ซูตงเฉินจัดเตรียมกำลังพลเพื่อให้มั่นใจว่าบุตรชายทั้งสองจะอยู่ในจวนอย่างปลอดภัยจากนั้นจึงพาฟู่ิฮั่นกับแปดองครักษ์และทหารอารักขากว่าห้าร้อยนายไปที่ค่ายทหารซีซานเพื่อดำเนินการรับมอบตำแหน่งจากผู้บัญชาการกองทัพคนก่อนหน้า
ผู้บัญชาการกองทัพผู้นี้อยู่ฝ่ายเดียวกับองค์ชายรอง เขามีอายุสี่สิบกว่าปี แต่กลับไม่เคยผ่านประสบการณ์การรบจริงในสนาม ดังนั้นกองทัพจึงอ่อนแอ ไร้ทักษะฝึกฝน โดยรวมแล้วมีดีเพียงการวางแผนาบนกระดาษ เขา้าขยายอำนาจในกองทัพจึงตีสนิทกับนายทหารที่เป็กลางเพื่อให้พวกเขาเข้าร่วมค่ายทหารขององค์ชายรอง ทั้งยังต้องใช้มาตรการที่ประนีประนอมกับคนเ่าั้ ดังนั้นจึงเกิดสถานการณ์ที่ไม่ปฏิบัติตามกฎและข้อบังคับทางทหาร ทำให้มีการแบ่งพรรคแบ่งพวก เหล่าทหารสำมะเลเทเมาไปเรื่อย ไม่มีความพร้อมในการออกรบ และกำลังพลอ่อนแอ หากเกิดเื่อะไรขึ้นกับฮ่องเต้จริงๆ และต้องส่งทหารเข้าไปในเมืองเพื่อช่วยเหลือ เกรงว่าการเผชิญหน้าเพียงครั้งเดียวคงจะพ่ายแพ้ราบคาบ
แม้ซูตงเฉินจะดูถูกแม่ทัพที่อ่อนปวกเปียกเช่นนี้ ทว่าเขาไม่ได้พูดอะไรให้มากความ เพียงให้ฟู่ิฮั่นจัดการพาคนไปรับมอบกับคนที่แม่ทัพผู้นี้กำหนดมาเท่านั้น อาวุธยุทโธปกรณ์และวัสดุอุปกรณ์ต่างๆ ทั้งหมดได้รับการตรวจสอบตามบัญชี มีการตรวจวัตถุสิ่งของ ก่อนจะรวบรวมพลทั้งหมดและตรวจนับตามบัญชีรายชื่อ ทั้งยังจดบันทึกกลุ่มคนที่ไม่มาโดยไม่ได้ลาไว้
เื่การส่งมอบใช้เวลาทั้งสิ้นสามวันกว่าจะเสร็จสมบูรณ์ ผู้บัญชาการกองทัพคนก่อนยักยอกบัญชีรายชื่อทหารเกินจำนวน ยักยอกบำเหน็จำาญของทหารที่ปลดประจำการหรือเสียชีวิต ยักยอกเงินเดือนทหาร กระทั่งยักยอกการซื้ออาวุธอีกด้วย ซูตงเฉินเขียนรายงานลับกราบทูลฮ่องเต้เท่านั้น โดยไม่ได้หยิบยกประเด็นที่แน่ชัด เพื่อไม่ให้เกิดความขัดแย้งรุนแรงขึ้น เขาขอเพียงทำให้บัญชีตรงกับข้อเท็จจริง เพื่อที่ตนเองจะได้ไม่เป็แพะรับบาปให้คนก่อนหน้า ตราบใดที่ของจริงยังอยู่และตัวเลขในบัญชีเท่ากัน เขาก็จะไม่ยุ่งและปล่อยไป หลังจากตรวจสอบอาวุธยุทโธปกรณ์และเทคนิคพิเศษเสร็จแล้ว เขาก็สั่งให้ปิดบัญชี ตรวจพล และเข้าดูแลค่ายทหารซีซานอย่างเป็ทางการ
หลังจากอดีตผู้บัญชาการทัพจากไปพร้อมกับคนสนิทที่เกี่ยวข้อง ซูตงเฉินได้กำชับให้ฟู่ิฮั่นไปหาหินแกะสลักมาวางไว้ที่หน้าประตูค่ายทหาร
