“หนึ่งล้านหยวน?”
เซเลน่าเบิกตากว้างจนแทบถลน หัวใจของเธอพองโตจนคับอก หยาดน้ำตาแห่งความปีติเอ่อคลอ สำหรับนักศึกษาแลกเปลี่ยนที่เคยไม่มีเงินแม้แต่จะจ่ายค่าเช่าห้องเดือนละไม่กี่ร้อยหยวน เงินหนึ่งล้านหยวนคือปาฏิหาริย์ที่พลิกชีวิตเธอไปตลอดกาล ผู้ชายคนนี้นอกจากจะให้ที่พักพิง ให้ลูกที่น่ารักแล้ว เขายังประทานความมั่งคั่งระดับเศรษฐีให้เธอด้วย
“ขอบคุณค่ะขอบคุณมากจริงๆ คุณเยว่”
เซเลน่าโผเข้ากอดแขนเขาแน่น ร่างกายอวบอิ่มเบียดชิดอย่างไม่หวงตัว
ขณะที่เดินกลับไปที่รถ หญิงสาวเขย่งปลายเท้าขึ้นมากระซิบที่ข้างหูของเขาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าและเต็มไปด้วยไฟราคะ ใบหน้าของเธอแดงซ่านจนถึงใบหู
“คุณดีกับฉันขนาดนี้ พอกลับถึงอพาร์ตเมนต์ ฉันจะตอบแทนคุณให้คุ้มเลยค่ะ ฉันจะใช้ปากอมให้คุณยาวๆ เป็ชั่วโมงเลย”
เยว่จั้งเลิกคิ้วเล็กน้อย รอยยิ้มพอใจถูกจุดขึ้นบนใบหน้า ความจงรักภักดีที่ซื้อได้ด้วยเงินและไหวพริบมันหอมหวานเสมอ ชายหนุ่มสตาร์ทเครื่องยนต์ บังคับพวงมาลัยมุ่งหน้ากลับสู่เมืองของตนเอง
ในใจของเขากำลังนึกสนุกพอกลับไปถึงอพาร์ตเมนต์ เซเลน่าจะได้ทำตามคำสัญญาที่ให้ไว้ ส่วนเขาก็ยังมีนัดสะสางปัญหากับทนายสาวคนสวยที่กำลังท้องโตหลบอยู่ใต้เสื้อโค้ทตัวนั้น
‘เตรียมตัวรับแรงกระแทกได้เลยคุณทนายเนี่ย บ้านของฉัน กำลังจะต้อนรับทายาทคนที่สองแล้ว’
............................................
บรรยากาศบนชั้น 5 ของอพาร์ตเมนต์ที่ถูกดัดแปลงเป็โซนวีไอพีส่วนตัวของเยว่จั้ง อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของแป้งเด็กและนมผง
ทันทีที่เยว่จั้งและเซเลน่าผลักประตูเข้ามาในห้องพักขนาดใหญ่ ป้าหวัง พี่เลี้ยงเด็กวัยกลางคนก็รีบอุ้มอเล็กซานเดอร์ทารกน้อยที่กำลังแผดเสียงร้องไห้จ้าเดินเข้ามาหาด้วยสีหน้ากังวลเล็กน้อย
“คุณเยว่ คุณเซเลน่า กลับมาแล้วหรือคะ โธ่เอ๊ยอเล็กซ์น้อยงอแงมาพักใหญ่แล้วค่ะ เปลี่ยนผ้าอ้อมก็แล้ว ป้อนนมขวดก็แล้ว คงจะคิดถึงอ้อมอกแม่ล่ะมั้งคะ”
สัญชาตญาณความเป็แม่ของเซเลน่าทำงานทันที หญิงสาวรีบวางกระเป๋าลง รับลูกชายตัวน้อยมาแนบอกอย่างทะนุถนอม เธอปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกเล็กน้อยเพื่อเตรียมให้นมจากเต้า ขณะที่เยว่จั้งเดินเข้าไปยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง แตะมือลงบนไหล่บางของเธอเป็การให้กำลังใจ
