หลังมื้อเย็นที่แสนอร่อย แต่กลับไร้ซึ่งอรรถรสในใจของหวังฉี คุณนายหลิวอี้ ได้บรรจงลูบหัวเขาเบา ๆ พร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่นดุจมารดา ส่วน หลิวฉิง ผู้เป็ลูกสาวแท้ ๆ และมีศักดิ์เป็ พี่สาว (หรือน้าสาว) ของเขาด้วยวัย 31 ปี ก็ยื่นมือมาหยิกแก้มเขาเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู
"หวังฉี ตัวเล็กแค่นี้ก็ซนไปทั่วแล้วนะ" คุณนายหลิวอี้เอ่ยอย่างอ่อนโยน "พรุ่งนี้ไม่ต้องออกไปเล่นนอกบ้านแล้วนะ แม่เป็ห่วง"
คำพูดเ่าั้ดังก้องในหูของหวังฉี ราวกับสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจ! 'ตัวเล็กแค่นี้...แม่เป็ห่วง...' นี่มันอะไรกัน! เขาคือชายฉกรรจ์วัย 20 ที่เต็มไปด้วยความหื่นกระหายนะโว้ย! แต่กลับถูกสอง MILF ในฝันมองเป็แค่เด็กน้อยตัวกะเปี๊ยก! อนาคตฮาเร็ม MILF ของเขาจะไปทางไหนกัน!?
หวังฉีได้แต่รับคำด้วยสีหน้าจ๋อย ๆ ก่อนจะเดินออกมาจากบ้านอย่างหมดอาลัยตายอยาก ความเ็ปจากาแที่โดนพวกนักเลงซ้อมยังพอทน แต่ความเ็ปจากใจที่ถูกมองเป็เด็กน้อยนี่สิ...มันสาหัสกว่ากันเยอะ ท่ามกลางเสียงจิ้งหรีดที่ระงมในยามค่ำคืน ร่างที่บอบบางของหวังฉีค่อย ๆ เดินลับหายไปในความมืดโดยไร้จุดหมาย
เขาเดินเรื่อยเปื่อยอย่างไร้ทิศทาง ขาของเขาพามาหยุดที่บริเวณชายป่าซึ่งดูเปลี่ยวร้าง เสียงลมพัดหวีดหวิวดูน่าขนลุก แต่หวังฉีกลับไม่สนใจ สิ่งที่เขาสนใจตอนนี้คือจะทำยังไงให้สองแม่ลูกหลิวอี้และหลิวฉิง มองเขาไม่ใช่แค่ "เด็กน้อยน่ารัก" อีกต่อไป
ดวงจันทร์ทอแสงนวลตาลงมาบนพื้นดินที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพังของศาลเ้าเก่า ๆ ที่ถูกทิ้งร้างมานานหลายปี หวังฉีเดินเข้าไปใกล้ หวังจะหามุมเงียบ ๆ สงบสติอารมณ์ แต่แล้ว... ดวงตาเขาก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างที่ส่องประกายวับ ๆ อยู่ท่ามกลางกองหินและเศษซากไม้ที่ผุพัง
เขาเขยิบเข้าไปดูใกล้ ๆ อย่างไม่แน่ใจ มันคือ กระบอกไม้ไผ่เก่า ๆ ที่ถูกมัดด้วยเชือกปอสีซีด ดูเหมือนถูกทิ้งไว้มานานแสนนาน หวังฉีใช้ปลายเท้าเขี่ย ๆ ดูด้วยความไม่คาดหวังนัก แต่แล้วเมื่อกระบอกไม้ไผ่นั้นกลิ้งไปมา แสงจันทร์ก็สาดส่องลงบนพื้นผิวของมัน เผยให้เห็นตัวอักษรโบราณที่จารึกอยู่
"วิชาลับพิฆาตนารี!" หวังฉีอ่านออกเสียงอย่างแ่เบาด้วยความประหลาดใจ
เขารีบเก็บกระบอกไม้ไผ่ขึ้นมาเปิดออก ภายในมีม้วนกระดาษสีเหลืองซีดม้วนเล็ก ๆ ซ่อนอยู่ เมื่อคลี่ออก ก็พบกับภาพวาดและตัวอักษรโบราณที่ดูพิลึกพิลั่น ภาพแรกที่ปรากฏคือภาพของบุรุษผู้หนึ่งกำลังใช้มือััหญิงสาวในท่าทางที่ดูเย้ายวน พร้อมคำบรรยายใต้ภาพว่า "ััแห่งราคะ: ใช้ปราณกระตุ้นจุดอ่อนไหว ปลุกกำหนัดสตรี"
หวังฉีเบิกตากว้าง 'เอ๊ะ! นี่มันอะไรกันเนี่ย!? คัมภีร์ลามกเหรอ!?'