แท่นศิลาสูงสี่เมตร กว้างเจ็ดฟุต ส่วนที่หันเข้าด้านในคัดลอก ‘บทกวีของแม่ทัพเผย’ ซึ่งเขียนโดยเหยียนเจินชิง ใจความว่า ‘มหาาาผู้ปกครองหกทิศ แม่ทัพดุดันผู้กวาดล้างเก้าดินแดน ม้าศึกดั่งัและพยัคฆ์ พุ่งทะยานอย่างงดงาม แม่ทัพเดินทางถึงดินแดนทุ่งร้างทางตอนเหนือ แสดงความปรีชาปราดเปรื่อง ดาบร่ายรำดุจอสนีบาต พลิ้วไหวดุจสายลม ขึ้นเขาสูงมองพื้นนภา เมฆาขาวบนยอดเขาดุจผาหิน บุกประจัญบานปราบศัตรู ศักดิ์ศรีกู่ก้องราวฟ้าร้อง ธนูหนึ่งดอกสังหารม้าร้อยตัว ธนูอีกดอกปราบศัตรูนับหมื่น เผ่าซยงหนูมิกล้ารุกราน สร้างคุณงามความดีให้แก่โอรส์ ชื่อเสียงจารึกมั่นบนแท่นศิลา’ ส่วนอีกด้านหนึ่งที่หันออกไปด้านนอก สลักระเบียบทางการทหารด้วยอักษรลี่ซูตัวหนา
กฎเหล็ก 17 ข้อ ฝ่าฝืนตัดศีรษะ ตามตำนานเล่าว่า กฎทั้งหมดนี้ เขียนขึ้นโดยแม่ทัพเจียงจื่อหยาในสมัยราชวงศ์ซางและราชวงศ์โจว โดยสืบทอดต่อกันมาจนถึงรุ่นหลัง ดูเหมือนจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย ทั้งยังใช้ในทุกราชวงศ์ที่ผ่านมา
ข้อที่ 1 ได้ยินเสียงกลองอย่ารุก ได้ยินเสียงฆ้องอย่าหยุด ชูธงห้ามลุกขึ้น ลดธงห้ามหมอบ สิ่งนี้เรียกว่าขัดต่อกระบวนทัพ ผู้ละเมิดถูกตัดศีรษะ
ข้อที่ 2 ขานชื่อไม่ตอบ เรียกแถวไม่มา ไม่มาตามกำหนด เปลี่ยนกฎครู สิ่งนี้เรียกว่าถ่วงกองทัพ ผู้ละเมิดถูกตัดศีรษะ
ข้อที่ 3 ตีระฆังกลางดึก ละเลยไม่รายงานตัว ยิ่งทำให้ล่าช้า ส่งสัญญาณไม่ชัดเจน สิ่งนี้เรียกว่าละเลยหน้าที่กองทัพ ผู้ละเมิดถูกตัดศีรษะ
ข้อที่ 4 บ่นด่ามากความ บันดาลโทสะแก่ผู้บังคับบัญชา ไม่ฟังกฎข้อบังคับ สอนยากสอนเย็น สิ่งนี้เรียกว่าสร้างเื่ให้กองทัพ ผู้ละเมิดถูกตัดศีรษะ
ข้อที่ 5 หัวเราะเสียงดัง ดูิ่ข้อบังคับ ลนลานรีบวิ่งไปประตูค่าย สิ่งนี้เรียกว่าเพิกเฉยต่อกองทัพ ผู้ละเมิดถูกตัดศีรษะ
ข้อที่ 6 อาวุธที่ใช้ คันธนูหน้าไม้ไร้สาย ลูกศรไร้ขนนก ดาบทวนไม่คม ธงขาดรุ่งริ่ง สิ่งนี้เรียกว่าลบหลู่กองทัพ ผู้ละเมิดถูกตัดศีรษะ
ข้อที่ 7 สร้างข่าวเท็จ แต่งเื่ผีสางเทวดา แสร้งนอนหลับฝัน ติฉินนินทา ล่อลวงกองทัพ สิ่งนี้เรียกว่ามัวเมากองทัพ ผู้ละเมิดถูกตัดศีรษะ
ข้อที่ 8 ใช้คารม ทำตัวสร้างปัญหา ยุยงสร้างความแตกแยกในกองทัพ ไม่ฟังคำสั่ง สิ่งนี้เรียกว่าใส่ร้ายกองทัพ ผู้ละเมิดถูกตัดศีรษะ
