เมื่อมีนหันหลัง กลับมาตามเสียงเรียก เห็นเป็ไทม์ มีนเอ่ยปากเรียกชื่อไทม์ อย่างแ่เบา
"พี่ไทม์.." มีนและไทม์ ยืนสบตากันอยู่ เหมือนกับโลกมันหยุดหมุนชะอย่างนั้น ดวงตาของทั้งคู่ที่มองกันสั่นระริก มีนไม่รู้จะพูดอะไรออกมา ไทม์เองก็เช่นกัน ทั้งคู่จมอยู่กับความรู้สึกหลากหลาย
ดีใจ..
เสียใจ..
คิดถึง..
โหยหาอาวร..
ห่วงใย..
ทุกๆความรู้สึก มันตีรวมกันหมด เมื่อไทม์ตั้งสติได้ เค้าค่อยๆเดิน เข้ามายื่นตรงหน้าหญิงสาว ดวงตาคม จ้องเข้าไปในดวงตา คู่สวยที่มีน้ำตา คลออยู่อย่างไม่วางตา
"กอดได้มั้ย" เสียงทุ้มของไทม์ดังขึ้น ในโซนประสาทของมีน
"อืม.." มีนพยักหน้าตอบ เมื่อได้คำตอบไทม์ก็สวมกอดมีนอย่างคิดถึง
พรึ่บ..
" รู้มั้ยว่าคิดถึง" ไทม์พูดขึ้น ข้างหูของมีน ขณะที่มีนชุกที่อกของไทม์ เนื่องจากไทม์ สูงกว่ามีนมากพอสมควร ทั้งคู่สวมกอดกันด้วยความโหยหา
"มีนก็คิดถึงพี่" มีนตอบเสียงอู้อี้ ในอกของไทม์ พร้อมกับเสียงสะอื้น และน้ำตาที่พรั่งพรูออกมา ไทม์กอดมีนแนบอก พร้อมกับหลับตา เงยหน้าขึ้น เพื่อกลั้นน้ำตาของตนเองเอาไว้ ทั้งคู่กอดกัน จนเสียงสะอื้นของมีนเบาลง ทำให้ไทม์รู้ว่ามีนสงบลงแล้ว จึงค่อยดันมีนออก ก้มหน้าลงมาระดับเดียวกับมีน แล้วเช็ดน้ำตา ให้มีนด้วยนิ้วและฝ่ามือของไทม์เอง
"กลับบ้านกันนะ.." ไทม์พูดขึ้น มีนพยักหน้ารับ แต่ก็สะอึกสะอื้นอยู่เล็กน้อย เนื่องจากมีนเองร้องไห้อย่างหนักหน่วง ไทม์ดันมีนไปที่รถของมีน พามีนขึ้นไปนั่งข้างคนขับ ส่วนไทม์ก็ขึ้นไปขับรถออกไปทันที ส่วนรถของไทม์ โทรบอกลูกน้องพี่ชาย มาเอากลับบ้านให้แล้ว เพราะเค้าตั้งใจจะคุยกับมีน ก่อนทุกเื่ที่ผ่านมา
" แวะกินข้าวก่อนนะพี่หิว" ไทม์หันมาถามมีนที่ตอนนี้นั่งเงียบ มีนพยักหน้ารับ
"กินก๋วยเตี๋ยวหน้าเซเว่นนะ" มีนพูดขึ้น มาหลังจากเงียบมานาน มีนไม่รู้จะเริ่มพูดกับไทม์จากตรงไหนก่อน เพราะเค้าจากกันมานานแบบไม่ได้ติดต่อกันเลย
" ได้กินด้วยสักที... หลังจากรอมาเกือบสามปี" ไทม์พูดขึ้นมามีนชะงักไปนิด และทั้งคู่นึกถึงวันที่จากกัน
" เดี๋ยวพี่ไปบ้านก่อนนะ หนึ่งทุ่มเราค่อยออกมา กินก๋วยเตี๋ยวหน้าเซเว่นกัน" ไทม์จอดรถมอเตอร์ไซค์ ส่งมีนลงที่ฟุตบาท หน้าร้านเย็บผ้า เหมือนทุกวัน หลังจากเลิกเรียน พร้อมกัน
" ได้เลยมีนทำการบ้านก่อน พี่ไทม์มาก็มาเรียกนะ.... บายบ๊าย แล้วเจอกัน" มีนเดินตรงเข้าไปในร้าน อย่างอารมณ์ดี และนั้นเป็ภาพสุดท้ายที่ไทม์เห็นมีน ในชุดนักเรียนมอปลาย เมื่อเค้ากลับมาหามีนตอนเวลาที่นัดกัน บ้านของมีนก็ปิดสนิท และไม่เปิดอีกเลย ไทม์พยายามติดต่อ ตามหาทุกทาง ถึงจะให้พี่ชายตามหาให้ก็ ไม่เจอ
