มันเป็เพราะภารกิจลับสำเร็จนี่แหละ ปรเมศวร์ถึงได้มั่นอกมั่นใจนักว่าตนเองจะได้A ไม่เช่นนั้นไอ้คนติดเกม ติดนิยายอย่างเขาจะเอาอะไรมามั่นอกมั่นใจขนาดนั้น
‘หึ!หึ! หน้าต่างสถานะ!’
[ติ๊ง!]
[
ปรเมศวร์ ติณณภพ
...
-อายุ : 23 ปีส่วนสูง :178 ,น้ำหนัก : 66
-กำลัง :1
-อดทน :1
-ว่องไว :1
-โชค :0.01
=คะแนน :5.61
~ทักษะ:การแสดงระดับต่ำ ,บริหารเสน่ห์ระดับต่ำ
~ภารกิจประจำวัน : วิ่งสองกิโลเมตร , วิดพื้น 30 ครั้ง , สควอท 30 ครั้ง
=>รางวัล : 0.01คะแนน
~ ภารกิจลับ : เซ็นสัญญากับบริษัทเอเจนซี่
=>รางวัล : ทักษะการแสดงระดับกลาง, + 5คะแนน
~ร้านค้า
~ช่องเก็บของ
=> ว่างเปล่า
]
..
‘ได้ทักษะระดับกลางมายังไม่พอ ยังได้เพิ่มมาอีก 5 คะแนนอีก สมกับเป็ภารกิจลับจริงๆ’
ตามเนื้อเื่กว่าตัวเอกจะทำภารกิจลับได้แต่ละครั้งนั้น เขาทำได้เพียงแค่หวังพึ่งดวงเพราะไม่รู้อะไรเลย แต่ปรเมศวร์เขารู้ทุกอย่างเพราะเขาอ่านเื่นี้จนจบแล้ว..
ปรเมศวร์ดีใจถึงขีดสุดเพราะได้คะแนนมาตั้งมากมาย คะแนนเหล่านี้นั้นสามารถซื้อขายผ่านร้านค้าได้ ไม่เพียงเท่านั้น ยังสามารถอัพค่าสถานะได้อีกด้วย
อย่างไรก็ตามการนำแต้มไปอัพค่าสถานะนั้น เพิ่มได้ไม่มาก ในนิยาย ตัวเอกอัพแต่ละค่าได้สูงสุดแค่1.25 คะแนนเพียงเท่านั้น
อย่างไรก็ตามค่าสถานะทั้งหมด 1.25 นั้นก็เป็คนที่แข็งแรงอย่างมากอยู่ดี เรียกได้ว่านี่คือขีดความแข็งแกร่งของมนุษย์ก็ว่าได้ และไม่สามารถเพิ่มมากไปกว่านี้แล้ว
‘ถึงอย่างไรเราก็รวยตั้งขนาดนี้ มาช็อปปิ้งเสริมเขี้ยวเล็บเลยแล้วกัน!’
ในเวลาต่อมา ปรเมศวร์ก็เปิดร้านค้าขึ้น
‘อึก! ทักษะระดับต่ำหนึ่งคะแนน ส่วนทักษะระดับกลางก็ปาไปห้าคะแนน บ้าเอ๊ย! ไม่ต้องพูดถึงทักษะระดับสูง 10 คะแนน! ใครมันจะจ่ายไหว’ ปรเมศวร์รู้สึกท้อแท้เมื่อเห็นราคา แม้ว่าจะรู้มาก่อนแล้วก็ตาม
ยิ่งคิดปรเมศวร์ยิ่งท้อแท้ กว่าจะได้มาแต่ละแต้มช่างยากเย็นแสนเข็ญ
‘ตอนนี้เราซื้อได้แค่ทักษะรับดับกลางงั้นเหรอ?’
‘คิด! คิดให้ดีว่าตอนนี้เราขาดเหลืออะไร’
ระหว่างคิด ปรเมศวร์ก็นึกถึงตอนที่เขาได้เจอกับเจ รัฐภูมิ ได้เจอกับ เอมี่ตอนที่ได้เข้าฉากด้วยกันระหว่างเล่นหนัง
‘ไม่! พวกเขามีทักษะระดับสูงทั้งนั้น ตอนนี้ฉันมีคะแนนไม่พอซื้อ..’
