ถ้าจะไปโลกใหม่ขอลากพระเจ้าไปด้วย

3ชั่วโมงต่อมา...
ริเอะ เดินทางเข้าไปในป่า เป็นระยะทางหลายสิบกิโล เพื่อไปเก็บหญ้า ฮิเตะ ฮิเตะ ที่มีอยู่เพียงน้อยนิด ในมหาพงไพรแห่งจูเรีย ตามคำบอกของเอลน่า แต่ในขณะที่กำลังเก็บหญ้าสมุนไพรอยู่ดีๆ ก็มีลูกแมวตัวหนึ่งขนทองทั้งตัวโผล่ออกมา(ราชันต์ราชสีห์ขนทองแห่งมหาพงไพร จูเรีย ซึ่งริเอะ มองมันเป็นลูกแมวที่แสนน่ารัก แต่เธอก็ไม่ชอบการเป็นทาสแมวซักเท่าไหร่นัก จึงไม่ค่อยจะสนใจมันนัก) แต่ลูกแมวขนทองตัวนั้น ได้เข้าไปจู่โจม สาวน้อยคนหนึ่ง นาม อิโนริ ที่มาเก็บ หญ้าฮิเตะ ฮิเตะ เช่นเดียวกับเธอ ท่าทางจะรับเควสเดียวกันมาจากเอลน่า ริเอะคิดเช่นนั้น
โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ราชันต์ราชสีห์ขนทอง ข่วนกรงเล็บเข้าใส่อิโนริ เธอทำได้เพียงแต่ ร้อง กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ให้ดังที่สุดในชีวิตก็เท่านั้น
ในนาทีวิกฤติ นั้นเองที่ ริเอะ กระโดดเข้าไปเตะ ราชันต์ราชสีห์ขนทอง และต้องตกใจกับพลังของเธอ ที่สามารถเตะราชันต์ราชสีห์ขนทอง จนกระเด็นได้ เพราะริเอะ เลเวลMax ในโลกก่อนมาแล้ว แต่ตอนมายังโลกนี้ พระเจ้าลืมรีเซ็ต เลเวลของเธอ ทำให้ตอนนี้เธอมีพลังไม่ต่างจาก ผู้กล้าในตำนานคนหนึ่งเลย
โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ราชันต์ราชสีห์ขนทองคำรามแล้วพยายามต่อสู้กับ ริเอะ แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไร ก็ไม่สามารถสร้างรอยขีดข่วนให้ริเอะได้เลย ด้วยเธอมีพรของเทพธิดาแห่งสันติ เรร่า อยู่ในตัว ซึ่งเป็นพรอยู่ในกระเป๋ามิติของท่านเทพ มาในรูปแบบยันต์รูปร่างพิลึก ( ยันต์ของภรรยาคนหนึ่งของท่านเทพไฟร์แมนเทียร์ )
" เป็นแค่ลูกแมวขนทอง กลับไปกินนมแม่ไป๊ " ริเอะกล่าวก่อนจะกระโจนเข้าไปเตะช้างน้อยของ ราชันต์ราชสีห์ขนทอง จนมันถึงกับสะอึก กระอักเลือดคำโตออกมา ก่อนจะลากสังขารที่บาดเจ็บหนีเข้าไปในมหาพงไพร จูเรีย
แปะ แปะ แปะ
เสียงตบมือทั้งสองข้างของริเอะ หลังจากเสร็จศึกลูกแมวน้อยขนทองแล้ว เธอก็หันมาหา อิโนริที่กำลังตกใจอยู่ อิโนริ รีบขอบคุณเธอทันที พร้อมกับร้องไห้ขี้มูกโป่ง เข้ามาซบอกริเอะ อย่างไม่อายฟ้าดิน และไม่กลัวใครหาว่าเป็น ยูริอีกด้วย
ผ่านไปนานแค่ไหนไม่รู้ จนริเอะ ขยับตัวเธอออกมา แล้วถามอิโนริ ว่า มาเก็บผักในที่อันตรายแบบนี้ทำไม
