Sea xx La0ongfong 8
“งั้นตอนนี้พี่บอกเลยแล้วกันว่าเราไม่ได้คิดไปเอง เพราะพี่จีบเราอยู่เข้าใจตรงกันนะครับคนเก่ง”
“...” ฉันเม้มปากแน่น เขินก็เขิน สับสนก็สับสน หน้าร้อนไปหมดฮื่อ ทำไมถึงอ่อนไหวแบบนี้กันนะฟอง
“ว่าไงครับ เข้าใจไหม?” อีกฝ่ายทวนถาม น้ำเสียงนุ่มนวลของเขายิ่งทำให้รู้สึกขัดเขิน
“เข้าใจค่า”
“เก่งมากครับ พรุ่งนี้จะพาไปส่งที่คณะนะ เดี๋ยวรอพากลับด้วยเลยแล้วไปทานข้าวด้วยกัน”
“ค่า” ฉันตอบเสียงยานคาง พี่ซีหัวเราะอย่างเอ็นดู ก็ฉันไม่อยากเถียงอะ เถียงไปเขาก็จะดุ ฉันยิ่งเป็คนพูดไม่ค่อยเพราะด้วย ยิ่งสนิทยิ่งหลุดบ่อย แล้วดูสิพี่ซีพูดเพราะขนาดนั้นฉันก็กลัวพูดไม่เพราะออกไปอะดิ
“หึ พี่รู้ว่าหนูเป็ยังไง เป็ตัวของตัวเองดีแล้วครับ” พี่ซีว่ามาแบบนั้น
“รับได้จริงอะ หนูพูดไม่เพราะ กินเยอะ ขี้เมาด้วยนะ”
“เท่าที่สังเกต...หนูพูดเล่นกับเพื่อนสนิทนะถึงจะมีคำหยาบ นอกจากนั้นก็ปกติติดไปทางอ้อนด้วยซ้ำ กินเยอะพี่เลี้ยงไหวพี่มีงานเสริมนะ ขี้เมาเหรอหนูเมาได้แต่ไปไหนบอกพี่ก่อนแค่นั้นแหละ” พี่ซีบอกอย่างเข้าใจ แต่เรายังไม่ทันจะได้พูดอะไรกันไปมากกว่านี้ รถพี่ซีก็จอดอยู่ที่หน้าคณะวิศวะแล้ว ไม่นานร่างสูง ๆ ผิวขาวแสบตาที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายพี่ซีก็วิ่งเข้ามาเปิดประตูรถด้านหลังแล้วขึ้นมานั่งพร้อมกับบ่นไม่หยุด
“ผมร้อนมากเลย หิวมากด้วย โทรศัพท์ก็แบตจะหมดอ่า” เสียงผู้ชายที่นั่งด้านหลังงอแงไม่หยุด น้ำเสียงที่บ่นออกมาติดไปทางอ้อนด้วยซ้ำ
“เอาน่าพี่มาแล้วไง แบตจะหมดก็ชาร์ต แล้วเห็นไหมพี่มากับใครทักหรือยัง” พี่ซีบอกน้องชายเขา ก่อนจะขับรถออกจากหน้าคณะวิศวะ
“อุ้ย ลืมครับ สวัสดีครับผมซีนนะครับน้องชายพี่ซี เราเคยเจอกันแล้วแต่พี่น่าจะจำไม่ได้”
“อ้อ สวัสดีค่ะ พี่ชื่อฟองนะ”
“ซีนอยู่ปีสองน่ะ” พี่ซีเอ่ยบอกแบบนั้นฉันก็ร้องอ๋อทันทีก็ว่าทำไมเรียกฉันว่าพี่ พี่ซีขับรถกลับมาที่คอนโดเห็นน้องบอกว่าจะมาค้างด้วยระหว่างที่รถเข้าศูนย์ พี่ซีกับซีนน่ารักมากเลยนะพวกเขาดูสนิทกันมาก พี่ซีเดินมาส่งที่ห้องรอฉันเข้าห้องเสร็จเขาถึงได้กลับห้องเขา เขาอยู่ชั้นบนเหนือฉันขึ้นไปอีก พูดง่าย ๆ ก็อารมณ์ประมาณแวะมาส่งฉันนั่นแหละ น่ารักดี เขินดีอะ ฮื่อ
ฉันทำนู่นทำนี่ที่ห้องจนถึงสี่ทุ่มจังหวะที่กำลังจะนอนโทรศัพท์ฉันก็มีสายเรียกเข้า เป็เบอร์ที่ถูกบันทึกไว้เป็ชื่อของซี บอกไปหรือยังว่าเรามีไลน์กันเหมือนเดิมเพิ่มเติมคือฉันไม่ได้ตอบเขาเลยทั้งที่พักหลัง ๆ มาเขาส่งข้อความมาตลอด ส่งมาถามมาคุยอย่างที่เคยทำกับฉัน แต่ตอนนี้สถานการณ์มันแตกต่างกันออกไปฉันจึงไม่ค่อยได้ตอบเขาส่วนกลุ่มไลน์ที่มีแก้วฉันไม่อยู่ในนั้นแล้วล่ะ และเพื่อนก็มาสร้างกลุ่มใหม่กัน
“ว่าไง” ฉันรับสายเพื่อนและเดินไปปิดไฟในห้องด้วย เตรียมจะนอนละพรุ่งนี้มีเรียนตอนเช้าอีกกลัวจะตื่นไม่ไหว
(นอนหรือยัง?)