เขารีบพลิกหน้าถัดไป ภาพต่อมาเป็ภาพของบุรุษกำลังเป่าลมหายใจใส่หญิงสาวที่กำลังเคลิบเคลิ้ม พร้อมข้อความ "ลมหายใจปรารถนา: ส่งปราณเร้าอารมณ์ ปลุกไฟพิศวาส"
"เฮ้ย! นี่มันคัมภีร์ของไอ้เซียนลามกนั่นจริง ๆ เหรอวะ!?" หวังฉีอุทานออกมาด้วยความใระคนยินดี
เขารีบอ่านต่อไปเรื่อย ๆ แต่ละภาพ แต่ละกระบวนท่าล้วนพิลึกพิลั่น เต็มไปด้วยเทคนิคการ "พิฆาตนารี" ที่เขาไม่เคยแม้แต่จะจินตนาการถึง จนมาถึงหน้าสุดท้าย...มันเป็ภาพของบุรุษคนเดิมที่กำลังจ้องมองหญิงสาวด้วยแววตาอันคมกริบ แต่กลับดูน่าหลงใหลอย่างประหลาด พร้อมคำบรรยายว่า "จักษุมายาเย้ายวน: ควบคุมปราณผ่านสายตา สะกดจิตใจสตรีให้ลุ่มหลง"
และที่ด้านล่างสุด มีข้อความเล็ก ๆ ที่เขียนด้วยลายมือหวัด ๆ แต่ทรงพลังว่า: "วิชานี้ แม้เน้นพิฆาตนารี แต่หากผู้ฝึกมีจิตแข็งแกร่งและปราณบริสุทธิ์พอ ย่อมพลิกแพลงใช้ในการต่อสู้กับบุรุษได้ โดยแปรเปลี่ยนจากตัณหาเป็โทสะ จากเสน่หาเป็พลังทำลายล้าง... หากเ้าคือผู้สืบทอด ก็จงใช้มันให้เกิดประโยชน์ทั้งทางโลกีย์และทางยุทธภพเถิด! - เซียนลามกจอมปราชญ์"
หวังฉีปิดคัมภีร์ลงช้า ๆ หัวใจของเขาเต้นรัว ไม่ใช่แค่ความดีใจที่ได้เจอวิชาสุดพิสดาร แต่เป็ความรู้สึกที่ว่า... 'นี่มันเอางี้เลยเหรอวะ!? ชีวิตกูจะพีคไปไหนเนี่ย!'
ป่าช้าที่เคยดูน่ากลัว กลับกลายเป็สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ในสายตาของเขา คัมภีร์โบราณในมือคือแสงสว่างนำทางสู่ฮาเร็ม MILF ในฝัน และเป็หนทางสู่การแก้แค้นพวกนักเลงที่เคยทำร้ายเขาอีกด้วย
คืนนั้น หวังฉีไม่ได้กลับบ้านทันที เขานั่งอยู่กลางป่าช้าใต้แสงจันทร์ พลิกอ่าน "วิชาลับพิฆาตนารี" ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น และรอยยิ้มเ้าเล่ห์ที่ผุดขึ้นบนใบหน้า 'สองแม่ลูกสกุลหลิว...คอยดูเถอะ พวกเธอจะไม่มีวันมองฉันเป็แค่ "เด็กน้อยผู้น่ารัก" อีกต่อไป!'
150K