อิโนริ พูดทั้งน้ำตาว่าแม่ป่วยต้องการหญ้า ฮิเตะ ฮิเตะ ไปรักษา แต่ไม่ว่าจะหาในละแวกหมู่บ้านไคชินเท่าไหร่ๆ ก็ไม่เจอ เธอเลยเดินลึกเข้ามาในป่า และมา จ๊ะเอ๋ กับ ราชันต์ราชสีห์ขนทอง ที่เป็นเจ้าของมหาพงไพรแห่ง จูเรีย แห่งนี้
" เจ้าหมายถึง เจ้าลูกแมวน้อยขนทองตัวนั้นน่ะรึ " ริเอะ ถามอย่างแปลกใจ
" ราชันต์ราชสีห์ขนทอง ไม่ใช่ลูกแมวน้อยขนทองนะคะ มันเป็นสัตว์อสูร ระดับ ภัยพิบัติเลยก็ว่าได้ เรียกได้ว่าเก่งสุดในป่าแห่งนี้ " อิโนริ เริ่มโม้เรื่องของ ราชันต์ราชสีห์ขนทองให้ ริเอะฟัง จนริเอะรู้สึกสงสารอิโนริที่ต้องมาเจอกับอันตรายระดับนี้เพื่อแม่ ดังนั้น ริเอะ จึงยกหญ้าฮิเตะ ฮิเตะที่เธอเก็บมาได้อย่างยากลำบาก ให้ อิโนริทั้งหมด แล้วเดินทางไปส่งเธอที่หมู่บ้านไคชิน
10 ชั่วโมงต่อมา.....
ริเอะ กับอิโนริก็มาถึงหน้าหมู่บ้านไคชิน ที่ตอนนี้เต็มไปด้วยกลุ่มผู้ประท้วง ที่ต่างก็ชูป้าย ด่าคนที่ทำร้าย ราชันต์ราชสีห์ขนทอง จนตาย เพราะมันเป็นสัตว์สงวน ออกลูกร้อยปีต่อ 1ตัว
" ใครกันฟระ บังอาจมาฆ่า ราชันต์ราชสีห์ขนทอง หายากที่เป็นสัตว์สงวนของเทพเจ้า " ชาวบ้านคนหนึ่งพูดขึ้นมา
" ดูจากรอยเตะ ต้องเป็นฝีมือของ ผู้กล้าในตำนานซักคนแน่ๆ คงจะเป็น มินามิยูฉะ ไม่ก็ จิเอริยูฉะ แน่ๆ" ชาวบ้านอีกคนกล่าวเสริม
"ต้องจับมันมาสำเร็จโทษ "
"สำเร็จโทษ "
"ใช่ สำเร็จโทษ "
ริเอะ มองกลุ่มผู้ประท้วงแล้วถอนหายใจ ไม่นึกว่าเธอจะเตะลูกแมวน้อยตัวนั้นแรงเกินไปจนอวัยวะภายในของมันบอบช้ำได้รับบาดเจ็บสาหัส จนตาย
" ไม่ต้องห่วงนะ ริเอะ ชั้นจะไม่บอกใครเลย ซักคน สัญญาเลย " อิโนริกล่าว เพราะตอนนี้เธอตกหลุมรัก ริเอะ ในความเป็นผู้กล้าของเธอเข้าให้แล้ว
" ชั้นไม่ใช่ ยูฉะ ซะหน่อย ถึงเธอจะเอาไปบอกใคร ก็ไม่สะเทือนถึงชื่อเสียงของชั้นหรอก " ริเอะ กล่าวอย่างมโนไปเองว่า ถ้าเรื่องนี้แดงออกไป ก็ไม่เป็นไร
" ถ้าไงเชิญที่บ้านชั้นก่อนนะ ถึงมันจะเป็นร้านเหล้าแคบๆ แต่มีสุราชั้นดีอยู่ หลายไห เรียกชื่อว่า [สุราเทวามึนเมา] เป็นของดีที่ตอนนี้ราคาสูงมากและกำลังขาดตลาดอยู่ตอนนี้ " อิโนริกล่าวด้วยความไร้เดียงสา
" เทียนเจิน(ไร้เดียงสา) จริงๆเลยเธอนี่นะ " ริเอะ พูดแบบนี้เพราะเธอยังไม่เคยดื่มเหล้า จึงไม่รู้ว่า สุราเทวามึนเมา นั้นรสชาติดีเยี่ยม ถึงกับถ้าดื่มเข้าไปแล้วจะตกเป็นทาสมันได้ง่ายๆเพราะอยากดื่มอีก
30 นาทีต่อมา....