ข้อที่ 9 ไม่ว่าไปที่แห่งใดก็รังแกปวงชน ลุ่มหลงมั่วโลกีย์ รังแกสตรี สิ่งนี้เรียกว่าทรยศกองทัพ ผู้ละเมิดถูกตัดศีรษะ
ข้อที่ 10 ขโมยทรัพย์สินเพื่อประโยชน์ส่วนตน เอาความชอบของผู้อื่นมาเป็ผลงานของตน สิ่งนี้เรียกว่าปล้นกองทัพ ผู้ละเมิดถูกตัดศีรษะ
ข้อที่ 11 รวมตัววิพากษ์วิจารณ์ ลักลอบเข้ากระโจม สอดแนมแผนการทหาร สิ่งนี้เรียกว่าสอดแนมกองทัพ ผู้ละเมิดถูกตัดศีรษะ
ข้อที่ 12 ได้ยินแผนการทหารหรือคำสั่งกองทัพ และทำให้รั่วไหลไปข้างนอกจนศัตรูรับรู้ สิ่งนี้เรียกว่าหักหลังกองทัพ ผู้ละเมิดถูกตัดศีรษะ
ข้อที่ 13 พลิกแพลงโอกาส พูดตะกุกตะกัก ก้มศีรษะขมวดคิ้ว มีสีหน้าลำบากใจ สิ่งนี้เรียกว่าทำร้ายกองทัพ ผู้ละเมิดถูกตัดศีรษะ
ข้อที่ 14 แตกแถวทัพ ล้ำหน้าแถว เสียงดังเอิกเกริก ไม่ทำตามกฎการฝึก สิ่งนี้เรียกว่าก่อความวุ่นวายแก่กองทัพ ผู้ละเมิดถูกตัดศีรษะ
ข้อที่ 15 แสร้งเจ็บป่วยเพื่อเลี่ยงออกทำศึกา แสร้งตายเพื่อหลบหนี สิ่งนี้เรียกว่าหลอกลวงกองทัพ ผู้ละเมิดถูกตัดศีรษะ
ข้อที่ 16 รับผิดชอบเงินและอาหาร เวลาให้รางวัลลำเอียงให้ญาติสนิท สร้างความบาดหมางแก่ทหาร สิ่งนี้เรียกว่าทุจริตต่อกองทัพ ผู้ละเมิดถูกตัดศีรษะ
ข้อที่ 17 เห็นโจรไม่จับ เห็นฏแสร้งไม่รู้ ถึงคราวพูดไม่พูด หลักการมากพูดน้อย หลักการน้อยพูดมาก สิ่งนี้เรียกว่าสร้างความเข้าใจผิดให้กองทัพ ผู้ละเมิดถูกตัดศีรษะ
กฎทหารนั้นเข้มงวดเป็อย่างยิ่ง มีน้อยคนนักที่จะทำได้สมบูรณ์แบบอย่างแท้จริง ยิ่งไปกว่านั้น ขณะอยู่ที่ค่ายทหารซีซานก็ไม่เคยได้ยินมาก่อน ทันทีที่แท่นศิลาสัมฤทธิ์ถูกตั้งขึ้น ไอสังหารเยือกเย็นก็พวยพุ่งเข้าใส่อย่างจัง ทำให้ทหารผ่านศึกที่เกียจคร้านจนติดเป็นิสัยตัวสั่นเทา เหงื่อไหลท่วมตัว พวกเขารับรู้ได้อย่างรวดเร็วว่า ผู้บัญชาการทัพคนใหม่มาจากจวนอันกั๋วกง ซึ่งเป็ตระกูลแม่ทัพที่มีชื่อเสียง ครั้งหนึ่งเคยนำทัพอยู่ทางตอนใต้มานานกว่าสิบปี รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง คุมกองทัพด้วยความเข้มงวด ตัดสินใจเด็ดขาดและไร้ความปรานี ไม่ว่าจะเป็ศัตรูหรือทหารในราชวงศ์จิ้นเหนือต่างเรียกเขาว่า ‘มัจจุราชซู’ ทหารที่ไม่มีที่ไปต่างรีบเก็บสีหน้าทันที ส่วนพวกที่มีช่องทางก็พากันไปทำกิจกรรมและคิดหาทางย้ายไปที่อื่น
