6ชั่วโมงก่อนปาร์ตี้ยามค่ำของงานฉลองพระชนมายุ
“งั้นเดี๋ยวไปเจอกันในงานนะครับทั้งสองคน” ผมบอกลาสองหนุ่มที่เดินมาส่งผมที่หน้าครัวแห่งหนึ่งของพระราชวังโดยที่ใบหน้าของผมในวันนี้นั้นก็ไม่ได้ถูกผ้าโพกศีรษะผืนประจำปิดเอาไว้ แต่เป็หน้ากากแบบที่ปิดเพียงบริเวณดวงตาที่ถูกสั่งทำขึ้นมาแทน
“เออๆ แต่เดี๋ยวชั้นก็คงไปนอนเล่นรอที่ตำหนักลมพงลมพัดอะไรนั่นของไอบ้าเฟอร์ก่อนแหละขืนเข้างานไปคนเดียวละก็...วุ่นวายตายชัก” หนุ่มแว่นผู้ดำรงตำแหน่งผู้ดูแลหอสมุดกล่าวพร้อมกับเบ้ปากเมื่อนึกสภาพของตนเมื่อปีที่แล้วที่เข้าไปในงานไปคนเดียวแล้วโดนคนรอบข้างรุมทึ้งโดยไม่มีคนช่วย
“ตำหนักล่องลมต่างหากล่ะคลูสเ้านี่มักจะไม่ค่อยอยากจะจำชื่อสถานที่เท่าไหร่เลยนะ...” เฟอร์กล่าวพร้อมกับทำท่าทางเหนื่อยใจกับนิสัยไม่ค่อยจะจำชื่อสถานที่ของอีกฝ่าย
“จะเรียกว่าอะไรมันก็ที่เดียวกันไหมฟ่ะ?”
“แต่เ้าก็ควรจะหัดจำชื่อให้มันถูกต้องนะ...ขืนเวลาไปถามทางละก็จะได้หาทางไปถูก...”
“โอ๊ยยยยยยไร้สาระน่าเพื่อน แค่พูดให้มันเข้าใจว่าเป็จุดหมายเดียวกันก็จบแล้วแท้ๆ”
“แต่ว่า-”
“พอๆขืนเถียงกับนายทั้งวันก็ไม่จบอ่ะ ชั้นไปละ See you~” คลูสบอกเช่นนั้นพร้อมกับโบกมือลาผม แล้วเดินนำเฟอร์ไปก่อน
“เอาเองก็ขอตัวเช่นกันนะนาธาน-ไม่สิ มาสเตอร์ลิเบอร์ต้า”
“ฮ่ะๆ...ฝากดูแลคลูสด้วยนะเฟอร์”ผมบอกกับดยุคหนุ่มแล้วหัวเราะแห้งๆเห็นใจที่จะต้องมาดูแลตัวป่วนแบบเ้านั่น
“เื่แค่นี้เองไม่เกินกำลังเราหรอก...มั้งนะ?” เขาพูดเช่นนั้นก่อนจะเดินจากไปอีกคน
ถึงแม้ว่าคลูสจะบอกผมว่าจะไปรอที่ตำหนักล่องลมของเฟอร์ก็เถอะแต่เชื่อผมสิ ว่าไม่เกินครึ่งชั่วโมงหรอก ด้วยนิสัยอย่างเ้าบ้านั่นมันต้องลากเฟอร์ออกไปเที่ยวงานฉลองที่กำลังจัดขึ้นด้านนอกพระราชวังอย่างแน่นอนหวังว่าเฟอร์จะไม่หมดแรงไปซักก่อนละนะครับ ฮ่ะๆๆๆ
“ที่นี้...ก็ตาเราแล้วสินะ”ผมพึมพำกับตนเอง แล้วเอาเสื้อกุ๊กแขนสั้นสีขาวและหมวกกุ๊กสีเดียวกันขึ้นมาใส่ก่อนจะหันหลังเดินเข้าไปในครัว เสื้อและหมวกนั้นเป็แบบเดียวกับที่ใช้แพร่หลายในโลกก่อนที่พวกผมจากมานั่นละครับพวกมันนั้นถูกสั่งตัดจากร้านที่พวกผมไปสั่งตัดชุดสูทสำหรับใช้ในงานนั่นละแต่เนื้อผ้าร้านนี้มันดีจริงๆแฮะ...
