะเหตุใด ฮ่องเต้หมิงจึงไร้ซึ่งปฏิกิริยาใดๆ เช่นนั้น?

        หรือเขากำลังปิดบังแผนการอะไรบางอย่างอยู่แม้แต่นางเองก็มองความคิดของเขาไม่ออก

        หากเป็นดั่งที่ตนเองคิดจริงๆฮ่องเต้หมิงจะต้องเป็นคนที่ฉลาดเฉลียวมากอย่างแน่นอน

        “พ่ะย่ะค่ะ เสด็จพ่อ”

        หูเทียนเป่ยลุกออกจากที่นั่งของตนเอง ในมือถือจอกเหล้าก่อนจะเดินดิ่งเข้าไปในฝูงชน

        ใบหน้าหล่อเหลา กอปรกับเครื่องแต่งกายหรูหราส่งผลให้เขางามสง่าเกินพรรณนา

        แม้จะเป็นองค์ชายรัชทายาท แต่กลับไร้ซึ่งความหยิ่งผยองดังนั้นเขาจึงชนะใจของหญิงสาวผู้มาร่วมงานได้ไม่ยาก

        ขณะเดียวกัน หญิงสาวบางคนรวบรวมความกล้า เงยหน้าขึ้นสบตากับเขา

        หลินเมิ้งหยายิ่งรู้สึกมั่นใจหูเทียนเป่ยหาได้รู้เรื่องแผนการลับระหว่างฮ่องเต้หมิงและฮองเฮาไม่

        อันที่จริงสามารถมองออกได้อย่างง่ายดาย ฮ่องเต้หมิงไม่มีทางไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดฮองเฮาจึงพยายามยัดเยียดหญิงสาวคนหนึ่งเข้าไปเป็นสะใภ้ของตนเองนอกจากการดึงตนเองเข้าไปเป็นพวกแล้ว ก็คงเพื่อจับตามองพวกเขา

        หากวันใดเขาคิดไม่ซื่อขึ้นมาแน่นอนว่าชายาที่ถูกยัดเยียดมาจะต้องรู้เรื่องนั้น

        แต่หากเกิดเรื่องอันใดขึ้นกับหลินเมิ้งหวู่ความรับผิดชอบก็จะถูกโยนมาที่เขา อีกทั้งเขาคงมิได้แต่งงานเอาลูกสะใภ้เข้าบ้านแต่กลับกลายเป็นพาร่างไร้วิญญาณเข้าบ้านแทน

        ยิ่งไปกว่านั้น เขามองออกถึงเจตนารมณ์ของหลินเมิ้งหวู่

        ทั้งที่อยู่ท่ามกลางผู้คนมากมายทว่าหญิงสาวที่ยอมพลีกายถวายชีวิตให้ชายอื่น จะเป็นชายาที่ดีได้อย่างไร?

        คาดว่าหากเป็นเช่นนั้น ราชวงศ์แห่งซีฟานจะกลายเป็นตัวตลกของราษฎรเสียมากกว่า

        หลังจากผ่านเหตุการณ์เมื่อครู่หูเทียนเป่ยไร้ซึ่งภาพความทรงจำที่ดีกับหญิงสาวแห่งต้าจิ้นโดยสิ้นเชิง

        หลินเมิ้งหยาไม่เคยรู้สึกเห็นด้วยกับการแต่งงานเพื่อเชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างประเทศเหตุเพราะวันใดทั้งสองประเทศเกิดทำสงครามกันขึ้นมา

        คนที่น่าสงสารที่สุดคงไม่พ้นชายาคนนั้น

        ทว่า นางหาใช่คนที่จะสามารถตัดสินใจเรื่องนี้ได้

        คิดไม่ถึงเลยว่าหลังจากที่หูเทียนเป่ยเดินวนอยู่หนึ่งรอบเขามิได้วางจอกเหล้าบนโต๊ะของหญิงสาวคนใดเลย

        ทว่าเขากลับเดินตรงเข้ามายังที่นั่งของเหล่าราชนิกุลแห่งต้าจิ้น

        คิ้วของฮองเฮาขมวดเข้าหากัน หรือเขาจะถูกใจองค์หญิง?

