ทะลุมิติมาเป็นแพทย์หญิงตัวร้ายพร้อมลูกชายอัจฉริยะ【จบ】

        กู้ชิงเฉิงเหลือบมองโม่อวี้เฉินเล็กน้อยส่วนใหญ่ล้วนมาจากเนื้อหาที่กำหนดไว้ในนิยาย จึงระแวดระวังอยู่เสมอนางรู้ว่าเขาเป็นของนางเอกและต้องอยู่ห่างจากเขาทั้งยังรู้ว่าเขาให้ความสำคัญกับผลประโยชน์เป็นอันดับแรกและวางแผนทุกสิ่งอย่างถี่ถ้วนทำสิ่งต่างๆ ล้วนวางแผนไว้อย่างสมบูรณ์แบบ

        นางไม่คิดว่าครั้งนี้เขาจะทำมากมายขนาดนี้ไม่เพียงค้นหาแผนที่ที่ทำให้กู้ตงหลิงเสื่อมเสียชื่อเสียงเท่านั้นแต่เมื่อครู่เขายังขัดขวางการกระทำของกู้ตงหลิงที่คิดจะแย่งชิงแผนที่อีกด้วย

        รุ่ยอ๋องที่อยู่ด้านข้างก็หรี่ตาลงรอยยิ้มที่มุมปากลึกลงไปอีก ดูเหมือนวันนี้จะเป็นการแสดงอันน่าตื่นตาตื่นใจที่น่าจะทำให้กู้ตงหลิงพ่ายแพ้อย่างราบคาบ

        “แผนที่อะไรกัน ให้พวกเราได้ดูกันหน่อยเถอะสิ่งที่องค์รัชทายาทมอบให้ตระกูลกู้ จะต้องไม่ธรรมดาแน่หรือว่าจะเป็นแผนที่ขุมทรัพย์กัน?” มีผู้คนเริ่มส่งเสียงพูดคุยและแสดงความตื่นเต้นของที่องค์รัชทายาทมอบให้ย่อมไม่ธรรมดา ทำให้ผู้คนต่างตั้งตารอคอยเป็นอย่างยิ่ง

        “ใช่แล้ว! ให้พวกเราได้เปิดหูเปิดตาหน่อย”

        “ราชครูกู้ อย่าเก็บไว้คนเดียวสิ”

        ผู้คนส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวในตอนแรกเป็นเพราะฮ่องเต้และฮองเฮาทรงประทับอยู่ ผู้คนจึงไม่กล้าพูดอะไรมากแต่เมื่อพูดไปสองสามประโยคแล้วเห็นว่าทั้งสองคนไม่ทรงแสดงท่าทีใดๆทุกคนก็เริ่มกล้าหาญขึ้นมา

        เพราะในเวลานั้นฮ่องเต้และฮองเฮาก็อยากจะรู้เช่นกันว่ามันคืออะไรการที่แผนที่ถูกนำออกมาอย่างเปิดเผยเช่นนี้ ทำให้ผู้คนรู้สึกสับสนเป็นอย่างยิ่ง

        กู้ตงหลิงร้อนใจยิ่งนักใบหน้าซีดเผือด นางหายใจถี่แผนที่ผืนนี้จะต้องไม่ถูกเปิดเผยต่อหน้าสาธารณชนเป็นอันขาด!

        มิเช่นนั้นเรื่องราวในอดีตจะต้องถูกขุดคุ้ยออกมาอย่างแน่นอน หากกู้ชิงเฉิงตายไปแล้วเรื่องนี้ก็ยังพอจะระงับได้ แต่บัดนี้นางยังมีชีวิตอยู่ทั้งยังไม่ได้โง่งมเหมือนเมื่อก่อน กู้ตงหลิงย่อมหวาดกลัวเป็นธรรมดา

        “พ่อบ้าน” กู้หยวนเจี๋ยรู้สึกไม่สบายใจนักขณะเดียวกันก็แอบเหลือบมองฮ่องเต้ ในเมื่อเรื่องนี้ไม่อาจปกปิดได้เขาจึงจำต้องทำใจและตะโกนเรียกพ่อบ้านไปครั้งหนึ่งใบหน้าของเขาก็ซีดเซียวสลับกับเขียวคล้ำเรื่องราวสองสามวันนี้ทำให้เขาร้อนใจจนแทบทำอะไรไม่ถูกแล้ว