เบื้องหน้าของผมมีเหล่าลูกมือจำนวนกว่า30ชีวิตยืนรอผมอยู่ครึ่งนึงนั้นเป็เชฟของเฟอร์ที่ผมเคยเจอมาแล้วแต่อีกครึ่งนั้นเป็เชฟที่ทางพระราชวังนั้นจัดหามาให้ โดยทั้งหมดจะอยู่ภายใต้การกำกับดูแลจากผมและคุณไมลัส...หรือก็คือรองหัวหน้าเชฟที่ผมประชันกันมาจากรอบที่แล้วนั่นละครับด้านฝีมือการตกแต่งอาหารเขาเหนือกว่าผมไปหลายเท่าเลยล่ะครับ
“สวัสดีเชฟทุกๆท่านที่มาช่วยเตรียมขนมภายในวันนี้ด้วยนะครับผม...มาสเตอร์ลิเบอต้า พราเนตติเอ้ เป็หัวหน้าเฉพาะกิจของพวกคุณในวันนี้ครับ”ผมกล่าวแนะนำตัวแก่เหล่าลูกมือทั้งหลาย งานหนักกำลังจะเริ่มแล้ว...
“ดูเอาไว้ให้ดีนะครับทุกๆคนผมจะเริ่มทำขนมสำหรับปาร์ตี้ยามค่ำของงานฉลองพระชนมายุในครั้งนี้ให้ดูเป็ตัวอย่างแต่ก่อนหน้านั้น ผมอยากจะให้พวกคุณได้ทานตัวอย่างของขนมที่จะใช้ในครั้งนี้กันเสียก่อนที่ผมจะเริ่มทำทำมันให้ดู...คุณทหารครับขอรบกวนด้วยนะครับ” ผมหันไปบอกกับเหล่าทหารภายในสังกัดของเซลิน่าที่กำลังถือถาดเหล็กสีเงินที่มีฝาปิดเอาไว้หากพวกลูกมือมองดีๆละก็ ตัวถาดเหล็กนั้นมีไอสีขาวบางๆลอยออกมาด้วย
ทหารเ่าั้พยักหน้ารับแล้วเดินเข้ามาแจกจ่ายขนมที่อยู่ภายในถาดนั้นรวมถึงช้อนคันเล็กให้แก่เหล่าลูกมือที่อยู่ภายในห้องครัว
“ขนมนี่มันอะไรกันเนี่ย?”หนึ่งในลูกมือหมุนแก้วชอตที่บรรจุขนมสีขาวบริสุทธิ์ที่้ามีแยมสีแดงสดโปะเอาไว้ส่วนตัวแก้วนั้นหากััจะรับรู้ได้ถึงความเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวแก้วและขนม
“เอ่อ...มาสเตอร์ลิเบอต้าขอรับ...มีขนมเหลือขอรับ”ทหารนายหนึ่งที่เป็คนยกถาดมาเอาขนมที่เหลืออยู่ภายในถาดนั้นมาให้ผมด้วยท่าทางสุภาพ โอ้ดูเหมือนยัยนั่นจะอบรมลูกน้องมาดีจริงๆนั่นแหละ แต่ว่านา...ขนมพวกนี้น่ะ...
“ผมทำมาเผื่อให้พวกคุณด้วยนั่นละครับถือว่าเป็ค่าเหนื่อยสำหรับการที่พวกท่านนั้นช่วยผมนำขนมเหล่านี้ขึ้นมาจากห้องเย็น”
“ตะ-แต่ว่า!”