        แม้จะไม่ใช่ปัญหาใหญ่แต่พวกองค์หญิงมิได้ใช้งานง่ายเหมือนอย่างหลินเมิ้งหวู่

        ทว่าหูเทียนเป่ยมิได้ถูกใจองค์หญิงองค์ใดเลย แต่เขากลับหยุดยืนตรงหน้าหลินเมิ้งหยา

        วางจอกเหล้าของตนเองลงบนโต๊ะของหลินเมิ้งหยาความตกตะลึงพลันปรากฏขึ้นในดวงตาของทุกคน ปากอ้าค้าง

        “วันนั้น ข้ารู้สึกถูกใจสาวใช้คนหนึ่งที่วัดพอลองไปสอบถามดูจึงได้รู้ว่านางเป็นนางกำนัลประจำตัวของพระชายาอวี้ ไม่ทราบว่าพระชายาอวี้จะยินยอมให้นางอภิเษกสมรสกับข้าได้หรือไม่?”

        ขณะนี้ คำพูดของหูเทียนเป่ยทำให้ทุกคนผงะ

        องค์ชายรัชาทายาทแห่งซีฟานตกหลุมรักสาวใช้คนหนึ่ง

        นี่...มันเรื่องตลกอะไรกัน?

        หลินเมิ้งหยาเองก็อยู่ในอาการตกตะลึงเช่นเดียวกัน สายตาจ้องมองจอกเหล้าจอกนั้น

        นี่มันหมายความว่าอย่างไร? หรือเขาจะหมายถึงป๋ายจื่อ?

        จู่ๆ ก็นึกขึ้นมาได้ วันนั้นทั้งสองยื้อยุดฉุดกระชากกล่องขนมกันแต่หากบอกว่าเพียงเพราะเรื่องนี้ทำให้เขาหลงรักนางตั้งแต่แรกพบมันจะสมเหตุสมผลอย่างนั้นหรือ?

        “ท่าน...ข้าไม่ค่อยเข้าใจความหมายขององค์ชายนัก องค์ชายเข้าใจผิดไปหรือไม่?”

        หลินเมิ้งหยาเอ่ยถามด้วยความระมัดระวังเหตุเพราะกลัวว่าหูเทียนเป่ยจะพูดเรื่องจริง

        “ไม่ ข้าตัดสินใจแล้ว วันนี้ข้าจะไม่อภิเษกกับใครทั้งสิ้นนอกจากนางข้าหวังเหลือเกินว่าพระชายาจะยินยอม”

        สายตาและคำพูดของเขาแสดงให้เห็นถึงความมุ่งมั่น

        สีหน้าของฮองเฮาและไท่จื่อพลันดำถมึงทึงทว่าพวกเขาได้ลั่นวาจาไปแล้ว อีกทั้งยังมิอาจคืนคำ

        “องค์ชาย ตำแหน่งชายามีความสำคัญมาก ไม่อาจเลือกกันได้ง่ายๆ หากท่านชอบนางจริงๆแล้วละก็ สามารถขอให้พระชายาอวี้มอบสาวใช้คนนั้นไปเป็นชื่อเฉี้ย1ก็ได้”

        แววตาของไท่จื่อกระวนกระวาย ส่งเสียงยับยั้งอีกฝ่าย

        หลินเมิ้งหยาเริ่มรู้สึกไม่สบอารมณ์ ป๋ายจื่อคือสาวใช้ของนางไท่จื่อมีสิทธิ์อะไรมาตัดสินใจแทน

        นางครุ่นคิด หยิบจอกเหล้าขึ้นมาพลางเอ่ยด้วยความโกรธ

        “ป๋ายจื่อเป็นสาวใช้ของหม่อมฉัน นางเปรียบเสมือนน้องสาวคนหนึ่งเรื่องนี้หม่อมฉันขอถามความเห็นจากนางก่อน หากนางยินยอมองค์ชายจะต้องอวยยศนางเป็นชายาเอกนะเพคะ”

