อยู่ดี ๆ ฉันก็กลายเป็นภรรยาตัวแสบของนายพลผู้เย็นชา

บทที่ 40 ทำไมถึงแอบดูจดหมายของคนอื่น

        "หลังจากที่ตระกูลกู้เกิดเรื่อง ฉันเห็นว่าคนที่จะออกหน้าแทนกู้ชิงเฉิง ก็เหลือแค่คุณกับฉันแล้ว ดังนั้นของของกู้ชิงเฉิงก็ให้เราสองคนเก็บไว้ก็พอแล้ว อันนี้ให้คุณเก็บไว้เป็นที่ระลึก"

        เมื่อได้ยินคำพูดของซือหนาน กวนชิงชิงก็เช็ดน้ำตาแล้วเงยหน้าขึ้น เครื่องสำอางเลอะเล็กน้อย เธอพูดเสียงแหบ

        "ฉันคิดว่ากู้ชิงเฉิงไม่ได้ตกทะเลโดยบังเอิญหรอก ลุงป้าตระกูลกู้ก็ไม่ได้ตายในกองเพลิงโดยบังเอิญ ทั้งหมดนี้ต้องเป็นแผนร้ายแน่ ๆ "

        ซือหนานไม่เข้าใจ มองเธออย่างสงสัย

        กวนชิงชิงรีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าที่พกติดตัว บนนั้นเป็นบันทึกการสนทนาระหว่างเธอกับกู้ชิงเฉิงในเช้าวันที่ตระกูลกู้เกิดเรื่อง

        "คุณดูสิ เช้าวันนั้นกู้ชิงเฉิงยังบอกฉันอยู่เลยว่าลู่เจิ้งหลิงนัดเธอกับครอบครัวไปทานข้าวด้วยกันที่บ้านพักบนยอดเขาตอนกลางคืน แต่พอเกิดเรื่องขึ้นมา ตำรวจ สืบสวนแล้ว ลู่เจิ้งหลิงกลับบอกว่าเขาไปต่างจังหวัดวันนั้น กลายเป็นว่ากู้ชิงเฉิงพาพ่อแม่ไปทานข้าวที่บ้านพักบนยอดเขาเอง นี่มันแปลกเกินไปแล้วไม่ใช่เหรอ?"

        "ทำไมคุณไม่บอกตำรวจเรื่องพวกนี้ล่ะ?"

        "ไม่มีประโยชน์หรอก" กวนชิงชิงสูดลมหายใจลึก ๆ สีหน้าไม่ดีนัก "ฉันให้ตำรวจดูแล้ว ตำรวจบอกว่านี่ไม่ได้พิสูจน์ว่าคืนนั้นลู่เจิ้งหลิงไปตามนัด แถมยังมีหลักฐานเพียงพอว่าลู่เจิ้งหลิงไม่ได้อยู่ที่เกิดเหตุจริง ๆ แต่ฉันกลับไม่เชื่อเลย บังเอิญจังเลยนะ พอตระกูลกู้เกิดเรื่อง เขาก็ไม่อยู่ในเยี่ยนจิงพอดี"

        ซือหนานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็ทุบโต๊ะเบาๆ ทีหนึ่ง เสียง 'ปัง' ดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงเย็นชาของเขา

        "เรื่องนี้ฉันจะสืบให้ถึงที่สุด ถ้าเกี่ยวข้องกับลู่เจิ้งหลิงจริง ๆ ฉันจะให้เขาชดใช้ชีวิตให้กู้ชิงเฉิง"

        "..."

        ยามราตรีมืดมิด--

        เยี่ยชิงหวนเล่นไมโครบล็อกจนพอใจแล้ว พลิกตัวดึงผ้าห่มนอนลง ยื่นมือปิดไฟอ่านหนังสือข้างตัวเอง แล้วพูดกับคนข้าง ๆ

        "ราตรีสวัสดิ์"

        ขมับของเส้าอวิ่นเฉินกระตุกอย่างรุนแรง มือที่กำลังจะพลิกหน้าหยุดชะงักไป

        เช้าวันรุ่งขึ้น

        เนื่องจากต้องไปทำงานเยี่ยชิงหวนจึงตื่นแต่เช้า

        ทั้งบ้านตระกูลเส้า คุณปู่นอนไม่ค่อยหลับ ตอนเช้าไม่ค่อยทานอาหารเช้าร่วมกับทุกคน ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาตื่นนอนของหลี่เหมยลี่และลูกสาว ดังนั้นตอนทานอาหารเช้าจึงมีเพียงเธอและเส้าอวิ่นเฉินสองคน

        คนรับใช้นำจดหมายฉบับหนึ่งมาให้ "คุณนาย นี่เป็นจดหมายที่อยู่ในตู้จดหมายเมื่อวานน่ะครับ ลืมเอามาให้คุณ ใช่ของคุณนายหรือเปล่า?"