“เอาไปเถอะครับถือซะว่าเป็น้ำใจจากผมนะครับ” เมื่อผมพูดจบทหารนายนั้นก็อ้ำๆอึ้งๆอยู่สักพัก ก่อนจะพยักหน้าตกลงแต่โดยดี
“รับทราบขอรับถ้างั้นกระผมจะนำไปทหารนายอื่นเองครับ” ว่าแล้วเขาก็เดินเอาขนมในถาดนั้นไปให้กับเพื่อนทหารคนอื่นที่ช่วยผมยกมันมา
ผมกวาดสายตามองเหล่าลูกมือและทหารสามสี่นายที่ยังคงไม่ทานมันเข้าไปอยู่นานรวมถึงคุณไมลัสเองก็ด้วยที่ไม่ยอมกินมันสักทีเอาแต่จ้องผมเหมือนจะขอคำอนุญาตก่อนนั่นแหละ
“ขอเชิญทุกท่านลองกินมันดูเลยนะครับ”สุดท้ายผมก็ต้องเอ่ยปากเชิญให้ทุกคนกินมันเพื่อให้พวกเขากินมันเสียทีก่อนจะหายเย็นพวกเขาตักมันขึ้นมาจากแก้วชอตที่ถืออยู่ พินิจกันเสียชั่วครู่นึงก่อนจะนำมันเข้าปากกันไปตามๆกัน
“นี่มัน!?!?”โอ้ ดูท่ารีแอคชั่นจะมาแล้วสินะครับผมยิ้มอย่างสุขใจรอคอยปฏิกิริยาของพวกเขาต่อขนมที่ผมทำ นี่ละนะ ความสุขของคนทำขนม
“เย็น...แต่อร่อย!!!”เหล่าทหารที่เป็คนยกพวกมันมาร้องกันอย่างสุดเสียงแล้วรีบจ้วงมันเข้าปากต่อทันที แถมหน้านี่บานจนจะเป็จานดาวเทียมละนั่น
“เ้านี่มัน...นม!ส่วนประกอบหลักของมันต้องเป็นมแน่นอน!”
“แยม้านี่เป็แยมสตรอเบอร์รี่แน่นอนข้ารับประกันได้!”
“แต่ความหวานนี่มันอะไรกัน!?มันพอดีและลงตัวอย่างไม่น่าเชื่อเลยนะ!?”
“ไอเื่ความหวานนั่นก็เื่นึง!แต่ถ้าส่วนประกอบมันทำมาจากนม ทำไมมันถึงได้จับตัวกันเป็แบบนี่ละ!?”
“หรือว่านี่มันเป็เวทมนต์อย่างงั้นรึ?”
“ข้าว่าไม่ใช่เวทมนต์หรอก! มันจะต้องมีวิธีหรือวัตถุดิบลับอะไรบางอย่างแน่!”
“เ้าขนมนี่มันอะไรกันแน่เนี่ย!?ข้างงไปหมดแล้วนะ!”โอ้ดูท่าเหล่าลูกมือของผมจะเริ่มวิเคราะห์ขนมในมือกันแล้วสินะครับเนี่ยแต่ดูท่าบางคนจะกุมหัวนึกไม่ออกซะแล้วแฮะ...แต่ว่านะตอนพูดก็อย่าพึ่งกินขนมกันสิครับ เกิดสำลักกันขึ้นมานี่แย่เลยนะครับ
“มาสเตอร์ลิเบอต้าขอรับ...เ้าขนมนี่มันอะไรกันแน่น่ะขอรับ?”คุณไมลัสที่เงียบแล้วเอาแต่ตักขนมเข้าปากมานานหันมาถามผมผมฉีกยิ้มกว้างมองหน้ารองหัวหน้าเชฟคนนั้นก่อนจะตบมือเรียกสติทุกคนภายในห้องให้กับมาเสียก่อน
“เอาละครับในเมื่อทุกคนก็ได้ลองทานมันกันแล้ว คงไม่มีใครค้านสินะครับที่ผมจะนำขนมชนิดนี้ไปเสิร์ฟในงานปาร์ตี้ยามค่ำของวันนี้หากมีขอให้ยกมือเสียั้แ่ตอนนี้นะครับ” สิ้นคำผมก็กวาดสายตามองเหล่าลูกมือที่ไม่ยอมยกมือแถมยังส่ายหน้าพัลวันรวมถึงคุณทหารที่ช่วยผมยกมาด้วย
“ถือว่าไม่มีใครคัดค้านนะครับ...เ้าขนมที่พวกคุณได้ทานกันไปเมื่อครู่มีชื่อว่าพานาคอตต้าสตรอเบอร์รี่ครับถ้าอย่างงั้นผมจะเริ่มการสาธิตวิธีทำกันเลยนะครับ” พูดจบผมก็ทำการนำของที่เตรียมไว้ขึ้นมาบนโต๊ะ
“มาสเตอร์ลิเบอต้าขอรับพวกเราขออนุญาตกลับไปรายงานตัวที่หน่วยก่อนนะขอรับ”
“โอ้! เชิญเลยครับ ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือนะครับ”
“มันเป็หน้าที่ขอรับ”เหล่าทหารที่มาช่วยผมโค้งตัวลา ก่อนจะเดินออกไปจากห้องครัวทางผมเองก็เตรียมของสาธิตมาหมดแล้วเช่นกัน ได้เวลาสาธิตกันแล้ว!