        เพียงประโยคเดียวหลินเมิ้งหยาสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตจากฮองเฮาและไท่จื่อ

        ฮึ วางแผนการเอาไว้อย่างแยบยลแต่สุดท้ายถูกสาวใช้ของนางช่วงชิงโอกาสไป

        บางทีตอนนี้ไท่จื่อและฮองเฮาคงเกลียดนางจับใจ

        เกลียดแล้วอย่างไรเล่า? นางหาได้กลัวกลอุบายชั่วร้ายใดๆ ไม่

        ตอนนี้จวนของนางมีองครักษ์และชิงหูคอยคุ้มครองดูแลต่อให้พวกเขาวางแผนแทงนางข้างหลัง นางก็ไม่กลัว

        ไม่มีใครคาดคิดว่าหูเทียนเป่ยจะตอบตกลง

        ยกจอกเหล้าขึ้น ทั้งสองชนแก้วกัน พันธสัญญาเป็นอันจบลง

        ขั้นตอนเป็นไปอย่างรวดเร็ว แม้แต่คนนอกยังอดที่จะสงสัยไม่ได้

        หูเทียนเป่ยหลงรักป๋ายจื่อตั้งแต่แรกเห็นจริงหรือ?

        หลินเมิ้งหยาจ้องมองหูเทียนเป่ยเพื่อจับสังเกต ทว่ากลับเห็นเขากะพริบตาใส่ตนเองถี่ๆ

        เข้าใจความหมายของเขาในทันที หลินเมิ้งหยาแอบพยักหน้า

        ที่แท้ก็เพราะแบบนี้นี่แอง

        ช่างเป็นองค์ชายที่ชาญฉลาดและมีไหวพริบนี่จึงจะเรียกว่าละเอียดรอบคอบของจริง

        หูเทียนเป่ยกลับไปยังตำแหน่งของตนเอง เมินสายตาผู้อื่น แต่ถึงกระนั้นเขาแอบชำเลืองเห็นหลินเมิ้งหยาที่กำลังพยักหน้าให้กับเขา

        แม้ฮองเฮาและไท่จื่อจะเห็นแต่กลับไม่อาจห้ามได้เกรงว่าตอนนี้คงกระอักเลือดแล้วกระมัง

        “ฮ่องเต้หมิง เรื่องนี้จะเป็นการตัดสินใจเร็วเกินไปหรือไม่?”

        ไท่จื่อหยักยิ้มออกมาอย่างยากลำบากเขาอยากไถ่ถามความเห็นจากฮ่องเต้หมิง

        “คือว่า...”

        ฮ่องเต้หมิงเองก็อยากยุติการแต่งงานอันแสนวุ่นวายนี้เต็มทีแต่เขากลับได้เห็นหูเทียนเป่ยลุกขึ้นยืนแล้วคุกเข่าลงบนพื้น

        “เสด็จพ่อ สิ่งที่พวกเราชาวซีฟานยึดถือมากที่สุดคือคำสัญญาเมื่อครู่เอ๋อร์เฉินได้ทำสัญญากับชายาอวี้เอาไว้แล้ว หากกระหม่อมผิดคำสัญญาเกรงว่าจะขัดต่อจริยธรรมคำสั่งสอนของชาวซีฟานยิ่งไปกว่านั้นหาได้มีข้อกำหนดว่าชายาเอกแห่งซีฟานจะต้องมาจากสกุลใหญ่โตไม่ ท่านเองก็มักจะบอกว่าความรักและสมานฉันท์ของสามีภรรยานั้นสำคัญที่สุดมิใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ?”