        เยี่ยชิงหวนกลืนเกี๊ยวซ่าลงคอ รับจดหมายมาด้วยมือข้างเดียวแล้วดูผ่าน ๆ พลางพยักหน้า

        "อืม ใช่ของฉัน"

        เส้าอวิ่นเฉินที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ชำเลืองมองอย่างจงใจและไม่จงใจ "ฉินอู่?"

        เยี่ยชิงหวน เงยหน้าขึ้น "คุณแอบดูจดหมายคนอื่นทำไม?"

        "ตัวอักษรใหญ่ขนาดนั้นสองตัว ถึงผมไม่อยากดูก็ยากที่จะไม่เห็นนะ" เส้าอวิ่นเฉินสีหน้าเรียบเฉย "ฉินอู่เป็นใคร? ไม่เคยได้ยินคุณพูดถึงมาก่อน"

        เยี่ยชิงหวนตอบอย่างขอไปที

        "เพื่อนฉัน ผู้หญิง"

        เธอเน้นย้ำคำว่า 'ผู้หญิง' สองคำ แล้วเก็บจดหมายเข้ากระเป๋า ท่าทางไม่ตั้งใจจะอ่านจดหมายต่อหน้าเส้าอวิ่นเฉิน

        ยังไงก็เป็นผู้หญิง ไม่ได้นอกใจไปคบชู้กับผู้ชายอื่น คุณชายใหญ่ คุณวางใจได้แล้ว

        หลังจากทานอาหารเช้าไปได้สองสามคำ เยี่ยชิงหวนก็รีบออกจากบ้านไป

        มองเธอเดินจากไป คนใช้ที่เพิ่งรับจดหมายเดินไปที่โต๊ะอาหาร

        "ผู้ส่งจดหมายน่าจะเป็นผู้หญิงแน่ ๆ ส่งมาจากเรือนจำหญิงเยี่ยนจิง เนื้อหาบอกว่าเธอจะออกจากคุกในอีกสองวันนี้ นัดพบกับคุณนายแต่ไม่ได้พูดอะไรอื่น"

        คนในเรือนจำงั้นเหรอ?

        เส้าอวิ่นเฉิน ยกมุมปาก ดวงตาเปล่งประกายอ่อน ๆ

        เธอมีความสามารถพอที่จะทำให้เพื่อนในคุกมาพึ่งพาเธอได้เมื่อออกมา โดยไม่กลัวว่าจะเจอปัญหา

        คนใช้ที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยถามขึ้น

        "คุณชาย จะให้คนไปสืบประวัติของฉินอู่คนนี้ไหมครับ ว่าทำไมถึงติดคุก?"

        เส้าอวิ่นเฉินมองเธอแวบหนึ่ง สายตาเย็นชา

        "ดูเหมือนเธอจะสนใจอ่านจดหมายมากนะ"

        "ไม่...ไม่ใช่...ครับ" ใบหน้าของคนใช้ซีดขาว ตกใจจนเหงื่อออก "ผมคิดว่าคุณชายคงกังวลเรื่องความปลอดภัยของคุณนายผมไม่ได้มีเจตนาอื่นครับ"

        "อย่าฉลาดเกินตัว"

        หลังจากทิ้งคำพูดนี้ไว้ เส้าอวิ่นเฉิน ก็ออกจากโต๊ะอาหาร โดยมีผู้ช่วยคอยเข็นรถให้ ไปที่เขตทหารเหมือนทุกครั้ง

        หลังจากทำงานทั้งวันในแผนกต่าง ๆ เสร็จแล้ว ตอนบ่ายเยี่ยชิงหวน ก็รีบออกจากที่ทำงาน

        นั่งแท็กซี่ไปที่สถานีรถไฟใต้ดินตงหัวเหมิน ทางออกหมายเลข 2 มองเห็นร่างกายที่แข็งแรงอยู่ไกล ๆ ราวกับรูปปั้น ยืนนิ่งอยู่ด้านข้าง

        ในช่วงสามฤดูร้อน ร่างนั้นยืนโดดเด่นเป็นทัศนียภาพ ผู้คนที่ผ่านไปมาอดไม่ได้ที่จะหยุดมอง

        เธอสวมรองเท้าบู๊ตมาร์ติน สอดขากางเกงลายพรางไว้ในรองเท้า เสื้อกล้ามสีดำเปิดเอวโชว์เส้นกล้ามท้องและกระดูกไหปลาร้าที่สวยงาม ผมสั้นเรียบร้อยดูดี ใบหน้าเป็นสีน้ำตาลอ่อนแสดงถึงสุขภาพที่ดี โครงหน้าลึก จมูกโด่งเป็นสัน คิ้วและดวงตาแฝงไปด้วยความเป็นชายชาตรีทหาร สะพายกระเป๋าเป้สีดำใบใหญ่

        "ทำไมต้องเท่ขนาดนี้ด้วยล่ะ?"