        “ขอรับ นายท่าน” พ่อบ้านก็เหงื่อตกไม่น้อยไม่รู้จะทำอย่างไรดี เขาเหลือบมองกู้ตงหลิงอีกครั้ง วันนี้คุณหนูใหญ่ดูแปลกไปแต่ในสถานการณ์เช่นนี้ แม้จะมีเรื่องอะไร ก็ไม่อาจปกปิดได้เขาจึงทำได้เพียงนำแผนที่ออกมาคลี่ออกอย่างช้าๆ

        ใจของกู้ตงหลิงกระตุกวูบนางยกมือขึ้นอย่างรวดเร็วคว้าถ้วยน้ำที่อยู่ข้างตัวมาแม้จะรู้ว่าการทำเช่นนี้เป็นเรื่องโง่เขลา แต่บัดนี้ก็ไม่มีทางอื่นใดอีกแล้วนางต้องทำลายแผนที่เสียก่อน มิเช่นนั้น นางจะต้องจบสิ้นอย่างแท้จริง

        นางไม่ได้สาดน้ำออกไปโดยตรงแต่เท้าของนางกลับสะดุดเข้ากับโต๊ะ ทำให้ร่างทั้งร่างพุ่งออกไปถ้วยน้ำในมือหลุดออกจากมือและสาดรดลงบนแผนที่ผืนนั้น

        “คุณหนูใหญ่...” พ่อบ้านตกตะลึงเขาคิดจะยกมือขึ้นไปช่วยประคองกู้ตงหลิง แต่ด้วยน้ำที่สาดกระเซ็นไปทั่วทำให้เขาแข็งทื่อไปหมด

        “โอ้ สวรรค์...” ผู้คนต่างตกใจไปตามกัน

        “ความตั้งใจขององค์รัชทายาทถูกทำลายลงเช่นนี้หรือ” มีคนกล่าวด้วยความเสียดาย

        กู้ชิงเฉิงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยพลางส่งเสียง‘ฮึ’ ในลำคอ “สมแล้วที่เป็น...กู้ตงหลิง” นางพูดพลางกำมือแน่น

        แม้แผนที่นี้จะไม่ได้ถูกเปิดเผยต่อสาธารณะแต่ก็ยังคงทำให้กู้ตงหลิงต้องอับอายขายหน้า ผู้มีสายตาแหลมคม เมื่อได้เห็นก็ย่อมรู้ว่ามีเบื้องหลัง การกระทำนี้ชัดเจนเกินไปแล้ว

        แต่โม่อวี้เฉินกลับยิ้มเล็กน้อยด้วยท่าทีไม่ใส่ใจ

        “เกิดอะไรขึ้น?” กู้ชิงเฉิงยังคงถามออกไปโดยไม่รู้ตัว

        “ก็แค่ตัวตลกที่พยายามจะสร้างเรื่องวุ่นวายน่ะ” โม่อวี้เฉินกล่าวด้วยเสียงฮึดฮัด

        ในขณะนี้พ่อบ้านได้ส่งมอบแผนที่ให้แก่กู้หยวนเจี๋ยก่อนสิ่งนี้ควรจะส่งมอบให้แก่ราชครูโดยตรง หลังจากนั้นพ่อบ้านจึงเข้าไปประคองกู้ตงหลิง

        ตอนนี้ใบหน้าของกู้ตงหลิงยังคงซีดเผือดนางยังไม่สามารถปรับอารมณ์ให้เป็นปกติได้ นางได้กล่าวขอโทษต่อฮ่องเต้พลางกำมือแน่น

        ใจของนางก็เย็นยะเยือกนางไม่คาดคิดว่าองค์รัชทายาทจะจงใจเล่นงานตนถึงเพียงนี้ นางทุ่มเทกายใจเพื่อเขาช่วยเหลือเขามากมาย แต่กลับได้รับผลเช่นนี้ ความเกลียดชังค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจนาง

        มือของกู้หยวนเจี๋ยสั่นเทาเล็กน้อยเขามองแผนที่ที่เปียกชื้นด้วยน้ำพลางครุ่นคิดว่าจะกราบทูลฮ่องเต้เช่นไรดีก่อนจะจำใจเดินไปเบื้องหน้าฮ่องเต้ คุกเข่าลงแล้วถวายแผนที่ด้วยสองมือ

        ยามนี้สีหน้าของฮ่องเต้ฉินมืดครึ้ม แผนการของกู้ตงหลิงนั้นต่ำต้อยยิ่งนักแม้แต่ฮองเฮาก็ยังขมวดคิ้ว นางไม่เข้าใจว่ากู้ตงหลิงคิดจะทำสิ่งใดในสถานการณ์เช่นนี้ช่างเสียกิริยาและน่าหงุดหงิดใจยิ่งนัก

        ฮ่องเต้ฉินรับแผนที่มาด้วยสีหน้าเย็นชาเดิมทีบนใบหน้านั้นมีแต่ความหนาวเย็น แต่แล้วก็ฉายแววไม่อยากจะเชื่อและตามมาด้วยความตกตะลึงทั่วทั้งร่างของเขาแผ่รังสีเย็นเยียบออกมาราวกับอำนาจกดดันทำให้ผู้คนรอบข้างรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล

        เดิมทีผู้คนยังคงวิพากษ์วิจารณ์เรื่องราวที่เพิ่งเกิดขึ้นแต่ยามนี้ ภายใต้แรงกดดันของฮ่องเต้ฉิน ทุกคนต่างเงียบเสียงลงไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง

        กู้ชิงเฉิงไม่ได้อยู่ห่างจากฮ่องเต้ฉินนักโดยมีเพียงฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลกู้และองค์รัชทายาทคั่นกลาง นางรู้สึกใจเต้นแรงความรู้สึกราวกับภูผาที่กำลังทับลงมา ทำให้นางตกใจไม่น้อยสมกับเป็นผู้ปกครองแผ่นดิน อำนาจบารมีช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนักนางอดไม่ได้ที่จะใจสั่นและพยายามยืนหยัดอย่างยากลำบาก

        “องค์รัชทายาท” ในขณะนั้นดวงพระเนตรของฮ่องเต้ฉินฉายแววสังหาร ก่อนจะมองไปยังโม่อวี้เฉินอย่างเย็นชา“นี่มันเรื่องอะไรกัน?” เขาออกแรงบีบแผนที่ในมือเล็กน้อยแสดงว่าเขากำลังมีโทสะ

        ผู้คนต่างไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นเพียงแค่แผนที่ใบเดียว เหตุจึงทำให้ฮ่องเต้ทรงกริ้วถึงขั้นคิดสังหารคน

        กู้ชิงเฉิงหันไปมองโม่อวี้เฉินพลันแววตาฉายแววกังวลเล็กน้อย โม่อวี้เฉินยกมือขึ้นตบนางที่ไหล่เป็นเชิงบอกให้นางไม่ต้องกังวล ท่าทางของทั้งสองช่างสนิทสนมยิ่งนักในสายตาของทุกคน ความสัมพันธ์ของทั้งสองนั้นดีเยี่ยมประกอบกับกู้จิ่งเซวียนที่น่ารักน่าเอ็นดู หลายคนต่างก็รู้สึกอิจฉา

        หลังจากปลอบประโลมกู้ชิงเฉิงแล้วโม่อวี้เฉินก็ลุกขึ้นยืน “เสด็จพ่อนี่คือแผนที่ที่ลูกบังเอิญได้มาลูกเชื่อว่าเสด็จพ่อก็เห็นแล้วว่านี่คือแผนที่แสดงสถานการณ์ของด่านที่แม่ทัพไป๋และขุนพลหนุ่มหลายนายประจำการอยู่พ่ะย่ะค่ะ!”