หลังจากซูตงเฉินตั้งแท่นศิลาเสร็จเรียบร้อย เขาก็ออกคำสั่งทางทหาร “ทั่วทั้งค่ายหยุดพักผ่อนเป็เวลาสองวัน วันที่สามมารายงานชื่อให้ตรงเวลา ผู้ที่ฝ่าฝืนกฎทหารจะถูกลงโทษอย่างไม่มีข้อยกเว้น” เขาแสดงความเมตตาโดยให้ทุกคนปรับอารมณ์เป็เวลาสองวัน ซึ่งถือว่าทำเช่นนี้ใจดีมากแล้ว หากถึงตอนนั้นยังมีคนที่คิดลองของ รนหาที่ตาย เขาก็จะปล่อยให้ศีรษะของคนพวกนั้นตกลงสู่พื้นโดยไม่แยแส
ซูตงเฉินสั่งให้ฟู่ิฮั่นทิ้งทหารอารักขาจำนวนห้าร้อยนายไว้ที่ค่ายทหาร เพื่อปฏิบัติหน้าที่ในค่าย จากนั้นก็เดินทางกลับเมืองหลวง และขอให้ลี่เฉวียนกับแม่นมเซี่ยวพาบ่าวรับใช้ชายรูปร่างกำยำ บ่าวรับใช้หญิงท่าทางทะมัดทะแมง รวมถึงบ่าวรับใช้หญิงที่ช่างพูดช่างจาตามเขาไปที่จวนฮุ่ยหนิงป๋อ
ไม่กี่วันที่ผ่านมา คนในจวนฮุ่ยหนิงป๋อต่างแก้ปัญหาไม่ตก และทยอยกันมาที่จวนอันกั๋วกงเพื่อหารือกับหูซื่อ
ตามกฎแล้ว รายการสินสอดของสตรีที่ออกเรือนแล้วต้องคัดลอกแบ่งเก็บเป็สามฉบับ ส่วนหนึ่งอยู่ที่บ้านสามี ส่วนหนึ่งอยู่ที่บ้านฝ่ายหญิง และอีกส่วนหนึ่งเก็บไว้ที่ศาลาว่าการของท้องถิ่น ซึ่งจะถูกเก็บไว้หลังจากเ้าหน้าที่ท้องถิ่นทำการประทับตรา หากเป็คนธรรมดาทั่วไป สินสอดจำพวกแตงสามลูก พุทราสองลูก หมอนสองสามใบ และผ้าห่มสองผืน ไม่จำเป็ต้องไปยังศาลาที่ว่าการ ทว่าตระกูลขุนนางชั้นสูงต้องนำข้อมูลไปส่งที่ว่าการเพื่อลงบันทึก
ในแต่ละรุ่นของจวนอันกั๋วกง บุตรสาวออกเรือนสินสอดครบครัน มีขบวนแห่อย่างยิ่งใหญ่ ทั้งหมดเป็ไปตามกฎเกณฑ์ เมื่อมาถึงคราวคุณหนูสามก็ไม่มีการเปลี่ยนแปลงอะไรมากนัก แม้หูซื่อจะไม่้าขั้นตอนเหล่านี้ ทั้งยัง้าลดขั้นตอน ทว่าหัวหน้าพ่อบ้านก็ต้องจัดการอยู่ดี เพื่อไม่ให้เป็ที่ติฉินนินทา ไม่เช่นนั้นหูซื่อจะไม่เสนอและไม่ให้เอาใบรายการสินสอดไปเก็บไว้ที่ศาลาว่าการเช่นกัน
เมื่อมีบันทึกข้อมูลไว้ที่ศาลาว่าการ ต่อให้ครอบครัวฝ่ายชายสมคบคิดกับคนในครอบครัวฝ่ายหญิง ทำการแก้ไขหรือทำลายรายการสินสอดที่แบ่งเป็สองส่วนเพื่อหวังยึดครองสินสอดของฝ่ายหญิง ทว่ายังมีรายการอีกส่วนที่เ้าหน้าที่ว่าการสามารถตรวจสอบได้ ดังนั้นการพูดคุยกันของฮุ่ยหนิงป๋อฮูหยินและหูซื่อจึงไม่ใช่การแก้ไขรายการในสินสอด ทว่าเป็การพูดคุยว่า ทำอย่างไรถึงจะเพิ่มสิ่งของในสินสอด เพื่อเอามาหลอกซูตงเฉิน