        คำพูดของหูเทียนเป่ยสกัดกั้นคำคัดค้านจากฮ่องเต้หมิง

        ไม่อาจผิดคำพูดได้ไท่จื่อและฮองเฮาล้วนเอ่ยโน้มน้าวให้ตอบตกลงคำขอร้องของหูเทียนเป่ย

        ตอนนี้เพียงแค่เลือกผิดคนเท่านั้น ใช่ว่าความรุ่งโรจน์จะจากไป

        แต่คิดไม่ถึงเลยว่าคำพูดของหูเทียนเป่ยจะได้ผล

        ทัศนคติของฮ่องเต้หมิงเปลี่ยนไปทันที มือยกขึ้นตบบ่าของหูเทียนเป่ย

        “ดี บุตรแห่งซีฟานจะต้องรักษาคำมั่นสัญญา เจ้าลุกขึ้นเถิดข้าอนุญาตการอภิเษกสมรสของเจ้าในครั้งนี้แล้ว”

        ฮ่องเต้หมิงลั่นวาจาแล้ว เป็นอันว่ากระดานของเขาถูกตอกตะปูจนมั่นคง

        ไท่จื่ออ้าปาก แต่กลับไม่ส่งเสียงใดๆ ออกมา

        “ดี ในเมื่อหัวใจขององค์ชายมีเจ้าของแล้วเช่นนั้นพวกเราคงมิอาจเอื้อมเข้าไปทำลายความรู้สึกของพระองค์ได้”

        ฮองเฮายังคงเจ้าเล่ห์อย่างเสมอต้นเสมอปลาย ทัศนคติของนางเปลี่ยนไปอีกทั้งยังเอ่ยวาจาให้การสนับสนุนกับความรักของหูเทียนเป่ย

        “ขอบพระทัยฮองเฮา”

        หูเทียนเป่ยและฮ่องเต้หมิงรีบแสดงความขอบคุณแม้บรรยากาศภายในงานเลี้ยงจะอึดอัด ทว่าฮองเฮากลับยิ้มออกมาได้อย่างดงาม

        งานเลี้ยงยังคงดำเนินต่อไป หลินเมิ้งหยาและหลงเทียนอวี้สบตากันเกรงว่าอีกไม่นานพายุจะต้องเข้าอย่างแน่นอน

        “เสด็จพ่อ ฮองเฮา พอข้าได้เห็นท่านพี่ได้เลือกสาวงามแล้วข้ารู้สึกอิจฉาเหลือเกิน ไม่ทราบว่าข้าเองก็สามารถเลือกชายากลับซีฟานได้หรือไม่?”

        คำพูดของหูลู่หนานทำให้บรรยากาศภายในงานเลี้ยงแปลกไปอีกครั้ง

        หูเทียนเป่ยมองน้องชายตนเองอย่างไม่เห็นด้วยเหตุเพราะท่านพ่อหาได้รู้สึกยินดีกับการเลือกลูกสะใภ้ในคราวนี้ไม่

        เหตุใดอยู่ๆ ลู่หนานจึงร้องขอเรื่องนี้ขึ้นมา?

        “หากองค์ชายรองมีพระประสงค์เช่นนั้น เสด็จแม่เองก็คงยินดีไม่น้อย”

        แม้แผนเลือกชายาให้องค์ชายรัชทายาทจะไม่สำเร็จแต่ก็มิได้หมายความว่าจะเลือกชายาให้องค์ชายรองไม่สำเร็จนี่

        เหตุเพราะยังไม่แน่ชัดเลยว่าตำแหน่งฮ่องเต้จะเป็นของผู้ใด

        ครุ่นคิด หูลู่หนานเองก็คิดเห็นเช่นนั้นเช่นเดียวกันกระตุกยิ้มสง่างาม ก่อนที่นิ้วจะชี้ไปยังหญิงสาวที่อยู่ในมุมมุมหนึ่ง

        “ข้าคิดว่าหญิงสาวท่านนั้นจิตใจดีมีคุณธรรมยิ่งนักเช่นนั้นข้าเลือกนางแล้วกัน”

        หัวใจของหลินเมิ้งหยากระตุกระรัว สายตาทุกคนหันไปมองทางหญิงสาวคนดังกล่าวผลปรากฏว่านางคือเยว่ถิง