" อึกก.. มีนขอโทษนะพี่ไทม์" มีนพูดขอโทษออกมา พร้อมกับก้มหน้าลง น้ำตาเริ่มกลับมาคลอเบ้าอีกครั้ง
"ไม่เอาน่าา.. อย่าพึ่งพูดเลย.. กินก่อนแล้วค่อยคุยกันนะ.. ไม่ต้องร้อง.." ไทม์ยกมือขึ้นลูบหัวมีน แต่ทำให้มีนร้องไห้ออกมาอีกครั้ง จนไทม์ต้องจอดรถแล้ว ดึงมีนเข้ามากอดทันที
" ชูวว์... เงียบก่อนนะ...." ไทม์ลูบหัว และหลังมีนเบาๆสักพัก จนมีนกลับมาดีขึ้น ไม่ใช่ไทม์ ไม่อยากร้องไห้ เค้าเองก็พยายามกลั้นน้ำตา เอาไว้เหมือนกัน เพื่อที่ไม่แสดงออกมาต่อหน้าของหญิงสาว เมื่อมีนมีสีหน้าดีขึ้น เค้าก็ขับรถมาจอด หน้าร้ายก๋วยเตี๋ยวเ้าประจำ หลังจากที่มีนไป ไทม์ก็ไม่มาร้านนี้อีกเลย
"เฮีย.. ผมเอาวุ้นเส้นไม่ใส่ถั่วงอกลูกชิ้นอย่างเดียวครับ" ไทม์สั่งเ้าของร้านขายก๋วยเตี๋ยว
"เฮียเส้นเล็ก.. เย็นตาโฟ" มีนสั่งออกไปบ้างแล้วทั้งสอง ก็เดินไปหาโต๊ะนั่ง รอสักพักก็มีเด็กเอาก๋วยเตี๋ยวมาเสริฟ ทั้งคู่จัดการปรุงก๋วยเตี๋ยวแล้วชิม ก่อนที่มีนและไทม์จะแลกชามก๋วยเตี๋ยวกัน
" หึหึ.. " ไทม์ยกยิ้มขำในลำคอ มีนก็ยิ้มออกมา มองดูก๋วยเตี๋ยวในชาม ที่ทั้งคู่ปรุงเสร็จและแลกกัน แล้วต่างคนต่างชิม และนี่เป็อีกเื่หนึ่ง ที่เค้ามักจะทำให้กันเสมอ โดยการสั่งอาหารให้กัน และรู้รสชาติของอีกฝ่าย ว่าชอบกินอาหารแบบไหน
"อร่อย.. เหมือนเดิม5555" เมื่อชิมเสร็จทั้งสองคน ก็หัวเราะออกมาอีกครั้งพร้อมกัน ไทม์คิดว่า ไม่ได้หัวเราะ แบบนี้มานานแค่ใหนแล้ว ทั้งคู่นั่งกินก๋วยเตี๋ยว พร้อมกับมองหน้ากันยิ้มๆแต่ไม่ได้พูดอะไรออกมาจนกินอิ่ม พลางคิดว่าเค้ารู้ใจ กันมากแค่ไหน ถึงจะห่างกันเกือบสามปี แต่เมื่อกลับมาเจอกันอีก เค้าก็ยังเหมือนเดิม
"น้ากรองล่ะ" เมื่อขึ้นมาประจำที่ บนรถไทม์ก็ถามถึงน้าของมีน ที่เค้ารู้จักและสนิทกัน เป็อย่างดีั้แ่เด็กๆ ไทม์มักจะขอ พี่ชายมาเล่นที่ร้านเย็บผ้า ของแม่และน้ามีนประจำ
"อยู่บ้าน.. พี่ไทม์ไปหาน้ากรองก่อนมั้ย" มีนนิ่งไปนิด ก่อนจะเอ่ยชวนไทม์ แต่ยังไม่ได้บอกอะไรออกมา ไทม์พยักหน้ารับแล้วก็ขับรถไปจอดหน้าร้านเย็บผ้า ทั้งสองลงจากรถและล็อกรถเรียบร้อย มีนพยักหน้าให้ไทม์เดิน ทั้งสองยังคง ไม่ได้พูดจาอะไรกันมากนัก ต่างฝ่ายต่างคิดทบทวนอยู่กับตัวเอง ก่อนที่ไทม์จะเอากุญแจกับมีน มาเปิดประตูเหล็กม้วน แล้วดันขึ้น ไทม์รู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก มีนเข้าไปเปิดไฟจนสว่างทั้งชั้นล่างของบ้าน ไทม์มองสำรวจรอบ แล้วเดินมาหยุดที่โซฟา ก่อนจะยกยิ้มพรางนึกถึงวันเก่าๆ