“สำหรับใครที่สงสัยนะครับว่าทำไมนมในแก้วนั้นสามารถจับตัวกันได้แบบนั้นมันเป็เพราะอะไรคำตอบอยู่ที่เ้านี่ครับ” ว่าแล้วผมก็หยิบเ้าแผ่นสีใสออกเหลืองๆขึ้นมาให้ทุกคนดู
“เ้านี่เรียกว่าแผ่นเจลาตินครับเป็ผลผลิตที่หาได้จากที่โดรันและโซโลน่า มันจะช่วยทำให้ขนมที่เรานำมันมาผสมนั้นสามารถจับตัวกันได้ดีขึ้นโดยแผ่นเจลาตินที่ผมเอามาใช้ในวันนี้เป็ของที่โซโลน่าผลิตขึ้นครับ” แผ่นเจลาตินของโซโลน่านั้นจะผลิตขึ้นจากกระดูกและหนังของสัตว์ที่พวกเขานำมาแปรรูปผิดกับแผ่นเจลาตินของโดรันที่ผลิตขึ้นจากปลา มันเลยมีกลิ่นแปลกๆ
นั่นเป็สาเหตุที่ผมไม่เลือกใช้มันในการทำขนมคิดสภาพเวลากินเข้าไปแล้วขนมมันมีกลิ่นแปลกๆติดอยู่ในปากสิครับคงเป็การทานขนมที่ทำให้รู้สึกแย่ที่สุดในชีวิตกันได้เลยมั้ง
ผมนำแผ่นเจลาตินแผ่นนั้นมาวางไว้บนโต๊ะแล้วหยิบมีดออกมาหั่นพวกมันกลายเป็แผ่นเล็กๆก่อนจะนำพวกมันนั้นไปแช่น้ำเอาไว้เพื่อให้พวกมันละลายตัวเสียก่อนนำมาใช้งานขั้นต่อมาผมก็นำนม วิปปิ้งครีม และน้ำตาลลงไปในหม้อต้ม แล้วนำพวกมันไปขึ้นเตา
ไม่ต้องถึงกับเดือดแค่พอให้น้ำตาลละลายผสมเข้ากับนมและวิปปิ้งครีมเท่านั้นพอเมื่อน้ำตาลผสมเข้ากับนมและวิปปิ้งครีมจนเป็เนื้อเดียวกันแล้วใส่วานิลลาลงไปเล็กน้อยเพื่อให้กลิ่นสิ่งที่ต้องทำต่อมาคือการนำมันลงจากเตาแล้วพักมันไว้ซัก5นาทีก่อนจะนำเอาเจลาตินที่ผมละลายเอาไว้มาเทใส่ แล้วคนพวกมันให้เข้ากัน
“สุดท้ายสิ่งที่เราต้องทำสำหรับการเตรียมตัวเนื้อของพานาคอตต้านั้นเราต้องเทนมที่ผสมทุกอย่างเอาไว้แล้วลงไปในแก้วชอตที่เตรียมเอาไว้ครับจากนั้นก็นำพวกมันไปแช่ในห้องเย็นประมาณ4ชั่วโฒงเพื่อให้ตัวพานาคอตต้านั้นจับตัวกันครับ”ผมอธิบายพร้อมกับวางแก้วชอตใบที่10ที่ผมพึ่งเทนมลงไปวางเอาไว้บนโต๊ะ
“สำหรับในส่วนของตัวแยมสตรอเบอร์รี่นั้นให้ทำตามวิธีปกติที่ใช้กันอยู่แล้วครับ สำหรับใครที่ยังไม่แน่ใจเื่ของสูตรหรือมองไม่ทันนั้นผมได้จดสูตรเตรียมมาให้เอาไว้แล้ว คุณไมลัสครับช่วยผมแจกเ้านี่ให้กับทุกคนทีนะครับ” ผมยื่นกระดาษจดสูตรกว่า30แผ่นที่เตรียมเอาไว้ให้แก่รองหัวหน้าเชฟเพื่อให้เขาช่วยแจกให้กับเหล่าลูกมือที่รออยู่
“แล้วจำนวนของแขกทั้งหมดในงานที่จะมาวันนี้ล่ะครับคุณไมลัส?”ผมที่เห็นว่าทุกคนได้สูตรกันไปแล้วก็ถามคุณไมลัสที่เป็คนรับรายงานมาจากทางวังหลวง
“แขกที่จะมาภายในงาน...จากที่ได้รับแจ้งมามีทั้งหมด350ท่านขอรับมาสเตอร์ลิเบอต้า”คุณไมลัสนำกระดาษที่จดจำนวนคนที่จะมาภายในงานเอาไว้ออกมาอ่านแล้วตอบผม