เขาใช้เวลาอยู่ข้างๆ เซเลน่าเพื่อสวมบทบาทหัวหน้าครอบครัวที่แสนดีอยู่ราวๆ หนึ่งชั่วโมงเต็ม คอยหยิบนู่นหยิบนี่ให้ และมองดูภาพความอบอุ่นของแม่และเด็กด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยนทว่า ภายใต้รอยยิ้มนั้น สมองระดับอัจฉริยะที่กุมความรู้แห่งอนาคตและพละกำลังจากระบบาาก็อบลิน กำลังคำนวณเวลาอย่างเยือกเย็น
‘ได้เวลาไปจัดการปัญหาอีกห้องหนึ่งแล้ว’
ชายหนุ่มในร่างวัย 25 ปี ลุกขึ้นจากโซฟา เอ่ยปากบอกเซเลน่าด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เธอพักผ่อนเถอะ ฉันมีเอกสารบัญชีผู้เช่าต้องไปจัดการนิดหน่อย เดี๋ยวมานะ”
“ค่ะคุณเยว่” เซเลน่าพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ดวงตายังคงจับจ้องไปที่ใบหน้าของลูกชาย
เยว่จั้งก้าวเท้าออกจากห้องโถงใหญ่ เดินไปตามทางเดินที่ปูพรมกันเสียงของชั้น 5 เป้าหมายของเขาคือห้องพักสุดทางเดินฝั่งขวา ห้องพักของเนี่ยเสี่ยวฉีทนายความสาวผู้เย่อหยิ่ง ที่ตอนนี้คงกำลังสติแตกอยู่หลังบานประตูนั้น
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะประตูดังขึ้น ดูหนักแน่นราวกับเสียงยมบาลเคาะประตูเรียกิญญา
ความเงียบโรยตัวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เยว่จั้งจะสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวผ่านตาแมวที่หน้าประตู เขารู้ว่าผู้หญิงที่อยู่ข้างในกำลังหวาดระแวงขั้นสุด
กลอนประตูถูกปลดออกพร้อมกับโซ่คล้องที่ถูกปลดลง บานประตูเปิดแง้มออกเพียงเล็กน้อย เผยให้เห็นใบหน้าซีดเซียวของเนี่ยเสี่ยวฉี ดวงตาที่เคยเฉียบคมและเต็มไปด้วยความมั่นใจ กลับแดงก่ำและบวมเป่งจากการร้องไห้อย่างหนัก เมื่อเธอเห็นว่าคนที่ยืนอยู่หน้าประตูคือเขา หญิงสาวก็รีบดึงแขนเขาเข้ามาในห้องแล้วปิดประตูล็อกอย่างรวดเร็วราวกับกลัวว่าจะมีใครแอบมอง
“เป็อะไรไปครับคุณทนายเนี่ย ทำไมทำหน้าแบบนั้น มีปัญหาเื่คดีหย่าเหรอ” เยว่จั้งแสร้งเลิกคิ้วถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความห่วงใยจอมปลอม
เนี่ยเสี่ยวฉีในชุดคลุมอาบน้ำตัวหนาเตอะส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่ง ริมฝีปากของเธอสั่นระริก เธอถอยหลังไปสองก้าว สูดลมหายใจเข้าลึกราวกับคนกำลังจะจมน้ำ ก่อนที่มือที่สั่นเทาทั้งสองข้างของเธอ จะค่อยๆ ปลดสายผูกเอวของชุดคลุมอาบน้ำออก
สาบเสื้อคลุมแยกออกจากกัน เผยให้เห็นสิ่งที่ถูกซุกซ่อนอยู่ภายใต้ร่มผ้า
เยว่จั้งหรี่ตาลง มองภาพตรงหน้าด้วยความพึงพอใจอย่างถึงที่สุด
บริเวณหน้าท้องที่เคยแบนราบและมีกล้ามเนื้อหน้าท้องบางๆ ตามฉบับผู้หญิงดูแลตัวเอง ตอนนี้กลับนูนป่องขยายใหญ่โต ราวกับลูกแตงโมใบั์ ผิวหน้าท้องขาวเนียนตึงเปรี๊ยะจนเห็นเส้นเืสีเขียวอ่อนจางๆ สะดือที่เคยบุ๋มลึกลงไปกลับจุ่นออกมาด้านนอก มันคือสรีระของหญิงตั้งครรภ์แก่ที่พร้อมจะเจ็บท้องคลอดได้ทุกวินาที
จากการประเมินด้วยสายตา เยว่จั้งคาดการณ์ว่าระบบน่าจะนับเวลาถอยหลังเข้าสู่วันที่ 28 แล้วอีกเพียงแค่สองวันเท่านั้น ทายาทสายเืพิเศษคนที่สองของเขาจะลืมตาดูโลก
“นะนี่มันเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของฉัน” เนี่ยเสี่ยวฉีปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนทรุดตัวลงนั่งกองกับพื้นพรม สองมือกุมหน้าท้องที่กำลังเต้นตุบๆ จากการดิ้นของทารกภายใน
“ฉันเพิ่งมีอะไรกับคุณไปไม่ถึงเดือนทำไมมันถึงเป็แบบนี้ ท้องของฉันมันโตขึ้นทุกวันจนน่ากลัว ฉันเป็โรคร้ายแรงงั้นเหรอ หรือว่าฉันกำลังท้องลูกของตัวประหลาด คุณบอกฉันสิเยว่จั้ง นี่มันเื่บ้าอะไรกัน!”
กำแพงความเย่อหยิ่งและศักดิ์ศรีของทนายความระดับท็อปพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี ตรรกะและเหตุผลทางวิทยาศาสตร์ทั้งหมดที่เธอร่ำเรียนมาถูกฉีกกระจุยด้วยความจริงที่อยู่ตรงหน้า
เยว่จั้งที่เตรียมบทละครเอาไว้ในหัวเรียบร้อยแล้ว ก้าวเข้าไปคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ เขาใช้สองมือลูบไล้ใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาของเธอขึ้นมา แววตาของชายวัย 46 ปีในร่างหนุ่มเต็มไปด้วยความอ่อนโยน ลึกซึ้ง และตอแหลอย่างสมบูรณ์แบบ
“เสี่ยวฉีฟังผมนะ มองตาผม คุณไม่ได้ป่วยเป็โรคร้าย และเด็กในท้องก็ไม่ใช่ตัวประหลาด เขาคือลูกของเราสายเืของผมกับคุณ”
“ลูกของเรา? บ้าไปแล้ว คนปกติที่ไหนจะท้องโตขนาดนี้ในเวลาแค่ยี่สิบกว่าวัน” เธอแผดเสียงเถียง ทั้งที่ในใจลึกๆ โหยหาคำอธิบายที่จะทำให้เธอหลุดพ้นจากความกลัวนี้
“คุณจำเซเลน่าได้ไหม? ตอนที่คุณเห็นเธอท้องโต คุณคิดว่าเธอท้องมากี่เดือนแล้ว” เยว่จั้งเริ่มปล่อยไพ่ตาย
เนี่ยเสี่ยวฉีชะงัก “กะก็คงเจ็ดแปดเดือน”
เยว่จั้งส่ายหน้าช้าๆ “ผิดแล้ว เธอตั้งครรภ์เพียงแค่ 30 วัน แล้วก็คลอดอเล็กซานเดอร์ออกมาอย่างปลอดภัย เด็กแข็งแรงสมบูรณ์ดีทุกประการ คุณก็เห็นลูกของเธอแล้วนี่”
ทนายสาวเบิกตากว้าง ความตกตะลึงพุ่งชนสติสัมปชัญญะของเธอ
“ซะเซเลน่าก็ท้องแบบนี้เหรอ? เป็ไปได้ยังไง?”
“ตระกูลเยว่ของผมมีความลับที่สืบทอดกันมาแต่โบราณ” เยว่จั้งงัดข้ออ้างเดิมที่เคยใช้หลอกสาวต่างชาติออกมาใช้อีกครั้ง แต่คราวนี้เขาปรับน้ำเสียงให้ดูลึกลับยิ่งขึ้น “บรรพบุรุษบน์ได้ประทานพรให้สายเืของตระกูลเยว่มีความแข็งแกร่งเหนืุ์ น้ำเชื้อของผมเมื่อเข้าไปปฏิสนธิในร่างกายของผู้หญิงที่เหมาะสม มันจะเร่งการเจริญเติบโตของทารกอย่างก้าวะโ ย่นระยะเวลาสิบเดือนให้เหลือเพียงหนึ่งเดือน เพื่อให้ทายาทเกิดมาพร้อมกับพร์ที่ยิ่งใหญ่ มันคือปาฏิหาริย์ เสี่ยวฉีคุณคือผู้หญิงที่ถูกเลือก”
ถ้าเป็เวลาปกติ เนี่ยเสี่ยวฉีคงจะหัวเราะเยาะและด่าว่าเขาดูหนังกำลังภายในมากเกินไป แต่ในสภาวะที่สติสัมปชัญญะถูกบีบคั้นด้วยความกลัว และหน้าท้องที่ป่องตึงเป็ประจักษ์พยานอยู่ทนโท่ สมองของมนุษย์มักจะพยายามหาเหตุผลรองรับ เพื่อปลอบประโลมตัวเองเสมอ แม้เหตุผลนั้นจะหลุดโลกแค่ไหนก็ตาม
“ปาฏิหาริย์น้ำเชื้อบรรพบุรุษนี่มันบ้ามากๆ” เธอพึมพำ ดวงตาเหม่อลอยไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ กะพริบตาถี่ๆ
ความหวาดกลัวที่ว่าตัวเองจะตายเพราะโรคร้ายหรือตั้งครรภ์สัตว์ประหลาดเริ่มจางหายไป เมื่อรู้ว่ามีคนอื่นที่ผ่านกระบวนการนี้มาแล้วและปลอดภัยดี สัญชาตญาณของการเป็ทนายความที่ต้องดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอดและรักษาผลประโยชน์สูงสุดของตัวเอง จึงเริ่มกลับมาทำงานอีกครั้ง
เนี่ยเสี่ยวฉีสูดลมหายใจเข้าลึก ปาดน้ำตาออกจากแก้มลวกๆ แววตาของเธอเปลี่ยนจากความหวาดหวั่นเป็ความเด็ดขาดอย่างน่าทึ่ง
“ออกไป” เธอเอ่ยเสียงเรียบ
“หืม?” เยว่จั้งเลิกคิ้ว
เธอชี้มือไปที่ประตู “ฉันบอกให้ออกไปก่อน ในเมื่อฉันกำลังจะคลอดลูกให้คุณในอีกไม่กี่วันข้างหน้า และเื่พรรค์นี้มันผิดธรรมชาติจนฉันไม่สามารถไปเรียกร้องสิทธิ์อะไรตามกฎหมายปกติได้ ฉันขอเวลาพิมพ์เอกสารจัดการเื่ของเราให้เรียบร้อยก่อน แล้วฉันจะโทรเรียกคุณมาเซ็นตอนนี้ ฉัน้าสมาธิ เชิญค่ะคุณเยว่”
เยว่จั้งลอบยิ้มในใจอย่างขบขัน ผู้หญิงคนนี้ต่อให้ท้องโตจนใกล้จะคลอด หรือเพิ่งรู้ความจริงที่สั่นะเืโลก เธอก็ยังไม่ทิ้งลายความเค็มและสัญชาตญาณนักกฎหมายจริงๆ
“ตามใจคุณครับ คุณทนาย”
ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ก่อนจะเดินออกจากห้องไปอย่างอารมณ์ดี