บทที่ 14 ฉันจะตัดชุดสาวใช้ให้คุณเอง!
บอกตามตรงเลยว่าสไตล์การตัดเย็บของลิลเลียนไม่อาจทำให้เขาพอใจได้!!
สีหน้าของสาวใช้แสดงอาการ ‘ไม่มั่นใจ’ อย่างเห็นได้ชัด ถ้าคนตรงหน้าไม่ใช่เ้านาย เธอคงจะเกลียดขี้หน้าไปแล้ว กระนั้นก็ไม่กล้าโกรธผู้เป็นายจึงได้แต่พึมพำเสียงเบา “ฝีมือของลิลเลียนเก่งมากเลยนะ…”
ร็อบบ์ยิ้มปลอบใจ “ฉันก็ไม่ได้เก่งขนาดนั้นหรอก”
หญิงสาวตัวน้อยเม้มปากแน่นและเริ่มขึ้นเสียงเล็กน้อย “นายท่าน! ลิลเลียนตัดเย็บเสื้อผ้าเก่งจริง ๆ นะ!”
ชายหนุ่มเผยรอยยิ้มอ่อนโยน “เอางี้ละกัน มาทำไปพร้อม ๆ กันดีกว่า เสร็จแล้วก็มาดูกันว่าใครจะทำได้ดีกว่ากัน”
“ดีเลย!” ลิลเลียนพองแก้มเล็กน้อยและดูจริงจังอย่างมาก
ร็อบบ์หยิบกรรไกร เข็ม ด้ายและเครื่องมืออื่น ๆ ที่นายกเทศมนตรีส่งมาให้ เขาแบ่งผ้าฝ้ายสีขาวม้วนใหญ่กับสีย้อมออกเป็สองส่วน จากนั้นส่งให้ลิลเลียนครึ่งหนึ่ง ชายหนุ่มหัวเราะอย่างอารมณ์ดี “ฉันจะนับหนึ่งถึงสามนะ แล้วเราจะได้เริ่มกัน”
“จัดไป!”
“1... 2... 3... เริ่ม!”
ร็อบบ์ะโลั่น แต่ตัวเขาไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย เพียงมองไปที่หญิงสาวที่กำลังขะมักเขม้นพร้อมกับเอียงศีรษะดูว่าสาวใช้คนใหม่มีความสามารถเพียงใด
ลิลเลียนก้มหัวลงและเริ่มทำงานอย่างจริงจัง อย่างแรก เธอหยิบก้อนหินก้อนเล็ก ๆ ขึ้นมาบนพื้นแล้วขีดเส้นลงบนขอบผ้า เห็นได้ชัดว่ากำลังออกแบบวิธีการตัดผ้าออกให้น้อยที่สุด นี่เป็ผ้าฝ้าย ‘ราคาแพง’ ไม่ใช่ผ้ากระสอบ เธออยากใช้ให้คุ้มค่าที่สุด!
หลังจากวาดเส้นเสร็จแล้วก็เริ่มตัด กรรไกรเล็กขยับพลิ้วไหวไปตามสิ่งที่ออกแบบไว้ในเวลาไม่กี่วินาที จากนั้นเธอก็หยิบเข็มกับด้ายออกมาและเริ่มเย็บชิ้นส่วนด้านหน้ากับด้านหลังเข้าด้วยกัน
ร็อบบ์แอบชื่นชมว่าเธอเป็ผู้หญิงที่ขยันและคล่องแคล่ว แต่น่าเสียดายที่ชุดแบบนี้ไม่ใช่สไตล์ที่ฉันชอบ!
นี่มันชุดอะไรกัน? เสื้อนักโทษเหรอ? ไหนจะกระโปรงสุ่มไก่นั่นอีก ฉันจะไม่ยอมรับเด็ดขาดว่าผู้หญิงแต่งตัวแบบนี้เป็สาวใช้!!
เธอเป็คนในหมู่บ้านเล็ก ๆ คงไม่เคยเห็นชุดสาวใช้สุดสวยในโลกที่ฉันจากมาแน่ แม้จะเคยเห็น แต่จะตัดเย็บชุดที่มีการออกแบบซับซ้อนแบบนั้นได้อย่างไร?