“กำลัง มีอะไร”
(เราเลิกกับแก้วแล้วนะ เลิกแล้ว...)
“อือ งั้นเหรอ?” ฉันก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไร ขนาดพวกเขาคบกันก็ไปคบกันเองนี่ พอเลิกจะมาบอกฉันทำไมกันไม่เข้าใจเลยสักนิด ตอนนี้ที่ซีทำกับฉัน ฉันเองก็ไม่เข้าใจว่าเขาทำแบบนั้นไปทำไม เห็นฉันเป็ตัวอะไรเหรอคิดจะมาหลอกทำให้หวั่นไหวอีกหรือเปล่าถึงได้มาทำแบบนี้กับฉัน
(ฟอง เรากลับมาเป็เหมือนเดิมได้ไหม เรารู้แล้วว่าฟองสำคัญกับเรามากขนาดไหน ฟองให้โอกาสเรานะ) น่าแปลก ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรเลยสักนิดเมื่อได้ยินซีพูดแบบนั้น ไม่ได้ยินดีหรือตื่นเต้นเลย แบบนี้มันแปลกไหม?
“ก็เป็เพื่อนกันอยู่ไง มันก็ไม่ได้ต่างจากเมื่อก่อนนะ”
(เรามาคบกันได้ไหม ขอโทษที่เคยใจร้ายแต่ตอนนี้เรารู้แล้วว่าไม่มีใครรักและหวังดีกับเราเท่าฟองแล้ว ฟองซีขอโอกาสจากฟองได้ไหม) ปลายสายยังเอ่ยขอโอกาส ที่ฉันเองก็มั่นใจว่าเขารู้ว่าฉันไม่มีให้เขาเลยในสิ่งที่เขา้า
“ขอโทษนะ เป็เพื่อนกันแบบนี้ดีแล้ว อีกอย่างเราไม่ได้คิดอะไรกับนายแล้ว”
(ไม่จริงหรอก ฟองชอบเรามาตั้งนานจะมาเลิกชอบเร็วแบบนี้ได้ยังไง อย่ามาโกหกเลย เรามาเริ่มกันใหม่นะ พรุ่งนี้เราจะไปรับนะครับ ไปเรียนด้วยกันนะ) เขารู้อย่างนั้นเหรอ...รู้มาตลอดเลยสินะ
“ไม่...” ฉันยังไม่ได้ปฏิเสธซีก็วางสายไป ด้วยความกังวลใจกลัวว่าเขาจะมารับตามที่บอกจริงๆ ฉันจึงรีบส่งไลน์ไปบอกเขาแล้วว่าไม่ต้องมารับ แต่เขาก็ไม่ได้เปิดอ่าน กลายเป็ฉันที่รู้สึกปวดหัวจนไม่อยากจะทำอะไรแล้วนอกจากนอนบนเตียงนิ่ง ๆ ฉันได้รู้สึกอะไรกับซีแล้วจริง ๆ นะ เห็นก็รู้สึกปกติคุยได้ทักทายได้แต่ที่เขามาทำแบบนี้ฉันห่วงพี่ซี ฉันกลัวพี่ซีจะเข้าใจผิด ทั้งที่เราเพิ่งเปิดใจคุยกัน
“บ้าเอ๊ย!! ทำไมมันดูยุ่งวุ่นวายแบบนี้กัน” ฉันบ่นอย่างหงุดหงิด พลิกตัวไปมาบนเตียงในหัวก็เอาแต่คิดวกวนไปมาไม่หยุด ถ้าพรุ่งนี้ซีมาจริง ๆ ฉันจะทำยังไง แล้วพี่ซีล่ะ จะโกรธไหมที่ซีจะมารับ ฮื่อ ฉันปวดหัวจริง ๆ นะเื่แบบนี้น่ะฉันไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงแล้ว ใครก็ได้ช่วยบอกฉันทีว่าฉันควรทำยังไง
