บทที่ 10 ตรวจสอบการเงิน
หลิวถวนหยวนถึงกับพูดไม่ออก นาทีนั้นเธอเองก็ไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไรดี
การหย่าของเธอไม่ใช่เพราะเฉินก่างเฉิง!
แต่เป็เพราะเธออยากไปเซี่ยงไฮ้ต่างหาก การเป็อิสระ การได้เริ่มต้นใหม่ ถือเป็สิ่งล่อใจอย่างยิ่งสำหรับหลิวถวนหยวน
ตอนนี้เป็ยุค 80 ทุกอย่างกำลังอยู่ใน่ฟื้นฟู ถ้าไปเซี่ยงไฮ้คงมีโลกกว้างใหญ่รอให้เธอโบยบิน
ในขณะที่หลิวถวนหยวนกำลังลังเลอยู่นั้น ทันใดนั้นก็มีเสียงเด็กร้องไห้ดังมาจากห้องด้านใน
"อุแว๊!"
"แง๊!"
"ฮึก… แง๊!"
เสียงร้องไห้ของเด็กทั้งสามคนต่างกัน แต่มีจังหวะและแยกแยะได้ง่าย
"ลูกหิวแล้ว ฉันขอเข้าไปให้นมลูกก่อนนะ" หลิวถวนหยวนเอ่ยพลางก้มมองมอลต์สกัดและนมผงในมือ "ของพวกนี้ฉันจะรับไว้ ฉัน..."
ทันใดนั้น เสียงของทารกน้อยก็ยิ่งดังขึ้น
หลิวถวนหยวนไม่ทันได้พูดอะไรต่อ แล้วก็รีบเข้าห้องไป
ประตูห้องถูกปิดลงในทันที
เฉินก่างเฉิงยืนอยู่หน้าห้อง ฟังเสียงหลิวถวนหยวนปลอบลูกอยู่ด้านใน ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความหดหู่
เขาคิดว่า การที่เขาเอ่ยปากชวนหลิวถวนหยวนกลับเซี่ยงไฮ้ด้วยกัน เธอจะต้องดีใจจนแทบรอไม่ไหวจนรีบตอบตกลงอย่างแน่นอน!
ไม่เป็ไร ไม่ต้องรีบร้อน เขาแน่ใจว่าหลิวถวนหยวนกับเว่ยหนานหลินไม่ได้รักกัน จะต้องหย่ากันเร็ว ๆ นี้อย่างแน่นอน!
หลิวถวนหยวนเข้ามาในห้อง ก็เห็นเว่ยหนานหลินใช้มือใหญ่ประคองเด็กไว้คนหนึ่ง อีกคนก็ให้ขี่หลัง ค่อย ๆ โยกตัวไปมาเบา ๆ
หลิวถวนหยวนรีบเข้าไปรับลูกคนโตที่ร้องไห้หนักที่สุดมากอดไว้ โดยไม่สนใจเว่ยหนานหลินที่อยู่ในห้องด้วย ก่อนจะถกเสื้อขึ้นเพื่อให้เด็กน้อยได้กินนม
เว่ยหนานหลินเบือนหน้าหนีโดยอัตโนมัติ เขาหันหลังกลับไป แล้วโยกตัวกล่อมเด็กอีกสองคนต่อไป ปากก็ฮัมเพลงกล่อมเบา ๆ สายตาเหลือบมองไปที่เนินอกขาวผ่องของหลิวถวนหยวนที่เผยออกมา เห็นแบบนั้นใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมา
เ้าตัวน้อยดูดนมไปพลาง ยื่นนิ้วน้อย ๆ มาเกาะกุมนิ้วของหลิวถวนหยวนไว้แน่น ดวงตากลมโตกะพริบปริบ ๆ
หัวใจอันอ่อนโยนของหลิวถวนหยวนแทบละลาย เธอก้มลงลูบไล้ใบหน้าเนียนนุ่มราวกับเป่าลมก็แตกได้ของเ้าตัวน้อย
เด็กน้อยดูดนมไปสักพักก็ผล็อยหลับไป แต่มือนุ่มนิ่มนั้น ยังคงเกาะเกี่ยวอยู่กับนิ้วของหลิวถวนหยวนแน่น ราวกับกลัวว่าเธอจะจากไปอย่างไรอย่างนั้น
หลิวถวนหยวนวางทารกน้อยลงบนเตียง จากนั้นก็หันไปรับเ้าตัวเล็กที่ร้องไห้จ้าที่สุดเมื่อครู่ ซึ่งในตอนนี้ยังคงสะอื้นไห้อยู่เบา ๆ
หลิวถวนหยวนกลัวว่าเ้าตัวเล็กจะร้องไห้จนตัวโยน เธอจึงรีบอุ้มขึ้นมาโดยไม่ทันได้ใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย กระดุมเสื้อ้าหลายเม็ดก็ยังไม่ได้ติด ทำให้เห็นผิวขาว ๆ บริเวณหน้าอกอย่างชัดเจน
เว่ยหนานหลินกำลังจะอุ้มเด็กน้อยส่งให้หลิวถวนหยวน แต่เมื่อเขาเห็นผิวขาว ๆ นั้นเข้า หัวใจก็เต้นแรงราวกับจะะเิออกมา
หากให้พูดตามตรง ความทรงจำในคืนวันแต่งงานของเขากับหลิวถวนหยวนนั้นเลือนรางมาก
เขาถูกบังคับให้แต่งงานกับอีกฝ่าย ทำให้รู้สึกแย่จนต้องดื่มเหล้าเข้าไปเยอะมาก ด้วยเหตุนั้น เขาจึงจำความรู้สึกในคืนนั้นได้เพียงเล็กน้อย จำไม่ได้แม้กระทั่งว่าได้เห็นอะไรหรือััอะไรบ้าง
ในค่ายทหารมีแต่ผู้ชาย เขาเข้าประจำการั้แ่อายุ 18 แม้ว่าจะคบกับหลินม่านม่านมาหลายปี แต่ก็ไม่เคยล่วงเกินเธอเลย ดังนั้น… หลิวถวนหยวนจึงเป็ผู้หญิงคนแรกและคนเดียวของเขา
ก่อนหน้านี้ เว่ยหนานหลินและหลิวถวนหยวน ไม่มีอะไรจะให้คุยกัน เขาก็มักจะกลับบ้านเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก็จากไป แม้จะมีบางครั้งที่กลับมาช้าและค้างคืน เขาก็จะนอนบนพื้นแทน
ในตอนนี้ ไม่รู้ว่าเพราะอะไร อาจเป็เพราะเขาคุ้นเคยกับการอยู่ท่ามกลางผู้ชายมากมาย เมื่อได้เห็นหลิวถวนหยวนแล้ว ก็รู้สึกแปลก ๆ อาจเพราะว่า หลิวถวนหยวนมีลูกสามคน ร่างกายเธอจึงดูอวบอิ่มสวยงามมากขึ้น และเธอยังมีกลิ่นน้ำนมจาง ๆ อบอวลจนทำให้เขาไม่อาจหักใจไหว
เว่ยหนานหลินรู้สึกว่าตัวเองแปลก ๆ ไป จึงเบือนหน้าหนีแล้วส่งลูกให้หลิวถวนหยวน
หญิงสาวก้าวเข้ามาข้างหน้า แล้วโอบลูกไว้ในอ้อมแขน
แขนของเว่ยหนานหลินัักับร่างกายของหลิวถวนหยวน
ชายหนุ่มพลันรู้สึกว่า แขนและมือของตนเองร้อนผ่าว เพราะัันั้นมันช่างนุ่มนวลเหลือเกิน
"ระวัง!" หลิวถวนหยวนเห็นว่าเขากำลังรีบจะถอนมือออก ก็กลัวว่าจะทำลูกหล่น จึงร้องเตือนเสียงดังลั่น
เว่ยหนานหลินไม่กล้าขยับแขนเลยแม้แต่น้อย กลิ่นน้ำนมก็ลอยเข้าจมูกเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว
คนทั่วไปมักจะบอกว่าผู้ชายมีความผูกพันกับแม่เป็พิเศษ เมื่อก่อนเว่ยหนานหลินคิดว่าตัวเองเป็ปกติ แต่ตอนนี้ความรู้สึกแปลก ๆ ในใจและร่างกายนั้น...
ในที่สุด หลิวถวนหยวนก็รับลูกไว้ได้
เว่ยหนานหลินชักแขนกลับ ความรู้สึกอบอุ่นนุ่มนวลนั้นยังคงตราตรึงอยู่...
หลิวถวนหยวนอุ้มลูกไว้ในอ้อมแขนพลางถกเสื้อขึ้นอีกครั้ง
เว่ยหนานหลินตัวแข็งทื่อหันหลังกลับไป ใช้เวลาครู่หนึ่งจึงอุ้มลูกคนที่สองซึ่งร้องไห้โยเยน่าสงสารที่สุดจากข้างหลังมาไว้ในอ้อมอก
ครั้งนี้ เว่ยหนานหลินเห็นแฝดคนที่สามหลับอยู่ เขาจึงวางเ้ารองไว้บนเตียงแล้วพูดเสียงเรียบว่า “ฉันไปทำกับข้าวก่อนนะ!”