เมื่อเห็นหญิงสาวยุ่งอยู่กับงานเป็เวลานาน ร็อบบ์จึงเอาผ้าฝ้ายกับกระป๋องสีดำออกมา แล้วเปลี่ยนอาชีพเป็ช่างตัดเสื้อ
เลือกไอเทมที่คุณ้าสร้าง [ชุดสาวใช้] เลือกวัสดุหนึ่ง [ผ้าฝ้ายสีขาว] และเลือกวัสดุสอง [สีดำ]
เริ่มการผลิต!
[ระบบแจ้ง ชุดที่สร้างขึ้นมีไว้เพื่อความสวยงาม พลังป้องกันคงที่ 10 และจะไม่ได้รับพลังป้องกันกับทักษะระดับปรมาจารย์ตัดเย็บ]
ผลิตเสร็จแล้ว!
ร็อบบ์โบกมือหนึ่งครั้ง ชุดของสาวใช้ก็ปรากฏขึ้น มันเป็สไตล์เดียวกับชุดของเรม! กระโปรงสีดำตกแต่งชายขอบสีขาว ถ้าใส่ชุดนี้ให้กับสาวผมฟ้า มันจะกลายเป็ความฝันสูงสุดของผู้ชายเชียวล่ะ!
ลิลเลียนที่อยู่ข้าง ๆ ก็เย็บกระโปรงสุ่มไก่ออกมาได้ในที่สุด… เธอสะบัดมันสองสามทีแล้วหันกลับมายิ้มให้ร็อบบ์ “นายท่าน ดูสิ ฉันทำเสร็จแล้ว…”
ก่อนที่จะพูดจบ หญิงสาวก็เห็นชุดสาวใช้ในมือชายหนุ่ม
ไม่ใช่เื่เกินจริงที่จะบอกว่าั้แ่พ่อแม่ให้กำเนิดมา เธอไม่เคยเห็นสิ่งใดสวยงามไปกว่านี้แล้ว ส่วนหนึ่งคงเพราะอาศัยอยู่ในเมืองเล็ก ๆ ไม่มีงานอดิเรกให้ทำมากมายนัก เวลาผ่านไปก็ถูกขายให้กับพ่อค้าและถูกนำตัวไปยังเมืองเวสต์วินด์ จากนั้นก็ได้เห็นคนสวมชุดสวยที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา นั่นคือภรรยาของพ่อค้าคนนั้น แต่กลับสวยไม่เท่าชุดที่อยู่ในมือร็อบบ์เลย!
ลิลเลียนทรุดกายลงกับพื้นพร้อมกับหอบหายใจหนัก ก่อนจะพูดด้วยความยากลำบาก “ฉันไม่ใช่สาวใช้ที่มีคุณสมบัติเหมาะสม อีกทั้งทักษะการตัดเย็บของฉันยังไม่ดีเท่านายท่าน”
“ฮ่า ๆ อย่าเศร้าไปเลย” ร็อบบ์ยิ้มให้เธอ “มีช่างตัดเสื้อมืออาชีพนับไม่ถ้วนเทียบฉันไม่ติด คุณไม่ใช่ช่างตัดเสื้อมืออาชีพสักหน่อย ดังนั้นเราไม่จำเป็ต้องแข่งขันกัน”
“เอ๊ะ?” ลิลเลียนรู้สึกสับสน เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเ้านายคนนี้ถึงเปรียบเทียบตัวเองกับช่างตัดเสื้อ เขาเป็นักบวชไม่ใช่เหรอ? คนสูงศักดิ์แบบนี้จะเรียนตัดเสื้อไปเพื่ออะไร?