หูซื่อยัดสิ่งของล้ำค่าที่มีประวัติยาวนานไว้ในสินสอดของซูฮุ่ยหลานมากเกินไป นางไม่รู้ว่าซูตงเฉิน้าชุดใด หนำซ้ำยังไม่กล้านำรายการสินสอดไปถามอันกั๋วกงด้วย เพราะ่เตรียมสินสอดในปีนั้น นางก็เคยหลอกอันกั๋วกง ดังนั้นเวลานี้จะกล้าไปเตือนได้อย่างไร
หลังจากขบคิดครู่หนึ่ง หูซื่อจึงไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากนำเงินเก็บส่วนตัวให้ฮุ่ยหนิงป๋อฮูหยินยืม เพื่อให้นางไปไถ่ถอนสิ่งของที่อยู่ในโรงรับจำนำ ส่วนสิ่งของที่ฮุ่ยหนิงป๋อและพ่อลูกหูเซิ่งส่งไปเอาใจหญิงงามก็ถูกตามกลับมาเช่นกัน
จวนฮุ่ยหนิงป๋อชุลมุนวุ่นวาย สิ่งของดีๆ ที่เอาไปจำนำ ไปแจก และนำไปขายได้กลับคืนมาเพียงส่วนน้อยเท่านั้น พวกเขาจึงกลัดกลุ้มใจยิ่งนัก อีกทั้งเวลาที่น้อยเกินไป หากจะหาคนทำของปลอมขึ้นมาก็คงไม่ทัน
ไม่กี่วันที่ผ่านมา จวนฮุ่ยหนิงป๋อได้เปลี่ยนไปจากปกติ ซูฮุ่ยหลานที่ในอดีตเคยถูกจับแช่อยู่ในน้ำ ทั้งยังไร้สิทธิ์ไร้เสียง ไร้คนสนใจ จู่ๆ ก็กลายเป็ดั่งบรรพบุรุษผู้ได้รับความเคารพนับถือ ฮุ่ยหนิงป๋อฮูหยินใจดีกับนางจนผิดปกติ ไม่ตั้งกฎเกณฑ์และไม่แดกดันถากถางนางอีก ส่วนหูเซิ่งก็เอาใจนางทุกอย่าง ทั้งยังนำวิธีที่เคยใช้กับอนุและบ่าวรับใช้เ่าั้มาใช้กับนาง พี่สะใภ้ที่เคยทำตัวน่ารังเกียจก็ทักทายนางด้วยรอยยิ้ม และไม่กล้าชักสีหน้าให้นางเห็นอีก
แม้ซูฮุ่ยหลานจะใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย ทว่าภายในใจกลับรู้สึกทุกข์ระทมนัก เมื่อมองไปที่หูเซิ่ง นางก็รู้สึกสะอิดสะเอียน หมอเคยบอกว่าร่างกายของนางเสียหายหนักมาก ยากที่จะมีทายาทในอนาคตได้อีก นางเพิ่งอายุสิบเจ็ดปี ทว่ากลับรู้สึกว่าชีวิตจบสิ้นแล้ว เมื่อก่อนนางเคยอยากมีบุตรชาย จะได้เฝ้าดูเขาเติบใหญ่ นางเคยมีความหวัง ทว่าตอนนี้ทุกอย่างพังทลายจนหมดสิ้น เพราะฉะนั้นหลายวันมานี้ นางยังคงวิตกกังวลและเอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้อง กลางคืนก็ไม่ให้หูเซิ่งมาค้างคืน บอกให้เขาไปหาอนุเ่าั้แทน
น้ำแข็งหนาสามนิ้ว มิใช่เกิดจากความหนาวเหน็บเพียงวันเดียว แม้ฮุ่ยหนิงป๋อฮูหยินจะขบเขี้ยวยิงฟันและด่าซูฮุ่ยหลานลับหลังโดยไม่เห็นคุณค่าของนาง ทว่าก็เข้าใจได้ สองปีนี้นางผ่านอะไรมาบ้าง แล้วจะไม่ให้นางเกลียดได้อย่างไร?
