วันนี้จอมได้หยุดงานไม่ต้องไปช่วยอาเดี่ยวเก็บผักขายแต่เช้ามืดเหมือนทุกวัน และคลังสินค้าหยุดด้วย
ในเมื่อเขาไม่ได้ไปไหน จึงตั้งใจไปที่บ้านของอาใน่สายบางทีอาจมีงานเล็กน้อยให้เด็กหนุ่มช่วยได้
“มาหาใครคะ?”
จอมงุนงงเล็กน้อยที่นี่ไม่เคยมีคนอื่นนอกจากอา
“อ้าว จอมมาพอดี”
เดี่ยวทักเด็กหนุ่ม หลังจากหันไปมองเพราะได้ยินเสียงเด็กสาวถาม
“เข้ามาสิ”
หลังจากจอมเข้ามาในบ้านแล้ว
“นี่จอม อยู่ท้ายซอยเด็กหนุ่มที่เคยเล่าให้ฟังไง”
จอมยกมือไหว้อีกฝ่ายหลังอาเดี่ยวแนะนำให้รู้จัก
“คนนี้อาเดือน น้องสาวของอาเอง”
วันนี้เดือนพาลูกสาวมาด้วย
“ส่วนนี่หลานอา ชื่อน้ำหวาน มากับแม่เขา”
“หวานเอาโทรศัพท์เครื่องเก่ามาด้วยนะคะอย่างที่ลุงเคยบอกไว้”
เด็กสาวยื่นโทรศัพท์ให้ลุงของเธอ
เดี่ยวจึงหันไปที่จอม
“น้ำหวานสอบได้คะแนนดี เลยขอรางวัลกับอาไว้เป็โทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่”
หนุ่มใหญ่ยื่นโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าให้จอม
“อาไม่อยากให้ขายให้จอมเก็บไว้ใช้ประโยชน์ดีกว่า”
จอมไม่ได้ปฏิเสธ แต่เขาก็ไม่รู้จะใช้เพื่ออะไร
เด็กหนุ่มฟังเด็กสาวอธิบายการใช้งานอย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก
…
จอมไม่ใช่คนี้เี เขาสามารถตื่นแต่เช้ามืดเวลาเดิมได้ทุกวันเพื่อพร้อมเรียนรู้โลกใหม่
เมื่อเปิดประตูบ้านเพื่อจะออกไปเก็บผักก่อนไปทำงานที่คลังสินค้าเขารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย มีชายคนหนึ่งนอนอยู่ สภาพดูไม่ค่อยดีนัก
ตายเหรอ?
จอมย่อตัวลงแล้วเอานิ้วไปอังที่ปลายจมูกของชายคนนั้น
ยังมีลมหายใจ
จอมยืดตัวยืนขึ้นอีกครั้ง
มันไม่ควรเป็เื่ของเขา แต่ถ้าไม่สนใจชายคนนั้นอาจตายได้
จอมพยายามลากกึ่งประคองผู้ชายคนนั้นเข้ามาในบ้าน
อันที่จริงอาการาเ็ของชายแปลกหน้าน่ากลัวน้อยกว่าตอนแรกเห็นมากอาจเพราะท้องฟ้ายังมืดอยู่ และร่างกายมอมแมม จึงดูน่ากลัว มีรอยฟกช้ำทั่วตัวเหมือนถูกซ้อมมาเท่านั้นไม่มีาแจากของมีคมมาด้วย เป็ไปไม่ได้ที่จะถึงกับตาย
เมื่อคิดถึงเื่นี้แล้วจอมอยากจะโยนเขาออกไป
แต่ชายผู้นี้ยังคงสลบ ไม่ได้สติอยู่
ดูเหมือนใกล้เวลาที่ต้องไปเก็บผักแล้วจอมจำเป็ต้องโทรไปหาอา
“ว่าไง?”
“ผมรู้สึกไม่ค่อยสบายตัวไปช่วยอาเก็บผักไม่ได้นะครับ”
“ไปโรงพยาบาลไหม? อาพาไป”
“ไม่ต้องครับ พักหน่อยก็ดีขึ้นแล้วครับ”
หลังวางสาย จอมหันไปดูชายแปลกหน้าดูเหมือนมีไข้ ใบหน้าแดง ริมฝีปากแดงขึ้น ปล่อยไว้เช่นนี้ไม่ได้แล้ว
เขาจึงเข้าครัวไปทำข้าวต้มใส่เกลือ
…
เมื่อมีผ้าชุบน้ำััตัวชายคนนั้นเริ่มสะบัดร่าง
จอมจำเป็ต้องถอดเสื้อผ้าของเขาและเห็นมันทั้งหมดผู้ชายเหมือนกัน คงไม่เป็ไร
หลังเช็ดตัวเสร็จ ชายคนนั้นถูกยกตัวขึ้นแล้วจอมค่อยๆเอาน้ำข้าวต้มใส่ปากของเขา
“อือ”
ชายคนนั้นเริ่มรู้สึกตัวจอมจึงเอาชามข้าวต้มวางบนโต๊ะข้างๆ
“เสื้อผ้าไปไหน?”
“ต้องถอดออก ไม่งั้นเช็ดตัวไม่ได้”
เพียงครู่เดียว ชายคนนั้นหลับไปแล้วจอมเอื้อมมือไปแตะหน้าผากของเขา ยังคงตัวร้อนเพียงเล็กน้อย
ถึงเวลาเที่ยงวันแล้วแม้จอมไม่ได้รู้จักอีกฝ่าย แต่เขาไม่มีอะไรที่นี่ และไม่กลัวการถูกขโมย จึงปล่อยให้ชายคนนั้นอยู่ในบ้านไปก่อนโดยล็อกประตูจากด้านนอกไว้ และรีบไปที่คลังฯ
ทั้งเดี่ยว ตรี และป๋อง ทุกคนต่างแสดงความเป็ห่วงจอมและสอบถามอาการของเด็กหนุ่ม
“ดีขึ้นแล้วเหรอ? กลับไปพักได้นะ”
“ดีขึ้นแล้วครับ”
565