เช้าของวันถัดมาพี่ซีเดินมาเคาะห้องั้แ่เช้าเลย ร่างสูงสวมเสื้อยืดสีขาวกางเกงยีนสีเข้ม ดูดีมาก ๆ เลยผู้ชายคนนี้ ฉันให้เขาเข้ามารอในห้องก่อนเพราะยังแต่งตัวไม่เสร็จ จากนั้นพี่ซีก็ทำมื้อเช้าให้เป็แซนวิชแล้วก็นมอุ่น ๆ อีกแก้ว
“เรียนเสร็จแล้วไปเดินเล่นกันไหม” พี่ซีเอ่ยถามเมื่อเรากำลังเตรียมตัวออกจากห้อง พี่ซีช่วยถือกระเป๋าและชีทเรียนให้ วันนี้มีเรียนแค่วิชาเดียวอีกแล้วจากนั้นก็ว่างยาวเลย ช่างสบายจนน่าเบื่อ
“เดินเล่นไหนคะ”
“อยากไปไหน เดี๋ยวพี่พาไป”
“อยากไปร้านหนังสือ พี่ไปไหม?” อยากได้นิยายมาไว้อ่านสักสามสี่เล่ม ไม่ได้ไปนานแล้วล่ะ เื่ที่เคยซื้อมาก็อ่านจบหมดแล้ว พี่ซียิ้มขำพาเดินออกจากห้อง เราเดินจับมือกันั้แ่ออกจากห้องกระทั่งถึงรถ รอยยิ้มของเราทั้งสองค่อยๆ หายไปเมื่อเห็นรถยนต์คันคุ้นตาของซีขับมาจอดใกล้ ๆ จากนั้นเ้าของรถก็เดินลงมา ตรงมายังฉัน
“ฟองซีมารับไปเรียนด้วยกัน” ซีเอ่ยบอกฉันราวกับว่านี่เป็เื่ปกติที่ทำกับฉัน พี่ซีมองหน้าซีนิ่ง ๆ ไม่ได้ตอบอะไรก่อนจะก้มมามองหน้าฉันเล็กน้อย
“ไม่ได้บอกเพื่อนเหรอดื้อ ว่าพี่ไปส่ง”
“บอกแล้วค่ะ เพื่อนน่าจะลืม ขอโทษนะซีเรานัดกับพี่ซีไว้แล้วน่ะ ขอตัวก่อนนะ” ฉันรีบเอ่ยบอกเพื่อนไป พี่ซีเปิดประตูรถให้ขึ้นไปนั่งจากนั้นเขาก็ปิดประตูรถระหว่างที่เดินอ้อมมาขึ้นรถฝั่งคนขับเขาหยุดยืนมองซีนิ่งๆ จากนั้นถึงได้เปิดประตูรถขึ้นมา ฉันไม่รู้เขาคุยอะไรกับซีที่ยังยืนอยู่ที่เดิมเกือบสามนาทีก่อนที่เขาจะเดินกลับมาขึ้นรถและพาออกจากคอนโด พี่ซีหน้าดุมากจนฉันไม่กล้าทำอะไรเสียงดังแล้วตอนนี้ จะชวยคุยฉันก็ไม่กล้า แง พี่ซีกำลังหงุดหงิดฉันใช่ไหม
“พี่ซี...” ทำใจอยู่นานกว่าจะกล้าเอ่ยเรียกอีกฝ่าย
“มันมาเองใช่ไหม?” พี่ซีเอ่ยถามพร้อม ๆ กับฉันที่เอ่ยเรียกเขา
“ค่ะ เมื่อวานเพื่อนโทรมาแล้วบอกจะมารับแต่หนูปฏิเสธไปแล้วนะคะ พี่ไม่โกรธหนูนะ” รีบเอ่ยอ้อนคนข้าง ๆ แต่รอบนี้เขาไม่ยิ้มเลย ยังทำหน้าดุเหมือนเดิม
“มันบอกว่าจะแย่งหนูกลับไป เพราะหนูยังรักมัน”
“...”
“หนูจะอธิบายเื่นี้ให้พี่ฟังยังไงคะคนดี”
337