ก่อนหน้านี้พวกเขาไม่คิดว่าซูตงเฉินจะกลับมา รวมถึงหูซื่อด้วยเช่นกัน พวกเขาต่างคิดว่าช้าเร็ว บุตรบุญธรรมผู้นี้จะต้องตายในสนามรบ และจวนอันกั๋วกงทั้งหมดก็จะตกเป็ของบุตรชายนาง เพราะฉะนั้นพวกเขาจึงกระทำการอย่างไม่ละอายต่อบาป จนกระทั่งซูตงเฉินได้รับคำสั่งให้กลับมาเมืองหลวง พวกเขาถึงเพิ่งรู้ตัว พอจะรับมือก็ไม่ทันเสียแล้ว
ในวันที่ซูตงเฉินมาเยี่ยมเยือน ฮุ่ยหนิงป๋อได้แอบพาอนุภรรยารูปร่างอรชรสองสามคนไปซ่อนตัวอยู่ที่หมู่บ้านแถบชานเมืองเพื่อพักฟื้น โดยใช้ข้ออ้างว่าสุขภาพร่างกายไม่ค่อยดี หูเซิ่งก็คิดจะแอบหนีเช่นกัน ทว่าฮุ่ยหนิงป๋อฮูหยินห้ามไว้ ครอบครัวนี้เห็นแก่ตัวกันทุกคน ฮุ่ยหนิงป๋อฮูหยินรักบุตรชายมาก ไม่เช่นนั้นคงปล่อยให้เขากลายเป็คุณชายตกอับไปนานแล้ว ทว่าเมื่อถึงยามคับขัน บุตรชายก็ไม่สำคัญเท่าตัวนางเอง นางทิ้งบุตรชายไว้เพื่อ้าให้เขาเป็ไม้กันหมา ระงับไฟโทสะของซูตงเฉิน อย่างไรเสียซูตงเฉินก็เป็พี่ชายของภรรยาเขา เมื่อพูดถึงมุมของคนในครอบครัว ซูตงเฉินมาเพื่อให้การสนับสนุนน้องสาวเท่านั้น อย่างมากที่สุด เขาแค่ได้รับบทเรียน ไม่ถึงตายแน่
เหล่าพี่น้องของหูเซิ่งพากันแอบอยู่ที่เรือน เพื่อรอดูเื่น่าตื่นเต้นของเขา สินสอดที่ซูฮุ่ยหลานนำมานั้นถูกฮุ่ยหนิงป๋อฮูหยินและหูเซิ่งเขมือบไปจนหมดแล้ว และหลงเหลือมาถึงมือพวกเขาเพียงเศษเล็กเศษน้อย พวกเขาไม่มีทางรีบไปเป็แพะรับบาปแน่นอน
หลังจากซูตงเฉินมาถึงจวนฮุ่ยหนิงป๋อ เขาก็สวมบทบาทพี่ชายฝั่งภรรยาที่แสนดี ด้วยการถามไถ่สารทุกข์สุกดิบของฮุ่ยหนิงป๋อฮูหยินก่อน และพูดคุยกับหูเซิ่งสองสามประโยค จากนั้นจึงขอให้ฮุ่ยหนิงป๋อฮูหยินส่งคนไปกับลี่เฉวียนและแม่นมเซี่ยว เพื่อตรวจสอบสินสอดของน้องสาม และหยิบสิ่งของที่เป็ประโยชน์กับเขาออกมา
ซูตงเฉินนั่งแย้มยิ้มด้วยท่าทางสง่างามอยู่ในห้องโถงหลักที่ฮุ่ยหนิงป๋อฮูหยินใช้รับรองแขก ทวนรายการสิ่งของจำนวนมากอย่างไม่รีบร้อน ั้แ่ภาชนะสัมฤทธิ์ เตาหลอมกิเลน อ่างหยก ปะการังและต้นไม้เงิน ชุดหยกและเครื่องลายคราม ตำราแผ่นไม้ไผ่สมัยชุนชิว อิฐราชวงศ์ฉินและกระเบื้องราชวงศ์ฮั่น ภาพวาดตัวอักษรของบุคคลที่มีชื่อเสียง และอื่นๆ อีกมากมาย “สิ่งของเหล่านี้เป็เพียงสิ่งที่ข้าค่อนข้างประทับใจและยังมีอีกมากที่อยู่ในรายการ ถึงเวลานั้น แม่นมเซี่ยวหาแม่บ้านใหญ่มาจัดการเปรียบเทียบสินสอดของน้องสาม และรีบหาสิ่งของออกมาให้เร็วที่สุด”
1K
![[จบแล้ว] แม่สาวเข็มเงิน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731471472_78710577.webp)