ริเอะ และ อิโนริก็มาถึงบ้านเก่าๆโทรมๆหลังหนึ่ง ซึ่งในบ้านมีแม่ของ อิโนริอยู่ เธอชื่อว่า ยูกะ เป็นคนผลิตเหล้าขาย เพียงแต่เหล้าที่เธอผลิตประสบความสำเร็จนั้น เป็นเหล้ารสชาติไม่ดี รสฝาด ไม่อร่อย กลมกล่อม ทำให้ไม่มีใครมาซื้อเหล้าของเธอ เพียงแต่เหล้าที่เธอผลิตล้มเหลวเมื่อหลายปีก่อนนั้น มันถูกผลิตออกมาแบบ มึนงง กลับมีรสชาติโอชา รสชาติเป็นเลิศยิ่งกว่าเหล้าไหนๆในแผ่นดิน มีชื่อว่า สุราเทวามึนเมา ซึ่งวิธีการผลิตมันเธอก็ไม่รู้เหมือนกัน
ตอนแรกต้องปั้นดินเผาขึ้นมา แล้วเทเหล้าที่ได้จากผลซันลงไป ใส่น้ำมะนาวและยีสต์ตามนิดๆ หลังจากนั้นต้องต้มโดยไม่สามารถมองเข้าไปในตัวเหล้าได้ มองได้แต่สีไฟเท่านั้น แล้วต้องต้มเป็นเวลา 3วัน 3คืนด้วยไฟปานกลาง แล้วจึงดึงดินปั้นออกมาจากเตาไฟ หลังจากนั้นต้องมาลองชิมเหล้าทีละไห ซึ่ง เหล้า 100 ไห ที่ประสบความสำเร็จ จะมีเหล้าเพียงไหเดียวที่ออกมาล้มเหลว และมีรสชาติโอชา ยิ่งกว่าเหล้าไหอื่นร้อยเท่า ซึ่งมันก็คือ เหล้าเทวามึนเมานั้นเอง
แล้วแบบนี้ จะเรียกเหล้าเทวามึนเมา ว่า ผลงานชิ้นโบว์แดงหรือผลงานล้มเหลวดี?
แต่เนื่องจากมีความต้องการสูงมันเลยแพงมากจนขายไม่ได้ และวิธีการผลิตใช้ต้นทุนสูงมาก ยูกะจึงเก็บไว้ดื่มเองกับลูก
" แม่หนูเอายามาให้แล้วนะ " อิโนริกล่าว แล้วควักหญ้าฮิเตะ ฮิเตะออกมาต้ม ด้วยไฟอ่อนๆ จากนั้นผสมรากบัวขาวเข้าไป แล้วให้แม่ของเธอดื่ม แก้พิษไข้ ซึ่งไม่นาน ตัวยาในหญ้า ฮิเตะ ฮิเตะ ก็ออกฤทธิ์ ทำให้อาการไข้ของยูกะ ทุเลาลงอย่างเห็นได้ชัด
เพื่อเป็นการขอบคุณ ยูกะ จึงมอบสุราเทวามึนเมา ที่กว่าจะทำล้มเหลวได้ซักขวด ก็ต้องเสียเงินเสียทองไปเยอะ ให้กับริเอะ พร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงหวังดี
"ลองดื่มดู แล้วคุณจะติดใจ "
****************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป