“คุณเป็อะไรไปน่ะ ทาเมร่า” มิสเตอร์สเตนถามมองลอดแว่นสีชาจับอยู่ที่ใบหน้าของหญิงสาวที่กำลังนั่งอยู่ตรงหน้าอย่างประหลาดใจเต็มที
“เปล่าค่ะ” ทาเมร่า เจมส์สั่นศีรษะปฏิเสธอย่างรวดเร็ว แม้ว่าขณะนี้โลกทั้งโลกของเธอกำลังหมุนคว้างจนตัวเองแทบจะยืนอยู่ต่อไปไม่ไหวต้องรีบทรุดตัวลงนั่งเสียก่อน ไม่เช่นนั้นเธออาจจะล้มคว่ำไปต่อหน้าต่อตาเขาก็ได้ เพราะจู่ๆเขาก็เดินตรงเข้ามาและบอกข่าวนั้นกับเธอ...ข่าวที่ทำให้ใบหน้าที่ซูบซีดอิดโรยอยู่แล้วต้องซีดหนักลงไปอีกด้วยความใ
“ฉันเพียงแต่...เอ้อ...เพียงแต่แปลกใจมากเท่านั้นค่ะก็คุณไม่เคยบอกกล่าวให้รู้มาก่อนเลยนี่คะ ว่าคุณตัดสินใจขายบริษัทนี้แล้ว ไม่เคยแม้แต่จะบอกเป็นัยให้ฉันรู้ด้วยซ้ำว่า...เสียงพูดขาดหายไปในลำคอ...ขณะเดียวกันกับที่บังเกิดความกังวลใจขึ้นมาว่า ความตระหนกอกสั่นที่เธอกำลังแสดงออกอยู่ขณะนี้อาจจะทำให้เขาเกิดความสงสัยหนักขึ้นไปอีก
“อันที่จริง ผมก็ใช้คำพูดผิดไปนะมันน่าจะเรียกว่าเป็การผนวกหรือรวมกับบริษัทอื่นมากกว่าที่จริงเราก็ยังไม่ได้ประกาศอย่างเป็ทางการหรอก ต้องรอจนกว่าจะเซ็นเอกสารให้เสร็จเรียบร้อยเสียก่อน”นายจ้างของเธออธิบาย“และรูดเลทจ์เองเขาก็้าให้เราเก็บเื่นี้ไว้เป็ความลับจนกว่าจะถึงเวลาจริงๆคุณก็รู้ว่าพวกที่เสี่ยงซื้อหุ้นนั้นจะะโโลดเต้นกันสักแค่ไหนถ้ารู้ว่ามีข่าวอะไรกับบริษัทเทย์เลอร์ บิสสิเนส แมชชีนส์”
“แล้ว...แล้วนี่เมื่อไหร่จะถึงเวลานั้นคะ?” ทาเมร่าพยายามอย่างที่สุดที่จะบังคับเสียงที่ถามออกไปให้สงบเยือกเย็นไว้
“เมื่อไหร่จะถึงเวลานั้นน่ะรึ?”บุรุษผอมบางร่างเตี้ยขมวดคิ้วอย่างไม่ตั้งใจเมื่อได้ยินคำถามของเธอขณะนี้ในสมองอันฉลาดปราดเปรื่องของเขาคล้ายจะไม่เข้าใจในคำถามง่ายๆที่เธอตั้งขึ้นเอาเสียเลย
“ฉันหมายถึงว่าเมื่อไหร่เอกสารทุกฉบับจะเซ็นกันเสร็จเรียบร้อยน่ะค่ะ ทางบริษัทเทย์เลอร์จะเข้ามารับ่งานจากเราเมื่อไหร่”ขณะนี้สมองเธอเองก็ปั่นป่วนไปด้วยความอยากรู้ว่าเธอจะมีเวลาเหลือให้ทำงานอีกสักเท่าไรกันแน่...?
“เวลานี้ สำหรับงานด้านเอกสารนั้นทางทนายความจัดการไปเสร็จเรียบร้อยหมดแล้ว เราได้ตกลงกันไปหมดแล้วทุกขั้นตอน ที่ยังเหลืออยู่ก็เห็นจะเป็เื่รายละเอียดเล็กๆน้อยๆเท่านั้น ผมเดาเอานะ ว่าคงจะอีกสักเดือนละมัง” มิสเตอร์สเตนยักไหล่ราวกับว่าวันเวลาที่แน่นอนไม่ได้เป็เื่สำคัญสำหรับเขาแต่อย่างใด
ภายในเวลาอีก 1 เดือน...คำพูดประโยคนั้นกระแทกเข้าไปในสมองของเธอด้วยพลังแรงปานจะให้เธอด่าวดิ้นลง ทาเมร่ารู้สึกวิงเวียนเหมือนจะเป็ลม สมองปั่นป่วนสับสน จ้องมองดูรายการต่างๆกับสมุดบัญชีที่วางอยู่บนโต๊ะตรงหน้าด้วยสายตาที่เลื่อนลอย ไม่ยอมสบตากับนายจ้าง ไม่อยากให้เขาเห็นแววตระหนกในดวงตาคู่สีฟ้าใสของเธอ
“คุณน่าจะบอกให้ฉันทราบล่วงหน้านะคะ”เสียงพูดของเธอแ่เบาราวปรารภอยู่กับตัวเอง
“รูดเลทจ์เขาขอร้องให้ผมเก็บเื่นี้ไว้จนกว่าเขาจะได้ศึกษาในรายละเอียดทุกขั้นตอนให้เรียบร้อยเสียก่อน เขาไม่อยากให้ข่าวมันกระจายออกไปซึ่งผมก็เห็นด้วย แต่ขณะนี้ไอ้เื่การรวมบริษัทเข้าด้วยกันนั้น มันก็แน่นอนแล้วว่าผมจำเป็จะต้องจ้างให้เ้าหน้าที่ระดับบริหารอย่างคุณเป็ต้นได้ทราบเื่เสีย เพราะหลังจากนี้เขาก็จะต้องเข้ามาตรวจสอบบัญชีเสียก่อนให้เรียบร้อยเพื่อจะได้ปิดบัญชีของบริษัทซิกเนท แมชชีนส์ลง แล้วก็จะได้ลงมือทำบัญชีแบบใหม่ซึ่งต้องมีการเปลี่ยนแปลงวิธีดำเนินงานด้วย” เขาทำสุ้มเสียงให้เห็นว่าเื่ที่กำลังพูดอยู่นี้เป็เื่สำคัญอย่างยิ่ง...ซึ่งสำหรับตัวเขาเองแล้วมันก็สำคัญจริงๆเสียด้วย
“แล้ว มิสเตอร์รูทเลดจ์เขาจะมาตรวจบัญชีเมื่อไหร่คะ?” ทาเมร่าถามขึ้นอีกพยายามกล้ำกลืนความหวาดหวั่นพรั่นใจไว้
“กราเซียส...ไม่ใช่...!”มิสเตอร์สเตนหัวเราะออกมาอย่างเห็นขัน “บิ๊กฟอร์ด รูดเลทจ์น่ะเขาเป็ประธานบริษัทเทย์เลอร์ บิสสิเนส แมชชีน เป็ลูกชายโทนของประธานก่อตั้งบริษัทอีกทีหนึ่ง แม่ของเขาคือมิสซิสอลิสสา เทย์เลอร์ รูทเลดจ์...ไม่ใช่ตัวเขาหรอก...คุณต่างหากที่จะเป็คนทำรายงานการตรวจสอบบัญชีขั้นสุดท้ายก็เหมือนๆกับทุกครั้งที่คุณเคยทำมายังไงล่ะ แล้วก็เป็ธรรมดาอยู่ที่จะต้องมีเ้าหน้าที่ฝ่ายบัญชีของเขาอีกสักคนหนึ่ง มาช่วยคุณทำบัญชีโอนรายการทรัพย์สินต่างๆเข้าไปรวมกับบริษัทนั้นไว้ พร้อมกับช่วยทางด้านการตรวจบัญชีด้วย”
“อย่างนั้นหรือคะ?”ทาเมร่าถามเสียงเบา ขณะเดียวกันก็เลิกล้มความหวังลมๆแล้งๆที่ว่า ความลับของเธอยังคงเป็ความลับต่อไปลงจนหมดสิ้น
คำตอบรับที่ไม่ได้แสดงออกถึงความกระตือรือร้นในเื่ของเขา ทำให้มิสเตอร์สเตนอดแสดงความสงสัยออกมาไม่ได้
“คุณมีอะไรกังวลใจมากนักหรือมิสเจมส์...มีเื่อะไรล่ะ?”
เธอสูดลมหายใจลึกไม่ยอมสบสายตาที่เต็มไปด้วยแววกังวลของนายจ้างตรงๆ เธอจำเป็จะต้องบอกเขาในนาทีนี้ว่าทาเมร่าแน่ใจว่า ฮาโรลด์ สเตน จะต้องเข้าใจในปัญหาของเธอ...แต่กับความรู้สึกที่ว่าเธอได้กระทำการบางอย่างลงไปในลักษณะที่เหมือนกับการใช้เล่ห์เหลี่ยมกับบริษัทที่มีกิจการใหญ่โตขนาดนี้ ทำให้เธอออกไม่แน่ใจในคำอธิบายของตนเองเลย
“ฉัน...เอ้อ...ฉันออกจะเป็ห่วงเื่การรวมบริษัทของเราครั้งนี้นะคะ”เธอตอบ ดึงดินสอที่ทัดอยู่กับใบหูข้างเรือนผมสีบลอนด์ออกมาถือไว้นิ้วกระชับดินสอแท่งนั้นไว้แน่นขณะเดียวกันทาเมร่าก็พยายามเลือกเฟ้นหาถ้อยคำที่จะนำมาอธิบายถึงสถานการณ์ของตนเองในเวลานี้
“คุณก็คงทราบดีว่าคุณแม่ของฉันป่วยหนักขนาดไหน...และ...”
“อ๋อ...”นายจ้างของเธอขัดขึ้นทันทีอย่างเข้าใจในความคิด“คุณกำลังวิตกว่าเื่นี้จะกระทบกระเทือนไปถึงงานในตำแหน่งของคุณใช่ไหม...ไม่ต้องห่วงเื่นั้นหรอกมิสเจมส์ รูดเลดจ์เขายืนยันกับผมในเื่นี้แล้ว ว่าจะยังไม่มีการเปลี่ยนแปลงอะไรอย่างฉับพลันทันทีหรอก ในข้อตกลงของเราข้อหนึ่งได้ระบุไว้ว่า...บริษัทเทย์เลอร์จะต้องรับเ้าหน้าที่ที่ทำงานกับเราเกินกว่า4 ปีไว้ โดยให้ทำงานในหน้าที่ต่อไปอย่างน้อย 1 ปี”
“เพราะฉะนั้นคุณไม่ต้องกลัวเลยเื่ที่ว่าจะต้องถูกออกจากงานนะ มิสเจมส์ ผมเองก็ได้ยกย่องในเื่การทำงานอย่างมีประสิทธิภาพและความซื่อตรงของคุณกับเขาอย่างมากมายทีเดียว ได้เน้นให้เขารู้ถึงความตั้งใจในการทำงานของคุณว่าดีและมีมากขนาดไหนแล้วก็ยังบอกเขาด้วย ว่าคุณไม่มีข้อบกพร่องในเื่การทำงานเลยแม้แต่น้อยและรูดเลดจ์เขาก็บอกผมแล้วว่า จะไม่มีการเปลี่ยนแปลงในเื่ตำแหน่งหน้าที่หรือเงินเดือนของคุณแต่อย่างใดทั้งสิ้น ถ้ามันจะมีก็เห็นจะเป็ไปในเื่ผลประโยชน์ของคุณมากกว่าที่จะต้องดีขึ้นเสียด้วยซ้ำ เพราะตอนนี้ก็เท่ากับว่า คุณได้ทำงานให้กับบริษัทที่ใหญ่ขึ้นกว่าเดิมแล้ว”
อา...คำยกย่องของเขานั้นมันไม่ได้ถูกต้องตรงกับความเป็จริงเลย...เพราะมิสเตอร์สเตนยังไม่ได้รู้ซึ้งถึงความจริงในบางเื่น่ะสิ...!
“เป็ความกรุณาอย่างยิ่งค่ะมิสเตอร์สเตน” ทาเมร่าตั้งใจจะอธิบายต่อ แต่ก็ไปไม่ได้ไกลกว่านั้น
“กรุณาอะไรกัน”เขาเสียงเหมือนจะล้อคำพูดของเธอ “นั่นน่ะมันยังน้อยไปเสียด้วยซ้ำถ้าจะเปรียบกับการที่คุณได้ช่วยงานผมมาโดยตลอด คุณอาจไม่รู้ก็ได้ว่าตัวเองมีความสำคัญแก่บริษัทของเรามากแค่ไหน...ตอนนั้นผมเองก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหลังจากพี่ชายของผมตายไปแล้ว ผมจะบริหารงานในบริษัทนี้ต่อไปได้ยังไง ถ้าไม่มีคุณเข้ามาช่วยแบกภาระรับผิดชอบอยู่ในฝ่ายนี้”
“ขอบคุณค่ะ แต่...ฉัน...”
และเขาก็ขัดเธอขึ้นอีกด้วยเสียงถอนหายใจหนักหน่วง...
“เราทั้งสองคนต่างก็รู้อยู่แก่ใจนะมิสเจมส์ ว่าพี่ชายของผมต่างหากที่เป็นักธุรกิจ ไม่ใช่ผม...ผมไม่มีความสามารถเลยที่จะบริหารงานในบริษัทนี้ให้ตลอดรอดฝั่งไปได้และจะให้ผมปล่อยปละละเลยงานต่างๆแล้วก็ยังพวกพนักงานอีกตั้งเยอะแยะนั่นได้ยังไง ผมรู้แล้ว ั้แ่ตอนที่อาร์ทตายลงว่ามันเป็ไปไม่ได้ และการที่ต้องขึ้นมาทำหน้าที่แทนเขาเป็เวลาตั้งปีครึ่งนี่ มองๆดูแล้วก็จะเห็นได้อย่างชัดเจนเลยว่าขืนผมทำต่อไปบริษัทมันก็ต้องย่ำแย่ลงไปกว่านี้อีกแน่ๆ”
“แต่พนักงานในบริษัททุกคนก็ให้ความเคารพในตัวคุณมากนะคะ”ทาเมร่าพูดตามความจริง “ต้องนับว่าคุณเป็เก่งคนหนึ่งทีเดียว”
“ก็เฉพาะในงานด้านของผมเท่านั้น...”เขากล่าว “และงานที่ผมทำอยู่มันก็ไม่ใช่งานด้านบริหารอะไรเลย ผมต้องไปอยู่โน่น...ในห้องข้างหลังโน่น ไปทำงานปุๆปะๆอยู่กับเื่เครื่องยนต์กลไกต่างหาก เมื่อไหร่ที่รูดเลทจ์เซ็นเอกสารทั้งหมดเรียบร้อย ผมก็ต้องกลับเข้าไปนั่งทำงานในห้องนั่นแหละ เขาเองก็ยอมรับนี่ว่า เหตุผลข้อใหญ่ที่ทำให้เขาคิดซื้อบริษัทของเราก็เพียงเพราะ้ากรรมสิทธิ์ในงานประดิษฐ์คิดค้นของผม จริงอยู่แม้ว่ามันจะเท่ากับเป็การขยายงานในบริษัทของเขาให้ใหญ่โตยิ่งขึ้น แต่ว่าเื่กรรมสิทธิ์ในงานของผมนั้นมันย่อมเป็เหตุผลที่ใหญ่กว่า” ฮาโรลด์ สเตน อธิบายให้เธอฟังอย่างสุภาพ
ทาเมร่าเลียริมฝีปากที่แห้งผากอย่างหวั่นไหว ในทุกๆวินาทีที่ผ่านไปดูจะยิ่งเป็การเพิ่มความยากลำบากในการที่จะอธิบายถึงสถานการณ์ของเธอให้เขาฟังมากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ
“ผมเองก็ไม่รู้จะอธิบายให้คุณเข้าใจได้ยังไงถูกว่าผมมีความรู้สึกปลอดโปร่งโล่งใจมากขนาดไหนที่มีการรวมบริษัทเข้าด้วยกันในครั้งนี้เสียได้” นายจ้างของเธอยังพูดต่อ“มันเท่ากับเป็การตอบคำอธิษฐานของผมทีเดียวละ คุณรู้ไหมว่าผมเองก็ตัดสินใจไว้ั้แ่ตอนที่อาร์ทตายแล้วว่าจะล้มเลิกกิจการของบริษัทนี้เสียที แต่เมื่อมาคิดถึงว่า การทำอย่างนั้นมันเท่ากับเป็การเห็นแก่ตัวอย่างที่สุด ผมเองน่ะ้าจะเล่นอยู่แต่กับไอ้เครื่องยนต์กลไกอย่างเดียวเท่านั้นไม่ใช่มาทำธุรกิจ”
“แต่ก็นั่นแหละนะ ผมจะมานั่งคิดถึงแต่ความ้าของตัวเองได้ยังไงกัน ถ้าผมทำอย่างนั้นพนักงานของบริษัททั้งหมดก็จะต้องกลายเป็คนตกงาน และไอ้สามัญสำนึกของผมมันก็ไม่อาจทนต่อความรู้สึกผิดบาปในใจ กับการที่จะต้องไปสร้างความเดือดร้อนให้กับพวกนั้นเสียด้วย อย่างเช่นคุณเป็ต้น...ดังนั้น การที่เราไปรวมกับบริษัทเทย์เลอร์ในครั้งนี้ ผมไม่เพียงแต่จะได้ในสิ่งที่ตัวเอง้าเท่านั้น แต่ตำแหน่งหน้าที่ของคุณก็พลอยได้รับการรับประกันไปด้วยมันเป็คำอวยพรจาก์โดยแท้ทีเดียวละ มิสเจมส์...ผมได้รับพรนั้นจริงๆ”
781