“ได้ยินแล้วนะครับ!แขกที่จะมาภายในงานนั้นมีถึง350ท่าน! จะให้เกิดการผิดพลาดขึ้นไม่ได้นะครับ!ส่วนเจลาตินนั้น ผมและคุณไมลัสจะเตรียมไว้ให้ ทุกคนไม่ต้องเตรียมเองฉะนั้น! เริ่มงานได้เลยครับ”
“รับทราบขอรับ!”เหล่าลูกมือกว่า30ชีวิตแยกย้ายกันไปประจำจุดของตัวเองทันทีแล้วรีบลงมือทำตามสูตรที่ผมให้ไปทางผมและคุณไมลัสเองก็รีบเตรียมตัวแผ่นเจลาตินให้พอสำหรับพานาคอตต้า350ที่โดยไม่ได้สังเกตเลยว่า มีใครบางคนในบรรดาลูกมือกว่า30คนนั้นแอบใส่อะไรบางอย่างลงไปในนมในหม้อที่กำลังพักให้หายร้อนอยู่...
เป็เวลากว่า20นาทีในการเตรียมตัวเนื้อพานาคอตต้าในที่สุดแก้วชอตที่บรรจุตัวเนื้อพานาคอตต้าสีขาวเอาไว้ก็เรียงรายอยู่บนถาดเหล็กตรงหน้าของผมและคณะ
“ฟู่ว...ที่เหลือก็แค่นำพวกมันไปแช่เย็นซัก4ชั่วโมงแล้วเตรียมทำแยมสตรอเบอร์รี่สำหรับราดปิดท้ายแล้วนำไปแช่เย็นอีกครั้งก่อนจะเอาออกมาเสิร์ฟทุกอย่างก็จะเสร็จแล้วละครับ” ผมบอกกับคุณไมลัสรวมถึงพวกลูกมือแล้วถอดหมวกสีขาวที่ใส่เอาไว้ออกเพื่อปาดเหงื่อที่ไหล่ลงมาจากหน้าปาก
ก่อนจะโบกมือให้เหล่าทหารที่คอยอยู่ข้างนอกนั้นมายกถาดเ่าั้ลงไปแช่ที่ห้องเย็นโอ๊ะ ดูท่าจะไม่ใช่ทหารในสังกัดของเซลิน่าแฮะ...ช่างเถอะ คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง?
“เอาละครับตอนนี้พวกเรามีเวลาพักกันจนกว่าที่ตัวเนื้อพานาคอตต้าจะจับตัวกันนั่นคืออีก4ชั่วโมง แยกย้ายกันไปพักผ่อนได้เลยครับ!” เมื่อผมเอ่ยจบเหล่าลูกมือก็พยักหน้ารับแล้วค่อยๆทยอยออกไปจากห้องครัว โดยมีบางส่วนที่ยังคงจับกลุ่มคุยกันอยู่ภายในห้องซึ่งนั้นก็รวมถึงผมกับคุณไมลัสด้วยละนะ
“แล้วมาสเตอร์จะไปไหนไหมขอรับ?”คุณไมลัสที่เห็นว่าคนในห้องครัวนั้นบางตาลงก็ถามผมพร้อมกับเริ่มจะเช็คความเรียบร้อยของตัวเองเสียแล้ว
“คงจะหาที่นั่งพักกินลมชมวิวน่ะครับ”ผมตอบอีกฝ่ายพลางเริ่มนึกหาที่นั่งพักเงียบๆ
“อย่างงั้นรึขอรับทางกระผมว่าจะออกไปชมงานเทศกาลข้างนอกเสียหน่อย พอดีว่านัดภรรยาเอาไว้น่ะครับ”
“เห~ คุณภรรยาสินะครับ ถ้าอย่างงั้นคุณไมลัสรีบไปเถอะครับเดี๋ยวอีก4ชั่วโมงเจอกันนะครับ”
“เช่นกันครับมาสเตอร์ลิเบอต้า”อีกฝ่ายโค้งตัวลาผมแล้วเดินออกไปจากห้องครัวอีกคนผมยืนพิงผนังคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่เสียพักใหญ่จนสังเกตอีกทีคนก็หายออกไปจากห้องครัวหมดเสียแล้ว น่าเบื่อเหมือนกันแฮะ...