เว่ยหนานหลินรีบออกจากห้องนอนไปที่ครัวซึ่งอยู่ที่ระเบียงด้านนอก
บ้านในค่ายทหารนี้เป็บ้านสองชั้น แต่ละครอบครัวก็อยู่กันสองชั้น แม้บนชั้นสองจะเป็ห้องใต้หลังคาแต่ก็มีถึงสองห้อง ส่วนห้องครัวกับห้องน้ำอยู่ด้านนอก
ก่อนหน้านี้ที่เว่ยหนานหลินไม่เต็มใจกลับมา อีกเหตุผลหนึ่งก็คือหลิวถวนหยวนทำกับข้าวไม่เป็ ซาลาเปายังนึ่งไม่สุก ไม่ต้องคิดไปถึงซาลาเปาไส้เนื้อ แม้แต่เกี๊ยวที่ทำง่ายกว่าก็ยังทำไม่เป็ เธอทำได้อย่างเดียวคือ... หลัง ๆ มานี้ เขาก็เลยเลือกที่จะกินข้าวที่ค่ายทหารจนอิ่มแล้วค่อยกลับมา
ส่วนหลิวถวนหยวนจะอยู่อย่างไร เว่ยหนานหลินไม่เคยถามไถ่ ตลอดสิบเดือนมานี้ เขาได้วางเบี้ยเลี้ยงกับคูปองอาหารไว้บนโต๊ะให้เธอเสมอ
เมื่อคิดถึงเมื่อครู่ที่หลิวถวนหยวนบอกว่า ตัวเองขโมยไก่บ้านพี่สะใภ้ผางก็เพราะลูกในท้องอยากกิน ไม่รู้ว่าทำไมในใจของเว่ยหนานหลินถึงได้รู้สึกสับสนขึ้นมา
ครัวที่ระเบียงมีตู้เก็บจานอยู่ข้างใน มีถ้วยกับตะเกียบวางอยู่ และแป้งสาลีกับแป้งข้าวโพดอีกเล็กน้อย นอกจากนี้ก็ไม่มีอะไรแล้ว
เว่ยหนานหลินขมวดคิ้ว ไม่รู้ว่าหลิวถวนหยวนเอาเงินเดือนของเขาไปใช้จ่ายอะไร ทำไมถึงได้น่าสงสารขนาดนี้ ต้องไปอาศัยข้าวบ้านคนอื่นกินทุกวัน แม้แต่ ‘นกกระจอกย่างของเด็ก’ เธอก็ไม่เว้น!
ความสงสารและรู้สึกผิดที่เพิ่งผุดขึ้นมาในใจของเว่ยหนานหลินพลันมลายหายไปจนหมดสิ้น
หลิวถวนหยวนเพิ่งป้อนนมลูกเสร็จ ก็เห็นเว่ยหนานหลินยกซุปปลามาให้ชามหนึ่ง พร้อมกับซาลาเปาจานใหญ่
เธอกินอาหารจากโรงพยาบาลไปนิดหน่อย พอกลับมาบ้านก็ต้องมาเจอกับเื่ทะเลาะวิวาทน่าปวดหัว แล้วยังต้องให้นมลูกอีก เพราะแบบนี้ จึงหิวจนท้องกิ่ว
หญิงสาวไม่คิดจะเกรงใจ เธอรีบเดินไปนั่งที่โต๊ะ จ้องมองซาลาเปาตาละห้อย
"กินซุปปลาก่อนสิ ไม่ได้ใส่เกลือ พี่ผางบอกว่าช่วยให้น้ำนมไหลดี" เว่ยหนานหลินพูดแนะนำ แต่เมื่อเอ่ยถึงสองคำต้องห้าม ใบหน้าของเขาก็แดงก่ำขึ้นเล็กน้อย
หลิวถวนหยวนขมวดคิ้วแน่น ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าซุปปลาที่ไม่ใส่เกลือจะรสชาติเป็ยังไง
แต่เธอก็ต้องกินมัน
แม่ลูกอ่อนซดน้ำซุปหนึ่งคำ แล้วพูดขึ้นว่าหาก ‘ใส่’ น้ำส้มสายชูกับเกลือลงไปอีกหน่อย แล้วก็เติมน้ำมันงาอีกนิดก็จะ ‘อร่อย’ เลย!
เว่ยหนานหลินมองเธออย่างค้อนเคือง "ฉันทำไม่เป็หรอกนะ!"
เว่ยหนานหลินยื่นซาลาเปาให้เธอ "นี่ของพี่หวัง ฝากท้องไว้กับบ้านเขาก่อน คืนนี้ฉันจะไปซื้อไก่มาทำซุปให้เธอกิน"
หลิวถวนหยวนเหลือบมองเว่ยหนานหลิน เขาสวมชุดทหารสีเขียว พับแขนเสื้อขึ้นไปถึงข้อศอก แม่นิ้วจะดูหยาบกร้าน แต่ก็สะอาดสะอ้านดี
"นายทำอาหารเป็ด้วยเหรอ" หลิวถวนหยวนถาม
"ทำเป็นิดหน่อย" เว่ยหนานหลินเงยหน้ามองหลิวถวนหยวน "ที่บ้านเรายังมีเงินกับคูปองเท่าไหร่ ฉันดูในครัวแล้วไม่มีอะไรเลย ต้องซื้อของเข้าบ้านอีกเยอะ"
หลิวถวนหยวนชะงักไปครู่หนึ่ง แย่แล้ว! ผู้ชายคนนี้เริ่มตรวจสอบการเงินของเธอแล้ว!
840