ไม่นานปรเมศวร์ก็คิดออกว่าตอนนี้เขา้าอะไรมากที่สุด
‘หน้าตาของเรา! ใช่ รูปหน้าตาของเรายังไม่ได้ดีอะไรขนาดนั้น’
ก่อนหน้านี้เขาค่อนข้างที่จะโหมงานอย่างหนัก ใบหน้าเลยค่อนข้างที่จะทรุดโทรม แม้มันจะไม่ชัดขนาดนั้นก็ตาม แต่ถ้าสังเกตดีๆ ตามใบหน้าของเขาจะมีหลุมสิวอุดตัน ไม่เรียบเนียน มีแม้แต่รอยฝ่าแดดจางๆ ต้องได้รับการแก้ไขโดยด่วน
‘นี่ไง! น้ำยาช่วยให้ผิวสวยหน้าใส เพียงแค่สามคะแนน ซื้อ!’
[ติ๊ง! -3 คะแนน]
[สินค้าอยู่ในช่องเก็บของโปรดตรวจสอบ]
ต่อมาปรเมศวร์ก็กดเข้าไปในช่องเก็บของทันที ทั้งยังกดอ่านวิธีใช้งานด้วย
‘ไม่ได้ใช้ดื่ม แต่เป็การผสมน้ำก่อนแล้วแช่ห้านาที..บ้าเอ๊ย! เราพึ่งอาบน้ำไป!’
ไม่พูดพร่ำทำเพลง ปรเมศวร์รีบกดใช้ทักษะการแสดงระดับกลาง พร้อมไปกับจัดเตรียมอ่างสำหรับแช่น้ำยาทันที ถึงจะน่าเสียดายว่าเขาจะอาบน้ำไปก่อนก็ตาม
..
ครึ่งชั่วโมงผ่านไป ปรเมศวร์ยังไม่ลุกออกจากอ่าง เพราะเขารู้สึกเสียดายถ้าลุกจากตรงนี้เร็วเกินไป อย่าลืมสิ ของนั่นมันใช้ตั้งสามคะแนนซื้อมาเลยนะ ต้องออกกำลังกายเป็ปีถึงจะได้คะแนนขนาดนั้น
ถามว่ามันยุ่งยากไหม ก็ยุ่งยากแหละกว่าจะได้มาแต่ละแต้ม ถ้าเสกได้อย่างใจนึกก็คงเป็พระเ้าแล้ว ไม่ต้องมาทำงานให้เหนื่อยหรอก
ดีแค่ไหนที่ได้ระบบสุดโกง
ทันใดนั้นปรเมศวร์ครุ่นคิดอย่างเสียดาย เพราะตนเองต้องลุกออกจากอ้างแล้ว
‘รู้สึกหิวแล้วสิเรา ไปหาอะไรกินดีกว่า’
พอเขาลุกขึ้นจากน้ำ ก็สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ
‘หื้ม! น้ำเปลี่ยนจากสีเขียวอ่อนเป็สีเหลือง บางทีอาเป็เพราะร่างกายเราซึมซับน้ำสรรพคุณทางยา สีของน้ำเลยจางลง’
ทันใดนั้นปรเมศวร์ก็ตื่นใ เมื่อสังเกตเห็นตัวเองในกระจก
‘นั่น! นั่นคือเราจริงๆ เหรอ?’
ปรากฏว่าผิวของปรเมศวร์ขาวกระจ่างใสขึ้นมาก ยังไม่พอ พวกริ้วรอบตามใบหน้าและรอบแผลเป็ตามร่างกายก็เจือจางลงมากด้วย เรียกได้ว่า ผิวหน้าและผิวร่างกายของเขาเรียบเนียนกว่าเดิมมาก
‘เราหล่อและดูดีขึ้นเยอะเลย! ฮ่าฮ่าฮ่า ต่อจากนี้เราก็ไม่กลัวอะไรแล้ว! มาสิการตัดเกรด! เราต้องได้ A’
ปรเมศวร์เพ้อฝันอยู่นาน ก่อนที่จะหลุดพ้นความคิด
โครกคราก!
‘เอาล่ะแต่งตัวแล้วไปหาอะไรกินดีกว่า’ ปรเมศวร์พูดพร้อมกับลูบท้องไปพลาง