“เอ...หรือเราจะออกไปเดินเล่นงานเทศกาลดีนะ...” ผมพึมพำกับตัวเองอย่างไม่แน่ใจนัก ก่อนที่สุดท้ายจะตัดสินใจได้แล้วรีบตรงดิ่งกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ตำหนักล่องลมทันที
การเตรียมขนมก็เสร็จหมดแล้วตอนนี้ทำได้แค่รอเท่านั้น...ไปเดินเที่ยวให้สบายใจหน่อยละกันเนอะ คงไม่มีใครว่าอะไรผมหรอกใช่ม่ะ?
…………………………………………………………………………………………………….....
-ขนมประจำตอน-
-พานาคอตต้าแยมสตรอเบอร์รี่-
สำหรับทำทานเองที่บ้านจำนวน4ที่
ส่วนผสม
-นม 200มิลลิลิตร
-วิปปิ้งครีม 200มิลลิลิตร
-ผงเจลาติน ½ ช้อนโต๊ะ
-น้ำตาล ¼ ถ้วย
-สตรอเบอร์รี่
-แก้วชอต
วิธีทำ
1.ใส่เจลาตินลงไปในน้ำเย็น
2.ใส่วิปปิ้งครีม นมและน้ำตาลลงไปในหม้อ แล้วนำไปต้ม แต่ไม่ต้องถึงกับเดือด ให้น้ำตาลละลายก็เพียงพอ แล้วใส่กลิ่นวานิลลาลงไปตามชอบ
3.พักนมที่ผสมแล้วในหม้อประมาณ5นาทีแล้วจึงนำเจลาตินที่ผสมกับน้ำเย็นลงไปแล้วคนให้เข้ากัน
4.นำนมที่เตรียมเสร็จแล้วใส่ลงไปในแก้วชอตที่เตรียมเอาไว้แล้วนำไปแช่ช่องฟรีซประมาณ4ชั่วโมงหรือนานกว่านั้น
5.หั่นสตรอเบอร์รี่ที่เตรียมเอาไว้ลงในหม้อตามด้วยน้ำตาลและน้ำ จากนั้นเปิดไฟเคี่ยวให้เดือด
6.ปั่นสตรอเบอร์รี่ที่เคี่ยวให้ละเอียดจากนั้นเอามากรองเพื่อเอาน้ำ
7.นำพานาคอตต้าออกมาเทสตรอเบอร์รี่ที่กรองแล้วไว้้าก่อนจะนำไปแช่เย็นอีกครั้งก่อนรับประทาน
ขอบคุณข้อมูลจากhttps://sistacafe.com/summaries/2180-%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%98%E0%B8%B5%E0%B8%97%E0%B8%B3%E0%B8%9E%E0%B8%B2%E0%B8%99%E0%B8%B2%E0%B8%84%E0%B8%AD%E0%B8%95%E0%B8%95%E0%B9%89%E0%B8%B2PannaCotta%E0%B9%80%E0%B8%A1%E0%B8%99%E0%B8%B9%E0%B8%87%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B9%86%E0%B9%80%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B5%E0%B9%89%E0%B8%A2%E0%B8%A7%E0%B8%AB%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%99%E0%B8%AB%E0%B8%AD%E0%B8%A1%E0%B8%A1%E0%B8%B1%E0%B8%99
154K