        เยี่ยชิงหวน วิ่งปรี่เข้าไปทันทีที่ลงจากรถ กอดฉินอู่อย่างแน่นหนา "ฉันนึกว่าเธอไม่ตั้งใจจะติดต่อฉันแล้วซะอีก รอมานานแล้ว ทำไมไม่ส่งให้เร็วกว่านี้ล่ะ?"

        "จดหมายที่ส่งออกมาจากคุกต้องผ่านการตรวจสอบ มันเลยช้า"

        เสียงของฉินอู่แหบแห้งเล็กน้อย พูดช้ากว่าปกติ เหมือนไม่คุ้นชินกับการพูด ฟังดูติดขัด

        "ก็จริง" เยี่ยชิงหวนยิ้มหน้าบาน "โชคดีที่วันนี้ฉันเพิ่งได้รับพอดี ไม่งั้นเธอคงต้องรอฉันอยู่ที่นี่อีกหลายวัน ไปกันเถอะ เดี๋ยวฉันเลี้ยงข้าวมื้อดี ๆ สักมื้อ"

        เยี่ยชิงหวนและฉินอู่รู้จักกันในคุกหญิง

        ตอนนั้นเจ้าของร่างเดิมได้เสียชีวิตไปแล้ว กู้ชิงเฉิงได้เกิดใหม่ในร่างของเธอ กำลังโดนพวกผู้หญิงบ้าในคุกทำร้ายอยู่พอดี ฉินอู่ก็ช่วยเธอไว้ในตอนนั้น ดังนั้นในช่วงเวลาที่เกิดใหม่ สิ่งแรกที่เธอเห็นเมื่อลืมตาขึ้นมาก็คือฉินอู่

        ไม่มีใครคาดคิดเลยว่าผู้หญิงคนนี้ที่ปกติเงียบขรึม ถูกคนอื่นด่าว่าทำร้ายสองสามคำก็ไม่โต้ตอบ จะมีฝีมือดีขนาดนี้ สามหมัดสองเตะก็ปราบพวกผู้หญิงทั้งห้องได้อย่างราบคาบ คนหนึ่งแขนหักเลยทีเดียว

        ตอนนั้นเธอใกล้จะพ้นโทษแล้ว จึงให้ที่อยู่ของตระกูลเส้ากับฉินอู่ บอกให้เธอส่งจดหมายไปที่ตระกูลเส้าก่อนออกจากคุก นัดเจอกันข้างนอก

        ในร้านสุกี้ ไอน้ำลอยฟุ้ง

        เยี่ยชิงหวนมองจานที่กองสูงเป็นสิบ ๆ อย่างตาค้าง อึ้งไปเลย

        "ตอนอยู่ในคุกก็ไม่เห็นเธอกินเยอะขนาดนี้เลย ระวังท้องเสียนะ"

        ฉินอู่ก้มหน้าก้มตากินเนื้ออยู่ ได้ยินแล้วส่ายหน้า ทำท่าไม่ใส่ใจ

        เยี่ยชิงหวนหัวเราะแห้ง ๆ จำต้องโบกมือเรียกพนักงานเสิร์ฟที่ยืนอึ้งอยู่ไกล ๆ

        "ขอเนื้อวัวอีกห้าจาน"

        หลังจากที่ฉินอู่กินอิ่มและดื่มจนเมาแล้ว เยี่ยชิงหวนจึงถามถึงเรื่องสำคัญ

        "คุณยังไม่ได้ตัดสินใจเลยหรือว่าจะออกไปทำอะไร?"

        ฉินอู่พยักหน้าเล็กน้อย สีหน้าดูเซื่องซึมไปบ้าง "มีประวัติอาชญากรรม สนามมวยไม่รับแล้ว"

        ก่อนหน้านี้ตอนที่สนิทกันในคุก ฉินอู่บอกเธอว่าตนเคยเป็นโค้ชในสนามมวย เช่นเดียวกับเยี่ยชิงหวน เธอถูกตัดสินจำคุกสามปีในข้อหาฆ่าคนตายโดยไม่เจตนา ซึ่งเข้าไปพร้อมกับเยี่ยชิงหวนพอดี เพียงแต่ตอนแรกไม่ได้ถูกจัดให้อยู่ห้องเดียวกัน

        คนที่มีประวัติอาชญากรรม สถานที่ดำเนินการที่ถูกกฎหมายไม่กล้ารับเข้าทำงาน

        "ไม่มีที่อื่นที่ไม่มองคนด้วยสายตาแบบนั้นเลยหรือ?"

        "ก็มี ไนต์คลับไง"

        "หา?" สีหน้าของเยี่ยชิงหวน เปลี่ยนไป "เธอล้อฉันเล่นใช่ไหมเนี่ย?"