        ฮ่องเต้ฉินมองเขาอย่างเย็นชาแต่ไม่ได้ตอบอะไร เพียงรอฟังถ้อยคำต่อไปของโม่อวี้เฉินก็เท่านั้น

        กู้ตงหลิงที่ยังคงตกใจไม่หายเมื่อได้ยินคำกล่าวนี้ ร่างกายนางก็พลันแข็งทื่อไปชั่วขณะนางทำลายแผนที่นั้นทิ้งไปแล้ว ไฉนพวกเขาจึง… ร่างกายนางราวกับถูกกระแทกอย่างแรงสั่นสะท้านอย่างหนัก

        สาวใช้ข้างกายยกมือขึ้นประคองกู้ตงหลิง“คุณหนูใหญ่ ท่านไม่สบายหรือเจ้าคะ?”

        “อ๊ะ...” กู้ตงหลิงพลันกรีดร้องเสียงแหลมความหวาดกลัวในใจนั้นลึกซึ้งเกินไป การสัมผัสของสาวใช้ทำให้นางตกใจ

        แม้แต่กู้หยวนเจี๋ยยังตกตะลึง“ตงหลิง เจ้าทำอะไรน่ะ?” การเสียมารยาทเช่นนี้ต่อหน้าฮ่องเต้และฮองเฮาช่างไม่รักชีวิตเสียจริง

        “ยังไม่คุกเข่าขออภัยโทษอีก!” กู้หยวนเจี๋ยกัดฟันกล่าวใบหน้าชราของเขาซีดเผือด ช่างเป็นเรื่องที่ไม่จบสิ้นเรื่องหนึ่งก็มีเรื่องใหม่เกิดขึ้นอีกแล้ว แผนที่นี้ชัดเจนว่าเป็นหายนะ ใจของเขาก็เต้นระรัว

        กู้ตงหลิงรีบคุกเข่าก้มหน้านางจะหยิ่งผยองสักเพียงใด แต่ต่อหน้าฮ่องเต้และฮองเฮาก็ต้องแสร้งทำตัวเหมือนลูกแกะน้อย หากไม่ใช่เพราะการแสดงของนางนั้นยอดเยี่ยมก็คงไม่มีสถานะและชื่อเสียงในวันนี้ ทว่ายามนี้ ดูเหมือนทุกสิ่งกำลังจะพังทลายลง

        “ฝ่าบาท ฮองเฮาโปรดระงับโทสะด้วยเพคะ หม่อมฉันไร้มารยาท สมควรตาย!” กู้ตงหลิงสงบลงอย่างรวดเร็ว ไม่ว่าอย่างไรนางก็ต้องเผชิญหน้าวันนี้เรื่องนี้คงไม่อาจจบลงด้วยดี นางต้องหาทางพลิกสถานการณ์กลับมาให้ได้

        เรื่องนี้ผ่านไปห้าปีแล้วอีกทั้งพยานและหลักฐานในตอนนั้นก็ถูกทำลายไปหมดแล้ว เมื่อคิดถึงตรงนี้นางก็รู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาบ้าง

        “หากเจ้าไม่สบาย ก็ลงไปพักผ่อนก่อนเถิด” ฮองเฮายังคงชื่นชอบกู้ตงหลิงในตอนนี้จึงเอ่ยขึ้นก่อน เพื่อขัดจังหวะฮ่องเต้

        ทว่ากู้ตงหลิงกลับส่ายหน้าอย่างแน่วแน่“วันนี้เป็นวันเกิดของท่านย่า หม่อมฉันยังไม่ได้ร่ายรำเลยเพคะหม่อมฉันไม่เป็นไร ขอบพระทัยฮองเฮาเพคะ”

        ที่จริงแล้วนางอยากรู้ว่าแผนที่นั้นเป็นอย่างไรแม้จะถูกทำลายไปแล้ว เหตุใดฮ่องเต้จึงยังทรงกริ้ว

        คิ้วของฮ่องเต้ฉินยังคงขมวดแน่นแสดงถึงความไม่พอใจ แต่เมื่อเห็นฮองเฮาเอ่ยปาก เขาจึงไม่ได้เอ่ยสิ่งใดอีกเพียแต่เหลือบมองกู้ตงหลิงด้วยสายตาเย็นชา

        ทันทีที่แผนที่ปรากฏกู้ตงหลิงก็เสียอาการซ้ำแล้วซ้ำเล่าอาจกล่าวได้ว่าแผนที่นี้มีความเกี่ยวพันกับกู้ตงหลิงอย่างแน่นอน