"พี่ไทม์.. มีนคันหัวจัง" เด็กน้อยที่นั่งระบายสีรูปวาดกับพื้น เกาหัวจนยุ่งเหยิง แล้วหันหน้ามาหาไทม์ ที่นั่งเล่นเกมส์ที่บนโซฟา
"ไหนพี่ดูสิ.." ไทม์แหวกเส้นผมนุ่มเล็กน้อยก่อนจะตาโต
"น้องมีเหาด้วย.. ไปติดใครมา... น้ากรอง! น้องมีไข่เหาเต็มเลย" เมื่อไทม์เห็น ไทม์ก็หันไปเรียกน้าสาวของมีน ที่เย็บผ้าอยู่ให้รู้ ว่ามีนมีเหา
"จริงหรอลูก.. เอานี่หวีเสนียดไทม์หวีให้น้องหน่อยลูกน้ารีบเย็บผ้าก่อน ลูกค้าเค้าเร่ง เดี๋ยวค่อยชื้อยามาสระ" น้าของมีนส่งหวีให้ไทม์ ไทม์รับมาแล้วจัดการสางเหาให้มีนทันที
" พี่ไทม์.!" มีนเรียกไทม์ขึ้น เสียงดังนิดเมื่อเห็นไทม์ยืนอมยิ้มนิ่งอยู่
"หืม.." ไทม์ตอบรับ และสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อหลุดออกจากความคิด แล้วหันกลับไปหามีนทันที
" คิดอะไรอยู่มีนเรียกตั้งนานแล้ว" มีนพูดขึ้นมา
"คิดถึงเื่ราวเก่าๆน่ะ.. ไหนล่ะน้ากรองนอนแล้วหรอ.. ถ้านอนพี่ก็ไม่กวนหรอกนะไว้พรุ่งนี้ค่อยมาหา" ไทม์รีบบอกหญิงสาว มีนเป็ผู้หญิงคนเดียวเท่านั้น ที่ไทม์จะพูดด้วยยาวๆแบบนี้เพราะเค้าไม่ชอบ วุ่นวายกับใครนอกจากมีน
" มาเหอะน่า.. อยู่ข้างบน" มีนเร่งให้ไทม์เดินขึ้นตามไป ไทม์ก็เดินตามไป จนมีนเปิดห้องแล้วเดินไปเปิดไฟ ไทม์ก้าวเท้าเข้าไป ก็ต้องชะงักแล้วหันมองหน้ามีน ด้วยความสงสาร เมื่อเค้าเห็นรูปน้ากรอง และแม่ของมีนตั้งอยู่คู่กัน โดยมีคำว่าชาตะมรณะอีกต่างห่าง มีนเดินไปหยุดตรงหน้ารูปทั้งสอง ไทม์ก็เดินตามไป
"แม่.. น้ากรอง.. พี่ไทม์อยากมาหา มีนเลยพามาน้ากับแม่คงยังไม่หลับนะ" มีนพูดแล้วส่งยิ้มอ่อนๆมาให้ไทม์ เพื่อส่งสัญญาณให้ไทม์พูดบ้าง
"สวัสดีครับแม่.. น้ากรอง ผม... ผมไทม์เอง แม่กับน้าคงจำได้.. น้ากับแม่หลับให้สบายนะครับ.. ตอนนี้ผมเจอกับน้องแล้ว.. ต่อไปเป็หน้าที่ผม.. ผมสัญญาจะกลับมาดูแลมีนต่อจากน้าและแม่เอง... ไม่ต้องห่วงมีนนะครับ" ไทม์พูดไปอึกอักไป เมื่อพูดจบไทม์รู้สึก เย็นสันหลังวาบและมองหน้ามีน สลับกับรูปถ่ายของน้า และแม่ของมีน ไทม์คิดว่าแม่ กับน้าของมีนคงรับรู้แล้ว ไทม์รู้แค่ว่า แม่ของมีนเสียั้แ่มีนยังเด็ก และน้ากรอง เลี้ยงมีนมาคนเดียว ส่วนพ่อของมีนนั้นไทม์ไม่เคยเห็นเลย
เมื่อไทม์รู้ว่า มีนไม่มีใครหลงเหลือ เป็ที่พึ่งให้กับมีนได้ ไทม์ยิ่งอยากจะดูแลมีน เค้าทั้งสงสาร ทั้งหดหู่ ยิ่งเห็นรอยยิ้ม ที่มีนส่งมา เค้ายิ่งรู้สึก อยากปกป้องหญิงสาวตรงหน้าเสียเหลือเกิน
"น้อง.. ไหวนะ" เมื่อเห็นมีนยืนจ้องรูปทั้งสองอยู่นาน ไทม์กอดไหล่มีนกระชับเข้าหาตัว แล้วถามด้วยความเป็ห่วง
"ไหวสิ.. มีนผ่านมันมาได้แล้ว แต่ก็ใจหายเหมือนกันนะ ที่คนที่มีนรักมาป่วย และจากมีนไปเร็วขนาดนี้" มีนพูดระบายออกมา สายตาจ้องที่รูปเหมือนเดิม
"น้องของพี่เก่งอยู่แล้ว.. ต่อไปนี้ให้พี่เป็คนแรกที่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับน้อง.. ให้น้องคิดถึงพี่ก่อนคนแรก.. ไม่ว่าจะสุขจะทุกข์ พี่จะอยู่ข้างๆเสมอ.. " ไทม์พูดพร้อมกับจ้องดวงตาที่มีน้ำใสๆเอ่อคลออยู่ของมีน มีนพยักหน้ารับแล้วสวมกอดไทม์อีกครั้ง.. ไทม์ก็กอดตอบเช่นเดียวกัน
" ปะดึกแล้ว.. ไปอาบน้ำพักผ่อนได้แล้ว.. "ไทม์ดันมีนออกเล็กน้อย.. แล้วดันออกจากห้อง มีนก็เดินออกไปอีกห้อง ที่เป็ห้องนอนของตัวเอง โดยจับมือไทม์ให้เดินตามมาด้วย
" พี่ไทม์นั่งก่อนมีนอยากคุยด้วย" มีนพูดขึ้นเมื่อไทม์เดินไป แล้วนั่งเก้าอี้ที่โต๊ะทำการบ้านของมีน พร้อมมองรูปถ่ายของเค้าและมีน อย่างยิ้มๆ
" พี่ไทม์ รู้มั้ยมีนทำไมหายไป" มีนถามขึ้น ไทม์หันกลับมาเลิกคิ้วเป็เชิง
"น้องอยากบอกพี่มั้ย.. ถ้าไม่พร้อมก็ไม่เป็ไร" ไทม์พูดขึ้นอีกครั้ง มีนจึงตัดสินใจเล่าออกมา
" วันนั้นมีนกลับมา ก็มาเจอกับพ่อของมีน ชึ่ง มีนไม่เคยรู้จักเค้ามาก่อน เค้าบอกว่าตามหามีนมานาน เค้าจะเอามีนไปอยู่ด้วย แต่น้ากรองไม่ยอม เค้าเลยจะฟ้องศาล เพราะเค้าเช็นรับรองบุตรไว้ ทำให้น้ากรองกลัว และต้องพามีนหนี จนกว่ามีนจะโตพอ ที่สามารถต่อต้านเค้าได้ถ้ามีเื่คดีความขึ้นมา น้าห้ามมีนติดต่อใครพามีนย้ายไปอยู่จันทบุรี มันทำให้มีนรู้ว่ามีนเป็ลูกเมียน้อย แต่แม่ไม่เคยพูดถึงพ่อให้มีนฟังเลย บอกแค่ว่า พ่อมีเหตุผลที่อยู่กับมีนและแม่ไม่ได้ จนวันนั้นมีนถึงเห็นหน้าพ่อ และ เป็ครั้งเดียวด้วยมั้ง" มีนนั่งที่ปลายเตียงเล่าให้ไทม์ฟัง ไทม์ก็ฟังและคิดตาม ว่าทำไมมีนถึงเจอแต่เื่ราวแย่ๆ มากมายขนาดนี้
" น้องเก่งมากนะที่ผ่านมาได้" ไทม์พูดออกมาและเดินมานั่งข้างๆมีน พร้อมกับจับมือมีนขึ้นมาลูบหลังมือเบาๆ และฟังมีนพูดไปเรื่อยๆ ไทม์จะไม่ค่อย เรียกชื่อของมีนสักเท่าไหร่ ถ้าอยู่ด้วยกันสองคน เค้าจะเรียกมีนว่าน้องคำเดียว
" ส่วนน้ากรองก็มาป่วยจนติดเชื้อในกระแสเื และจากมีนไปเมื่อต้นปี... มีนเลยต้องตั้งสติ และมีนคิดถึงบ้านหลังนี้ มันทำให้มีนอุ่นใจมากกว่าอยู่ที่อื่น มีนเลยเลือกกลับมาเรียนที่นี่และกลับมาอยู่บ้านหลังนี้ ถึงจะต้องเจอกับพ่ออีกมีนก็ไม่กลัวแล้ว"
10K