        เยว่ถิงหันมาสบตานาง ใบหน้ากระวนกระวาย

        บังอาจนัก กล้ามาเลือกคนที่สกุลหลินหมายปองอย่างนั้นหรือ

        เรื่องนี้กลับมาเกี่ยวข้องกับหลินเมิ้งหยาอีกครั้ง

        ตอนนั้นทุกคนต่างรู้เรื่องการหมั้นหมายระหว่างคุณชายใหญ่แห่งสกุลหลินและคุณหนูใหญ่แห่งสกุลเยว่

        ทว่าตอนนี้เยว่ถิงกลับถูกองค์ชายแห่งซีฟานเลือกเป็นชายาดังนั้นจึงเริ่มมีคนถกเถียงกันเกี่ยวกับสกุลหลิน

        “เกรงว่าคราวนี้คุณชายใหญ่สกุลหลินจะถูกสวมเขาเสียแล้ว”

        “มิใช่หรืออย่างไรเล่า? เขากำลังออกรบด้วยความกล้าหาญทว่าว่าที่ภรรยาของตนเองกลับถูกองค์ชายรองแห่งซีฟานเลือก ช่าง...”

        เสียงซุบซิบนินทาดังเข้ามาในโสตประสาทของหลินเมิ้งหยา ความโกรธของนางจึงปะทุขึ้น

        องค์ชายรองตัวดี ลักพาตัวนางไม่พอยังคิดจะมายุ่งกับพี่สะใภ้ของนางอีก

        ดังนั้นหลินเมิ้งหยาจึงเลิกสนใจปัจจัยอื่นใด แค่นหัวเราะเสียงเย็นก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

        “ช่างเป็นราชวงศ์ที่รักคุณธรรมเสียนี่กระไรแม้แต่ภรรยาของผู้อื่นก็ยังคิดจะช่วงชิงได้”

        เสียงของหลินเมิ้งหยาแม้จะเบา แต่กลับได้ยินกันอย่างถ้วนทั่วดังนั้นผู้คนในตำหนักหยวนซานจึงพากันสูดกลืนน้ำลาย

        พระชายาอวี้ใจกล้าบ้าบิ่นเหลือเกิน

        สายตาอำมหิตของไท่จื่อตกลงบนร่างบางของหลินเมิ้งหยาเขาคิดไม่ถึงเลยว่าผู้หญิงคนนี้จะทำลายแผนการอภิเษกสมรสอีกครั้ง

        ดังนั้นความโกรธจึงปะทุขึ้นมา

        “น้องสาม จงไปดูแลชายาของเจ้าบัดเดี๋ยวนี้!”

        แม้อ๋องอวี้จะเฉยชา ทว่าดวงตาของเขากลับเผยให้เห็นถึงความขบขัน

        หากเป็นแต่ก่อน หลงเทียนอวี้คงเข้าไปห้ามปรามชายาของตนเองโดยไม่พูดกระไร

        ทว่าวันนนี้หลงเทียนอวี้กลับลุกขึ้นแล้วจ้องชายาของตนเองนิ่ง

        “หย๋าเอ๋อร์พูดถูกแล้ว ข้าเองก็เห็นด้วยกับนาง”

        “เฮือก...” ทุกคนเกือบจะล้มลงเพราะความตกตะลึง

        พวกเขามิได้ฟังผิดไปใช่หรือไม่?

        ชายผู้มีใบหน้าเย็นชา แม้จะมีหญิงสาวล้มลงตรงหน้าก็ไม่คิดยื่นมือเข้าไปช่วยผู้นี้กำลังเข้าข้างชายาของตนเอง

        สวรรค์โปรด งานเลี้ยงในวันนี้บ้าคลั่งเหลือเกิน!

************************

1 ชื่อเฉี้ย หมายถึงสนมที่มีฐานันดรเป็นเพียงสามัญชนยศต่ำกว่าชายารอง