“งั้นการแข่งขันก็ถือเป็โมฆะ” ร็อบบ์ยิ้มกว้าง “ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ซะ ส่วนกระโปรงสุ่มไก่… เอ่อ กระโปรงที่คุณทำขึ้นมาก็ให้ใส่เป็ชุดนอน แต่เมื่อออกไปข้างนอกให้เปลี่ยนใส่เป็ชุดสาวใช้ ฉันจะตัดให้อีกหลายชุด ๆ เพื่อจะได้สับเปลี่ยนในแต่ละวัน”
“ขอบคุณค่ะนายท่าน” ลิลเลียนสวมชุดสาวใช้อย่างมีความสุข จริง ๆ แล้วสาว ๆ ต่างก็รักสวยรักงาม เมื่อก่อนมันไม่ใช่แบบนี้ แต่ตอนนี้พวกเธอ้าใส่ชุดสวย ๆ …ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะทำให้ตัวเองไม่มีความสุข
แน่นอนว่าสิ่งที่มีความสุขที่สุดคือการได้พบกับเ้านายที่อ่อนโยนและใจดี ไม่เพียงเท่านั้น แต่เขายังใช้เงินมากมายซื้อของให้เธอด้วย …สาวใช้ผู้อ่อนน้อมถ่อมตนอย่างเธอสวมชุดผ้ากระสอบก็ถือว่าเยี่ยมแล้ว เพราะคนรับใช้ในตระกูลผู้ดีหลายคนยังสวมใส่ผ้ากระสอบสกปรกตลอดทั้งปี
นายท่านใช้ผ้าฝ้ายราคาแพงตัดเย็บเสื้อผ้าให้เธอ อีกทั้งยังได้ชุดนอนมาสวมใส่ ซึ่งเด็กสาวธรรมดาทั่วไปอาจจะไม่ได้รับการปฏิบัติที่ดีเช่นนี้ นับประสาอะไรกับทาส…
ลิลเลียนตักน้ำจากบ่อเพื่อนำไปอาบน้ำในโบสถ์ ท่าทางของเธอดูมีความสุขอย่างมาก
แม้ว่าโบสถ์จะมีขนาดเล็ก แต่ก็มีหลายห้อง เนื่องจากมีการพิจารณาปัญหาความเป็อยู่ของนักบวช แม่ชี คนรับใช้ และอื่น ๆ ในระหว่างการก่อสร้าง
ร็อบบ์ไม่ได้ตระเตรียมห้องไว้ให้ แต่ลิลเลียนก็พบห้องคนรับใช้ด้วยตัวเอง
นายกเทศมนตรีจัดเตรียมของใช้ในชีวิตประจำวันไว้ในห้องร็อบบ์เท่านั้น ส่วนห้องอื่น ๆ ล้วนว่างเปล่า
ลิลเลียนมองไปที่ห้องคนรับใช้ซึ่งไม่มีเครื่องเรือนใด ๆ พลางคิดกับตัวเองว่า ‘ฉันต้องหาหญ้าแห้งมาปูพื้น ไม่งั้นคงต้องนอนหลังขดหลังแข็งทั้งคืนแน่!’
หลังจากอาบน้ำสวมชุดสาวใช้ที่ร็อบบ์ตัดให้เรียบร้อย เธอจึงเดินไปเก็บหญ้าแห้ง …ตอนนี้รู้สึกว่าร่างกายเบาสบายอย่างมาก ชีวิตใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว! และต้องดีกว่าตอนอยู่กับป้าแน่ ๆ!
เธอเห็นเพียงแวบเดียวว่าเ้านายใหม่กำลังนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้หินในสนาม
ลิลเลียนถามด้วยความกังวล “นายท่าน! คุณไม่สบายรึเปล่า”
“ไม่!” ร็อบบ์ตอบกลับ “ฉันก็แค่ี้เีเกินกว่าจะขยับตัว”
กลายเป็ว่าร็อบบ์เริ่มี้เีแล้ว!
หลังจากที่วุ่นวายมานานก็จัดการเื่สาวใช้ได้ในที่สุด ตอนนี้มีสาวสวยกำลังคอยช่วยเขาทำงานบ้าน เขามั่นใจว่าตัวเองคงี้เีหนักขึ้นกว่าเดิม แน่นอนสิ มีคนมาช่วยแล้วไงล่ะ!
เขาทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งหินอย่างเกียจคร้านขณะมองดูลิลเลียนที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ หลังจากที่หญิงสาวตัวเล็ก ๆ ได้อาบน้ำแต่งตัวใหม่แล้ว ชายหนุ่มจึงสังเกตได้ว่าผิวของเธอขาวสะอาดราวกับหิมะ เส้นผมสีทองสยายไปทั่วแผ่นหลัง และสวมชุดสาวใช้ที่เขาตัดให้!
ผู้หญิงที่น่ารักคนนี้ซื้อได้ด้วยเงินแค่ห้าเหรียญทอง ระบบศักดินานั้นเกินไป… เกินไป… ดีเกินไป!!
ไม่มีสิ่งที่ดีในเกมได้ขนาดนี้!
2K
